I GSK 3517/18

I GSK 3517/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-12-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Izabella Janson /sprawozdawca/
Joanna Wegner /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1242/17 - Wyrok WSA w Warszawie z 2018-07-11
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 77 § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 136;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 134 § 1, art. 141 § 4;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 1242/17 w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 18 maja 2017 r., nr DIR-IV.7343.26.2016.EP/KKI.6 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. P. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 8.100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 11 lipca 2018r., sygn. akt V SA/Wa 1242/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., obecnie Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę R. P. (dalej też: "strona", "skarżący", "beneficjent") na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów (dalej też: "Minister", "organ odwoławczy", "organ II instancji") z 18 maja 2017r., nr DIR-IV.7343.26. 2016.EP/KKI.6 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 25 czerwca 2014r. pomiędzy PARP, a R. P. zawarta została Umowa o dofinansowanie nr UDA-P01G08.02.00-32-034/14-00 (dalej: "Umowa o dofinansowanie" lub "Umowa"). Jej przedmiotem było dofinansowanie Projektu pn. "Wdrożenie systemu B2B integrującego zarządzanie procesami medycznymi pomiędzy przedsiębiorstwem N.[...] R. P. i jego partnerami" (dalej: "Projekt"), zmienioną następnie aneksami nr UDA-P01G08.02.00-32-034/14-01 z 26 listopada 2014r., nr UDA-POIG08.02.00-32-034/14-02 z 25 czerwca 2015r., nr UDA-POIG08.02.00-32-034/14-03 z 27 października 2015r., nr UDA-POIG08.02.00-32-034/14-04 z 18 grudnia 2015r.
Całkowity koszt realizacji Projektu wskazany w umowie (zgodnie z aneksem nr 2) miał wynieść 1.768.150 zł, dofinansowanie 942.627,50 zł (zgodnie z aneksem nr 4). Wskazany w Umowie okres kwalifikowalności wydatków rozpoczynał się 1 listopada 2014r., a kończył 31 grudnia 2015r. (zgodnie z aneksem nr 1).
W związku z ustaleniami, że skarżący nie osiągnął wszystkich wskaźników projektu, nie osiągnął ostatecznego celu projektu, nie przedstawił kontrolerom pełnej dokumentacji wydatków i dokonał zakupu towarów/usług w sposób sprzeczny z Umową o dofinansowanie, pismem z 12 maja 2016r. PARP poinformowała o wypowiedzeniu Umowy o dofinansowanie ze skutkiem natychmiastowym.
W dniu 27 lipca 2016r. na podstawie art. 61 k.p.a. PARP wszczęła postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu środków, a decyzją z 28 października 2016r. określiła skarżącemu przypadającą do zwrotu kwotę 486.313,75 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy beneficjenta do dnia ich zwrotu.
Decyzją z 18 maja 2017r.Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 28 października 2016r. z zastrzeżeniem, iż z okresu naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych wyłączony zostaje okres od 19 grudnia 2016r. (dzień następny po terminie na wydanie decyzji w II instancji) do dnia doręczenia decyzji organu II instancji.
W ocenie organu odwoławczego skarżący nie zrealizował Projektu (nie osiągnął jego podstawowego celu oraz zakładanych wskaźników) w terminie określonym w Umowie o dofinansowanie oraz dopuścił się nieprawidłowości, co skutkowało rozwiązaniem Umowy i koniecznością dochodzenia, w trybie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych, zwrotu wypłaconego dofinansowania. Jednocześnie, zdaniem organu II instancji, brak jest w niniejszej sprawie podstaw do uchylenia decyzji, umorzenia postępowania lub przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 11 lipca 2018r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności przypomniał, że strona realizowała projekt pt. "Wdrożenie systemu B2B integrującego zarządzanie procesami medycznymi pomiędzy przedsiębiorstwem N.[...] R. P. i jego partnerami", zaś przedmiotem kontroli Sądu była decyzja, wydana na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz 9 i 11 u.f.p. zobowiązująca skarżącego do zwrotu części dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej wobec stwierdzenia, że przekazane środki zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.
