I GSK 3015/05

I GSK 3015/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Czesława Socha /sprawozdawca/
Edward Kierejczyk /przewodniczący/
Jerzy Sulimierski
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
SA/Sz 86/03 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2005-08-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk, Sędziowie NSA Czesława Socha (spr.), Jerzy Sulimierski, Protokolant Grzegorz Antas, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wytwórni Wody [...]. w Koszalinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 sierpnia 2005 r. sygn. akt SA/Sz 86/03 w sprawie ze skargi Browarów [...] obecnie Wytwórni Wody [...]. w Koszalinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 10 sierpnia 2005 r. o sygnaturze V SA/Sz 86/03 oddalił skargę Wytwórni Wody [...]. w Koszalinie - poprzednio Brok S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 16 grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję organu celnego I instancji z dnia 21 listopada 2001 r. o nr [...].
Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które uznały zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym dokonane przez Spółkę Akcyjną [...] (obecnie Wytwórnia Wody [...].) w Koszalinie, zawarte w dokumentacji SAD z dnia 10, 14, 15 września 1999 r. nr [...] obejmujące sprowadzony z Niemiec towar o nazwie piwo cytrynowe "Cooler" zaklasyfikowany do kodu PCN 2203 00 09 0 z obniżoną stawką celną min. 0,05 ECU/1, pochodzący z kraju członka Unii Europejskiej – za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, stawki celnej oraz kwoty cła. Należało zaklasyfikować zgłoszony towar do kodu PCN 2206 00 39 1 jako napoje fermentowane, ich mieszaniny oraz napoje fermentowane i napoje bezalkoholowe nie wymienione ani nie włączone gdzie indziej. Wynika to z treści art. 13 § 5, 85 § 1, 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeksu celnego (t.j. Dz.U. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej stanowiącej załącznik do ww. rozporządzenia (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 z 1999 r. z późn. zm.) oraz ust. 1 lit. b Części IA i Części II Taryfy celnej tego załącznika.
Powyższa ocena została sformułowana w związku z weryfikacją zgłoszeń celnych. Do zgłoszeń celnych załączono faktury zakupu, deklaracje wartości celnej, świadectwa pochodzenia towaru EUR.1, analizy fizyko-chemiczne, certyfikaty przydatności do spożycia i o braku zawartości w towarze metali ciężkich, świadectwo zdrowia firmy [...], oświadczenie o licencji na towar. W świetle powyższego uznano, że napój alkoholowy "[...]" nie spełnia wymagań pozycji 2203, ponieważ esencja zapachowa, kwas cytrynowy, syrop cukrowy (cukier i woda) dodane zostały do piwa (produktu finalnego procesu fermentacyjnego), a nie jak wymaga tego zakres przedmiotowej pozycji w trakcie trwającego procesu fermentacji roztworu (brzeczki). Interpretacja taka znalazła też swoje miejsce w decyzji WIT, jak też w piśmie Sekretariatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 marca 2005 r.
W ocenie Sądu materiał dowodowy w postaci norm dotyczących piwa, wyjaśnienia dotyczące produkcji importowanego napoju oraz treść pozycji 2203 i 2206, pozwalały organom celnym na dokonanie ocen bez potrzeby sięgania do opinii biegłego, skoro skarżąca dysponująca wiedzą w zakresie piwowarstwa nie kwestionuje faktu, że piwo aromatyzowane "Cooler" powstaje nie w wyniku fermentacji roztworu, a w wyniku zmieszania napojów, co w zakresie klasyfikacji napojów do pozycji taryfowej 2203 lub 2206 ma zasadnicze znaczenie.
Nie zachodzi też przedawnienie w sprawie, skoro decyzja organu I instancji przeprowadzająca weryfikację zgłoszenia celnego została wydana z zachowaniem 3-letniego terminu, o którym mowa w art. 65 § 5 Kodeksu celnego.
