I GSK 2739/05

I GSK 2739/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Sulimierski
Maria Myślińska /sprawozdawca/
Stanisław Biernat /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Kr 2629/02 - Wyrok WSA w Krakowie z 2005-05-23
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędziowie NSA Maria Myślińska (spr.) Jerzy Sulimierski Protokolant Katarzyna Warchoł po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...], Zakładów Farmaceutycznych S.A. w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Kr 2629/02 w sprawie ze skargi [...], Zakładów Farmaceutycznych S.A. w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 3 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1.Oddala skargę kasacyjną 2. Zasądza [...] Zakładów Farmaceutycznych S.A. w Krakowie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Krakowie 120 zł. (sto dwadzieścia zł.) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r. oddalił skargi "[...]" Zakłady Farmaceutyczne S.A. z siedzibą w Krakowie na decyzje Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 3 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej.
W uzasadnieniu wyroku podano między innymi, iż w okresie od dnia 31 lipca 2000 r. do dnia 21 maja 2001 r. "[...]" Zakłady Farmaceutyczne S.A. w Krakowie importowały w celu wprowadzenia na polski obszar celny leki w opakowaniach do sprzedaży detalicznej dostarczane z "[...]" a.s. w Brnie (Czechy). Przedmiotowy towar był zgłoszony do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym według następujących zgłoszeń celnych SAD: nr [...] z dnia 31.07.2000 r., nr [...] z dnia 29.08.2000 r., nr [...] z dnia 11.09.2000 r., nr [...] z dnia 28.09.2000 r., nr [...] z dnia 02.10.2000 r., nr [...] z dnia 25.10.2000 r., nr [...] z dnia 02.11.2000 r., nr [...] z dnia 24.11.2000 r., nr [...] z dnia 04.12.2000 r., nr [...] z dnia 20.12.2000 r.,nr [...] z dnia 31.01.2001 r., [...] z dnia 19.02.2001 r., nr [...] z dnia 05.03.2001 r., nr [...] z dnia 10.04.2001 r., nr [...] z dnia 26.04.2001 r., nr [...] z dnia 09.05.2001 r., nr [...] z dnia 21.05.2001 r. Wartość celną towarów objętych powyższymi zgłoszeniami celnymi zadeklarowano zgodnie z wartościami wskazanymi załączonych do zgłoszeń celnych faktur.
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w Krakowie i w trakcie postępowania prowadzonego przez Urząd Celny w Krakowie w sprawie zasadności zadeklarowania wartości celnej towarów objętych wymienionymi powyżej zgłoszeniami celnymi ujawniono między innymi "Kontrakt na dystrybucję" (podpisany przez [...] ZF S.A. w dniu 21 lipca 2000 r. i [...]. w Czechach w dniu 18 lipca 2000 r.), Aneks A podpisany w dniu 22 lipca 2000 r., załącznik nr 2 podpisany w dniu 7 listopada 2001 r. oraz faktury wystawiane przez [...] ZF S.A. dla zagranicznego kontrahenta tytułem prowizji od dokonywanych zakupów. Zgodnie z treścią ujawnionych dokumentów skarżąca miała prawo do prowizji w wysokości 13%, a od 2001 r. - w wysokości 18,7% wartości każdej faktury zakupu leków w "[...]" a.s. w Brnie w cenach CIP Kraków. W trakcie postępowania wyjaśniającego skarżąca przedstawiła szereg dokumentów, w tym raporty z działań promocyjnych wraz z wyjaśnieniami odnoszącymi się do różnic rozumienia w terminologii prawniczej określenie "prowizja", podczas gdy otrzymywane od [...] a.s. kwoty stanowią wynagrodzenie za prowadzenie działań promocyjnych. W ocenie skarżącej potwierdzeniem powyższego stanowiska był Aneks A do umowy z dnia 22 lipca 2000 r., ponieważ leki były zakupywane w imieniu własnym i na własny rachunek skarżącej, która odsprzedawała je następnie kontrahentom krajowym.
