I GSK 331/25

I GSK 331/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Kraczowski
Piotr Pietrasz /przewodniczący/
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 3296/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-01-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 151, art. 174, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 818
art. 45 ust. 1, art. 63, art. 73 ust. 8 pkt 2
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S.A. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3296/24 w sprawie ze skargi H. S.A. w G. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 8 listopada 2024 r. nr DK.ADM.550.32.2024.AŻ(2) w przedmiocie negatywnej ocenie projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. S.A. w G. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. .
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 stycznia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 3296/24, oddalił skargę H. S.A. w G. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (PAR) z dnia 8 listopada 2024 r. nr DK.ADM.550.32.2024.AŻ(2) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącej (wnioskodawcy) zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zawnioskowano o rozpoznanie skargi na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi, w ramach podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik
sprawy, tj. przepisu:
1.art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zbyt ogólnikowym i niejasnym uzasadnieniu przez Sąd I instancji wyroku, a również nierozpoznaniu wszystkich zarzutów skargi, pozbawiającym skarżącą informacji o przesłankach rozstrzygnięcia oraz uniemożliwiającym dokonanie kontroli instancyjnej wyroku, przede wszystkim:
1) Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominął (w ogóle nie odniósł się) do zarzutu skarżącej (zarzutu z pkt 2 skargi do WSA w Warszawie) dotyczącego naruszenia przez organ (PARP) zasady reformationis in peius poprzez dokonanie weryfikacji prawidłowości oceny projektu w ramach rozpatrzenia protestu polegającego na sformułowaniu wobec projektu nowych zarzutów w ramach kryterium, które nie były podnoszone w ramach jego pierwotnej oceny - jest to okoliczność istotna dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem wszystkie te zarzuty, jakie w ramach pierwotnej oceny sformułowali członkowie KOP organ (PARP) uznał za bezzasadne, a nieuwzględnienie protestu oparł na zupełnie nowych zarzutach,
2) Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że organ (PARP) prawidłowo nie uwzględnił protestu od negatywnej oceny projektu, niemniej poza wyrażeniem akceptacji dla zaskarżonego rozstrzygnięcia nie wskazał (nie uzasadnił) na podstawie jakich okoliczności uznał je za zasadne - tak sformułowane uzasadnienie nie pozwała na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku,
3) Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uznał, że Skarżąca prowadzi nieuprawnioną polemikę z merytoryczną ocenę projektu, gdzie powyższe jest zupełnie niejasne dla skarżącej, bowiem ta podważała nierzetelność i dowolność oceny oraz wskazywała, że dowolnej ocenie projektu sprzyjało nazbyt ogólnie sformułowane kryterium obligatoryjne wspólne dla projektu: "Zdolność wnioskodawcy do finansowania realizacji projektu" (dalej jako: "Kryterium"), z którego jakkolwiek nie wynika w jaki sposób (na podstawie jakich wskaźników, a w szczególności wedle jakich zasad) dokonana będzie ocena tego, czy wnioskodawca (tutaj: skarżąca) daję rękojmie regulowania zaciąganych zobowiązań.
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm., dalej jako: "Konstytucja RP"), art. 45 ust. 1, art. 68 i art. 69 ust. 2 pkt 2) ustawy wdrożeniowej w zw. z § 6 ust. 1 i 2 Regulaminu wyboru projektów poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez PARP odnośnych przepisów ustawy wdrożeniowej oraz Regulaminu naboru projektów, prowadzące do błędnego przyjęcia, że PARP nieuwzględniając protestu działał zgodnie z przepisami regulującymi procedurę oceny projektów, podczas gdy PARP z naruszeniem odnośnej procedury nie uwzględnił protestu od negatywnej oceny projektu dokonanej przez Komisję Oceny Projektów (dalej jako: "KOP") i nie przekazał projektu do ponownej oceny KOP, co uniemożliwiło skarżącej (jako Wnioskodawcy) wyjaśnienie podniesionych przez PARP nowych (dodatkowych) zarzutów w ramach udzielonych informacji na Panelu Komisji Oceny Projektu (na podstawie § 6 ust. 1 Regulaminu wyboru projektów) oraz uzupełnienia lub poprawienia wniosku o dofinansowanie (na podstawie § 6 ust. 2 Regulaminu wyboru projektów).
II. naruszenie prawa materialnego:
1. art. 68 oraz art. 45 ust. 1 wdrożeniowej w zw. z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wyboru projektów (dokumentu Kryteria wyboru projektów - wspólne i rankingujące) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieuwzględnienie przez PARP protestu od negatywnej oceny projektu w ramach kryterium, odpowiada prawu bowiem projekt nie spełnia odnośnego kryterium, gdy tymczasem projekt spełnia odnośne kryterium.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.
W rozpatrywanym środku odwoławczym podniesione zostały zarzuty dotyczące obu podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W tego rodzaju sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a następnie zarzuty naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; 10 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4608/21).