Powyższe oznaczało, że wydane decyzje nie naruszały prawa i dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej Wytwórnia Wody [...]. w Koszalinie zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem zwrotu kosztów postępowania na jej rzecz od organu II instancji. Powołując się na naruszenie prawa materialnego zarzuciła błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie działu 22 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 z późn. zm.) w związku z § 1 tegoż rozporządzenia i art. 13 § 5, 6 i 7 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeksu celnego (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) oraz wyjaśnień do działu 22 Taryfy celnej zawartych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1994 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. z 1999 r. Nr 74, poz. 830) w związku z § 1 tegoż rozporządzenia, oraz niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 2 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi – Układu Europejskiego (Dz.U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38). Naruszenie zaś przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 106 § 3, 133 § 2 i § 3, 134 § 1, 141 § 4 i 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oraz art. 122, 180, 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
W obszernym uzasadnieniu podała, że dokonano błędnej wykładni, skoro przyjęto udział w fermentacji alkoholowej piwa wszystkich dodatków. Oznacza to, że błędnie oparto wnioski o dowody dotyczące piwa produkowanego w kraju, nie zaś towaru pochodzącego z importu. Nie uwzględniono przy ocenie Wiążących Informacji Taryfowych wydanych przez władze celne różnych krajów Unii Europejskiej. Brak uwzględnienia wniosku o otwarcie rozprawy na nowo i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów powoduje, że zaakceptowano klasyfikację taryfową spornego towaru niezgodnie ze stosowaną w Unii Europejskiej. Podobnie jak brak uwzględnienia opinii klasyfikacyjnych wydanych przez organy statystyczne oraz wiążących informacji taryfowych wydanych na podobne wyroby.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że zaskarżony wyrok zgodny jest z obowiązującym prawem.
Na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości. Chodzi mianowicie o to, że organy celne innych państw Unii Europejskiej wydały Wiążące Informacje Taryfowe i zakwalifikowały sporny towar do kodu PCN 2203. Przystąpienie Polski do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., jak też art. 250 Wspólnotowego Kodeksu Celnego powodują, że podjęte decyzje, przyjęte środki identyfikacyjne oraz dokumenty wydane przez organy celne jednego państwa członkowskiego mają takie same skutki prawne w innych państwach członkowskich. Wykładnia zatem przepisów prawa europejskiego w tym zakresie przez Trybunał Sprawiedliwości jest niezbędna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszej kolejności wymaga uzasadnienia podjęte na rozprawie na podstawie art. 162 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) postanowienie Sądu oddalające wniosek strony skarżącej o zwrócenie się przez Sąd orzekający do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w Luksemburgu w celu rozpatrzenia pytania prejudycjalnego.
Stanowiący podstawę wniosku przepis art. 234 (dawny art. 177) Trybunału Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zał. Nr 2, Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864, Tom II, s. 613) stanowi, że Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do orzekania w trybie prejudycjalnym, a mianowicie: w przedmiocie wykładni Traktatu, ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Wspólnoty i Europejski Bank Centralny, a także o wykładni statutów organów utworzonych aktem Rady, w przypadkach gdy statuty to przewidują. W przypadku gdy pytanie z tym związane jest podniesione przed sądem jednego z Państw Członkowskich, sąd ten może, jeśli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku, zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie tego pytania. W przypadku gdy takie pytanie jest podniesione w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, sąd ten jest zobowiązany wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości. Z treści tego przepisu wynika, że w każdym z wyżej wymienionych przypadków sąd państwa członkowskiego może lub jest zobowiązany zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o rozpatrzenie podniesionego pytania, jeżeli uzna, że decyzja w tej kwestii jest niezbędna do wydania wyroku.
Dokonanie oceny tego wniosku wymaga zatem przeprowadzenia analizy sformułowanego przez stronę skarżącą pytania, jak i jego uzasadnienia. Strona skarżąca podniosła, że Naczelny Sąd Administracyjny ma obowiązek zwrócić się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o wyjaśnienie wątpliwości, w których stan faktyczny i prawny ukształtowany został przed datą akcesji i powinien uwzględniać przepisy wspólnotowe oraz wykładnię tych przepisów i praktykę ich stosowania w Unii Europejskiej. Chodzi także o to, że sądowa kontrola legalności tych decyzji ma miejsce już po dniu 1 maja 2004 r., a więc w okresie, kiedy Polska jest już członkiem Unii Europejskiej a wewnętrzne przepisy przejściowe (art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne – Dz.U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) nie regulują powyższej kwestii.
