I GSK 267/15

I GSK 267/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska /sprawozdawca/
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Zofia Przegalińska
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
III SA/Gl 723/14 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2014-10-02
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 197
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Dz.U. 2016 poz 718
art. 141 § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant asystent sędziego Dorota Gaj - Mizerska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 723/14 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz A. M. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 723/14, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) po rozpoznaniu skargi A.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz orzekł o kosztach postępowania.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Naczelnik Urzędu Celnego w K. podjął postępowanie w sprawie po otrzymaniu w dniu 17 kwietnia 2013r. z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w B. dokumentów rejestracji samochodu specjalnego karetki sanitarnej marki MERCEDES - BENZ Sprinter nr [...]. Przekazane dokumenty to min.: wniosek o rejestrację z dnia 8 grudnia 2011 r., umowa kupna - sprzedaży z dnia 3 listopada 2011 r. wraz z tłumaczeniem z języka niemieckiego, dowód rejestracyjny część I i II wraz z tłumaczeniem, zaświadczenie z badań technicznych nr [...] z dnia 30 listopada 2011 wraz z załącznikiem.
Na podstawie tych dokumentów ustalono, że samochód to ambulans marki MERCEDES BENZ Sprinter nr VIN o numerze nadwozia VIN: [...] z silnikiem wysokoprężnym o pojemności 2148 cm3, rok produkcji 2006, nabyty wewnątrzwspólnotowo przez A.M. zam. C. za kwotę 4.200,00 EUR w niemieckiej firmie K., a następnie zarejestrowany w Urzędzie Miasta w B. jako samochód specjalny (sanitarny).
W niemieckich dokumentach rejestracyjnych samochód ten został opisany jako "pojazd specjalny ambulans (karetka pogotowia) samochód transportowy zamknięty, posiadający 5 miejsc siedzących. Natomiast zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym z 30 listopada 2011 r. pojazd ten to pojazd specjalny, sanitarny, o 2 miejscach siedzących.
W związku z faktem, iż Strona nie złożyła deklaracji podatkowej oraz nie uiściła należnego podatku akcyzowego, Naczelnik Urzędu Celnego w K. postanowieniem z dnia 12 lipca 2013 r. wszczął postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki MERCEDES BENZ Sprinter nr VIN [...].
Skarżący wyjaśnił, że samochód został kupiony przez K. na terenie Niemiec jako ciężarowy i następnie przewieziony do Polski celem jego zabudowy i wyposażenia jako samochód specjalistyczny, karetka pogotowia. Przebudowa została dokonana przez firmę A. w M., a pojazd został wyposażony w sprzęt, który pozwala zaklasyfikować ją do kategorii C Polskiej Normy 1789:2008. Następnie samochód został przewieziony do Niemiec, gdzie został zakupiony przez Stronę jako pojazd specjalny - karetka pogotowia z pełnym wyposażeniem służącym do ratowania zdrowia i życia. Samochód przywieziono na teren kraju w dniu 8 listopada 2011r. i zarejestrowano jako specjalny. Pojazd ratunkowy został nabyty jako ciężarowy przerobiony na pojazd specjalistyczny - karetkę pogotowia. W ocenie Strony pojazd nadal pozostaje samochodem ciężarowym i może być używany do transportu towarów, a ambulansy o wyposażeniu zgodnym z normą PN 1789 typu B i typu C nie są objęte regulacją w zakresie podatku akcyzowego.
Naczelnik Urzędu Celnego w K. w dniu [...] września 2013 r. wydał decyzję, na podstawie której określił wysokość zobowiązania podatkowego i jednocześnie kwotę zaległości podatkowej z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu - karetka sanitarna na kwotę 3.408,00 PLN.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach decyzją z dnia [...] marca 2014 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej O.p.) oraz art. 6, art. 14 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt. 1, ust. 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 8, ust. 9, ust. 11, ust. 12, art. 105 pkt 1, art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 108, poz. 226 ze zm. dalej u.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Katowicach spór w sprawie sprowadza się do prawidłowej klasyfikacji samochodu zakupionego przez Stronę na terenie Niemiec, rzutującej na zaszeregowanie wymienionego samochodu do wyrobu podlegającego opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Powyższa kwestia rozpatrywana jest w kontekście przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 późno zm.).
