I GSK 330/06

III SA/Łd 234/05 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-11-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Furmanek /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 330/06 - Wyrok NSA z 2007-05-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Sentencja
Dnia 8 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Protokolant Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2005r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowego A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał zgłoszenie celne zawarte w jednolitym dokumencie SAD nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe w części dotyczącej określenia kwoty długu celnego w zakresie zastosowanej stawki celnej oraz kraju pochodzenia. Z treści przedmiotowego zgłoszenia wynika, iż odbiorcą importowanego towaru była firma A sp. z o.o. Przedsiębiorstwo Handlowe z siedzibą w Ł., natomiast zgłoszenie złożył jej przedstawiciel – Agencja Celna B sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Z akt administracyjnych wynika, iż powyższa decyzja została doręczona bezpośrednio spółce A, w dniu 11 sierpnia 2004 r.
W dniu 5 stycznia 2005 r. A sp. z o.o. złożyła, odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W uzasadnieniu wskazała, że termin do złożenia odwołania został przekroczony z przyczyn niezależnych od Zarządu spółki, a mianowicie pracownik, który otrzymał decyzję do załatwienia w formie jej zaskarżenia nagle zachorował, nie przekazując swoich obowiązków. W rezultacie zaskarżona decyzja odnaleziona została w dokumentach tego pracownika dopiero w dniu 30 grudnia 2004r.
Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] W uzasadnieniu organ administracji wskazał, że kryterium braku winy, stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem zachowania przez stronę szczególnej staranności. Nie jest okolicznością wskazującą na brak winy w uchybieniu terminu fakt popełnienia omyłki przy wyliczaniu jego upływu. Obowiązek dołożenia szczególnej staranności przy rejestracji dokumentów obowiązuje wszystkich pracowników, w tym osobę prowadzącą sekretariat, nie tylko członków zarządu firmy. W niniejszej sprawie strona została powiadomiona w decyzji o terminie i trybie wniesienia odwołania, zatem przy zachowaniu minimalnej staranności przy wpisywaniu daty otrzymanej korespondencji i wyliczeniu terminu do złożenia odwołania – zdaniem organu administracji – jakakolwiek pomyłka byłaby wykluczona. Zdaniem organu, nadzór nad sprawami prowadzonymi przez pracowników firmy, a w szczególności kontrola spraw pozostałych do załatwienia w przypadku choroby pracownika, spowodowałyby, iż sytuacja w której termin do wniesienia odwołania zastał przekroczony o 127 dni nie miałaby miejsca. Z tych względów Dyrektor Izby Celnej odmówił uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Powyższe postanowienie zostało doręczone A sp. z o.o. w dniu 28 lutego 2005 r.
W skardze na powyższe postanowienie spółka A podniosła zarzut naruszenia art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, przez nieprawidłowe przyjęcie, że nie zachodziły podstawy prawne do przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] Zdaniem skarżącej uchybienie terminowi do wniesienia odwołania było niezawinione przez stronę. Na uzasadnienie swojego stanowiska ponownie powołała się na okoliczność, iż zarząd spółki nie wiedział o otrzymaniu przedmiotowej decyzji, ponieważ pracownik spółki, zajmujący się sprawami celnymi, nagle zachorował w czasie biegu terminu do wniesienia odwołania i w związku z tym nie zdążył przekazać spraw do załatwienia innemu pracownikowi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 8 listopada 2005r. Sąd postanowił zaliczyć w poczet materiału dowodowego sprawy kserokopię upoważnienia z dnia 21 października 2002 r., udzielonego przez skarżącą spółkę Agencji Celnej B sp. z o.o. w Ł., mocą którego wymieniona Agencja Celna została umocowana m.in. do wnoszenia odwołań i innych wniosków podlegających rozpatrzeniu przez organy celne – k. 31 z akt sprawy o sygn. III SA/Łd 237/05.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, w myśl § 2 tego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 tej ustawy, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach;
3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn, niż zostały w niej wymienione. Organy celne nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości wszystkich okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszyły art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 obowiązującej wówczas ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 ze zm.), co mogło też prowadzić do naruszenia art. 162 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego.
