I GSK 285/25

I GSK 285/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Tomasz Smoleń
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SAB/Wr 22/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-11-07
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 44
art. 35a ust. 4
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Wr 22/24 w sprawie ze skargi P. Z. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Wrocławia postępowania w przedmiocie wniosku o przyznanie dofinansowania z PFRON oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 7 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Wr 22/24 po rozpoznaniu skargi P. Z. (dalej "skarżący") na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Wrocławia w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie z wniosku o przyznanie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup sprzętu rehabilitacyjnego dla firm:
1. stwierdził, że Prezydent Wrocławia dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie w sprawie z wniosku strony skarżącej;
2. stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Wrocławia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
3. zobowiązał Prezydenta Wrocławia do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy;
4. wymierzył Prezydentowi Wrocławia grzywnę w wysokości 200 (dwieście) złotych.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy
W dniu 29 listopada 2023 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu (dalej: MOPS) wpłynął wniosek skarżącego o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny.
Pismem z 8 grudnia 2023 r. poinformowano skarżącego, że złożony przez niego wniosek nie jest kompletny pod względem formalnym i wezwano go do jego uzupełnienia. W dniu 5 stycznia 2024 r. wpłynęło do MOPS pismo skarżącego zatytułowane "uzupełnienie wniosku" wraz z załącznikami. Pismem z 8 kwietnia 2024 r., podpisanym przez Kierownika Działu Wsparcia Osób z Niepełnosprawnościami, poinformowano skarżącego o odmowie przyznania dofinasowania. Wskazano, że powodem odmowy jest nieprzedstawienie dokumentów świadczących o prowadzeniu działalności na rzecz osób niepełnosprawnych lub działalności związanej z rehabilitacją osób niepełnosprawnych.
Następnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Wrocławia w związku ze sprawą z jego wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z 7 listopada 2024 r. sygn. akt III SAB/Wr 22/24 uwzględnił skargę na bezczynność. Sąd I instancji wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący wnioskiem, który w dniu 29 listopada 2023 r. wpłynął do MOPS, zwrócił się o dofinansowanie ze środków PFRON zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. W następstwie rozpatrzenia tego wniosku, Kierownik Działu Wsparcia Osób z Niepełnosprawnościami pismem z 8 kwietnia 2024 r. poinformował skarżącego o odmowie przyznania dofinansowania. Podkreślił, że podstawą do rozpatrzenia ww. wniosku skarżącego stanowiło rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 926), dalej "rozporządzenie", które zostało wydane na podstawie art. 35a ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 44 ze zm.), dalej "ustawa o rehabilitacji". Rozpoznanie wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Nie może więc budzić wątpliwości, że negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia i brakiem roszczenia w zakresie domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym. Sąd podkreślił, że pomimo tego, że zarówno ustawa z 27 sierpnia 1997 r., jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie, wprost nie wymagają wydania decyzji administracyjnej, to w przypadku odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON, taka odmowa powinna mieć formę decyzji administracyjnej. Pismem z 8 kwietnia 2024 r. skarżący został poinformowany o odmowie przyznania dofinansowania. Wskazane pismo nie stanowi decyzji, bowiem nie zawiera wszystkich elementów wymaganych przez art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Skoro organ do dnia orzekania przez Sąd nie załatwił wniosku skarżącego we wskazanym zakresie w jednej z dopuszczalnych form załatwienia sprawy (tj. decyzji odmawiającej przyznania świadczenia czy czynności związanej z przyznaniem dofinansowania lub decyzji umarzającej postępowanie lub postanowienia), to niewątpliwie doszło do zarzucanej skargą bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.
Następnie organ, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt III SAB/Wr 22/24.
Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz § 12 ust. 3b rozporządzenia i art. 66 ustawy o rehabilitacji oraz art. 104 § 1 i art. 107 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024r. poz. 572, zwaną dalej k.p.a.), polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że informacja pisemna, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia stanowi decyzję administracyjną podczas gdy prawidłowa interpretacja § 12 ust.3b Rozporządzenia prowadzi do wniosku, że informacja, o której mowa w tym przepisie stanowi inną czynność z zakresu administracji publicznej określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a art. 66 Ustawy o rehabilitacji nie daje podstawy do uznania, że w sprawie mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące decyzji gdyż forma udzielenia informacji na podstawie § 12 ust.3b rozporządzenia, wbrew stanowisku Sądu I instancji, jest określona tym przepisem w wyniku czego nie można jej uznać za "kwestię nieunormowaną" co skutkuje brakiem podstaw do zastosowania przepisów art. 104 § 1 i 107 k.p.a. dotyczących decyzji administracyjnej, na podstawie art. 66 ustawy o rehabilitacji a także wbrew twierdzeniom Sądu nie pozbawia strony prawa do sądu i nie narusza art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. art. 35a ust. 2 pkt 1 ustawy o rehabilitacji i § 10, § 12 ust.3, ust.3a i ust.3b rozporządzenia polegające na pominięciu przez Sąd I instancji treści wymienionych przepisów, w części dotyczącej "wskazania organów", przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędnym przyjęciu, że Prezydent Wrocławia był organem administracyjnym, zobowiązanym do wydania decyzji, który dopuścił się bezczynności, podczas gdy z pominiętych przepisów okoliczność taka nie wynika, a ich zastosowanie w sprawie winno skutkować uznaniem, że właściwą jednostką realizująca zadanie są powiatowe centra pomocy rodzinie, a wniosek o dofinansowanie strona winna składać nie do organu administracyjnego lecz do właściwej jednostki organizacyjnej samorządu powiatowego, a czynności dotyczące wniosku (wezwanie do uzupełnienia braków wniosku, rozpatrzenie wniosku oraz poinformowanie strony o rozpatrzeniu wniosku) nie są realizowane przez organ administracyjny lecz przez tę właściwą jednostkę samorządu terytorialnego, działającą bezpośrednio na podstawie pominiętych przepisów prawa, a nie na podstawie upoważnienia od organu.
3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a i § 2 i art. 151 p.p.s.a poprzez bezpodstawne przyjęcie przez Wojewódzki sąd Administracyjny, że Prezydent Wrocławia dopuścił się bezczynności i przewlekle prowadził postępowanie oraz, że miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przez co zobowiązał go do wydania decyzji i wymierzył grzywnę w wysokości, 200 zł, podczas gdy wydania decyzji administracyjnej w sprawie objętej wnioskiem strony nie przewidują żadne przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie tj. ani przepisy Ustawy o rehabilitacji w tym także jej art. 35a i art. 66 ani przepisy rozporządzenia, a zwłaszcza jego § 12 ust 3b.
Uzasadniając swoje stanowisko organ na podstawie art. 176 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu;
2) zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa, według norm prawem przepisanych.
3) Nadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyjaśnić, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł zarzuty związane zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. Jednakże w sprawie niniejszej zarzuty dotyczące zarówno prawa materialnego i procesowego mają komplementarny charakter i dotyczą dwóch zagadnień, ustalenia organu właściwego do rozpoznania sprawy oraz wskazania właściwej formy rozpoznania złożonego wniosku przez organ.
Przystępując do rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.), dalej "u.s.g.", gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.g., w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne. Stosownie do art. 11a ust. 1 u.s.g., organami gminy są:
1) rada gminy;
2) wójt (burmistrz, prezydent miasta).
Na mocy art. 22 ust. 1 u.s.g., organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy.
Zgodnie z art. 26 ust. 1 w zw. z art. 31 w zw. z art. 11a ust.1 pkt 2 u.s.g. p
rezydent miasta jest organem wykonawczym gminy, kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Wskazać należy, że zgodnie z informacjami zawartymi w Biuletynie Informacji Publicznej (https://bip.um.wroc.pl/artykul/159/39137/jednostki-budzetowe) do jednostek organizacyjnych Miasta Wrocław należy MOPS, który działa w oparciu Regulamin Organizacyjny z dnia 3 lipca 2023 r. i zrządzenie NR 517/24 Prezydenta Wrocławia z dnia 29 lipiec 2024 r. w sprawie określenia procedury wyrażania zgody na treść regulaminów organizacyjnych miejskich jednostek organizacyjnych Wrocławia. Zgodnie z § 4 ust. 1 Regulaminu Organizacyjnego MOPS, jest on jednostką organizacyjną Gminy nie posiadającą osobowości prawnej, działającą w formie jednostki budżetowej i ma swoją siedzibę we Wrocławiu, przy ul. Strzegomskiej 6. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej działa między innymi w oparciu o ustawę z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (§ 6 pkt 3). Zgodnie zaś z § 7 organem sprawującym kontrolę nad działalnością MOPS jest Prezydent, za pośrednictwem Dyrektora Departamentu Spraw Społecznych Urzędu Miejskiego Wrocławia. Dyrektor odpowiada przed Prezydentem za prawidłową i terminową realizację zadań należących do kompetencji MOPS oraz organizację i skuteczność pracy MOPS § - 10 regulaminu. Dyrektora powołuje i odwołuje Prezydent Miasta Wrocławia. Dyrektor działa na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydenta Miasta Wrocławia i ponosi odpowiedzialność za całokształt funkcjonowania jednostki. Co warte uwagi, regulacji tych nie zmienił obecnie obowiązujący Regulamin Organizacyjny MOPS z dnia 2 stycznia 2025 r.