Odnosząc się do tak postawionego pytania należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie tylko stan faktyczny ukształtowany został przed datą akcesji, ale również przed datą akcesji wydana została decyzja ostateczna (2002 r.). W sprawie występuje zatem sytuacja ustalona, zamknięta, której skutki zostały wyczerpane pod rządami prawa dotychczasowego. Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to w przedmiotowej sprawie, że chodzi o kontrolę stanu całkowicie ukształtowanego przed akcesją i o kontrolę, czy decyzja była zgodna z prawem w dacie jej wydania (por. glosa E. Łętowskiej do wyroku NSA z dnia 21.10.2004 r. sygn. akt FSK 571/04, cz. III, pkt 2). Podkreślić przy tym należy, że unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), stanowiące w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny rozstrzygnięć organów celnych, opierają się na rozwiązaniach przyjętych w Porozumieniu w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. (zał. do Dz.U. z 1995 r. Nr 98, poz. 483), które recypowane zostały do Kodeksu celnego. W konsekwencji, oparte na przepisach Kodeksu celnego rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie może być poczytane za naruszające prawo wspólnoty. Sądowa zaś kontrola decyzji administracyjnych, jak już wyżej podano, jest kontrolą ich legalności. Zakłada odniesienie zaskarżonych decyzji do systemu prawnego obowiązującego w chwili ich wydania. Kontrolowana decyzja zapadła przed dniem 1 maja 2004 r., kiedy to prawo unijne nie było stosowane bezpośrednio przez polskie organy administracyjne i sądy. Zasada działania prawa wspólnotowego może odnosić się do zdarzeń zaistniałych po akcesji, czyli poczynając od dnia 1 maja 2004 r. Istniejący wyjątek dotyczy sytuacji, gdy przepisy wspólnotowe nawiązują do dawnych zdarzeń, określając zakres uprawnień nabytych po akcesji. W rozpatrywanej sprawie chodzi o klasyfikację towarową. Oznacza to, że skutek kwestionowanej decyzji nastąpił przed dniem akcesji, co też wyłącza możliwość zastosowania przepisów prawa wspólnotowego do sytuacji przedakcesyjnej.
Analiza zgłoszonego pytania wskazuje, że pozostaje poza zakresem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, gdyż nie odnosi się do sytuacji związanej bezpośrednio z rozpatrywaną sprawą. W ocenie Sądu, zastosowanie również rozporządzeń Wspólnotowych do rozpatrywanej sprawy nie jest także uzasadnione zarówno ze względu na brak wyjątku od zasady nieretroakcji prawa Wspólnotowego, jak i na brak skutków zakończonej decyzji powstałych po dniu akcesji. Wobec tego, że zwrócenie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w zgłoszonym przez stronę skarżącą pytaniu, nie jest niezbędne do wydania wyroku w przedmiotowej sprawie oraz z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy prawa wspólnotowego – oddalono wniosek o rozpatrzenie pytania prejudycjalnego.
Po wyjaśnieniu sprawy w zakresie procesowym, Sąd mógł dokonać oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 183 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej poza określoną w § 2 cytowanego przepisu nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu.
Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Skuteczność zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) zależy od wykazania, iż uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (co zarzuca autor skargi) polega na mylnym zrozumieniu, a więc na wadliwej interpretacji normy prawnej zawartej w określonym przepisie prawa, którego naruszenie zarzucono.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania obejmują naruszenie przepisów art. 106 § 3, art. 133 § 2 i § 3, art. 134 § 1, art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjne w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy podkreślić, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd z urzędu lub na wniosek strony może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Decyzja w tej sprawie należy wyłącznie do Sądu i to Sąd ocenia czy istnieją przewidziane w tym przepisie przesłanki. Skoro Sąd nie dopuścił dowodów, tzn. uznał, iż nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Sąd w uzasadnieniu postanowienia wskazał, dlaczego wniosku skarżącej nie uwzględnił. Należy podkreślić, iż sąd administracyjny jest powołany do badania zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa. Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów strony podnoszonych w skardze i uznał je za niezasadne.