Przede wszystkim organy celne winny bowiem ustalić, czy w chwili wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. decyzji z dnia [...] uznającej zgłoszenie celne z dnia [...] za nieprawidłowe, stronę skarżącą łączył nadal z Agencją Celną B sp. z o.o. w Ł. stosunek przedstawicielstwa wynikający z umowy zawartej [...], czy też upoważnienie to wygasło lub zostało wypowiedziane. Dopiero poczynienie ustaleń w tym zakresie pozwoli na ocenę prawidłowości doręczenia decyzji.
Agencja celna jako przedstawiciel (zarówno bezpośredni, jak i pośredni) może w świetle art. 256 § 1 Kodeksu celnego dokonywać przed organami celnymi wszelkich czynności przewidzianych w przepisach prawa celnego, w szczególności czynności wyliczonych przykładowo w tym przepisie. Wśród wskazanych uprawnień agencji jest również prawo wnoszenia odwołań i innych wniosków podlegających rozpatrzeniu przez organy celne. Skoro więc agencja celna jako przedstawiciel w świetle art. 256 § 1 Kodeksu celnego jest uprawniona do składania odwołań od decyzji wydawanych w I instancji przez organy celne, to jest ona również uprawniona do odbioru decyzji wydawanych przez organy celne. Uprawnieniu temu odpowiada z drugiej strony obowiązek organu celnego doręczenia agencji celnej wszystkich pism procesowych – w tym także wydanych orzeczeń (decyzji i postanowień). Podnieść należy, że przepisy prawa celnego w ogóle nie regulują kwestii doręczeń pism, dlatego w tym zakresie zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, co wynika z art. 262 Kodeksu celnego. Przepis ten stanowi, że do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. W postępowaniu celnym w zakresie pełnomocnictw zastosowanie mają zatem przepisy Kodeksu celnego stanowiące lex specialis wobec przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, natomiast w zakresie doręczeń pism – stosować należy przepisy Ordynacji podatkowej, ponieważ Kodeks celny nie reguluje tej kwestii (por. wyrok NSA z 11 lipca 2003 r., I SA/Kr 2075/2000, publikowany w systemie LexPolonica). Bezpośrednie zastosowanie znajdzie tu zatem art. 145 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, jeżeli strona działa przez przedstawiciela, pisma doręcza się temu przedstawicielowi. Należy uznać, że w takiej sytuacji brak jest podstaw prawnych do kierowania pism bezpośrednio do strony. Doręczenie pisma samej stronie, mimo że do działania w jej imieniu i na jej rzecz upoważniony został przedstawiciel, jeżeli wywołuje dla niej ujemne skutki procesowe, nie może być uznane za skuteczne (por. wyrok NSA z 30 listopada 2000 r. I SA/Lu 1029/99, ONSA 2002/1/26; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2001 r., I SA/Wr 2995/98, niepublikowany; wyrok NSA z 19 listopada 2001 r., I SA 450/01, Gazeta Prawna 2004/181 str. 10; wyrok NSA z 15 maja 2001 r., I SA 2605/99, LEX nr 54139; wyrok NSA z 18 czerwca 1999 r., I SA/Łd 1089/97, LEX nr 40871; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Kraków 2004, s. 457).
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie z treści "Upoważnienia do działania w formie przedstawicielstwa bezpośredniego" udzielonego przez A sp. z o.o. w Ł. Agencji Celnej B sp. z o.o. w Ł. wynika, że miało ono charakter stały i obejmowało m.in. wnoszenie odwołań i innych wniosków podlegających rozpatrzeniu przez organy celne, a decyzja mimo tego doręczona została bezpośrednio stronie, Dyrektor Izby Celnej rozpoznając wniosek strony o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] winien przede wszystkim ustalić, czy doręczenie to było prawnie skuteczne, a w związku z tym czy istnieje potrzeba merytorycznego rozstrzygania wniosku. Zgodnie bowiem z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu jest zatem ustalenie, że uchybienie terminu faktycznie nastąpiło.
Reasumując, ponieważ w rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżone postanowienie.
Z uwagi na to, iż skarga została uwzględniona sąd, na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (wpisu od skargi).