W ramach drugiej podstawy kasacyjnej spółka zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., podnosząc, że Sąd I instancji nie rozpoznał wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, a samo uzasadnienie jest zbyt ogólnikowe i niejasne. Wyjaśnić w związku z tym należy, że dyspozycja art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że "uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie" (zdanie pierwsze). Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, w świetle uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie nastąpiło (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2024 r., II OSK 744/24). Nie mógł zatem osiągnąć skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., za pomocą którego nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, oceny tego stanu, czy też stanowiska sądu co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego. Należy podkreślić, że wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. postanowienie NSA z 22 maja 2014 r., II OSK 481/14). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest wystarczające i pozwala na poddanie zaskarżonego wyroku kontroli instancyjnej. Uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wbrew twierdzeniom autorki skargi kasacyjnej, Sąd I instancji odniósł się do wszystkich kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przypomnieć należy, że w wyniku oceny dokonanej w ramach naboru stwierdzono, że projekt spółki nie spełnił następujących kryteriów oceny, a to zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu oraz spójność projektu. Powyżej wskazane kryteria, jako kryteria obligatoryjne wspólne dla projektu, powinny być spełnione, by projekt mógł zostać wybrany do dofinansowania. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 Regulaminu wyboru projektów projekt może zostać wybrany do dofinansowania, jeśli w każdym z kryteriów obligatoryjnych, wspólnych dla projektu oraz w każdym z kryteriów obligatoryjnych dla każdego z modułów wchodzących w skład projektu otrzyma ocenę "TAK".
Efektem wniesienia protestu przez skarżącą kasacyjnie była ponowna ocena złożonego wniosku o dofinansowanie co do spełnienia zaskarżonych kryteriów wyboru projektu. W przypadku rozpoznawanej sprawie obligatoryjnych kryteriów to jest zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu oraz spójności projektu. Ponowna ocena projektu polega w na powtórnej weryfikacji projektu w zakresach oceny merytorycznej i proceduralnej. Celem rozpoznania protestu jest bowiem weryfikacja prawidłowości oceny projektu w kontekście kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, a także zarzutów o charakterze proceduralnym, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce. Wynika to z przepisu art. 63 ustawy wdrożeniowej w myśl którego wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny projektu, o której mowa w art. 56 ust. 5 i 6, wybieranego w sposób konkurencyjny, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego przez niego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów.
W realiach sprawy po analizie protestu PARP stwierdził, że jego treść pozwala na zmianę oceny kryterium spójność projektu, które w efekcie należy uznać za spełnione. Natomiast odnośnie kryterium zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu ponieważ nie wszystkie zarzuty spółki zostały uznane za zasadne PARP utrzymał pierwotną negatywną ocenę kryterium. W toku weryfikacji argumentów oraz zarzutów zawartych w proteście organ stwierdził, że nie mają one zasadniczego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie. Tym samym negatywna ocena kryterium dokonana przez Komisję Oceny Projektów zostaje podtrzymana.
W kontekście powyższego za trafne uznać trzeba stanowisko Sądu I instancji, że " ... kluczowa dla negatywnej oceny projektu była opinia eksperta powołanego po wniesieniu protestu przez stronę. Opinia ta odnosiła się do spełnienia kryterium obligatoryjnego wspólnego dla projektu tj. zdolności wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu. Otóż ekspert, a w ślad za nim PARP określili sytuację finansową strony jako taką, która nie gwarantuje realizacji całości projektu zgodnie z zakładanym harmonogramem, oraz nie zapewnia stabilnych i udokumentowanych źródeł finansowania na etapie składania wniosku. Zdaniem tak eksperta jak i PARP skarżąca nie przedstawiła wiarygodnego sposobu finansowania projektu z emisji akcji, bowiem wcześniejsze (historyczne) emisje wcale nie oznaczają, że strona ma, czy też będzie miała zdolność do pozyskiwania kapitału obecnie. Zwrócono także uwagę na niski wskaźnik (poniżej 1,0) płynności bieżącej dla lat 2024-2025 co może spowodować kłopoty regulacji zobowiązań krótkoterminowych z użyciem aktywów obrotowych.". Poza kwestionowaniem ustaleń organów zaakceptowanych przez Sąd I instancji skarżąca kasacyjnie nie przedstawiła argumentów które mogłyby podważały przejrzysty, rzetelny i bezstronny przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania do czego organy obliguje przepis art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Zauważyć należy, że zapewnienie członkom KOP oraz ekspertom możliwość swobodnej oceny przy wykorzystaniu swojej wiedzy i doświadczenia stanowi gwarancję rzetelnej oceny wniosku. Jednak swobodna ocena nie może oznaczać dowolności. Zakres swobody oceny jest ograniczony przez samą treść kryteriów, wytyczne i wyjaśnienia zawarte w regulaminie wyboru projektów i jego załącznikach, gdyż wiążą one oceniających i w konsekwencji nie pozwalają im dokonywać odmiennych interpretacji . Przy czym w ramach indywidualnej i swobodnej oceny poszczególni członkowie KOP czy eksperci mogą dochodzić do odmiennych wniosków. Jednak szczególnie w takich sytuacjach ważne jest należyte uzasadnienie dokonanej przez nich oceny przy przyjęciu kryterium wiedzy, logiki i doświadczenia zawodowego. W ocenie składu orzekającego w rozpoznawanej sprawie wskazane wymogi zostały spełnione. Jak wskazał organ " ... Do oceny wniosku Wnioskodawcy powołano eksperta w swojej dziedzinie, który miał wiedzę w zakresie finansów. Ekspert wyróżnia się wiedzą, a przede wszystkim szerokim doświadczeniem zdobytym na przestrzeni lat, często w różnych środowiskach i na różnych poziomach złożoności. Potwierdzeniem tego jest również sposób wyboru ekspertów oceniających wnioski o dofinansowanie w ramach konkursów przeprowadzanych przez Organ. Argumentacja w tym zakresie została przedstawiona w odpowiedzi Organu na Skargę Skarżącego z dnia 9 stycznia 2025 r.".