Kolejne zarzuty wskazują na braki w uzasadnieniu wyroku i sposób rozstrzygnięcia sprawy. Art. 141 § 4 p.p.s.a. nakazuje Sądowi zamieszczenie określonych elementów w uzasadnieniu wyroku, zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. określa sposób rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania i uzna, iż mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania przez organ celny, a podniesiony w skardze kasacyjnej zrzut naruszenia odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej (pkt. 8 i 9) – poprzez nieuwzględnienie opinii klasyfikacyjnych wydanych przez organy statystyczne wiążących informacji taryfowych wydanych dla wyrobów podobnych, czy też oparcie się na dowodach dotyczących piwa "[...]" produkowanego kraju, należy ocenić jako bezzasadny.
Opinie klasyfikacyjne organów statystycznych nie mogą wkraczać w problematykę klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu taryfy celnej. Przepisy Kodeksu celnego i oparte na nich akty wykonawcze nie dopuszczają stosowania innych kryteriów klasyfikacji towarów niż określone w taryfie celnej. Wydaje się, że stanowisko to znane jest organom celnym i dlatego zupełnie niezrozumiałe jest odwoływanie się do pisma Dyrektora Sekretariatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 marca 2005 r. na temat klasyfikacji napoju "[...]" dla celów podatkowych, a klasyfikacja statystyczna odnosi się wyłącznie do towarów produkowanych w kraju. Towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym wyprodukowany był w Niemczech. Sąd I instancji odniósł się do normy zakładowej Koszalińskich [...] dotyczącej składu i otrzymanego piwa jasnego aromatyzowanego, a to dlatego, że z dokumentów dołączonych przez skarżącą do zgłoszenia celnego wynika, iż towar objęty tym zgłoszeniem został wyprodukowany zgodnie z powyższą normą i uczynił to dla potrzeby uzasadnienia przyczyn, dla których importowany napój pod nazwą handlową piwo cytrynowe "[...]" nie może być zaklasyfikowany do pozycji 2203 Taryfy celnej.
Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej wykładni postanowień działu 22 Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.) w związku z § 1 tegoż rozporządzenia i art. 13 § 5 i § 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeksu celnego oraz wyjaśnień do działu 22 Taryfy celnej zawartych w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz.U. Nr 74, poz. 830) w związku z § 1 tegoż rozporządzenia i art. 13 § 7 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że organy celne prawidłowo zastosowały kod 2206 Taryfy celnej, a tym samym błędnej wykładni tychże przepisów - należało uznać powyższe zarzuty za bezzasadne. Z art. 13 Kodeksu celnego wynika, iż klasyfikację towarów w taryfie celnej określa kod (§ 5), zaś § 6 i § 7 stanowią o delegacji dla właściwych organów do ustanowienia taryfy celnej (§ 6) oraz wyjaśnień do taryfy celnej (§ 7). Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł błędnej wykładni ani też niewłaściwego zastosowania tychże przepisów przez Sąd I instancji.
Jeżeli natomiast chodzi o cyt. rozporządzenie, to w § 1 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1998 r. ustanowiono Taryfę celną, zaś w § 1 cyt. rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 1999 r. ogłoszono wyjaśnienia do Taryfy celnej stanowiące załącznik do tegoż rozporządzenia. Zarzut naruszenia tychże przepisów poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organy celne prawidłowo zaklasyfikowały towar do pozycji 2206 Taryfy celnej należy uznać za bezzasadny, albowiem w rzeczywistości w ramach tego zarzutu strona kwestionuje stan faktyczny sprawy, który, jak wcześniej wykazano, nie mógł być skutecznie podważony.