Decyzjami z dnia 29 i 30 kwietnia 2002 r. Dyrektor Urzędu Celnego w Krakowie uznał wymienione zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i ustalił wartość celną towaru w poszczególnych zgłoszeniach z uwzględnieniem korekty wynikającej z odliczenia kwot wypłaconych przez skarżącą na rzecz kontrahenta zagranicznego z tytułu prowizji. Organ celny I instancji wyjaśnił, że "prowizja za usługi promocyjne" jest ściśle powiązana z wartością zakupionych w [...] a.s. towarów i prowizja ta nie mogła zostać zakwalifikowana jako określona art. 31 pkt 5 Kodeksu celnego prowizja od zakupu, ale innego rodzaju płatność pomniejszająca wartość celną towaru.
W dniu 15 maja 2002 r. skarżąca odwołała się od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Krakowie zarzucając nieprawidłowe ustalenie wartości celnej importowanych towarów . Dyrektor Izby Celnej w Krakowie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2002 r. połączył w celu łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Krakowie dotyczących przedmiotowych zgłoszeń celnych. Decyzją z dnia 3 października 2002 r. organ celny II instancji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji podał, że w związku z importem leków wymienionych w przedmiotowych zgłoszeniach celnych płatności dokonywane były w dwóch kierunkach. Skarżąca płaciła [...] a.s. za dostawę leków według cen ujawnionych na fakturach załączanych do zgłoszeń celnych w związku z zakupem danej partii towarów. Następnie [...] a.s. płaciła skarżącej jako importerowi kwotę stanowiącą 13 % (a od dnia 1 stycznia 2001 r. - 18.7% ) wartości dokonanego zakupu na podstawie faktur za świadczone przez skarżącą usługi promocyjne Płatność na rzecz skarżącej dokonywana była w związku z umową "Kontrakt na dystrybucję " zawartą w dniu 21 lipca 2000 r., uzupełnioną Aneksem A z dnia 22 lipca 2000 r. Celem zawarcia umowy była maksymalizacja sprzedaży na terenie Polski wyrobów [...] a.s. wymienionych w załączniku. Strony uzgodniły, że dystrybucja wyrobów objętych kontraktem odbywać się będzie przez bezpośrednią sprzedaż pomiędzy strona a agentem. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że bilans płatności dokonywanych w związku z importem leków przez skarżącą wykazuje kwotę niższą niż suma kwot wynikających z faktur zakupu. Ponieważ to wartość ujawniona na fakturach zakupu stanowiła podstawę deklarowanych ona danych w zgłoszeniach celnych, wartość celna ustalana była bez uwzględnienia całości okoliczności transakcji, bez potrącania kwot prowizji. W związku z wyjaśnieniami skarżącej dotyczącymi swobody umów, organ odwoławczy podał, że nie kwestionuje ani faktu zawarcia umowy ani treści porozumienia czy też skuteczności w stosunkach między kontrahentami, dysponuje natomiast prawem oceny całości stosunków handlowych i organizacyjnych łączących podmioty dokonujące wprowadzenia towarów na polski obszar celny. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż "Kontrakt na dystrybucję" wiąże ściśle wysokość kwot wypłacanych przez kontrahenta zagranicznego na rzecz skarżącej wyłącznie z wartością zakupu. Zgodnie z pkt 5.1 umowy z dnia 21 lipca 2000 r., zmienionej Aneksem A z dnia 22 lipca 2000 r. "[...] ma prawo do prowizji 13% wartości każdej faktury w cenach CIP Kraków Incoterms 2000 albo w cenach oferowanych CIP Kraków wg Incoterms 2000 za usługi, o których mowa w Punkcie 1.6". Organ odwoławczy zaznaczył, że prowizja była powiązana z wartością dokonanego uprzednio zakupu i jej wysokość nie odnosiła się do jakichkolwiek innych elementów poza wartością zakupu. Jedynym warunkiem powstania obowiązku zapłaty - poza istnieniem faktury zakupu - było wystawienie przez skarżącą faktury w określonym terminie i przesłanie jej faksem oraz listem poleconym do [...]