Główną przesłanką klasyfikacyjną pojazdów samochodowych wynikającą z Nomenklatury Scalonej jest kryterium przeznaczenia ustalane na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C- 486/06 (Dz. U. C 22 z dnia 26.01.2008 r.).
Organ odwoławczy ustalił, że główną funkcją klasyfikowanego pojazdu jest przewóz osób - pacjentów i personelu medycznego, a sam fakt specyfiki wykonywanego transportu (karetka pogotowia), nie czyni go w świetle regulacji taryfowej pojazdem specjalnego przeznaczenia, o jakim mowa w kodzie CN 8705. Pojazdu marki MERCEDES BENZ Sprinter nie można zakwalifikować do pozycji 8705, bowiem stanowi ona całkowicie odmienną kategorię pojazdów. Typy pojazdów tam wymienionych nie służą zasadniczo przewozowi tylko wykonywaniu innych funkcji. W odróżnieniu bowiem od ambulansów (również tych wyposażonych w aparaturę medyczną) ruchome przychodnie rentgenowskie oraz ruchome kliniki medyczne nie służą do przewozu pacjentów. W katalogu pojazdów samochodowych wymienionych w nocie wyjaśniającej do kodu 8705 nie ma pojazdów przeznaczonych do transportu chorych. Skoro zatem z Nomenklatury Scalonej wynika, że ambulanse powinny zostać klasyfikowane do pozycji CN 8703, to należy traktować je jako pojazdy samochodowe osobowe w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.
Różnica między przeznaczeniem samochodów kwalifikowanych do pozycji Taryfy Celnej 8703 i 8705 polega na tym, że pierwotnym przeznaczeniem pojazdów mechanicznych z tej ostatniej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. Skoro z Nomenklatury Scalonej wynika, że ambulanse powinny zostać klasyfikowane do pozycji CN 8703, to należy je traktować jako pojazdy samochodowe osobowe w rozumieniu art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym.
Skoro z wyjaśnień wyraźnie wynika, że ambulanse zaliczamy do pozycji CN 8703, to należy je traktować jako samochody osobowe w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym. Stąd też nie ma wątpliwości, iż pojazdy takie jak ambulans (karetka pogotowia) należy klasyfikować do pozycji CN 8703 Nomenklatury Scalonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę stwierdził, że dokonując klasyfikacji pojazdu należy posłużyć się treścią opisów kodów CN zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem ogólnych reguł interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz pomocniczo wyjaśnień do Taryfy Celnej. Główną przesłanką klasyfikacyjną pojazdów samochodowych wynikającą z Nomenklatury Scalonej jest kryterium przeznaczenia ustalane na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C- 486/06 ).
Zdaniem Sądu I instancji powyższe reguły były przedmiotem szczegółowych rozważań przez organ podatkowy, a ich stosowanie w sprawie nie budzi wątpliwości. Wg Sądu ocena dokonana przez organ w całości pomija kwestie wyposażenia pojazdu w sprzęt medyczny, a co za tym idzie pomija kwestie zakresu możliwych zabiegów medycznych, które w pojeździe tym można przeprowadzić, co z kolei nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy pojazd ten nie jest w istocie ruchomą salą zabiegową zgodną z Polską Normą PN EN 1789, a nie tylko miejscem udzielania niezbędnych do ratowania zdrowia i życia świadczeń w czasie transportu do właściwej placówki służby zdrowia. Kwestie te winny być ponownie przedmiotem rozważań przez organ podatkowy, a w konsekwencji stanowić przesłankę właściwej klasyfikacji samochodu.
