I GSK 319/18

I GSK 319/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-03-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Sachajko
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 3786/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-05-25
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 145 poz 868
art. 2, 2a, 2b i 3b, art. 5;
Ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw, rynku chmielu, rynku suszu paszowego oraz rynków lnu i konopi  uprawianych na włókno - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 872
§ 1 i § 2;
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 lipca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej  wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie  dochodzenia do uznania
Dz.U.UE.L 2007 nr 299 poz 1 art. 103a, art. 125e
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy  szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku")
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Syndyka masy upadłości A sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3786/15 w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości A sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji, ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności ze środków unijnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3786/15 oddalił skargę Syndyka masy upadłości A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w L. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości
16 462 500,00 zł, za pierwszy niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi 10 975 000 zł oraz ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, uzyskanych na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanych przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni w łącznej wysokości 16 462 500,00 zł.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej w wysokości 96 000 zł oraz na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (PDU) wysokości 16 462 500,00 zł (za pierwszy niepełny rok działalności Grupy).
Z kolei decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał Grupie pomoc finansową na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za pierwsze półrocze drugiego roku działalności w wysokości 960 000,00 zł.
Następnie Prezes ARiMR, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] marca 2012 r., nr [...].
Ostatecznie - w stanie faktycznym i prawnym na dzień wydania decyzji kontrolowanych przez WSA w Warszawie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją nr [....] z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU oraz uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzenia działalności administracyjnej i umorzył postępowanie w tym zakresie przed organem I instancji.
W dniu [...] marca 2015 r. decyzją nr [...] Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 16 462 500,00 zł, za I niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania; wyłączył przyznanie pomocy finansowej w wysokości 960 000,00 zł na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za I półrocze II roku realizacji planu dochodzenia do uznania oraz ustalił kwotę nienależnie pobranych środków finansowych, uzyskanych na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., wydanych przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w łącznej wysokości 17 422 500,00 zł.
Powyższa decyzja z dnia [...] marca 2015r. została następnie uchylona przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa całości, który orzekł o:
- odmowie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 16 462 500,00 zł, za pierwszy niepełny rok realizacji planu dochodzenia do uznania, z czego pomoc ze środków UE wynosi 10 975 000 zł,
- ustaleniu kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, uzyskanych na mocy
decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. oraz nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wydanych przez Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni w łącznej wysokości 16 462 500,00 zł (v. zaskarżona do WSA w Warszawie decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r.. Nr [...]).
Oddalając skargę na ww. decyzję z dnia [...] lipca 2015 r. Sąd I instancji stwierdził, że ustalenia faktyczne organu nie budzą wątpliwości, jako oparte na prawidłowej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, z zastrzeżeniem jednego wyjątku nie mogącego wpłynąć w sposób istotny na wynik sprawy. Stąd ustalenia te sąd w pełni akceptuje i uzupełnia je własnymi ustaleniami, niżej wskazanymi, czyniąc je łącznie za podstawę własnego rozstrzygnięcia. Ustalenia faktyczne organu sąd zmienia w zakresie dotyczącym treści planu dochodzenia do uznania (PDU) co do zamiaru zakupu przez skarżącą dwóch działek o powierzchni 0,75 ha, a nie jednej jak przyjął organ. Uzupełnienie materiału dowodowego dotyczy faktu zatwierdzenia PDU decyzją Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia
[...] września 2011r. (tą samą, w której wstępnie uznano skarżącą za grupę producentów i warzyw w grupie produktów "warzywa") oraz okoliczności uchylenia decyzji będącej podstawą do procedowania i orzekania w przedmiotowej sprawie i wydania nowej decyzji w tym przedmiocie. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2015r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia
[...] marca 2012 r., nr [...], w części przyznającej spółce pomoc finansową na pokrycie części kosztów kwalifikowanych inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania w wysokości 16.462.500,00 zł, za okres od dnia
28 września 2011 r. do dnia 31 grudnia 2011 r., została uchylona wyrokiem tutejszego sądu z dnia 14 października 2015r., sygn. akt VSA/Wa 1591/15.