W toku postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie takiego układu stosunków, z których wynikałoby, że istniały uzgodnienia co do planowanego zakresu działań promocyjnych, mechanizmy weryfikacji wykonania uzgodnionych przedsięwzięć i skutków ewentualnego niewykonania tych uzgodnień. Organ celny stwierdził, że skarżąca przesyłała okresowe sprawozdania z wykonanych usług promocyjnych, jednak umowa nie przewiduje żadnego powiązania między promocją a wynagrodzeniem. Dyrektor Izby Celnej zaznaczył również, że skarżąca jest właścicielem 95,85% akcji [...] a.s. oraz że działania promocyjne prowadziła jeszcze na rzecz [...]. Charakter powiązań między kontrahentami oraz brak umów na prowadzenie działań promocyjnych na rzecz innych, niepowiązanych z importerem podmiotów pozwoliła przyjąć, zdaniem organu odwoławczego, że nie jest to typowy rodzaj umowy.
W skardze na powyższą decyzję [...] ZF S.A. zakwestionowała podstawę materialnoprawną zmniejszenia wartości celnej importowanych towarów, zarzucając, iż art. 23 Kodeksu celnego definiuje pojęcie wartości celnej zezwalając na jej korektę zgodnie z zasadami zawartymi w treści art. 30 i 31 cytowanej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę Spółki [...] ZF S.A. w Krakowie zgodził się stanowiskiem skarżącej, iż zaskarżona decyzja w sentencji wskazuje art. 31 pkt 5 Kodeksu celnego, który dotyczy odliczenia od wartości celnej towaru prowizji od zakupu, a jednocześnie organ ten w uzasadnieniu tej samej decyzji stwierdził, że wypłacona skarżącej prowizja nie stanowi należności, o której mowa w powoływanym przepisie. Jednakże decyzja organu celnego I instancji, jak i zaskarżona decyzja w swej treści powołują art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego jako uzasadnienie stanowiska zajętego przez te organy.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organów celnych, iż podstawą zmniejszenia deklarowanych przez skarżącą w zgłoszeniach celnych wartości celnych leków stanowił art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. Przepis ten stanowi, że wartością celną towaru jest jego wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przewozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Sąd I instancji podkreślił, iż w przepisie tym chodzi o cenę faktycznie zapłaconą lub należną, nawet jeżeli rozliczenie między kontrahentami następuje po przyjęciu zgłoszenia celnego i zwolnieniu towarów.
Sąd I instancji uznał, iż mimo wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji art. 31 pkt. 5 Kodeksu celnego, który nie miał w rozpatrywanej sprawie zastosowania, nie miało to wpływu to na wynik sprawy, a tylko taka okoliczność mogłaby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd I instancji wskazał również, iż właściwą podstawą prawa materialnego do zmniejszenia zadeklarowanych wartości celnych jest art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego.
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd I instancji stwierdził, że dokonane przez organy celne ustalenia faktyczne były prawidłowe. Umowa handlowa - "Kontrakt na dystrybucję " z dnia 21 lipca 2000 r. wraz z aneksami wyraźnie ustalała fakt przyznania "prowizji", jej wysokość oraz ścisłe powiązanie z transakcjami sprzedaży leków. Ujawnione faktury wystawione przez skarżącą dla kontrahenta zagranicznego dotyczyły konkretnych faktur sprzedaży towarów, a zatem prowizja była ściśle przyporządkowana konkretnej transakcji sprzedaży i odnosiła się bezpośrednio do ceny transakcyjnej towaru. Zasadne jest zatem, zdaniem Sądu I instancji, twierdzenie organów celnych, że w istocie chodziło o upust cenowy - świadczenie powodujące obniżenie ceny leków. Należności tej nie można zatem oderwać od ceny towaru, jest to więc element kształtujący cenę leków.
