I GSK 2695/18

I GSK 2695/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-07-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson /sprawozdawca/
Joanna Wegner /przewodniczący/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Sz 59/18 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2018-03-22
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 278
art. 3 ust. 1 i 2;
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - teskt jedn.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U.UE.L 2014 nr 227 poz 69 art. 4;
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu  Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich  oraz zasady wzajemnej zgodności.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. Spółki z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 59/18 w sprawie ze skargi W. Spółki z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 listopada 2017 r. nr 9016-2017-002743-6400 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 22 marca 2018r., sygn. akt I SA/Sz 59/18 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm., obecnie: Dz.U. z 2022r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę W. Spółki z o.o. z siedzibą w L. (dalej też: "strona", "skarżąca, "Spółka") na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej też: "Dyrektor ARMiR", "organ II instancji", "organ odwoławczy", "Dyrektor") z 8 listopada 2017r., nr 9016-2017-002743-6400 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
W. Spółka z o.o. z siedzibą w Sz., obecnie W. Spółka z o.o. z siedzibą w L. złożyła 13 czerwca 2016r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Darłowie (dalej też: "organ I instancji") wniosek o przyznanie płatności na 2016 rok.
Z uwagi na to, że działka ewid. nr [...] została zgłoszona do płatności przez Spółkę oraz dwie inne osoby, organ wezwał Spółkę do złożenia wyjaśnień lub złożenia korekty wniosku. W dniu 23 czerwca 2017r. do organu I instancji wpłynęło wycofanie przez Spółkę części wniosku o przyznanie płatności na rok 2016r. związane z wycofaniem z płatności działki ewid. nr [...] o pow.34,46 ha.
W związku z powyższym decyzją z 24 sierpnia 2017r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Darłowie umorzył postępowanie w sprawie przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności związanej do powierzchni upraw wysokobiałkowych w części dotyczącej działki rolnej [...] o powierzchni 34,46 ha oraz przyznał pozostałe płatności.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowanych przez Spółkę do jednolitej płatności obszarowej i płatności związanej do powierzchni upraw wysokobiałkowych wynosiła 49,57 ha. Z uwagi na wycofanie działki o pow. 34,46 ha z ubiegania się o ww. płatności, organ na podstawie art. 105 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) umorzył w tej części postępowanie.
Orzekając na skutek odwołania Spółki Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z 8 listopada 2017r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podał, że we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 Spółka zadeklarowała działkę rolną [...] położoną na działce o nr ew. [...] o pow. 34,46 ha. Przed doręczeniem wezwania do złożenia wyjaśnień Spółka wycofała z płatności ww. działki. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zatem umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. z uwagi na skuteczne wycofanie części wniosku. Podkreślił, że wycofanie części wniosku przez Spółkę było dobrowolne, zaznaczono w nim odpowiednie pole w części I - cel wniosku, opisano działkę z jej położeniem i powierzchnią oraz grupą upraw. Podniósł, że wycofania nie można uznać za błąd beneficjenta w rozumieniu art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z 17 lipca 2014r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.EU.L.2014.227.69 dalej: "rozporządzenie nr 809/2014"). Wskazał, że błąd oczywisty charakteryzuje się tym, że może zostać wykryty już na podstawie treści wniosku i jego załączników, a taka sytuacja nie wystąpiła w sprawie.
Organ II instancji stwierdził ponadto, że każdy z producentów rolnych, który ubiega się o płatności oświadcza, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętej wnioskiem. W przedmiotowej sprawie Spółka również tak uczyniła. Dodatkowo zauważył też, że zachodzą rozbieżności co do powierzchni działki, którą chciała wycofać Spółka. W odwołaniu miała być to powierzchnia 1,60 ha, zaś w uzupełnieniu odwołania pow. 1,54 ha. Ponadto jak wskazał w uzupełnieniu odwołania Spółka w istocie podwyższyła powierzchnię deklarowaną do dopłat do pow. 36,10 ha (34,54 ha + 1,54 ha = 36,10 ha), mimo występowania we wniosku o przedmiotowe płatności do pow. 36 ha. Zdaniem organu odwoławczego, skoro w sprawie nie wystąpił błąd, brak było podstaw do wzywania Spółki o jego poprawienie.
Oddalając skargę na powyższą decyzję wskazanym na wstępie wyrokiem z 22 marca 2018r. WSA w Szczecinie podkreślił, że spór w sprawie dotyczył konsekwencji wycofania przez Spółkę części wniosku o płatności.