W ocenie Sądu I instancji z treści łączącej strony umowy jednoznacznie wynika, że skarżący zobowiązał się do osiągnięcia skwantyfikowanych wskaźników realizacji celów projektu (wskazanych w pkt 17 wniosku o dofinansowanie), co określa § 8 ust. 1 Umowy. Osiągnięcie docelowej wartości wskaźnika rezultatu "Średni miesięczny zysk z działalności operacyjnej" był planowany na 2016r., natomiast osiągnięcie docelowych wartości pozostałych wskaźników rezultatu miało nastąpić w 2015 roku. WSA podzielił stanowisko organów, że skarżący tych wartości nie osiągnął we wskazanych terminach. W ocenie Sądu I instancji "próbne" działanie systemu nie jest osiągnięciem wskazanych rezultatów, bowiem system powinien działać w pełnym zakresie, a nie tylko w trybie pilotażowym czy sprawdzającym, nadto działanie systemu powinno być potwierdzone na wezwanie organu, do czego zobowiązał się skarżący podpisując Umowę. WSA podkreślił, że skarżący nie dopełnił obowiązku przekazania organowi celem sprawdzenia wykonania Umowy zrzutów z ekranu na potwierdzenie działania systemu, również ustalenia poczynione podczas przeprowadzonej kontroli nie potwierdziły prawidłowego i pełnego działania systemu. W opinii WSA zasadnie Minister wskazał, iż spełnienie wskaźników winno nastąpić w terminach określonych Umową, natomiast działanie systemu po określonych terminach nie może być już brane pod uwagę. Podkreślił, że organ nie ma też możliwości uznaniowego odniesienia się do tych ustaleń faktycznych, albowiem obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy prawa z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych cyt. przepisami prawa, a do przyjęcia odpowiedzialności wystarczy sam fakt wydatkowania środków z naruszeniem zapisów Umowy. Wskazał, że decyzja o zwrocie środków ma charakter deklaratoryjny. Organ jest zobowiązany do takiego działania, analiza przepisu zawierającego przesłanki zwrotu środków wskazuje, że nie występują tu elementy uznaniowe. W ocenie Sądu I instancji nastąpiły też nieprawidłowości odnośnie sposobu dokumentowania przez skarżącego wydatków kwalifikowalnych. Beneficjent nie przedstawił również wszystkich protokołów zdawczo-odbiorczych czy oryginałów dokumentów potwierdzających poniesione wydatki. WSA uznał też za zasadne stanowisko organów, że nie można zaaprobować dokonywania płatności w formie gotówkowej, wbrew zapisom zawartym w Umowie.
W skardze kasacyjnej R. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a tym samym uchylenie w całości decyzji Ministra Rozwoju i Finansów z 18 maja 2017 roku, znak DIR.IV.7343.26.2016.EP/KKI.6, a także poprzedzającej ją decyzji Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 28 października 2016 roku a nadto o zasądzenie kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych lub według spisu kosztów w razie jego przedłożenia.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił :
I. Naruszenie przepisów postępowania:
1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2012 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, oraz art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie, że zaskarżona decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z 18 maja 2017 roku, znak DIR.IV.7343.26.2016.EP/KKI.6, utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 28 października 2016 roku stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 77 § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 136 w związku z art. 77 § 1 i 2 oraz art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego,
2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się merytorycznie do zarzutów skarżącego dotyczących konieczności dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego z uwagi na to, że w sprawie dla ustalenie stanu faktycznego wymagane były wiadomości specjalne,
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich podniesionych przez skarżącego zarzutów, tj. nieodniesienie się do zarzutu skarżącego dotyczącego konieczności dopuszczenia w sprawie dowodu z opinii biegłego z uwagi na to, że w sprawie dla ustalenie stanu faktycznego wymagane były wiadomości specjalne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Inwestycji i Rozwoju reprezentowany przez pracownika wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji.