Niezrozumiały jest zarzut polegający na naruszeniu przez Sąd I instancji art. 7 ust 2 Układu Europejskiego. Niezależnie jednak od formy zarzutu zauważyć należy, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny i wydane na jego podstawie akty prawne. Importowane towary zostały dopuszczone do obrotu na terytorium RP przed dniem akcesji i przed tym dniem zapadły decyzje administracyjne w niniejszej sprawie. Obowiązek stosowania się przez polskie organy do zasad interpretacji wynikających z dorobku wspólnotowego powstał z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W tym okresie istniał obowiązek "zbliżania" ustawodawstwa polskiego do ustawodawstwa wspólnotowego, co nie było tożsame ze stosowaniem tegoż ustawodawstwa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt K33/2003, OTK z 2004 r., nr 4 poz. 31).
Unormowania ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny, które stanowią w niniejszej sprawie materialnoprawną podstawę oceny legalności decyzji organów celnych, są zbieżne z regulacjami zawartymi w Kodeksie Celnym Wspólnot Europejskich. Zatem zrealizowany został wynikający z art. 68 i 69 obowiązek dostosowania przepisów polskiego prawa celnego do ustawodawstwa unijnego. Odnosząc się do złożonego przez stronę Rozporządzenia Komisji (WE) Nr [...] z dnia 1 grudnia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej, zauważyć należy, że dotyczy ono wiążących informacji taryfowych ściśle określonych towarów z zastrzeżeniem, że o ile nie jest zgodna z rozporządzeniem, może być nadal przywoływana "przez otrzymującego", przez okres trzech miesięcy. Ten akt prawny nie dotyczy więc skarżącego z tej racji, że nie posiadał on WIT dla przedmiotowego napoju alkoholowego. Ponadto napój alkoholowy opisany w załączniku do cytowanego rozporządzenia różni się w składzie i sposobie produkcji od przedmiotowego napoju.
Odnosząc się do argumentu podniesionego przez skarżącego w piśmie z dnia 28 czerwca 2006 r., iż przyjęta przez Sąd I instancji i organy celne klasyfikacja napoju "[...]" jest błędna, co wynika zdaniem strony z Wiążącej Informacji Taryfowej i Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1967/2005 z dnia 1 grudnia 2005 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej, należy zauważyć, iż nie jest on zasadny, albowiem przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została w dniu 16 grudnia 2002 r. i dotyczyła zgłoszenia celnego z dnia 9 września 1999 r. Wiążąca Informacja Taryfowa i Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1967/2005 wydane zostały w grudniu 2005 r. i jak wynika z unormowań w nich zawartych nie mają zastosowania do przedmiotowego zgłoszenia celnego.
Z przepisu art. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1967/2005 wynika, iż wiążąca informacja taryfowa wydana przez organy celne Państw Członkowskich, która nie jest zgodna z niniejszym rozporządzeniem może być nadal powoływana przez okres trzech miesięcy, zgodnie z art. 12 ust c rozporządzenia (EWG) nr 2913/92.
Niezależnie od powyższego, zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji, podnieść należy, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z uwzględnieniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawkę celną.
Dla celów prawnych klasyfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, przy czym wiążący jest też wynikający z art. 85 § 1 ustawy – Kodeks celny stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego.
Podstawowymi dokumentami, w oparciu o które dokonuje się klasyfikacji taryfowej towarów są certyfikaty i dokumenty pochodzące bezpośrednio od producenta. Jak wynika z akt sprawy producent i eksporter towaru wskazał dla napoju "Cooler Lemon" klasyfikację do kodu PCN 2206 00 39.
Należy podzielić pogląd Sądu I instancji, który uznał stanowisko organów celnych w zakresie przyjętej klasyfikacji taryfowej napoju "Cooler Lemon" za prawidłowo dokonaną zgodnie z 1 Regułą Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz Komentarzem do pozycji 2203 i 2206 zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej.
Napój "[...]" powstały ze zmieszania piwa i wody z innymi dodatkami, jako napój końcowy nie powstał wyłącznie w wyniku fermentacji i nie może być klasyfikowany do pozycji 2203. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów napoju klasyfikowanego w pozycji 2204-2205, jak również nie jest wymieniony nigdzie indziej. Należy go więc klasyfikować do pozycji 2206, która obejmuje wszystkie napoje fermentowane inne niż te, które zostały objęte pozycjami 2203 do 2205.
Reasumując powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną podstaw i dlatego z mocy art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.