Sąd I instancji podniósł, że Spółka nie wystąpiła o udzielenie jej niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a tylko na podstawie żądania strony organ może to uczynić. W ocenie WSA w sprawie nie wystąpił też brak w rozumieniu art. 23 ustawy o płatnościach. Złożenie wniosku o płatności przez producenta rolnego jest dobrowolne. To producent sam decyduje, o jakie płatności występuje i jakie działki rolne zgłasza do płatności. Producent rolny również ma prawo do zmiany wniosku, jego korekty, czy też wycofania części wniosku. Producent rolny, decydując się na złożenie wniosku musi spełnić szereg obowiązków. Zarówno wniosek o płatności jak i wycofanie części wniosku wypełnione zostały maszynowo, zawierały wskazanie działek, ich położenie, oznaczenie, powierzchnię, uprawy.
Według Sądu I instancji decyzja w zakresie wycofania części wniosku, należała wyłącznie do skarżącej. Brak było też podstaw do uznania, że skarżąca w istocie chciała dokonać wyłączenia innej powierzchni niż powierzchnia działki wskazana w wyłączeniu części wniosku. Spółka nie odebrała wezwania organu do złożenia wyjaśnień dotyczących działki i nie znała treści tego wezwania (wezwanie to uznano za doręczone w sposób zastępczy na podstawie art. 44 k.p.a.). Przed datą doręczenia zastępczego tego wezwania Spółka złożyła wycofanie części wniosku dotyczące przedmiotowej działki. Podjęcie decyzji o wycofaniu części wniosku przez Spółkę było, więc niezależne od działań organu. Organ wycofanie części wniosku uznał za skuteczne podnosząc, że brak było podstaw do uznania, że Spółce nie chodziło o całą powierzchnię działki, a tylko o jej część.
WSA zaakceptował stanowisko organów, że wycofanie części wniosku przez Spółkę było dobrowolne, zaznaczono w nim odpowiednie pole w części I - cel wniosku, opisano działkę z jej położeniem i powierzchnią oraz grupą upraw. Podkreślił, że wycofania tego nie można uznać za błąd beneficjenta w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014, bowiem błąd oczywisty charakteryzuje się tym, że może zostać wykryty już na podstawie treści wniosku i jego załączników, a taka sytuacja, nie wystąpiła w sprawie. WSA podkreślił, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (art. 105 § 2 k.p.a.).
Zdaniem WSA organ I instancji postąpił prawidłowo, umarzając częściowo postępowanie o przyznanie płatności na skutek wycofania części wniosku, gdyż wydanie w tej części decyzji stało się bezprzedmiotowe i nie było to sprzeczne z interesem społecznym.
W. Sp. z o.o. w L. w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości oraz uchylenie decyzji Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału ARIMR w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 poprzez błędne niezastosowanie w sprawie;
2. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a. polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo iż decyzja ta została wydana bez rozważenia pełnego materiału dowodowego, niewyjaśniony został stan faktyczny w sprawie, a wątpliwości w sprawie rozstrzygnięte zostały na niekorzyść strony postępowania;
3. przepisów prawa postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 105 § 2 k.p.a. polegające na uznaniu, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie Spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust 1 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021r., poz. 2095 ze zm.).
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę jest związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego przepisu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Szczecinie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej, wyznaczonymi wskazanymi w niej podstawami, którymi zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego rzeczywiście zaistniały. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej, wskazując, które normy zostały naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W świetle powołanych przepisów, do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub prawa procesowego, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało - w przypadku naruszenia prawa materialnego - ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji w odniesieniu do przepisów postępowania. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej oparta została na obu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania, to zasadą pozostaje, że w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005r., I FSK 618/06, ONSAi WSA, 2005, nr 6, poz. 120; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 461).
Skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie: art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a. oraz art. 105 § 2 k.p.a. W ocenie autora skargi kasacyjnej wydana w sprawie decyzja została wydana bez rozważenia pełnego materiału dowodowego, niewyjaśniony został stan faktyczny w sprawie, a wątpliwości w sprawie rozstrzygnięte zostały na niekorzyść strony postępowania. Przy tym w ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji wadliwie przyjął, że w sprawie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej nie mogą być uznane za prawidłowe.