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro MOPS jest jednostką organizacyjną i jego zadania oraz kompetencje są pochodną zadań Gminy Miasta Wrocław, działającej jak na prawach powiatu, to MOPS nie może mieć zdolności sądowej, nie może być organem, którego bezczynność jest przedmiotem skargi (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 19 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 144/17; wyrok NSA z dnia 1 lutego 2018 r. , sygn. akt II GSK 4181/17, tamże). W ocenie Sądu, organem administracyjnym w niniejszej sprawie, którego działanie, bezczynność lub przewlekłość podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 32 p.p.s.a, był Prezydent Miasta Wrocław reprezentujący Gminę Miasto Wrocław
Przechodząc do kwestii realizowania przez organ zadań, zgodnie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1172 z późn. zm. - dalej ustawa o rehabilitacji) do zadań powiatu należy dofinansowanie likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W art. 35a ust. 4 ustawy o rehabilitacji zostało zawarte upoważnienie dla ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów zadań, o których mowa w ust. 1, które mogą być finansowane ze środków Funduszu, z uwzględnieniem wymagań, jakie powinny spełniać podmioty ubiegające się o dofinansowanie tych zadań, a także trybu postępowania i zasad ich dofinansowania ze środków Funduszu. W jej wykonaniu regulacje dotyczące zadań powiatu, o których mowa w art. 35a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zostały zawarte rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 926 - dalej rozporządzenie). W myśl § 2 pkt 4 tego rozporządzenia ze środków Funduszu może być finansowane w części lub w całości zadanie polegające na likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych. W myśl § 6 pkt 1 rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu zadań, jeżeli ich realizacja umożliwi lub w znacznym stopniu ułatwi osobie niepełnosprawnej wykonywanie podstawowych, codziennych czynności lub kontaktów z otoczeniem, mogą ubiegać się - na likwidację barier architektonicznych - osoby niepełnosprawne, które mają trudności w poruszaniu się, jeżeli są właścicielami nieruchomości lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo posiadają zgodę właściciela lokalu lub budynku mieszkalnego, w którym stale zamieszkują. Dofinansowanie zadań ze środków Funduszu następuje na wniosek złożony do powiatowego centrum pomocy rodzinie lub powiatowego urzędu pracy (§ 10 rozporządzenia), który ma spełniać określone w § 11 rozporządzenia wymogi formalne. W § 12 ust. 3b zawarto regulację, zgodnie z którą właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 7 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. W § 14 rozporządzenia wskazano, iż podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze wskazanych regulacji wynika, że przeprowadzenie procedury z wniosku o dofinansowanie ma doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Skoro negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia i brakiem roszczenia w tym zakresie, to tym samym, wnioskodawca nie posiada możliwości domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym z uwagi na brak stosunku cywilnoprawnego, warunkującego powstanie sprawy cywilnej. Wobec konieczności zagwarantowania wnioskodawcy prawa do sądu, o którym stanowi w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i braku wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia należy przyjąć, że informacja ta jest decyzją administracyjną, ze wszelkimi tego konsekwencjami.
Potwierdzeniem powyższego zakwalifikowania informacji, o której stanowi § 12 ust. 3b rozporządzenia jest ponadto treść art. 66 ustawy o rehabilitacji, który stanowi, że w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Powyższa regulacja stanowi podstawę do zastosowania art. 104 § 1 k.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przy zastosowaniu takiej wykładni podstawą do zaskarżenia do sądu administracyjnego jest art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., zaś w administracyjnym toku instancji przysługuje prawo wniesienia odwołania na podstawie art. 127 § 1 i 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza że stawiane zarzuty są bezpodstawne, a rozstrzygnięcie Sądu I instancji w pełni trafne i zgodne z porządkiem prawnym. Pomimo tego, że zarówno ustawa o rehabilitacji, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie, wprost nie wymagają wydania decyzji administracyjnej, to w przypadku odmowy przyznania dofinansowania ze środków PFRON, taka odmowa powinna mieć formę decyzji administracyjnej i jej wydanie powinno być zrealizowane z zastosowaniem obowiązujących zasad uregulowanych w kodeksie postępowania administracyjnego. W sprawie niniejszej, o czym była mowa wyżej, organem właściwym do rozpoznania wniosku skarżącego i wydania rozstrzygnięcia był Prezydent Wrocławia. Wniosek skarżącego złożony w dniu 29 listopada 2023 r. do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we Wrocławiu o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny nie został rozstrzygnięty w sposób prawem przewidziany, bowiem pismo organu z dnia 8 kwietnia 2024 r. nie stanowiło decyzji rozstrzygającej sprawę. Zatem sam wniosek nie został przez organ właściwy w sprawie załatwiony formalnie i organ pozostawał w bezczynności. Co jednak istotne, sama bezczynność, czy też przewlekłe prowadzenie postępowania nie było przedmiotem zarzutów, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie odnosił się do tej kwestii.
Mając na względzie bezpodstawność zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.