Pojazd został wyprodukowany jako pojazd marki Mercedes-Benz Sprinter, a następnie został przebudowany w 2008 r. i uzyskał deklarację zgodności dla ambulansu sklasyfikowanego według Polskiej Normy PN EN 1789 typ C "Ruchoma jednostka intensywnej opieki", Ambulans drogowy, skonstruowany i wyposażony do transportu, zaawansowanego leczenia i monitorowania pacjentów. Pojazd ten został przewieziony na teren kraju w dniu 8 listopada 2011 r. i zarejestrowany jako specjalny. W aktach sprawy znajdują się przedłożone przez skarżącego dokumenty tj. dowód rejestracyjny, dowód zdawczo odbiorczego przejęcia pojazdu do przebudowy, dowód zdawczo odbiorczego przejęcia pojazdu z przebudowy, wykaz dokumentów przekazanych z pojazdem, deklaracji zgodności, zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [...] oraz nr [...], umowy kupna sprzedaży z dnia 3 listopada 2011 r., zaświadczenia o instalacji gazowej i świadectwa rejestracji. Z dokumentów tych wynika jednoznacznie, iż pojazd był w dniu 27 czerwca 2008 r. w RFN zarejestrowany jako ciężarowy, po dokonaniu przebudowy oraz sporządzeniu deklaracji zgodności nr [...], w dniu 3 grudnia 2014 r. został przekazany K.
Z dokumentacji przebudowy pojazdu wynika specyfikacja umieszczonego w nim sprzętu zgodna z Polską Norma PN EN 1789, zaś organy dysponują protokołem oględzin pojazdu, a zatem dysponują wiedzą potrzebną do dokonania ustaleń w zakresie wyposażenia w sprzęt medyczny pojazdu. Nie można – zdaniem Sądu I instancji - podzielić poglądu organu podatkowego co do braku możliwości ustalenia wartości sprzętu medycznego umieszczonego w pojeździe, ze względu na niedostarczenie przez skarżącego dokumentacji obrazującej jego wartość.
Zgodnie z treścią art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego podstawą opodatkowania jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy. Z treści art. 104 ust. 6a ustawy wynika, że w przypadku samochodów osobowych typu ambulans (8703) do podstawy opodatkowania nie wlicza się kwot stanowiących wartość specjalistycznego wyposażenia medycznego. Organ podatkowy ustalił, że z umowy sprzedaży samochodu nie wynikała odrębna wartość wyposażenia medycznego, a prócz wyżej wymienionych dokumentów skarżący nie przedłożył innych. W powyższej sytuacji organ winien rozpatrzeć możliwość określenia wartości sprzętu medycznego w oparciu o posiadaną już dokumentację, w tym dokumentację dotyczącą przebudowy pojazdu, a ewentualnie rozważyć możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na ustalenie tej wartości. Natomiast w stanie faktycznym wskazanym w zaskarżonej decyzji organ opodatkował sprzęt medyczny wbrew dyspozycji art. 104 ust. 6a ustawy o podatku akcyzowym.
Powyższy wyrok w całości zaskarżył kasacyjnie Dyrektor Izby Celnej w Katowicach. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
1. art.145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 120, 121 § 1, 122, 124 oraz 187 Ordynacji podatkowej poprzez błędne stwierdzenie, że organ podatkowy nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, pomijając w całości sprawę wyposażenia pojazdu w sprzęt medyczny, a co za tym idzie pominął kwestie zakresu możliwych zabiegów medycznych, które w pojeździe tym można przeprowadzić, co z kolei nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy pojazd ten nie jest w istocie ruchomą salą zabiegową zgodną z Polską Normą PN EN 1789, a nie tylko miejscem udzielania niezbędnych do ratowania zdrowia i życia świadczeń w czasie transportu do właściwej placówki służby zdrowia.
2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. poprzez sformułowanie wadliwych wskazówek dla organu, co do dalszego postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy
3. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - Sąd dokonał ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, a wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oparł o dokumenty , których nie ma w aktach sprawy. Dokumenty, o których mowa w uzasadnieniu wyroku nie dotyczą ambulansu nr VIN [x] lecz pojazdu nr VIN [y], którego opodatkowanie podatkiem akcyzowym było przedmiotem sprawy rozstrzygniętej wyrokiem sygn. akt II SA/Gl 724/14 z dnia 2 października 2014r.
II naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez :
1. niewłaściwe niezastosowanie art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym w związku z pozycją 59 załącznika nr 1 do tej ustawy, mimo że przedmiotowy pojazd podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym jako samochód spełniający kryteria pojazdów mechanicznych sklasyfikowanych w pozycji CN 8703,
2. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów działu 87 Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Komisji WE nr 1789/2003 z 11 września 2003 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/07 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U.WE L nr 256 z 7 września 1987 r.) poprzez przyjęcie, że przedmiotowe pojazdy powinny zostać sklasyfikowane w pozycji CN 8705, a nie w pozycji CN 8703,
3. niezastosowanie art. 100 ust.4 ustawy o podatku akcyzowym, który odsyła wprost do klasyfikacji pojazdów w Nomenklaturze Scalonej, i nie uznanie, że klasyfikacja pojazdu nastąpiła w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu powstania obowiązku podatkowego, o uznanie, organ powinien kierować się wymogami technicznymi wynikającymi z Polskiej Normy PN EN 1789 "Pojazdy medyczne i ich wyposażenie, podczas, gdy że Polska Norma (PN) stanowi jedynie uznane reguły techniczne i nie ma zastosowania do celów opodatkowania ambulansów podatkiem akcyzowym.
4. błędną wykładnię działu 87 obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880);
5. błędną wykładnię art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późniejszymi zmianami; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdział 2, t. 2, str. 382, ze zm.).
Argumentację na poparcie zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego A.M., wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Naczelną zasadą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie sądu drugiej instancji granicami skargi kasacyjnej. Związanie to dotyczy zarówno wniosków skargi kasacyjnej, jak i jej podstaw. Sąd odwoławczy rozpoznając skargę kasacyjną ogranicza się zatem do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Związanie sądu granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli skarżonego wyroku przez sąd odwoławczy wyznacza sama strona poprzez sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadniczo zarzutów skargi kasacyjnej w tej mierze nie podziela. Zgodnie bowiem z regułami obowiązującymi w postępowaniu podatkowym organ podatkowy jest zobowiązany podjąć każdorazowo czynności zmierzające do ustalenia prawidłowego stanu faktycznego w sprawie, co wynika z art.122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 197 i art. 198 Ordynacji podatkowej.
Za trafne należy uznać stwierdzenia Sądu I instancji, że organ podatkowy pominął wyposażenie spornego pojazdu w sprzęt medyczny, a co za tym idzie pominął kwestię zakresu możliwych zabiegów medycznych, które w pojeździe tym można przeprowadzić. Pomijając ustalenia w zakresie wyposażenia pojazdów organ nie miał podstaw do twierdzenia, że nie mógł on być zaklasyfikowany do poz. 8705, która obejmuje pojazdy posiadające konstrukcje i wyposażenie przystosowujące je zasadniczo do funkcji nie transportowych, a niejako przy okazji mogą one przewozić ludzi. W zakresie tej pozycji w pkt 13 Wyjaśnień do Taryfy celnej wymienione zostały "ruchome kliniki medyczne lub dentystyczne z salą operacyjną, urządzeniami anestezjologicznymi i inną aparaturą chirurgiczną". Z powyższego wynika zatem, że to wyposażenie pojazdu daje podstawy do właściwej jego klasyfikacji.
Sąd I instancji trafnie zatem ocenił, że brak ustaleń faktycznych w zakresie wyposażenia pojazdu powoduje, że nie ma podstaw do właściwej klasyfikacji pojazdu do kodu CN.
W rozpoznawanej sprawie niezbędne jest również ustalenie wartości wyposażenia pojazdu. Ustawowym obowiązkiem organu wynikającym z treści art. 104 ust. 6a ustawy o podatku akcyzowym jest ustalenie w przypadku samochodów osobowych typu ambulans wartości specjalistycznego wyposażenia medycznego, gdyż zgodnie z powołanym przepisem wartości tego sprzętu nie wlicza się do podstawy opodatkowania.