Sąd podzielił stanowisko skarżącej, iż w obrocie handlowym obowiązuje zasada wolności kontraktowej i strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania. Jednakże w rozpatrywanej sprawie strony zawierając "Kontrakt na dystrybucję" ustaliły, że skarżąca ma prawo do prowizji w ustalonej wysokości od wartości każdej faktury za usługi promocyjne. A zatem już w chwili zakupu leków skarżąca wiedziała , że ich cena będzie pomniejszona o wartość prowizji , niezależnie od faktycznie ecxma wykonanych usług promocyjnych. Prowizja stanowiła wiec element ceny ,uwarunkowana była wartością zakupu leków i jej wysokość była znana już w chwili dokonania zakupu. Fakt, że prowizja była wypłacana po wprowadzeniu towarów na polski obszar celny i po wystawieniu przez skarżącą faktury dla [...] a.s. jest bez wpływu na dokonane przez organy celne ustalenia, gdyż sporządzenie faktury dotyczącej prowizji stanowiło czynność następczą, potwierdzającą wykonanie zobowiązania - czyli zakupu leków - wynikającego z " Kontraktu na dystrybucję".
Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się kwestii prowizji za zrealizowane usługi promocyjne, gdyż brak jest odniesienia tej prowizji do jakichkolwiek innych elementów niż wartość zakupu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza, zdaniem Sądu, by strony określiły zakres działań promocyjnych, ich skuteczność czy też faktyczny ich koszt. Brak jest również dowodu na istnienie mechanizmów weryfikacji uzgodnionych i wykonanych przedsięwzięć w tym zakresie ani też skutków niewypełnienia tych zobowiązań. Jedynym warunkiem wypłaty prowizji – poza zakupem leków - był obowiązek wystawienia przez skarżącą w określonym terminie faktury i przesłanie jej w uzgodnionym trybie.
Na marginesie Sąd zaznaczył, iż stosownie do okoliczności zgłaszający powinien przedstawić i ujawnić wszystkie dokumenty i informacje odnoszące się do importowanego towaru, w tym do prawidłowego ustalenia wartości celnej towaru. Skarżąca była zatem zobowiązana do ujawnienia "Kontraktu na dystrybucję" oraz do uwzględnienia otrzymanych należności od kontrahenta zagranicznego związanych z importowanymi lekami.
W skardze kasacyjnej o [...] ZF S.A. z siedziba w Krakowie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez stwierdzenie nieważności Decyzji Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia 3 października 2002 r., nr [...] i poprzedzających ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Krakowie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca oparła skargę kasacyjną na przesłance wynikającej z art. 174 § 1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego, polegające na przyjęciu, że wynagrodzenie za usługi promocyjne, nazwane przez strony "prowizją" zmniejsza wartość celną towaru.
Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podniosła, iż w postępowaniu przed organami celnymi przedłożyła kompletną dokumentację związaną z transakcjami handlowymi z [...]. w Czechach. Skarżąca uznała, iż z faktu podpisania aneksu do umowy w dniu następnym po dniu podpisania umowy nie można wyprowadzać tak daleko idących wniosków - jak to czyniły organy celne i podzielający ich ocenę, Wojewódzki Sąd Administracyjny - że pierwotną intencją stron było powiązanie prowizji wyłącznie z wysokością zakupów. Skarżąca wskazała, iż obrót lekami jest obrotem specyficznym, który podlega bardzo rygorystycznym regulacjom, zaś negocjacje w sprawach handlowych toczą się z reguły równolegle w zespołach o różnych specjalnościach. W przypadku skarżącej Spółki, strony po osiągnięciu porozumienia co do przewidywanych obrotów, ustaliły wysokość nakładów na promocję i podpisując aneks (appendix - załącznik w wersji angielskiej w dniu następnym, po podpisaniu umowy głównej, traktowały go jako uzupełnienie, czy też rozwinięcie umowy. Użycie sformułowania "prowizja" w ocenie skarżącej było wynikiem kontaktu przedstawicieli różnych systemów prawnych, nie można mieć jednak wątpliwości co do jego znaczenia w kontekście całej umowy. W okresie między podpisaniem umowy i aneksu do niej strony nie dokonywały transakcji handlowych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, iż rynek farmaceutyczny cechuje duża konkurencyjność, dlatego też promocja jest niezwykle istotnym elementem działalności wytwórców leków i ich dystrybutorów, a przy istnieniu wielu konkurencyjnych leków o analogicznej jakości decyduje skuteczność promocji. Wiąże się to ze znacznymi nakładami. Skarżąca była jedynym podmiotem w Polsce, który te leki promował. Zgodnie z art.60 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. Nr 53 z 2004 r., poz. 533 ) reklamę prowadzić może wyłącznie podmiot odpowiedzialny lub na jego zlecenie. Zasadę tę w obrocie międzynarodowym stosowano już wcześniej. W rozpoznawanej sprawie podmiotem odpowiedzialnym, czyli posiadaczem rejestrów leków była [...]