Jak stwierdził dalej WSA, wyrok ten został ogłoszony po dacie wydania decyzji zaskarżonej w przedmiotowym postępowaniu. Wyrok jest znany z urzędu sądowi orzekającemu niniejszej sprawie. Jest też znany stronom postępowania uczestniczącym w tamtym postępowaniu (organ wydający zaskarżoną decyzję orzekał tam jako organ I instancji). W wykonaniu powyższego wyroku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał nową decyzję w dniu [...] lipca 2016r o nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym PDU. Powyższa decyzja została zaskarżona do tutejszego sądu pod sygn. akt VSA/Wa 2697/16. Skarga nie została rozpoznana do chwili obecnej. Sąd na rozprawie powołał się na tę znaną mu okoliczność z urzędu. Dopuścił dowód z dokumentu w postaci ww. decyzji znanej również stronom z tych samych względów, o których była mowa wyżej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie wziął pod uwagę, że wymieniona decyzja jest decyzją ostateczną zgodnie z art. 15 i 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2016r. poz.23 j.t., dalej k.p.a.). Jest ona wykonalna, czyli rodzi skutki prawne w niej przewidziane. Decyzja stwierdzająca nieważność rodzi skutki prawne ex tunc, czyli powoduje, że weryfikowana nią decyzja ( z dnia [...] marca 2012r.), w części objętej stwierdzeniem nieważności, nie istnieje od początku. Tak uzupełniony materiał dowodowy dał podstawę do orzekania merytorycznego w niniejszej sprawie.
Dalej Sąd I instancji przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie a także opisał przebieg i końcowy efekt postępowań administracyjnych i sądowych prowadzonych w ramach szeroko rzecz ujmując wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2012 r. o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 28 września 2011r. do dnia 31 grudnia 2011r. Sąd I instancji stwierdził, że po wydaniu kontrolowanej aktualnie decyzji tj. decyzji z dnia [...] lipca 2015 r. została wydana decyzja z dnia [...] lipca 2016r., która jest ostateczna ale jeszcze nieprawomocna, gdyż została zaskarżona w sprawie zawisłej przed tutejszym sądem pod sygn. akt VSA/Wa 2697/16. Jej istnienie warunkuje możliwość rozpoznania od początku wniosku spółki z dnia [...] stycznia 2012 r. o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania za okres od dnia 28 września 2011 r. do dnia
31 grudnia 2011 r.
Sąd przytoczył art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz. U. z 2016. Poz. 1512 j.t. ze zm.) zgodnie, z którym ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej; 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. A także art. 29 ust. 3 ustawy w myśl, którego o ustaleniu kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych organ, o którym mowa w ust. 2, może rozstrzygnąć również w decyzji w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1." Zdaniem WSA, wskazany przepis stanowi, iż postępowanie to jest odrębnym postępowaniem administracyjnym oraz że dozwolone jest łączne rozstrzyganie obu kwestii objętych zaskarżoną decyzją.
Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji odnośnie do rozstrzygnięcia organu w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] stycznia 2012 r. dotyczącego odmowy przyznania pomocy finansowej za pierwszy niepełny rok dochodzenia do uznania Sąd I instancji wskazał, że ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez organ są prawidłowe z zastrzeżeniem dotyczącym ujawnionego, w zatwierdzonym PDU, zamiaru spółki kupienia dwóch działek gruntu o pow. 0,75 ha każda pod budynek przechowalni na 1500 ton oraz magazyn opakowań o wymiarach ok. 70 x 30 m (2100 m2)., a nie zamiarem zakupu jednej działki o tej powierzchni, jak przyjął zawężająco organ w zaskarżonej decyzji. Na taką interpretację woli skarżącej wskazują zapisy PDU na str. 15 i 16 (PKT.4.2). Zdaniem Sądu, szczegółowo i prawidłowo omówiono to w decyzji z dnia [...] lipca 2016r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił je w całości i przyjął je w tym zakresie za własne. Z zapisów na str. 15 i 16 PDU wynika, że w pierwszym roku realizacji, tj. w 2011 w ramach celu "Stworzenie bazy przechowalniczej oraz warunków przygotowania warzyw do sprzedaży" przewidziano dwie odrębne inwestycje , tj. zakup budynku przechowalni na 1500 ton oraz zakup magazynu opakowań. W odniesieniu do inwestycji "zakup budynku przechowalni na 1500 ton" wskazano, że teren nieruchomości objęty jest działką nr [...] i będzie podlegał podziałowi geodezyjnemu. Wydzielony obszar obejmie pow. ok. 0,75 ha (..). Łączna pow. użytkowa obiektu budowlanego będącego przedmiotem kupna wynosi ok.2.400 m2 (30 m x 80 m) i będzie zdolna pomieścić 1500 ton produktu (str. 15 PDU). W odniesieniu do inwestycji "zakup magazynu opakowań" wskazano, że "teren nieruchomości objęty jest działką nr. [...] i będzie podlegał podziałowi geodezyjnemu (..). Wydzielony fragment dotyczyć będzie pow. ok.0,75 ha. Budynek nie posiada żadnego wyposażenia a jego wymiary wynoszą ok.70m x 14m" (str. 16 PDU). W odniesieniu do ustaleń organu, co do zakresu wykonanej inwestycji w omawianym okresie to są one, zdaniem sądu, prawidłowe. Analiza akt administracyjnych i dowodów w nich zgromadzonych potwierdza i uzasadnia te ustalenia. Zebrane dowody w toku kolejnych kontroli wskazanych w decyzji a także w toku trwającego postępowania karnego są dołączone do akt sprawy, ujawniają w sposób wyraźny i stanowczy opisane przez organ okoliczności. Dają też podstawę do wyciągnięcia wniosków wskazanych przez organ. Reasumując stwierdził, że prawidłowo dokonane ustalenia dały podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego dofinansowania.