W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały wyłącznie w oparciu o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 p.o.u.s.a. w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, oraz art. 145 § 1 pkt lit. c) p.p.s.a. skarżący upatruje w niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji, wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy t.j. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 77 § 2, art. 78 § 1, art. 80, art. 84 § 1 oraz art. 136 w związku z art. 77 § 1 i 2 oraz art. 78 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego organy oparły w całości swoje ustalenia faktyczne wyłącznie o wnioski z protokołu kontroli nie dostrzegając potrzeby przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego - przesłuchania wskazanych świadków i opinii biegłego. Podkreślił ponadto, że w skład kontrolujących nie wchodził "ekspert z dziedziny informatyki", a nie sposób takim mianem określić pracownika organu, który nawet gdyby posiadał określoną wiedzę, pozbawiony był przymiotów niezależności i obiektywności, a zatem oceny takiej osoby nie sposób więc uznać za opinię biegłego. W ocenie skarżącego, system B2B w przedsiębiorstwie został przygotowany i wdrożony, a zakładane wskaźniki produktu i rezultatu zostały osiągnięte, co tym samym oznacza, że dokonane przez organ I Instancji a następnie przez organ II Instancji, jak również przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne oparte o wnioski przedmiotowego protokołu kontroli są błędne.
W stanie sprawy zarzuty te nie są usprawiedliwione.
Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przy czym, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W rozpoznawanej sprawie WSA trafnie przyjął, że organy dokonały dostatecznych ustaleń faktycznych sprawy, które pozwoliły na zastosowanie przepisów materialnych.
W wyniku przeprowadzonej kontroli (z udziałem eksperta z dziedziny informatyki) na miejscu realizacji Projektu stwierdzono, że z czterech wskaźników produktu osiągnięto zakładaną wartość tylko jednego wskaźnika - Liczba wdrożonych systemów B2B, natomiast z czterech wskaźników rezultatu osiągnięto zakładaną wartość jednego wskaźnika. Ustalono, że system B2B był przygotowany i działał na dzień zakończenia realizacji Projektu, jednak nie był użytkowany do realizacji procesów biznesowych pomiędzy beneficjentem a podmiotami z nim współpracującymi. Na podkreślenie wymaga fakt, że skarżący pismem z 6 kwietnia 2016r. został wezwany do dostarczenia dokumentów mających potwierdzić osiągnięcie zakładanego poziomu wskaźników oraz osiągnięcia celu Projektu, w tym m.in.: 1) zrzutów ekranu z systemu B2B potwierdzających jego działanie; zrzuty ekranu powinny przedstawiać informacje o datach zarejestrowania zdarzeń w systemie (np. rozliczenie kooperantów z NFZ, harmonogram dyżurów, przesyłania gotowych wyników laboratoryjnych i RTQ), potwierdzające wdrożenie systemu B2B najpóźniej w dniu zakończenia realizacji Projektu, tj. 31 grudnia 2015r.; 2) zrzutów ekranu potwierdzających obsługiwanie przez wdrożony system B2B wszystkich siedmiu procesów zadeklarowanych w Biznes Planie do osiągnięcia wskaźnika produktu; Procesy biznesowe objęte systemem B2B; 3) zrzutów ekranu potwierdzających wdrożenie technologii podpisu elektronicznego we wszystkich trzech procesach zadeklarowanych w Biznes Planie; w celu potwierdzenia wskaźnika produktu. Procesy biznesowe objęte systemem B2B, w których wdrożono technologię podpisu elektronicznego" beneficjent powinien był również dostarczyć wykaz wszystkich dokumentów, zdarzeń gospodarczych, w których zastosowano elektroniczny podpis; 4) zrzutów ekranu potwierdzających wdrożenie technologii elektronicznej wymiany danych we wszystkich czterech procesach zadeklarowanych w Biznes Planie; w celu potwierdzenia wskaźnika