. Organy celne zapoznały się z raportami skarżącej z wykonania usług promocyjnych, które określały rodzaj i zakres działań promocyjnych skarżącej. Ustalenie wynagrodzenia w wysokości określonego procentu od obrotu wyznaczało górną granicę tych nakładów i drugiej strony wprowadzało pewną stabilność w wzajemnych relacjach handlowych między kontrahentami. Mieściło się również w granicach swobody kontraktowania stron. Ponadto skarżąca wyjaśniła, iż nie stosowała tego typu rozwiązań z podmiotami kapitałowo niepowiązanymi - z czego czyniły zarzut organy celne - gdyż jest przede wszystkim producentem leków, a wyjątkowo zajmuje się dystrybucją leków, produkowanych przez wytwórców kapitałowo z nią powiązanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie kwestionuje istnienia przedmiotowych raportów ani też nie przypisuje im cech pozorności. Zdaniem skarżącej, stanowią one potwierdzenie ekwiwalentności świadczeń obu stron. Tym samym, w ocenie skarżącej, należy uznać, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego, gdyż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu w tej normie prawnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Krakowie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawne według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W postępowaniu kasacyjnym, regulowanym przepisami działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a., obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wynikająca z treści art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza pełne związania Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. To zatem wskazane w tym środku odwoławczym przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. I tak stosownie do punktu 1 tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Natomiast w myśl punktu 2 cytowanego przepisu podstawą skargi kasacyjnej może być także naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przywołany pkt 1 art. 174 p.p.s.a. przewiduje dwie formy naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię, przez którą należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu oraz niewłaściwe zastosowanie przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjna, opartą na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest zatem wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego.
Z uwagi na to, że skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i z uwagi na brak w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie objął rozważaniami prawidłowości ustaleń stanu faktycznego, ponieważ jest związany stanem faktycznym ustalonym przez Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego polegającym na niewłaściwym zastosowaniu art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego. Przepis ten określa w § 1 pojęcie wartości celnej towaru, zaś w § 9 pojęcie ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i formy płatności. Autor skargi kasacyjnej wskazując powyższe przepisy w podważa w istocie ustalenia faktyczne dokonane przez organy celne obu instancji, a zaaprobowane przez WSA. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie związku pomiędzy ceną towaru a prowizją, czy też jak określa skarżąca - należnością za działalność promocyjną określoną w kontrakcie dystrybucyjnym z dnia 21 lipca 2000 r. i Aneksie z dnia 22 lipca 2000 r. to kwestia ustaleń faktycznych.
W związku z powyższym skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie została oparta na podstawie wynikającej z treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. służącej podważeniu ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany jest ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd I instancji.
Z treści zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, jak i z jej uzasadniania wynika, że skarżąca zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego odnosi je w istocie do stany faktycznego, prezentowanego przez siebie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a nie do stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji. Zgodnie z obowiązującą zasadą dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku zasadnych zarzutów w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Skarżąca chcąc skutecznie wykazać, że konkretny przepis prawa materialnego został przez Sąd I instancji niewłaściwe zastosowany lub dokonano jego błędnej wykładni, musi to uczynić w
ramach stanu faktycznego przyjętego przez Sąd w zaskarżonym orzeczeniu.
W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi potrzeby ustosunkowania się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, skoro przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, a co za tym idzie nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy ustalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie w oparciu o art. 184 p.p.s.a.