Za prawidłowe Sąd uznał również drugie rozstrzygnięcie organu zawarte w zaskarżonej decyzji a mianowicie nakazanie zwrotu wypłaconych środków finansowych w oparciu o wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję z dnia [...] marca 2012 r.
Podsumowując WSA stwierdził, że nie uznaje zasadności zarzutów podniesionych w skardze, sprowadzają się one do polemiki z ustaleniami organu. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie. Nie naruszył przepisów postępowania z art. 6, 7, 8 77 § 1 i 80 k.p.a. sposób mogący istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a. a samo rozstrzygnięcie nie pogarsza sytuacji skarżącej w porównaniu z treścią decyzji organu I instancji.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 151 a contr ario i 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa poprzez nieuzasadnione oddalenie skargi mimo zaistnienia podstaw do jej uwzględniania z uwagi na to, że organ administracyjny, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się naruszenia:
- art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie; naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez swobodne zupełnie dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że przedstawiciel A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej dopuścił się oszustwa;
- art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania dowodowego, skutkującego zupełnie dowolnym i nieuzasadnionym przyjęciem, iż dofinansowanie A Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej uzyskano na skutek
oszustwa;
- naruszenia art. 139 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie przez organ II instancji po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej decyzji niekorzystnej w stosunku do decyzji organu I instancji w zakresie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych;
- naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji dokonanie jego błędnej oceny i uznanie, że inwestycja zrealizowana przez Skarżącą i objęta wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 roku o przyznanie pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztow inwestycji, nie była tożsama z inwestycją opisaną w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania z dnia [...] maja 2011 roku, z korektą z dnia [...] czerwca 2011 roku.
- błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia w postaci przyjęcia, iż w niniejszej sprawie wystąpiły znaczące różnice w zakresie realizacji inwestycji w odniesieniu do inwestycji ujętych i opisanych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowo-administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2697/16, mimo istnienia ku temu podstaw;
3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego zarzut naruszenia art. 139 k.p.a (dotyczący zakazu reformationis in peius) nie został uznany za zasadny, co w istocie uniemożliwia kontrolę zaskarżonego wyroku;
4) obrazę przepisów prawa materialnego w postaci przepisu § 1 ust. 1 lit. a, b i c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 czerwca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków przyznawania pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania (Dz. U. z dnia 25 czerwca 2009 r., nr 98, poz. 822, dalej; "rozporządzenie"), poprzez jego błędną wykładnie i niezasadne uznanie, że wniosek skarżącej o płatność nie spełnił kryteriów przyznania pomocy a inwestycje ujęte w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania na dany okres rozliczeniowy nie zostały zrealizowane;
W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia podano argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu oświadczyła, że po prawomocnym wyroku WSA w Warszawie sygn. akt V SA/Wa 2697/16, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji zmian z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania. Powyższa decyzja stała się prawomocna, bez zaskarżenia jej przez stronę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, który kontrolował zgodność z
prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi, nie ma podstaw, aby zasadnie można było twierdzić, że wyrok ten nie odpowiada prawu.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Opierając skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie była zobowiązana do wskazania konkretnych przepisów postępowania oraz wyjaśnienia, na czym to naruszenie polega (por. art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), a dodatkowo, w przypadku zarzutu o charakterze procesowym – wykazania, że gdyby do tego naruszenia nie doszło to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby innej treści, a w przypadku zarzutu o charakterze materialnym – wskazania formy tego naruszenia (błędną wykładnię lub/i niewłaściwe zastosowanie).