produktu "Procesy biznesowe objęte systemem B2B, w których wdrożono technologię elektronicznej wymiany danych" beneficjent powinien był dostarczyć rejestr całego obiegu dokumentów w formie elektronicznej, w którym zostanie szczegółowo określone, który dokument w formie elektronicznej dotyczy danego procesu; 5) dokumentów potwierdzających osiągnięcie wskaźnika rezultatu Liczba przedsiębiorstw współpracujących z wnioskodawcą w oparciu o wdrożony system B2B; beneficjent zobowiązany był dostarczyć wygenerowany z systemu B2B status wszystkich partnerów (w tym partnerów spoza województwa zachodniopomorskiego oraz partnera zagranicznego) oraz zrzuty ekranu potwierdzające zdarzenia związane z każdym z partnerów z widocznymi datami sprzed dnia zakończenia Projektu, tj. 31 grudnia 2015r.; potwierdzeniem aktywności - zamiast zrzutów - mogły być również pliki z podpisem elektronicznym lub w standardzie EDI dostarczone w celu potwierdzenia wdrożenia technologii podpisu elektronicznego i EDI; 6) zrzutów ekranu potwierdzających świadczenie wszystkich trzech zadeklarowanych w Biznes Planie usług elektronicznych automatycznego przetwarzania danych w formule SaaS oraz wydruk z systemu B2B potwierdzający aktywne działanie usługi; 7) raportów generowanych okresowo przez system B2B potwierdzających osiągnięcie wskaźnika rezultatu Procesy biznesowe objęte systemem B2B, w których poprzez wdrożenie technologii podpisu elektronicznego lub elektronicznej wymiany danych wyeliminowany został papierowy obieg dokumentów, które zawierać będą informację o wszystkich procesach biznesowych realizowanych z wykorzystaniem systemu B2B, które następnie zostaną porównane z raportami z działalności gospodarczej wnioskodawcy sprzed wdrażania systemu B2B. Po dokonaniu oceny dokumentacji przedstawionej przez beneficjenta w dniu 8 kwietnia 2016r., RIF pismem z 12 kwietnia 2016r. (WFE-R1F/975/474/JP/2016) poinformowała PARP, że na prezentowanych zrzutach ekranu nie przedstawiono wymiany danych ze wszystkimi podmiotami współpracującymi, nie wszystkie moduły systemu działają zgodnie z zapisami Biznes Planu. W dokumentacji nie ma potwierdzenia użycia podpisu elektronicznego podmiotów współpracujących. Dostarczona dokumentacja nie prezentuje również modułu elektronicznej wymiany rezerwacji urządzeń rehabilitacyjnych oraz modułu rejestracji elektronicznej firm. Podkreślono, iż funkcjonalność modułów, wymianę danych EDI, automatyzacje procesów biznesowych oraz ich prawidłowe działanie można ocenić jedynie podczas kontroli na miejscu realizacji Projektu. Na podstawie zrzutów ekranu nie można wywnioskować, które procesy biznesowe są zrealizowane poprzez wymianę informacji pomiędzy systemami informatycznymi podmiotów współpracujących, a które wewnątrz oprogramowania stworzonego w ramach Projektu. W dostarczonej dokumentacji nie przedstawiono sposobu rejestracji pracowników przez firmę (zlecenie badań) w module badanie pracowników. Nie przedstawiono również synchronizacji baz danych oraz wymiany informacji z odbiorników GPS. Ad 3. Moduł "badanie pracowników" nie został przedstawiony za zrzutach ekranu. Pozostałe moduły, tj. Personel biały oraz Transport medyczny posiadają funkcjonalność podpisu elektronicznego. Na zrzutach ekranu nie przedstawiono podpisu elektronicznego kooperantów, ani dokumentów podpisanych przez nich. Zrzuty ekranu prezentują podpis elektroniczny beneficjenta, nie ma natomiast przedstawionego sposobu podpisywania dokumentów przez współpracujących przedsiębiorców. Beneficjent nie dostarczył również okresowego raportu generowanego przez system zawierającego zachodzące procesy biznesowe. W dniu 28 kwietnia 2016r. PARP zleciła RIF przeprowadzenie kontroli doraźnej na miejscu realizacji Projektu oraz wyznaczyła termin przeprowadzenia kontroli na dzień 4 maja 2016r.
