I GSK 2776/18

I SA/Łd 962/17 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2017-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bogusław Klimowicz /przewodniczący/
Cezary Koziński /sprawozdawca/
Wiktor Jarzębowski
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne
Opłaty administracyjne
Sygn. powiązane
I GSK 2776/18 - Wyrok NSA z 2022-11-24
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 931
art. 37h ust. 1-2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Protokolant: St. sekretarz sądowy Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty paliwowej za sierpień 2012 roku oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] r., określającą A. Z. wysokość zobowiązania w opłacie paliwowej za sierpień 2012 r. w wysokości 14.618,30 zł.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że strona prowadziła działalność gospodarczą pod firmą A, której przedmiotem była produkcja wyrobów budowlanych z betonu. W kontrolowanym okresie podatnik był w posiadaniu paliwa, którego zakup udokumentował fakturami wystawionymi przez B sp. z o.o. z siedzibą w Ł., co do którego brak było dowodów, że został od niego zapłacony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu.
Naczelnik Urzędu Celnego w P. decyzją z [...] r. nr [...] określił A. Z. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za sierpień 2012 r. w wysokości 69.956 zł. Następnie Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie decyzją z [...] r. nr [...]. Decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.
W dniu 14 lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania w opłacie paliwowej za sierpień 2012 r. i decyzją z [...] r. określił A. Z. zobowiązanie w opłacie paliwowej za ww. okres w wysokości 14.618,30 zł. Jako podstawę wyliczeń opłaty organ celny przyjął ilość paliwa wynikającą z decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym.
Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył m.in. treść przepisów art. 37h ust. 1 i 2, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37o ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 931, ze zm.; dalej: u.a.p.), a następnie wskazał, że zgodnie z art. 37m ust. 4 u.a.p. stawka opłaty paliwowej w 2012 r. wynosiła 127,98 zł za tonę paliw silnikowych i ustalona została obwieszczeniem Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2012 (M.P. Nr 115, poz. 1161). Dyrektor Izby Celnej w Ł. podkreślił, że podstawę wydania decyzji w przedmiocie opłaty paliwowej stanowiły ustalenia zawarte w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] r. oraz Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] r., dotyczących określenia podatnikowi zobowiązania w podatku akcyzowym. Z powołanych rozstrzygnięć wynikało, że niemożliwe było nawiązanie kontaktu z osobami reprezentującymi dostawcę paliwa dla podatnika, a tym samym nie można było ustalić czy na wcześniejszym etapie obrotu uiszczono podatek akcyzowy od nabytego przez stronę wyrobu akcyzowego. Powyższe oznaczało, że nie było możliwe ustalenie także czy od tego oleju napędowego została uiszczona opłata paliwowa.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A. Z., wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, zarzucił naruszenie:
I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, to jest:
1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
2. art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, w szczególności poprzez zaniechanie prowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego celem ustalenia, czy podatek akcyzowy, a w konsekwencji opłata paliwowa, nie zostały uiszczone na wcześniejszym etapie obrotu, w tym zwłaszcza odstąpienie od przesłuchania członków zarządu spółek dostarczających paliwo do B sp. z o.o.;
3. art. 188 w zw. z art. 180 § 1 O.p. poprzez oddalenie zasadnych wniosków dowodowych strony, mimo że ich przedmiotem były okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy;
4. art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej, a w szczególności w zakresie ustalenia, iż skarżący był podatnikiem akcyzy oraz podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej, przy jednoczesnym braku wykazania w sposób jednoznaczny, że podatek akcyzowy oraz opłata paliwowa nie zostały zapłacone na wcześniejszym szczeblu obrotu;
5. art. 210 § 4 O.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności;
6. rażące naruszenie art. 121 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych;
II. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 37j ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 37k ust. 1 u.a.p. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżący był podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty paliwowej, podczas gdy obowiązek taki na nim nie ciążył.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 21 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie w związku ze złożoną skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2012 r. Sąd podjął postępowanie postanowieniem z 11 października 2017 r.
W dniu 27 listopada 2017 r. skarżący wypowiedział pełnomocnictwo dotychczasowemu pełnomocnikowi i powołał kolejnego. Następnego dnia nowy pełnomocnik skarżącego przesłał faksem na adres sądu pismo, w którym – z uwagi na późne powołanie go do sprawy – wniósł o odroczenie terminu posiedzenia wyznaczonego na 29 listopada 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że A. Z. złożył skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] r. w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2012 r., która została oddalona przez tut. Sąd wyrokiem z 18 marca 2015 r. o sygn. akt III SA/Łd 704/14. Także Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną założoną od tego wyroku (wyrok NSA z 5 października 2017 r., sygn. akt I GSK 1359/15).
Zatem w ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe mogły oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodach zgromadzonych w postępowaniu dotyczącym podatku akcyzowego. W konsekwencji przyjąć należy, iż wszystkie istotne okoliczności niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w postępowaniu akcyzowym.
W niniejszej sprawie obowiązek zapłaty opłaty paliwowej wiąże się z podatkiem akcyzowym od 58.492 l oleju napędowego, którego nabycie ustalono w ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Celnej z [...] r. nr [...], która jest dla organu wiążąca.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym (u.a.p.). Stosownie do art. 37h ust. 1 u.a.p., opłacie paliwowej podlega wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (art. 37h ust. 2 u.a.p.). W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 u.a.p. obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. (art. 37l ust. 1 ustawy). W myśl natomiast art. 37k ust. 1 ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h.
Z powyższych regulacji wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Ustalenia dokonane w postępowaniu określającym wysokość podatku akcyzowego były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w opłacie paliwowej – na podstawie art. 37h, art. 37j i art. 37k u.a.p.
Jak już wyżej wskazano podstawą wszczęcia postępowania w zakresie opłaty paliwowej za badany okres stanowił fakt ujawnienia nabycia przez skarżącego 58.492 l oleju napędowego, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w P. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za sierpień 2012 r. stała się ostateczna z momentem wydania przez Dyrektora Izby Celnej decyzji z [...] r. utrzymującej ją w mocy. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku akcyzowego było następnie przedmiotem kontroli zarówno przed WSA w Łodzi, jak i przed NSA. Wyniki tej kontroli okazały się niekorzystne dla skarżącego.
Dodać należy, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organy nie dokonują ponownie ustaleń w zakresie dotyczącym posiadania przez skarżącego przedmiotowego paliwa, lecz zasadnie – w świetle ustawy o autostradach płatnych i Krajowym Funduszu Drogowym – odwołują się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego, a które uznały ostatecznie za wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej.
Sąd nie stwierdził zatem, aby organy podatkowe naruszyły w sprawie przepisy prawa materialnego, czy też przepisy postępowania podatkowego. Organy podatkowe wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy.
Odnosząc się na koniec do wniosku pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy, zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) rozprawa ulega odroczeniu między innymi, jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć. Zdaniem sądu żadna z nadzwyczajnych okoliczności opisanych w tym przepisie nie wystąpiła. Decyzja skarżącego o zmianie pełnomocnika, reprezentującego stronę od grudnia 2014 r., zapadła w momencie, gdy znany już był termin rozprawy, na dwa dni przed tym terminem. Rezygnacja z dotychczasowego pełnomocnika, prowadzącego sprawę od prawie trzech lat, prowadzącego kancelarię w mieście, w którym sąd ma siedzibę i wyznaczenie nowego z miejscowości oddalonej od sądu o ponad 300 km, na dwa dni przed rozprawą ocenić należy jako działanie na zwłokę w rozpoznaniu sprawy. Z tego względu Sąd odmówił uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy i rozpoznał skargę.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.
E.B.