I GSK 300/25

I GSK 300/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Grzegorz Dudar /sprawozdawca/
Joanna Salachna
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 3224/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2025-01-14
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok, stwierdzono, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazano do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1057
art. 30c ust. 3 pkt 3
Ustawa z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3224/24 w sprawie ze skargi W. C. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 7 października 2024 r. nr OR10-84040-OR1000360/23 w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa; 3. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W. C. 1137 zł (jeden tysiąc sto trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji lub WSA) wyrokiem z 14 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 3224/24 oddalił skargę W. C. (dalej: wnioskodawca; skarżący) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Agencja: ARiMR) z 7 października 2024 r. w przedmiocie pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W dniu 15 listopada 2023 r. wnioskodawca wystąpił o objęcie wsparciem w ramach działania: Wsparcie w zakresie rolnictwa 4.0 realizowanego w ramach inwestycji finansowanych ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO).
Pismem z dnia 6 września 2024 r. Agencja poinformowała wnioskodawcę, że przedsięwzięcie nie podlega wsparciu z uwagi na niespełnienie warunków określonych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie rolnictwa 4.0, w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. W uzasadnieniu organ wskazał, że brak systemu zarządzania gospodarstwem oraz infrastruktury pozwalającej na łączność dwukierunkową bezprzewodową w czasie rzeczywistym z posiadanymi i planowanymi do zakupu maszynami oraz nieuwzględnienie go w kosztach operacji nie pozwala zakwalifikować zakresu operacji jako zgodnego z zakresem wsparcia rolnictwa 4.0. Organ stwierdził również, że wnioskodawca wskazał w wyjaśnieniach, że wraz z ciągnikami współpracować będą rozsiewacz nawozów Vicon, agregat uprawowo - siewny Unia Grudziądz, opryskiwacz połlwy Pelikan 3100, brona talerzowa CAL-C, siewnik do kukurydzy Maschino Gaspardo, natomiast w tabeli 2.5 Informacji o gospodarstwie pług ciągnikowy, agregat uprawowo - siewny, kosiarka rotacyjna, rozrzutnik obornika, paszowóz oraz wóz asenizacyjny z wężami wleczonymi, natomiast większość tych maszyn nie wpisuje się w działanie Rolnictwo 4.0. Organ podkreślił również, że mimo wezwań, dostarczono tylko jeden dowód rejestracyjny, podczas gdy wnioskodawca planował zakup dwóch nawigacji, co powoduje, że powinny być dostarczone dwa dokumenty potwierdzające własność ciągnika.
Wobec powyższego organ stwierdził, że wnioskodawca nie spełnił następujących kryteriów Regulaminu: - kryterium nr 2: "Zgodność z planem rozwojowym" oraz kryterium nr 4: "Spójność informacji zawartych we wniosku o objęcie wsparciem, załącznikach do wniosku o objęcie wsparciem", a zatem na opisane we wniosku przedsięwzięcie nie może zostać udzielone wsparcie.
Skarżący wniósł o ponowną ocenę przedsięwzięcia, wskazując że spełnia on wszystkie wymogi horyzontalne regulaminu określone w § 6. Odwołując się do treści pisma odmawiającego dofinansowania, skarżący wskazał, że powyższe pismo nie podaje dlaczego strona uważa te dokumenty za niespójne. Tym samym strona nie może się w ten sposób odnieść do powyższego. Podstawa prawna i faktyczna odmowy musi być jasna, należy określić które argumenty w tych dokumentach są nie spójne, gdyż w ten sposób strona będzie mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do ponownej oceny.
Skarżący odwołując się do treści pouczenia stwierdził, że wnioskodawca nie ma wiedzy, które elementy (nieskorygowane) przyczyniły się do odmowy. Podkreślił, że dowody rejestracyjne były dołączone, jednakże w załączniku na portalu ePlus znajduje się jedynie jeden z nich, dlatego ponownie je załączył. Wskazał, że załącza także dokumenty potwierdzające, że planowany zakup sprzętu będzie współpracował z systemem zarządzania gospodarstwem i będzie posiadał możliwość bezprzewodowej dwukierunkowej wymiany danych.
Pismem z dnia 7 października 2024 r. ARiMR poinformowała skarżącego o pozostawieniu wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia. Odwołują się do treści § 5 ust. 4 Regulaminu, organ przyjął, że w złożonym wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia wnioskodawca nie wskazał ani kryteriów wyboru przedsięwzięć, o których mowa w § 6, z oceną których nie zgadza ani nie wskazano nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia, a jedynie podniósł, że zwraca się z prośbą o ponowne rozpatrzenie wniosku, gdyż spełnia wszystkie wymogi horyzontalne. Wobec powyższego organ poinformował stronę o pozostawieniu wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia.
Wskazanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na ww. informację, podzielając stanowisko zaprezentowane w tejże informacji przez organ. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 5 ust. 4 Regulaminu, wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia zawiera w szczególności: 1) wskazanie kryteriów wyboru przedsięwzięć, o których mowa w § 6, z oceną których nie zgadza się wnioskodawca wraz z uzasadnieniem lub 2) wskazanie nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia.
Bezsporne w sprawie jest, że złożony przez skarżącego wniosek o ponowną ocenę - pismo z dnia 13 września 2024 r. - nie spełnia wskazanych wyżej wymogów. Skarżący nie wskazał kryteriów wyboru przedsięwzięć, o których mowa w § 6, z oceną których nie zgadza, nie wskazał także nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia. Zasadnie zatem organ, pozostawił wniosek skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 5 Regulaminu, w przypadku złożenia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia niespełniającego wymogów, o których mowa w regulaminie, Agencja pozostawia wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia, o czym informuje wnioskodawcę, o którym mowa w ust. 1.
Odnosząc się do zarzutów skargi, iż organ pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia jednocześnie przeprowadza polemikę i częściową ocenę wniosku w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, co stanowi zasadniczą, wewnętrzną sprzeczność zaskarżonego aktu, sąd pierwszej instancji stwierdził, że naruszenie to nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem rozstrzygnięcia poddanego kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na zasadzie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
art. 30c ust. 3 pkt 2 ZPPR w zw. z art. 14lze ust. 3 i 4 ZPPR w zw. z § 5 ust. 4 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i zwiększania odporności - Inwestycja: A 1.4.1. Inwestycje na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu - część inwestycji: wsparcie w zakresie rolnictwa 4.0 – nabór wniosków nr A1.4.1.KOP_6/23/01 (dalej: Regulamin)
poprzez oddalenie skargi na skutek przyjęcia, że wniosek Skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie spełniał wymogów formalnych określonych w art. 14lze ust. 3 ZPPR, tj. określonych w Regulaminie i podlegał na zasadzie art. 14lze ust. 4 ZPPR pozostawieniu bez rozpatrzenia, w sytuacji w której spełniał on wymogi określone w ww. przepisie wymogi, a to ponieważ określał nieprawidłowości i błędy, których zdaniem Skarżącego dopuszczono się podczas oceny przedsięwzięcia,
a następnie poprzez uznanie, że sprzeczność pomiędzy osnową zaskarżonego aktu a jego uzasadnieniem (polegająca na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, a jednocześnie stwierdzeniu w uzasadnieniu, że wniosek oceniono negatywnie, po przeprowadzeniu polemiki ze stanowiskiem Skarżącego) stanowi naruszenie, które nie mogło mieć istotnego wpływy na wynik sprawy), podczas gdy jest to zasadnicza, wewnętrzna sprzeczność aktu, jak również przeczy temu co w pierwszej kolejności stwierdził WSA w Warszawie, albowiem jeżeli przeprowadzono polemikę ze Skarżącym, to znaczy, że wskazano we wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia błędy i nieprawidłowości, z którą to oceną można było w ogóle polemizować.
Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego wg norm przepisanych. Skarżący zrzekł się rozprawy w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, ARiMR wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała.
Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny podniesionych zarzutów, przypomnieć należy, że wzorcami kontroli wyroku sądu pierwszej instancji, które powinny być wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej, są normy odniesienia (wyprowadzane z przepisów nakazujących, zakazujących lub dozwalających, wyznaczających zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sądu administracyjne – np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, bądź art. 151 p.p.s.a.) oraz normy dopełnienia (normy wynikające z przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej; por. uzasadnienie uchwały NSA I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1, cz. III.2, s. 21-23; cz. III.4, s. 38-39). Normy te należy powołać łącznie. Normy odniesienia zostały w tej sprawie przez skarżącego kasacyjnie zupełnie pominięte. Powyższe mankamenty podniesionych zarzutów nie uniemożliwiały jednak NSA ustosunkowaniu się do nich (zob. szerzej uchwała Pełnego Składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, CBOSA).
Autor skargi kasacyjnej podniósł jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy - art. 30c ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 14lze ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2021 r., poz. 1057, ze zm., dalej: "u.z.p.p.r.") w zw. z § 5 ust. 4 Regulaminu. Istota sformułowanych zarzutów sprowadza się do błędnego przyjęcia przez sąd pierwszej instancji, że wniosek skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie spełniał wymogów formalnych, a w konsekwencji że ARiMR prawidłowo pozostawiła powyższy wniosek bez rozpatrzenia. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zarzucił wydanej informacji wewnętrzną sprzeczność, bowiem w jej uzasadnieniu organ częściowo odniósł się merytorycznie do złożonego wniosku i podniesionych zastrzeżeń, częściowo ocenił ponownie przedsięwzięcie, mimo pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.
Powyższy zarzut w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 14lza ust. 3 u.z.p.p.r. instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części. W przypadku braku przepisów właściwych, o których mowa w ust. 3, do wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem stosuje się art. 14lzb-14lzf (art. 14lza ust. 4 ustawy). Jednocześnie w myśl art. 14lzb ust. 1 u.z.p.p.r. instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej. Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd ustawy).
Ustawodawca przewidział, że podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1 u.z.p.p.r.). Wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia zawiera w szczególności: 1) wskazanie kryteriów wyboru przedsięwzięcia, z których oceną podmiot, o którym mowa w ust. 1, się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem lub 2) wskazanie nieprawidłowości lub błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 3 ustawy). Przytoczone przepisy ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znalazły analogiczne brzmienie w postanowieniach Regulaminu m.in. w § 5 ust. 4 i 5 będących w zasadzie powtórzeniem treści zawartych w art. 14lze ust. 3 i 4 u.z.p.p.r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że w rozpoznawanej sprawie organ ARiMR dokonał prawidłowej oceny złożonego przez skarżącego wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia, uznając, że nie spełnia on wymogów określonych w § 5 ust. 4 Regulaminu i art. 14lze ust. 3 u.z.p.p.r. Wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji kwestia ta nie jest bezsporna, o czym świadczy nie tylko stanowisko skarżącego prezentowane w skardze ale również sama treść złożonego wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia. O ile można zgodzić się z ARiMR jak i sądem pierwszej instancji, że skarżący w złożonym wniosku nie wskazał kryteriów wyboru rozstrzygnięć, z oceną których się nie zgadza tak niewątpliwie treść złożonego wniosku wskazuje jakich nieprawidłowości i błędów, zdaniem skarżącego, dopuścił się organ w procesie oceny przedsięwzięcia. Wnikliwa analiza treści wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia prowadzi do konstatacji, że w istocie skarżący kwestionuje rzetelność i prawidłowość przeprowadzonej oceny, zarzuca organowi, że w przesłanej informacji dokonał nieczytelnej i niejasnej oceny jego przedsięwzięcia, że organ nie wskazał które ze złożonych dokumentów są niespójne, co uniemożliwia skarżącemu polemikę ze stanowiskiem organu. Jednocześnie skarżący zakwestionował stanowisko organu, jakoby nie przedłożył dokumentów potwierdzających, że planowane zakupy sprzętu będą współpracowały z systemem zarządzania gospodarstwem. W tych okolicznościach faktycznych należy uznać, że skarżący, zarzucając we wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia błędną i nieczytelną ocenę planowanego przedsięwzięcia przez organ, zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 Regulaminu i art. 14lze ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. wskazał nieprawidłowości lub błędy, które w jego ocenie wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia na podstawie § 5 ust. 5 Regulaminu i art. 14lze ust. 4 u.z.p.p.r.
Zgodzić się również należało ze skarżącym kasacyjnie, że informacja ARiMR jest wewnętrznie sprzeczna. Organ z jednej strony stwierdza, przytaczając treść § 5 ust. 4 Regulaminu, że pozostawia wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia, a zatem wydaje rozstrzygnięcie o charakterze formalnym, by następnie w końcowej części informacji wskazać, że dokonał ponownej oceny całej dokumentacji i wyniku której, na podstawie § 5 ust. 8 Regulaminu ponownie negatywnie ocenił przedsięwzięcie. Powyższe uchybienie, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, w świetle przyjęcia, że wniosek skarżącego o ponowną ocenę przedsięwzięcia spełniał warunki formalne, nie mogło być uznane za naruszenie przepisów postępowania, w stopniu niemającym wpływu na wynik sprawy. Skuteczne złożenie przez skarżącego wniosku obligowało organ ARiMR do przeprowadzenia ponownej oceny całego przedsięwzięcia, czego w kwestionowanej sprawie niewątpliwe zabrakło.
Ustosunkowując się do argumentów podniesionych przez ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną podkreślić należy, czego najwyraźniej nie dostrzega organ, że kwestionowana przez skarżącego informacja miała charakter formalny, bowiem organ przyjął, że złożony przez skarżącego środek odwoławczy w postaci wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia nie spełnia warunków formalnych. Trudno zatem oczekiwać od skarżącego, że w złożonej skardze kasacyjnej będzie kwestionował poczynione w sprawie przez organ ustalenia faktyczne, skoro ustalenia te nie miały a przynajmniej nie powinny mieć żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej informacji. Dlatego też powoływanie się przez Agencję na dokumentację zgromadzoną w sprawie i odnoszenie się merytorycznie do złożonego przez skarżącego wniosku o dofinansowanie i ewentualnych jego braków w żadnym zakresie nie wpływa na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej informacji.
Mając powyższe na uwadze, wobec zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonego wyroku. Wobec zaś uznania, że istota sprawy sądowoadministracyjnej została dostatecznie wyjaśniona dla potrzeb przejęcia skargi do rozpoznania na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę skarżącego na informację Agencji z 7 października 2024 r. i na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r., stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję.
Przy ponownym rozparzeniu sprawy Agencja będzie obowiązana do ponownej oceny przedsięwzięcia, mając na uwadze, że stosownie do art. 14lza ust. 3 u.z.p.p.r. instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji dokonuje wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego na podstawie przepisów właściwych dla realizacji określonej inwestycji lub jej części, w tym odniesienie się w sposób całościowy do zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia.
O kosztach postępowania sądowego NSA orzekł na podstawie art. 203 pkt 1, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (j.t.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1935), zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 1137 zł. Na wskazaną kwotę składają się: wpis od skargi (200 zł); wpis od skargi kasacyjnej (100 zł); opłata kancelaryjna za sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji oddalającego skargę (100 zł), oplata skarbowa za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego skarżącego przed sądem pierwszej instancji (480 zł) oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej (240 zł).