I GSK 3159/18

I GSK 3159/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Grzelak
Michał Kowalski /przewodniczący/
Tomasz Smoleń /sprawozdawca/
Symbol z opisem
602  ceny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Sz 452/18 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2018-07-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 469
art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 pkt 1
Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 519
art. 276 ust. 1 w zw. z art. 292 pkt 2
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
Dz.U. 2022 poz 329
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA del. Tomasz Smoleń (spr.) Protokolant Anna Pańczyk po rozpoznaniu w dniu 16 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 452/18 w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 12 marca 2018 r. nr SKO.SJ.450.4337.2017 w przedmiocie opłaty stałej za usługi wodne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P. Sp. z o.o. w K. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie kwotę 675 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 452/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę P. Spółka z o.o. w K. (Skarżący, Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2017 r. nr SKO.SJ.452.10.2017 w przedmiocie określenia wysokości zweryfikowanej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi za 2016 rok.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący i w skardze kasacyjnej zarzucił mu naruszenie przepisów prawa materialnego:
1) art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 pkt 1 ustawy Prawo wodne (Dz.U. 2015 r., poz. 469 ze zm.) poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, wbrew literalnemu brzmieniu przepisu, że wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego następuje z mocy prawa z upływem okresu, na które zostało udzielone, podczas, gdy przepis wskazuje na konstytutywny charakter decyzji administracyjnej w tym zakresie;
2) art. 276 ust. 1 w zw. z art. 292 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2017 r., poz. 519 ze zm.), dalej "p.o.ś." poprzez uznanie, że zachodzą przesłanki wymierzenia podwyższonej opłaty administracyjnej w wysokości 500%, podczas gdy strona dysponowałam ważnym pozwoleniem wodnoprawnym.
W oparciu o przytoczone zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO wniosło o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz SKO kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Stan faktyczny sprawy nie został zakwestionowany. Skarżący kasacyjnie posiadał pozwolenie na wprowadzanie ścieków opadowych wydane w 2005 r., którego termin ważności upłynął 29 kwietnia 2015 r. Pomimo upływu terminu ważności pozwolenia Spółka nadal odprowadzała wody opadowe. Marszałek Województwa Zachodniopomorskiego ustalił opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska w okresie od 1 do 31 grudnia 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej zarzucono błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 pkt 2 ustawy Prawo wodne poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, że wygaśniecie pozwolenia wodnoprawnego następuje z mocy prawa z upływem okresu, na który zostało udzielone, podczas gdy przepis wskazuje na konstytutywny charakter decyzji administracyjnej w tym zakresie. W konsekwencji, zdaniem autora skargi kasacyjnej doprowadziło to do uznania, że zachodzą przesłanki do wymierzenia podwyższonej opłaty administracyjnej w oparciu o art. 276 ust.1 w zw. z art. 292 pkt 2 p.o.ś.
W tym miejscu przypomnieć należy, że identyczne zarzuty Spółki były przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie prowadzonej pod sygn. akt II OSK 326/18 zakończonej wyrokiem z 13 grudnia 2019 r. oddalającym skargę kasacyjną. Przy czym we wskazanej sprawie określenie wysokości zweryfikowanej opłaty za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi dotyczyło 2015 roku.
Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w przywołanym wyroku, dlatego też zarzuty Spółki nie zasługują na uwzględnienie.
Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że decyzja zatwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia prawnego ma charakter deklaratoryjny, gdyż potwierdza ona jedynie fakt braku uprawnień wobec wygaśnięcia wydanego pozwolenia. Jedną z przyczyn wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, z którym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, jest upływ okresu na jaki zostało ono wydane (art. 135 pkt 1 ustawy Prawo wodne). Z treści przepisu art. 138 ust. 1 Prawa wodnego wynika, że "Stwierdzenie wygaśnięcia, cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego następuje z urzędu lub na wniosek strony, w drodze decyzji". Ratio legis decyzyjnej formy stwierdzania wygaśnięcia należy doszukiwać się przede wszystkim w konstrukcji przepisu art. 138 ust. 2 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym "Decyzją o wygaśnięciu lub cofnięciu można nałożyć obowiązek usunięcia negatywnych skutków w środowisku wynikających z wykonywania pozwolenia wodnoprawnego lub powstałych w wyniku działalności prowadzonej niezgodnie z warunkami określonymi w pozwoleniu wodnoprawnym oraz określić zakres i termin wykonania tego obowiązku". Zgodzić należy się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku z 18 czerwca 2015 r., II GSK 1120/14, że datą wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego jest data, od której przestaje ono obowiązywać, to jest - zgodnie z art. 135 pkt 1 ustawy Prawo wodne - data końcowa okresu, na który pozwolenie to zostało wydane. Z tą datą wygasa stosunek administracyjnoprawny uprawniający podmiot korzystający ze środowiska do zgodnej z prawem eksploatacji urządzeń wodnych. Wystąpienie skutku materialnoprawnego nie usuwa z obrotu prawnego decyzji, bo ona nadal funkcjonuje w sensie procesowym. Strona zainteresowana może wprawdzie zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy Prawo wodne ubiegać się o stwierdzenie tego wygaśnięcia w drodze decyzji, jak również może to uczynić z urzędu sam organ, jednakże taki akt wyłącznie potwierdza istniejący stan prawny. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdzenie wygaśnięcia uprawnień wynikających z pozwolenia, którego termin obowiązywania upłynął, następuje zatem w drodze decyzji o charakterze deklaratoryjnym, a nie konstytutywnym. Niewątpliwie celem ustawodawcy, który nie wyłączył w art. 138 ust. 1 ustawy Prawo wodne wydawania decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia w przypadku wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na upływ okresu, na który było wydane, było m.in. zastosowanie w takich sytuacjach art. 138 ust. 2 ustawy Prawo wodne. Istnienie prawnej możliwości stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, którego okres ważności już upłynął, ma charakter deklaratoryjny w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia, zaś brak wydania takiej decyzji nie jest jednak przeszkodą w stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego w postępowaniu o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez stosownego pozwolenia.
