I GSK 307/24

I GSK 307/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący/
Jacek Surmacz
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Op 226/23 - Wyrok WSA w Opolu z 2023-10-06
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 869
art. 207, art. 60, art. 67;
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 55 § 2;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. NSA Jacek Surmacz po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 października 2023 r. sygn. akt I SA/Op 226/23 w sprawie ze skargi K. W. na postanowienie Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 6 czerwca 2023 r. nr 1/2023 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zwrotu dofinansowania projektu oraz odsetek za zwłokę z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. W. na rzecz Zarządu Województwa Opolskiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 6 października 2023 r., sygn. akt I SA/Op 226/23 oddalił skargę K. W. na postanowienie Zarządu Województwa Opolskiego z 6 czerwca 2023 r., w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zwrotu dofinansowania projektu oraz odsetek za zwłokę z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." zarzuciła naruszenie art. 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej "k.p.a." w związku z art. 62 ust. 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) - dalej: "o.p." i § 29 ust. 3 umowy o dofinansowanie, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że kwota podlegająca zwrotowi stanowi zobowiązanie publicznoprawne i na tej podstawie dokonanie zaliczenia, wobec braku materialnego przepisu dla takiego działania organu. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 60 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.) - dalej: "u.f.p" w związku z § 1 pkt 4 i § 29 ust. 3 umowy oraz § 2 porozumienia z 29 stycznia 2021 r. poprzez uznanie, że kwota dotacji zwracana na skutek niewykonania postanowień porozumienia o rozwiązanie umowy stanowi dotację podlegającą zwrotowi w rozumieniu ustawy "u.f.p", podczas gdy dofinansowanie wymienione w § 1 ust. 4 umowy nie jest ujęte w ustawie.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz postanowienia, umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega zatem na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na niezasadność zarzutów w niej zawartych.
Przepis art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 stanowi, że podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu, która to określa prawa i obowiązki beneficjenta. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do dokonania analizy umowy o dofinansowanie. Wskazać należy, że § 2 umowy o dofinansowanie określa jej przedmiot i wymaga oświadczenia od skarżącej, zgodnie z którym nie podlega ona wykluczeniu z ubiegania się o uzyskanie środków finansowych na realizację projektu na podstawie art. 207 u.f.p. Już w zasadzie tylko to przeczy argumentacji skargi kasacyjnej, zgodnie z którą kwota dofinansowania do zwrotu przez skarżącą miałaby nie podlegać ustawie o finansach publicznych. W myśl art. 60 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi nieopodatkowane należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są. mi. in. kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie, czy też należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności. W przypadku braku zwrotu środków § 14 umowy o dofinansowanie stosuje się odpowiednio. I w takiej sytuacji instytucja pośrednicząca wydaje decyzję, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.p.f. (§ 14 pkt 6 umowy o dofinansowanie).
Na podstawie art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności nieuregulowanych powyższą ustawą, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Tym samym twierdzenie autora o tym, że ujęta w § 1 ust 4 definicja dofinasowania nie mieści się w ustawie o finansach publicznych jest całkowicie błędne. W niniejszej sprawie, skoro dokonane przez skarżącą wpłaty nie pokryły w całości kwoty, którą skarżąca zgodnie z porozumieniem miała obowiązek zwrócić, to wpłaty te zaliczono proporcjonalnie na poczet pokrycia należności głównej oraz odsetek w wysokości jak dla zaległości podatkowych. O takim sposobie rozliczenia wpłat przesądza przepis art. 55 § 2 o.p.
Kwota podlegająca zwrotowi przez skarżącą jest zobowiązaniem publicznoprawnym, ponieważ prawidłowość gospodarowania środkami dotacji podlega ochronie określonej m.in. przepisami odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zawarcie przez stronę skarżącą porozumienia z 29 stycznia 2021 r. nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w umowie o dofinansowanie na wypadek niewywiązania się strony z realizacji projektu. Porozumienie to zawarto w związku z wystąpieniem szczególnych okoliczności, które uniemożliwiły realizację projektu. Skarżąca wypowiedziała umowę o dofinasowanie, co oznacza że cel projektu nie został osiągnięty. W związku z tym w sposób definitywny wystąpiła sytuacja niewykorzystania kwoty dofinansowania zgodnie z umową i w konsekwencji obowiązku zwrotu. Twierdzenie skargi kasacyjnej, że u skarżącej nie wystąpiła sytuacja, w której była zobligowana do zwrotu niewykorzystanej części pozostałych transz nie znajduje podstaw prawnych. Zwrotowi podlegała bowiem całość otrzymanego dofinansowania.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów k.p.a. ponieważ autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym to naruszenie miało polegać. Samo stwierdzenie, że organy w niewłaściwy sposób uzasadniają decyzję nie jest wystarczające.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.