Brak ustaleń w powyższym zakresie nie może być usprawiedliwiony tym, że strona skarżąca pomimo pisma organu z dnia 30.01.2014 r. wzywającego do przedłożenia dowodów w postaci faktur, rachunków, specyfikacji określających wartość oraz rodzaj specjalistycznego wyposażenia medycznego znajdującego się w pojeździe wg stanu z dnia nabycia wewnątrzwspólnotowego pochodzących od K. odpowiedziała, że całość dokumentów przekazała już organowi I instancji.
W powyższej sytuacji organ winien rozważyć możliwość określenia wartości sprzętu medycznego w oparciu o dowód w postaci opinii biegłego. Twierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wartości sprzętu medycznego jest niecelowe, gdyż w sprawie brak dokumentu, na podstawie którego biegły mógłby taką opinię wykonać, nie może być zaakceptowane. Stosownie do art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. W sprawach o zawiłym stanie faktycznym, który tak jak w sprawie niniejszej można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się wiadomościami specjalnymi, organ jest zobowiązany wykorzystać środek dowodowy w postaci opinii biegłego, zwłaszcza że ewentualne wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe wiąże się z koniecznością ustalenia właściwej podstawy opodatkowania stosownie do art. 104 ust. 6a ustawy o podatku akcyzowym.
Natomiast za częściowo trafne uznać należy podniesione w pkt I pdpkt 3 skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a w części w jakiej – Sąd I instancji dokonał ustaleń w oparciu o dokumenty nie znajdujące się w aktach sprawy i w oparciu między innymi o nie zawarł wskazania co do dalszego postępowania. Istotnie rację należy przyznać skarżącemu kasacyjnie organowi, że dokumenty, o których mowa w uzasadnieniu wyroku nie dotyczą ambulansu nr VIN [x] lecz pojazdu nr VIN [y]. Niemniej jednak powyższe uchybienie nie może skutecznie podważać prawidłowości podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia bowiem nie można je uznać za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzut ten można uznać za oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Wobec tego, iż strona, jak dowodzi nabyła pojazd w pełni już wyposażony w sprzęt medyczny nie dysponowała osobną fakturą VAT określającą wartość takowego sprzętu. Nieuzasadnionym również bowiem nie opartym na zgromadzonych w sprawie dowodach staje się przy tym argumentacja skarżącego kasacyjnie organu , iż sama wartość nabytego pojazdu świadczyła już o tym, iż strona nabyła z pewnością pojazd bez wyposażenia. Skarżący podkreślał, że pojazd nie był nowy, kilka lat używany na terenie RFN, co miało wpływ na jego cenę. W celu wyjaśnienia powyższej wątpliwości strona zgłosiła stosowny wniosek dowodowy z przesłuchania w charakterze świadków osób odpowiedzialnych za reprezentację firmy K., celem ustalenia kiedy faktycznie pojazd ten został przebudowany i w jaki sprzęt został wówczas wyposażony, a także w jakim stanie pojazd został przez podatnika nabyty. Wniosek ten został jednak pominięty przez organ podatkowy, który uznał go za nieistotny w sprawie. Wobec tego, iż w przedmiotowej sprawie istniały uzasadnione wątpliwości jakiej wartości jest sprzęt specjalistycznego wyposażenia medycznego, zamontowany w pojeździe, a także jakiego rodzaju jest to sprzęt i jakiego rodzaju zabiegom medycznym służy, nie można odmówić racji podatnikowi, który podnosi, że organ powinien był w tym celu przeprowadzić stosowne postępowanie dowodowe z opinii biegłego. Słuszne zatem były wskazówki dla organu, udzielone przez Sąd I instancji, iż w przedmiotowej sprawie organ powinien był rozważyć możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na ustalenie wartości tego sprzętu, o czym wyżej mowa.
W orzecznictwie NSA zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w sprawie jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11, Lex nr 1217424).
Wobec stwierdzonych przez Sąd I instancji braków w zakresie dokonanych przez organ ustaleń faktycznych, które Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela, nie mogły być ocenione zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
s. Z. Przegalińska s. D. Dudra s. B. Mleczko-Jabłońska