W tak ustalonym stanie faktycznym WSA trafnie przyjął, że w sprawie nie było konieczne powołanie biegłego eksperta z dziedziny informatyki. Zgodnie z art. 78 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (art. 78 § 1 k.p.a.), które dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.
Całkowicie bezzasadny okazał się zatem zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., tym bardziej, że kontrola realizacji Projektu odbyła się z udziałem eksperta z dziedziny informatyki. Samo zaś twierdzenie czy też przekonanie skarżącego kasacyjnie, że pracownik organu, który nawet gdyby posiadał określoną wiedzę, pozbawiony był przymiotów niezależności i obiektywności, nie jest wystarczające do skutecznego zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego wyroku i zaskarżonej decyzji. Przeprowadzone w dniu 4 maja 2016r. czynności kontrolne wykazały, iż system B2B był przygotowany i działał na dzień zakończenia realizacji Projektu, jednakże ani beneficjent, ani podmioty z nim współpracujące nie podjęli pracy w systemie, a terminarze, zlecenia laboratorium, RTG oraz rozliczenia od grudnia 2015r. do maja 2016r. zawierały jedynie wpisy testowe. Podczas kontroli ujawniono, też, iż beneficjent korzysta ze starego oprogramowania KS-PPS, które posiadał przed rozpoczęciem realizacji Projektu.
Wskazać też należy, że przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy Sąd administracyjny I instancji - nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić lub rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy lub nie rozpoznał istoty sprawy (por. np. wyrok NSA z 13 marca 2019r., II GSK 2349/17, LEX nr 2642204). W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie miał potrzeby jej rozpatrywania w szerszym zakresie niż to uczynił, a rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją, rozpoznając jej istotę i nie przekraczając jej granic. Nie naruszył, zatem przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Co do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to Sąd I instancji uzasadnił swój wyrok zgodnie z treścią ww. przepisu, bo w uzasadnieniu swojego wyroku zawarł wszystkie elementy przewidziane w tym przepisie. W myśl ww. przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się również w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to, więc po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyroki NSA z 12 października 2010r., sygn. akt II OSK 1620/10; z 12 stycznia 2012r., sygn. akt II GSK 1399/10 i z 23 września 2016r., sygn. akt I FSK 342/15). Omawiany przepis może stanowić także samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wiążący pogląd w tym zakresie został wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010r. (sygn. akt. II FSK 8/09). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żadna z wyżej wskazanych okoliczności w tej sprawie nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na dokonanie zarówno kontroli instancyjnej, jak i na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Sąd wskazał zarówno podstawę prawną oddalenia skargi, jak też przedstawił argumentację wyjaśniającą, co doprowadziło WSA do wniosku, że zaskarżona przez spółkę decyzja odpowiada prawu. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek Sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go Sąd ma zawsze obowiązek szczegółowo odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd nie musi szczegółowo odnosić się do każdego podnoszonego przez stronę zagadnienia, jeżeli nie jest ono istotne w sprawie, a pozostała argumentacja zawarta w uzasadnieniu wyroku dostatecznie wyjaśnia, co zdecydowało o dokonanej przez Sąd ocenie zgodności z prawem kontrolowanej decyzji. Zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. To, że strona nie godzi się z twierdzeniami, tezami lub wnioskami sformułowanymi w uzasadnieniu, nie oznacza, że uzasadnienie jest wadliwe ze względu na treść art. 141 § 4 p.p.s.a.
Skoro jak wyżej wywiedziono skarżącemu kasacyjnie nie udało się skutecznie zakwestionować ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, co pozostaje w bezpośrednim związku z zastosowanymi w sprawie przepisami materialnymi, to w tej sytuacji nie można zarzucić WSA, że dokonana przez niego kontrola zaskarżonej decyzji naruszała przepisy art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., WSA trafnie bowiem w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę skarżącego.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając w granicach skargi kasacyjnej uznał, że nie została ona oparta na usprawiedliwionej podstawie i na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Na koszty postępowania kasacyjnego w wysokości 8.100 złotych składa się wynagrodzenie radcy prawnej reprezentującej organ, która nie brała udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji.