I GSK 2864/18

I GSK 2864/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Izabella Janson
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
I SA/Sz 893/17 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2018-04-13
II GZ 909/17 - Postanowienie NSA z 2017-12-20
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 21 września 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 893/17 w. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr WWRPO/25/W/2017 w przedmiocie zobowiązanie do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na rzecz Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego 11250 (jedenaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 893/17 oddalił skargę G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 7 sierpnia 2017 r. nr WWRPO/25/W/2017 w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie projektu wraz z odsetkami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, ewentualnie na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie sprawy co do jej istoty. Rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 o.p. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej: u.f.p.), poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., mimo ze zobowiązanie skarżącej do zwrotu dotacji uległo przedawnieniu wraz z odsetkami, a organ pomimo tego prowadził w dalszym ciągu postępowanie administracyjne,
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 3 oraz pkt 7 o.p. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez niedokonanie właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i przyjęcie, że słusznym było naliczanie przez organ odsetek jak od zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania przez organ poszczególnych transz dofinansowania spółce; podczas gdy naliczenie to było błędne (za okres od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji pierwszej instancji) z uwagi na fakt, ze decyzja ta nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania oraz za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 o.p. do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego,
3. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo ze decyzja administracyjna wydana wskutek ponownego rozpoznania sprawy została podjęta przez te same osoby, które uczestniczyły w wydaniu rozstrzygnięcia w ramach postępowania w I instancji,
4. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo, ze decyzja organu została oparta na dowodach, które zostały przeprowadzone przed wszczęciem postępowania administracyjnego i bez ich ponownego przeprowadzenia w toku postępowania z udziałem strony, poprzez co doszło także do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., tj. braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu,
5. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj . art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo ze organ w sposób nieuzasadniony odmówił przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w toku postępowania, tj. przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki, geodezji i kartografii, dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, oględzin miejsca lokalizacji i realizacji projektu, zeznań świadków: J. M., T.K., T.S., D.O., B.K., Ł.M., D.F-P., A.B., M.S., J.P., K.P., A.R., M.B., A. D., M.G., A.S., A.S., przesłuchania w charakterze strony T.P. i R.D., przeprowadzenia dowodu z pisma beneficjenta z 20 grudnia 2014 r. - pozwu o zapłatę wraz z dowodem nadania i załącznikami, przeprowadzenia dowodu z opinii A.S. z 20 września 2013 r. oraz z 18 października 2013 r., podczas gdy dowody te mogły przyczynić się do wyjaśnienia niniejszej sprawy i nie były niezgodne z prawem,
6. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 u.f.p. ust. 1, poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo ze organ oddalił wniosek dowodowy strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki, geodezji i kartografii, na okoliczność ustalenia charakteru projektu skarżącej, podczas gdy dla określenia tego charakteru potrzebne było uzyskanie wiadomości specjalnych, a organ nie był władny do samodzielnego rozstrzygnięcia o tych okolicznościach spornych we własnym zakresie,
7. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 86 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo oddalenia przez organ wniosku o przesłuchanie strony postępowania (przedstawiciela beneficjenta), podczas gdy po wyczerpaniu przez organ środków dowodowych, w sprawie pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy,
8. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 89 § 2 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo nieprzeprowadzenia przez organ rozprawy administracyjnej w sytuacji, kiedy organ ustalał istotne dla sprawy okoliczności faktyczne na podstawie oględzin miejsca realizacji projektu oraz na podstawie opinii eksperta A.S. (co miało de facto miejsce przed wszczęciem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie),
9. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a, pomimo że organ przeprowadził dowolną ocenę materiału dowodowego, bez rozważenia całokształtu materiału dowodowego i dowodów wnioskowanych przez stronę w toku postępowania,
10. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo niepodjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia oraz poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie tych dowodów, o które wnioskowała strona,
11. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo odmowy zawieszenia przez organ niniejszego postępowania z uwagi na konieczność rozpoznania zagadnienia wstępnego przez sąd - Sąd Okręgowy w Szczecinie Wydział I Cywilny, sygn. akt [...], tj. zagadnienia zasadności i skuteczności rozwiązania umowy o dofinansowanie oraz charakteru projektu,
12. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo braku wskazania przez organ w decyzji podstawy prawnej oraz braku wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego, podczas gdy decyzja administracyjna winna zawierać m.in. podanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa,
13. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a. pomimo podejmowania przez organ działań i prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do władzy publicznej oraz pomimo niewystarczającego wyjaśnienia w decyzji zasadności przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy,
14. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo tego, że organ po ponownym rozpoznaniu sprawy, w treści decyzji nie wskazał na własne ustalenia stanu faktycznego oraz ich ocenę,
15. .na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a, pomimo utrzymania przez organ decyzji administracyjnej z 18 kwietnia 2016 r. w mocy, podczas gdy decyzja pierwszej instancji winna zostać uchylona, a postępowanie winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe,
16. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - z ostrożności procesowej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 2 i art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającej przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (dalej: Rozporządzenie 1083/2006), poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i brak zastosowania środka określonego w ustawie p.p.s.a., pomimo naruszenia zasady dwuinstancyjności i utrzymania przez organ decyzji administracyjnej w mocy, podczas gdy organ winien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, celem rozpoznania przesłanki umożliwiającej domaganie się zwrotu dofinansowania,.
17. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działania organu i niezasadne oddalenie skargi spółki G. sp. z o.o. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z 7 sierpnia 2017 r., pomimo że skarga była w całości zasadna i zasługiwała na uwzględnienie faktyczne i prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa,
18. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. tw zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanowiska organu za wiarygodne i wyczerpujące, podczas gdy organ w sposób wybiórczy przeprowadził postępowanie dowodowe, wyciągnął błędne wnioski wadliwie ustalił stan faktyczny sprawy,
19. na podstawie art.174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, tj. niezamieszczenie w wyroku należytej analizy okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a jedynie ogólnikowe oparcie się przez Sąd I instancji na stanowisku organu I i II instancji,
20. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p., poprzez nieprawidłowe przyjęcie że środki wypłacone skarżącej zostały przez Nią pobrane nienależnie z uwagi na to, że projekt skarżącej od samego początku nie kwalifikował się do udzielenia dofinansowania podczas gdy projekt skarżącej spełniał wszelkie kryteria kwalifikujące go do udzielenia dofinansowania, a środki zostały przez Nią pobrane należnie, zgodnie z prawem i właściwie wykorzystane,
21. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z pkt 2.2.1 Wytycznych dla Wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007 – 2013 (dalej: Wytyczne dla Wnioskodawców), poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji pominięcie przy ocenie charakteru projektu skarżącej jego specyfiki i oparcie się jedynie na specyfice kupowanych przez skarżącą środków trwałych i w konsekwencji błędne przyjęcie, ze projekt posiada charakter niestacjonamy,
22. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w zw. z pkt 2.3.1. Wytycznych dla Wnioskodawców poprzez ich błędną wykładnię, i w konsekwencji błędne określenie wydatków skarżącej poniesionych w trakcie realizacji umowy o dofinansowanie jako wydatków niekwalifikowanych, podczas gdy wydatki skarżącej spełniają wszystkie warunki kwalifikowalności w rozumieniu założeń konkursu, a poprzez to błędne określenie wysokości kwoty mającej przypaść do zwrotu przez skarżącą,
23. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 30 ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2017 r. poz. 1376, dalej: ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), poprzez stwierdzenie, że środki zostały pobrane przez skarżącą w sposób nienależny, w sytuacji, w której projekt został zrealizowany na podstawie umowy o dofinansowanie i zgodnie z tą umową, stanowiącą podstawę udzielenia dofinansowania która określa warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane,
24. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. § 17 ust. 5 umowy o dofinansowanie z dnia 21 grudnia 2010 r. nr [....], poprzez przyjęcie, że rozwiązanie umowy przez organ ze skarżącą było skuteczne, podczas gdy rozwiązanie umowy nastąpiło na podstawie przesłanki nie przewidzianej w tej umowie, tj. z powodu braku stacjonarności projektu,
25. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 2 i 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 ust 1 u.f.p., poprzez naruszenie zasady działania jednostki w zaufaniu do organów Państwa,
26. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie w zw. z pkt 4.1.1. i pkt 4.2.3. Wytycznych dla Wnioskodawców poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że projekt skarżącej nie nadawał się do udzielenia dofinansowania od samego początku, podczas gdy zgodnie z zapisami Wytycznych dla Wnioskodawców, Komisja Oceniająca Projekty już na etapie kontroli formalnej i merytoryczno-technicznej wniosku o dofinansowanie miała możliwość odrzucić projekt z powodu braku niestacjonarności projektu i niekwalifikowalności wydatków,
27. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 26 ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez niezapewnienie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Programu oraz niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów,
28. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 98 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, w sytuacji gdy państwo członkowskie przy anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego powinno wziąć pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze,
29. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwen zastosowanie, tj. art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p., poprzez brak sporządzenia korekty finansowej, która warunkuje możliwość wydania decyzji w przedmiocie zwrotu środków,
30. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania do zwrotu udzielonej dotacji,
31. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niezastosowanie, tj. art. 70 § 1 o.p., poprzez przyjęcie, że zobowiązanie skarżącej do zwrotu udzielonych środków nie uległo przedawnieniu.
W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty mające wskazywać na zasadność zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.
Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego.
5 listopada 2010 r. strona uzyskała dofinansowanie że środków publicznych na realizację projektu "[...]". W 2013 roku przeprowadzono kontrolę planową realizacji projektu oraz kontrole doraźne realizacji projektu z udziałem eksperta zewnętrznego. Podczas czynności kontrolnych dokonano analizy przedstawionych dokumentów związanych z realizowaną inwestycją oraz przeprowadzono wizytację pod wskazanym w dokumentacji aplikacyjnej (jako miejsce realizacji projektu) adresem, w wyniku czego ustalono, że pomimo, że w dokumentacji aplikacyjnej jako miejsce jego realizacji wskazano K., a więc określono charakter projektu jako stacjonarny w rzeczywistości zrealizowany przez spółkę projekt posiadał charakter niestacjonarny. W związku z faktem, że siedziba spółki znajdowała się poza województwem zachodniopomorskim, a mianowicie w K. Projekt nie kwalifikował się do objęcia wsparciem w ramach konkursu, nie wpisywał się w cel Poddziałania 1.1.3, którym było wsparcie projektów podnoszących konkurencyjność oraz innowacyjność mikro, małych i średnich przedsiębiorstw, które bądź realizują projekty stacjonarne na terenie województwa zachodniopomorskiego, bądź w przypadku realizacji projektów niestacjonarnych mających siedzibę na terenie tego województwa. Pismem z 19 listopada 2014 r. spółkę wezwano do zwrotu środków w wysokości 2. 827.350,82 złotych wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych, a następnie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. W ramach tej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie naruszenie przepisów postępowania wskazanych w 19 punktach petitum skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10). Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny. Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., powinno także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie naruszył prawa akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego. Zasadniczym ustaleniem jest: "(... w ramach Poddziałania 1.1.3 winny być wspierane zlokalizowane na terenie województwa zachodniopomorskiego innowacyjne projekty inwestycyjne, zakładające wdrożenie nowej technologii, która umożliwia wytwarzanie nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług i nie jest stosowana na świecie dłużej niż 5 lat. Realizowany przez skarżącą projekt w ogóle nie wpisywał się w cel tego Poddziałania. Siedziba skarżącej znajdowała się poza województwem zachodniopomorskim, tj. w K., w związku z czym ustalono, że jej projekt nie kwalifikował się do objęcia wsparciem." Inaczej mówiąc, kasator nie podważył skutecznie ustalenia, że dofinansowanie w ogóle nie powinno być przyznane. Omawianej problematyki dotyczy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 października 2017 r., II GSK 2108/17 (LEX nr 2416687): "W świetle art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 ufp niedostrzeżenie przez organ w ramach zawierania i realizacji umowy o dofinansowanie projektu, że dofinansowanie w ogóle nie powinno być przyznane, nie ma wpływu na konieczność zwrotu przeznaczonych z naruszeniem stosownych procedur środków na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. (...) skoro w niniejszej sprawie strata finansowa polegała na finansowaniu projektu, który nie kwalifikował się do wsparcia, to anulowaniu podlegał cały wkład finansowy przekazany skarżącemu. Nie ma bowiem wątpliwości, że szkodą w interesach finansowych Unii Europejskiej jest finansowanie z funduszy unijnych nieuzasadnionego wydatku, zaś nieuzasadniony wydatek to taki, który poniesiony został z naruszeniem podstawowych zasad prawa unijnego lub krajowego."
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Przedawnienie jest w pierwszym rzędzie instytucją materialnoprawną co oznacza, że nie jest dopuszczalne wsteczne działanie przepisów dotyczących przedawnienia, ta instytucja wywołuje również istotne skutki procesowe. Przedawnienie obejmuje sytuacje, kiedy nie istnieje już żaden stosunek materialnoprawny, kiedy wygasły już wszelkie relacje pomiędzy podatnikiem, a organami podatkowymi (Państwem) w związku ze zdarzeniem prawnopodatkowym, od którego upłynął już ustawowy termin, który nie uległ wcześniej przerwaniu, bądź zawieszeniu i nie zachodziła sytuacja, że nie rozpoczął on swojego biegu.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 października 2020 r., I GSK 596/18 (LEX nr 3106792) przedstawił następujące stanowisko dotyczące przedawnienia: "Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że w tej sprawie nie doszło do przedawnienia oraz podziela zaprezentowaną argumentację z powołaniem się na art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L.1995.312.1) przewidujący jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii przedawnienia w wyrokach: z 27 lutego 2019 r., I GSK 744/18; z 16 października 2019 r., I GSK 1537/18; 4 grudnia 2019 r., I GSK 1573/18; 28 maja 2020 r,, I GSK 1909/19 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował istotę omawianej instytucji przedawnienia z powołaniem się na orzecznictwo TSUE: "(...) przepisów Działu III Ordynacji podatkowej nie stosuje się w przedmiotowej sprawie z uwagi na przepisy szczególne tj. Rozporządzenie Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U.UE.L 1995.312.1, dalej rozporządzenie nr 2988/95). Art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi, że "Okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. Upływ przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1." (...) Nieprawidłowość ma charakter "ciągły lub powtarzający się" w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii. W tym względzie w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za "nieprawidłowość powtarzającą się" w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowość ma także charakter powtarzający się, jeżeli została popełniona przez podmiot, który czerpał korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych transakcji naruszających ten sam przepis prawa (zob. wyroki TSUE C-279/05 Vonk Dairy Products, C-52/14 Pfeifer & Langen, C-465/10 Chambre de commerce). W wyroku C-436/15 Alytaus regiono atliekų tvarkymo centras Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił, że ostateczne zakończenie programu w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 2988/95 nie oznacza upływu terminu przedawnienia nieprawidłowości, których dopuszczono się w toku jego realizacji. W terminie tym przedawniają się jedynie te nieprawidłowości, które popełniono cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, jeżeli termin przedawnienia nie został przerwany wcześniej z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95. Innymi słowy, termin przedawnienia nieprawidłowości popełnianych w toku wdrażania programów wieloletnich (art. 3 ust. 1 akapit 2 rozporządzenia nr 2988/95) pozwala na wydłużenie terminu przedawnienia, a nie na jego skrócenie. Jak wyżej wskazano stosownie do art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95 termin przedawnienia nieprawidłowości przerywa każdy akt właściwego organu władzy odnoszący się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, o którym zawiadamia się właściwą osobę i organ tym nie musi być on tożsamy z organem uprawnionym do przydzielania dotacji lub odzyskiwania kwot wydatkowanych lub pobranych w wyniku nieprawidłowości. Jeżeli zaś chodzi o wymogi, które powinno spełniać zawiadomienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit 3 rozporządzenia nr 2988/95, informujące o czynności odnoszącej się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, aby skutecznie przerwać bieg terminu przedawnienia nieprawidłowości, to musi ono w wystarczająco dokładny sposób określać transakcje, wobec których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie za takie zawiadomienie, skutkujące przerwaniem biegu terminu przedawnienia, uznać należy doręczenie Skarżącej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu z dnia (...). Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo. W przywołanym wyżej wyroku C-52/14 Pfeifer & Langen Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że "Przede wszystkim zarówno z brzmienia, jak i struktury art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wynika, że w czwartym akapicie tego przepisu ustanowiony został mający zastosowanie do przedawnienia nieprawidłowości nieprzekraczalny termin upływający najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia określonemu w akapicie pierwszym tego ustępu, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1 tego samego rozporządzenia" (pkt 63 wyroku). W świetle powyższego stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do przedawnienia uprawnienia do wydania decyzji o zwrocie dofinansowania ze środków unijnych."
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Podstawą prawną decyzji ostatecznej był art. 207 ust. 1 pkt 3) ufp. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości- podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich zostały pobrane nienależnie, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim miał obowiązek oceny, czy projekt był zgodny z procedurami w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Zachodniopomorskiego, oceny zapisów umowy oraz sposobu jej wykonania, a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów mógł ustalić, jaka kwota podlega zwrotowi. W tej sprawie ustalono, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały pobrane nienależnie. Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej dotyczą przepisów prawa, które miały zastosowanie na etapie ustalania, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich zostały pobrane nienależnie, pozostają one w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. wyliczeniem kwoty podlegającej zwrotowi. Skoro kasator nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.