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu wskazanego w punkcie 4 petitum skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zarzut błędnej wykładni prawa materialnego powinien wskazywać przepis prawa materialnego, zawierać określenie na czym polegało błędne rozumienie oraz wskazanie, jak w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną przepis powinien być prawidłowo rozumiany. Tymczasem w niniejszej skardze kasacyjnej strona nie wyjaśnia na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia § 1 ust 1 lit a, b i c rozporządzenia
wykonawczego a wyjaśnienia strony prowadzą do wniosku, że kwestionuje prawidłowość zastosowania wskazanego przepisu. Z tego względu brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia § 1 ust 1 lit a, b i c rozporządzenia wykonawczego przez błędną wykładnię wzmiankowanego przepisu. Za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania sądowo-administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2697/16 (pkt 2 petitum skargi kasacyjnej) Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena pozostawiona została więc do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. W realiach sprawy objętej zaskarżonym wyrokiem bezspornym jest, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2016r., która wyeliminowała z obrotu prawnego (poprzez stwierdzenie jej nieważności) decyzję pierwotną przyznającą płatność na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania tj. decyzję z dnia [...] marca 2012 r. - istniała w obrocie na dzień orzekania przez Sąd I instancji. W przypadku niezrealizowania zobowiązania (a taki w istocie był powód wydania zaskarżonej decyzji) sąd administracyjny mógł przeprowadzić kontrolę legalności zaskarżonej decyzji. Na marginesie można dodać, że ostateczną i prawomocną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2018r. została stwierdzona nieważność ww. decyzji z dnia [....] marca 2012r., co wynika z oświadczenia złożonego przez pełnomocnika organu w obecności pełnomocnika strony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 18 września 2020 r.
Nie podważa także prawidłowości zaskarżonego wyroku zarzut kasacyjny opisany w punkcie 3 petitum niniejszej skargi) tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego zarzut skargi naruszenia art. 139 k.p.a. został uznany przez Sąd I instancji za nietrafny. Faktycznie, w motywach wyroku Sądu I instancji nie ma rozważań dotyczących tego zarzutu. Jednakże, wbrew poglądowi skarżącej kasacyjnie, ten niewątpliwy niedostatek uzasadnienia nie ma wpływu na wynik sprawy, skoro w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia przepisu art. 139 k.p.a. Należy bowiem zauważyć, że decyzją pierwszoinstancyjną ustalono stronie do zwrotu kwotę wyższą niż w drugiej instancji. Podkreślić także należy, iż konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom zawartym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i pozwala na merytoryczną ocenę wydanego rozstrzygnięcia w granicach postawionych zarzutów kasacyjnych.
Odniesienie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych należy poprzedzić stwierdzeniem, że w żadnym fragmencie rozważań Sądu I instancji nie pada stwierdzenie, że skarżąca dopuściła się oszustwa, choć skarżąca podaje takie określenie w punkcie 1 petitum niniejszej skargi. Co prawda, w aktach sprawy znajduje się informacja, że toczy się postępowanie karne w prawie podejrzenia m.in. popełnienia przez Grupę przestępstwa wskazanego w art. 286 §1k.k. i art. 297 § 1 k.k. na szkodę Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa niemniej jednak do rozstrzygnięcia czy faktycznie doszło do tego przestępstwa nie jest uprawniony sąd administracyjny.
Wypada zauważyć, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w punkcie 1 petitum niniejszej skargi stanowią powielenie zarzutów podniesionych w skardze do WSA a ich istota sprowadza się do niezasadnego, zdaniem skarżącej kasacyjnie, zaakceptowania przez Sąd I instancji nierzetelnych i niepełnych ustaleń organu, które w efekcie doprowadziły organ do ustalenia stanu faktycznego niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W świetle motywów podanych w uzasadnieniu tego zarzutu kasacyjnego należy uznać, że stanowi on jedynie polemikę z twierdzeniami Sądu I instancji szeroko opisanymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W swoich rozważaniach skarżąca natomiast pomija, że Sąd I instancji rozpoznając sprawę był obowiązany respektować treść prawomocnych wyroków sądu wojewódzkiego dotyczących szeroko rzecz ujmując kontroli legalności decyzji wydanych na gruncie rozpatrywanej sprawy oraz związane z nimi istniejące w obrocie prawnym decyzje. Dostrzegając ostateczne usunięcie z obrotu prawnego decyzji przyznającej stronie środki finansowe za pierwszy niepełny rok działalności skarżącej i odmowę przyznania pomocy finansowej trafnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu II instancji ustalające kwotę nienależenie pobranych środków finansowych uzyskanych na mocy decyzji nr [...] z dnia
[...] marca 2012 r. w wysokości 16 462 500 zł.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstępując od obciążania nimi syndyka masy upadłości spółki A sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w L., który jest zwolniony od kosztów sądowych (k. 159 akt).