W postępowaniu tym należy mieć na względzie uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2011 r., II OPS 2/11, w której stwierdzono, że w sprawie o wymierzenie opłaty podwyższonej za korzystanie ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji, na podstawie art. 276 ust. 1 p.o.ś., przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. W uchwale wskazano, że zgodnie z art. 276 ust. 1 p.o.ś. każdy podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia czy też innej wymaganej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Oznacza to, że ustawodawca w tym przepisie nie wprowadza innych materialnoprawnych przesłanek do wydawania na tej podstawie decyzji w przedmiocie opłaty podwyższonej przez właściwy organ administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanej uchwale podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 21 grudnia 1998 r., OPS 13/98, zgodnie z którym stwierdzenie, iż strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, że nie posiada wymaganego pozwolenia może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga indywidualnej oceny w każdej sprawie oraz po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. Dopiero łączna ocena pozwala na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP). Przywołując dalej dyspozycję art. 193 ust. 4 p.o.ś. stanowiącego, że "decyzji stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia nie wydaje się, jeżeli prowadzący instalację uzyska nowe pozwolenie" Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, iż pomimo ziszczenia się przesłanek wygaśnięcia decyzji określonych w art. 193 ust. 1 p.o.ś, a więc także po upływie czasu na jaki pozwolenie zostało wydane (pkt 1), w sytuacji, w której zostanie wydane nowe pozwolenie, nie stwierdza się wygaśnięcia pozwolenia dotychczasowego, które przestało formalnie obowiązywać z powodu upływu terminu na jaki zostało wydane. Ustawodawca uznał więc za zbędne stwierdzanie wygaśnięcia dotychczasowego pozwolenia, w przypadku, w którym po upływie terminu jego ważności, ale jeszcze przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie tego pozwolenia, zostało wydane nowe pozwolenie. W konsekwencji uznano, że o ile wnioskodawca, przed upływem terminu ważności dotychczasowego pozwolenia, złożył z odpowiednim wyprzedzeniem umożliwiającym jego realizację, wniosek o wydanie nowego pozwolenia, a z przyczyn leżących po stronie organu (bezczynność bądź przewlekłość postępowania) pozwolenie takie nie zostało wydane przed upływem terminu ważności pozwolenia dotychczasowego, to dla podmiotu, który takie pozwolenie posiadał ma znaczenie wydanie decyzji, o której mowa w art. 193 ust. 4 p.o.ś. W rezultacie, w okresie pomiędzy upływem terminu ważności dotychczasowego pozwolenia a uzyskaniem nowego pozwolenia, opłata za korzystanie ze środowiska ponoszona powinna być w wysokości dotychczasowej, a więc takiej, która obowiązywała w okresie ważności pozwolenia. Niedopuszczalne bowiem może być obciążanie podmiotu korzystającego ze środowiska ujemnymi konsekwencjami opieszałego lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w postaci podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia.
W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, albowiem nie było kwestionowane, że Spółka przed upływem ważności dotychczasowego pozwolenia nie złożyła wniosku o wydanie nowego pozwolenia.
Mając na względzie powyższe rozważania stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie posiadają usprawiedliwionych podstaw, gdyż decyzji dotyczącej wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z powodu upływu czasu na jaki została wydana, nie można przypisać charakteru konstytutywnego, a jedynie deklaratoryjny, a co za tym idzie zasadnym było zastosowanie w sprawie art. 276 ust. 1 w zw. z art. 292 pkt 2 p.o.ś.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art. 184 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).