Mając na uwadze realia sprawy niezasadny jest zarzut naruszenia zasady reformationis in peius poprzez dokonanie weryfikacji prawidłowości oceny projektu w ramach rozpatrzenia protestu polegającego na sformułowaniu wobec projektu nowych zarzutów w ramach kryterium, które nie były podnoszone w ramach jego pierwotnej oceny. Jeszcze raz wskazać trzeba, że rozpoznanie protestu zobowiązuje organ do ponownego sprawdzenia złożonego przez spółkę (wnioskodawcę) wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (art. 63 ustawy wdrożeniowej). Organ rozpoznając protest winien odnieść swoją ocenę do spełniania kryteriów wyboru projektów którego protest dotyczy, a nie do oceny jedynie zasadności zarzutów zawartych w proteście odnoszących się do konkretnego kryterium. W rozpoznawanej sprawie po pierwotnej ocenie wniosku skarżącej kasacyjnie uznano, że wniosek nie spełnia dwóch obligatoryjnych kryteriów to jest zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu oraz spójność projektu. W wyniku rozpoznania protestu złożonego przez spółkę PARP uznał zasadność kryterium spójność projektu podtrzymując negatywną ocenę spełnienia kryterium zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu. W tych okolicznościach nie można mówić rozstrzygnięcie protestu narusza zasadę reformationis in peius.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosząc się do podniesionej argumentacji w skardze kasacyjnej, skoro nie doszło do naruszenia zasady reformationis in peius, to za nieistotne dla rozpoznania tej sprawy należało uznać brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutu z pkt 2 skargi do WSA w Warszawie, na co zwraca uwagę autor skargi kasacyjnej.
Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt I. 2 petitum skargi kasacyjnej zauważyć należy, że podniesiono w nim naruszenie przepis art. 151 p.p.s.a. jest on przepisem wynikowym i jako taki stanowi jedynie prawną podstawę orzeczenia oddalającego skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia tej regulacji p.p.s.a. zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Orzeczenie oddalające skargę, które zapadło w niniejszej sprawie, nie jest skutkiem zastosowania art. 151 p.p.s.a., lecz przepis art.73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Zatem zarzucanie Sądowi I instancji jego naruszenie jest zarzutem niezasadnym.
Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej, czy też poprawianie jej niedokładności.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej w pkt II. 1 podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego jednakże zarzut ten nie został uzasadniony. Brak rozwinięcia zarzutu naruszenia przepisów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, uniemożliwia w tym zakresie merytoryczną ocenę, a więc zarzut ten jest bezskuteczne. Można byłoby oczywiście tego uniknąć, gdyby strona wnosząca skargę kasacyjną zastosowała się do wymogów konstruowania podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 174 i 176 p.p.s.a. Taki sposób sformułowania zarzutu kasacyjnego powoduje, że wymyka się on spod kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak uzasadnienia w tym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny. Skarga kasacyjna jako wysoce sformalizowany środek kontroli instancyjnej, sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winien cechować się wysokim stopniem szczegółowości nie tylko co do wskazania numerów poszczególnych przepisów aktów prawnych (art. 174 p.p.s.a.), które potencjalne zostały naruszone, ale również w zakresie uzasadnienia stawianych zarzutów (art. 176 p.p.s.a.). Brak zaś tegoż uzasadnienia w ocenie składu rozpoznającego niniejszą sprawę stanowi istotną wadę konstrukcyjną wniesionego środka zaskarżenia.
W świetle przedstawionych argumentów należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionej podstawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowił w pkt 2 sentencji wyroku w oparciu o podstawę prawną zawartą w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.