WSA prawidłowo uznał, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, zebrał pełny materiał dowodowy i rozważył go należycie, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo wyjaśniono podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, omówione szczegółowo zostały przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd I instancji prawidłowo realizując obowiązek kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu tym odniósł się do istotnych w sprawie kwestii dotyczących zarówno sfery faktów, jak i sfery prawa. Relacjonując przebieg postępowania w sprawie przed organami administracji, przedstawił istotne okoliczności stanu sprawy, które jako prawidłowe, przyjął następnie za podstawę wyrokowania. W tej mierze WSA uwzględnił zwłaszcza to, że w sprawie nie wystąpił brak w rozumieniu art. 23 ustawy o płatnościach. To producent sam decyduje, o jakie płatności występuje i jakie działki rolne zgłasza do płatności. Producent rolny również ma prawo do zmiany wniosku, jego korekty, czy też wycofania części wniosku. W sprawie zarówno wniosek o płatności jak i wycofanie części wniosku wypełnione zostały maszynowo, zawierały wskazanie działek, ich położenie, oznaczenie, powierzchnię, uprawy. Przy tym wycofanie części wniosku, to decyzja, która należała wyłącznie do skarżącej kasacyjnie Spółki. W sprawie brak było też podstaw do uznania, że skarżąca w istocie chciała dokonać wyłączenia innej powierzchni niż powierzchnia działki wskazana w wyłączeniu części wniosku. Spółka w rzeczywistości nie odebrała wezwania organu do złożenia wyjaśnień dotyczących działki i nie znała treści tego wezwania. Przed datą doręczenia zastępczego wezwania złożyła wycofanie części wniosku dotyczące działki ewid. nr [...] o pow.34,46 ha. Podjęcie decyzji o wycofaniu części wniosku przez Spółkę było, więc niezależne od działań organu. Ten z kolei wycofanie części wniosku uznał za skuteczne.
Trafnie też WSA wywiódł, że wycofanie części wniosku przez Spółkę było dobrowolne. Opisano działkę z jej położeniem i powierzchnią oraz grupą upraw. Wycofania tego nie można uznać za błąd beneficjenta w rozumieniu art. 4 rozporządzenia nr 809/2014. Błąd oczywisty charakteryzuje się tym, że może zostać wykryty już na podstawie treści wniosku i jego załączników. Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Powyższe przepisy na gruncie ustawy o płatnościach zastępują częściowo regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zaskarżona decyzja wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie została wydana bez rozważenia pełnego materiału dowodowego. Przy tym, co trafnie uczynił przedmiotem swojej kontroli Sąd I instancji, organ ocenił i wyjaśnił w sposób kompleksowy materiał dowodowy w sprawie (oświadczenie Spółki o wycofaniu części wniosku o przyznanie płatności). Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego organy ARMiR trafnie zrekonstruowały stan faktyczny będący podstawą decyzji, którą w sposób prawidłowy kontrolował Sąd I instancji.
Sposób skonstruowania przywołanych zarzutów skargi kasacyjnej, jak również ich uzasadnienie świadczą o tym, że strona skarżąca nie tyle podważa faktyczne podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, co ich ocenę prawną przeprowadzoną przez organ administracji i zaakceptowaną przez Sąd I instancji. Akcentuje bowiem w swojej argumentacji kwestie dotyczące wydania decyzji bez rozważenia pełnego materiału dowodowego oraz niewyjaśnienia stan faktycznego w sprawie. W tej mierze, stanowisko strony skarżącej pomija jednak, że to Spółka wycofała z płatności działki nr ewid.[...] o pow.34,46 ha. W tym względzie pomija również, obowiązujące i w pełni autonomiczne regulacje unijne ustanawiające instytucje kontroli wniosków płatnościowych, w tym zasady i tryb przeprowadzania kontroli na miejscu, jej konsekwencje, jak również zasady towarzyszące inicjowaniu postępowania o przyznanie płatności, uwzględniające w swej treści również możliwość wycofania wniosku płatnościowego w całości lub w części.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw, aby uznać, że dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej, WSA w Szczecinie przeprowadził tę kontrolę z pominięciem regulacji wskazywanych w art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81a k.p.a.
W realiach niniejszej sprawy skoro wycofanie części wniosku przez Spółkę było dobrowolne, opisano działkę z jej położeniem i powierzchnią oraz grupą upraw, trafnie WSA uznał, że organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie w sprawie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Z tych przyczyn nie zasługiwał na uwzględnienie drugi z zarzutów naruszenia przepisów postępowania sformułowany w skardze kasacyjnej.
Również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) NR 809/2014 z 17 lipca 2014r. poprzez błędne niezastosowanie w sprawie - nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie wycofanie części wniosku przez Spółkę było dobrowolne. Opisano w nim działkę z jej położeniem i powierzchnią oraz grupą upraw. Co za tym idzie wycofania wniosku nie można uznać za błąd beneficjenta w rozumieniu art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że błąd oczywisty charakteryzuje się tym, że może zostać wykryty już na podstawie treści wniosku i jego załączników, a taka sytuacja nie wystąpiła w sprawie. Spółka wycofała z płatności działki ewid. nr [...] o pow. 34,46 ha., która została zgłoszona do płatności przez Spółkę oraz dwie inne osoby. Z uwagi na wycofanie ww. działki organ trafnie na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w tej części.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.