I GSK 264/15

I GSK 264/15 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2017-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-02-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Lidia Ciechomska- Florek /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Zofia Przegalińska
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
III SA/Łd 244/14 - Wyrok WSA w Łodzi z 2014-10-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 749
art. 70 par. 4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.) Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant Ilona Szczepańska po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 244/14 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł.; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz J. J. 14 547 (czternaście tysięcy pięćset czterdzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt III SA/Łd 244/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. J. (skarżący), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 23 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do października 2006 r. Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. Decyzją z dnia 23 grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi (dalej: Organ lub DIC) uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi z dnia 5 marca 2013 r. określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do października 2006r. w łącznej wysokości 546.478,00 zł i określił zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia do października 2006r. w łącznej wysokości 483.085,00 zł. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w okresie objętym postępowaniem skarżący prowadził działalność polegającą przede wszystkim na produkcji spirytusu surowego, jak również na świadczeniu usług transportowych, handlu artykułami rolnymi, węglem, melasą. Z uzasadnienia decyzji DIC wynikało, że fakturowanie sprzedaży oleju opałowego następowało z opóźnieniem a ilość wskazana w fakturach nie odpowiadała ilości faktycznie odebranej przez kierowców zatrudnionych u skarżącego. W ocenie DIC skarżący prowadził podwójną ewidencję zużycia oleju opałowego – jedną dotyczącą rzekomego zużycia oleju opałowego do opalania kotła parowego P – 2, drugą "ukrytą" dotyczącą wydania tego oleju kierowcom do napędu pojazdów mechanicznych.
Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło, do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.), jak i naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.). Sąd I instancji wyjaśnił, że spór między stronami dotyczy dwóch okoliczności faktycznych, tj. sposobu opalania w 2006 r. kotła parowego P-2 w procesie produkcji destylatu oraz ilości przejechanych przez samochody skarżącego kilometrów, a w konsekwencji ustalenia, czy zakupiona ilość oleju napędowego była wystarczająca do napędu wszystkich pojazdów mechanicznych używanych w prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, uwzględniając ilość przejechanych przez pojazdy kilometrów. Sąd I instancji odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego wyjaśnił, że fakt nieuwzględnienia przez organ podatkowy wniosków dowodowych był w pełni zasadny z uwagi na skrupulatnie udokumentowane i załączone obszerne akta administracyjne. Sąd wskazał nadto, że materiał dowodowy sprawy został zgromadzony i rozpoznany zgodnie z art. 120, art. 121, art. 187 w zw. z art. 198 Ordynacji podatkowej tj. w sposób wszechstronny i kompletny, a zakres postępowania dowodowego jest prawidłowy. W sprawie organy przeprowadziły wszelkie niezbędne i konieczne dla ustalenia (wyjaśnienia) istotnych okoliczności faktycznych, a dopuszczone (zgodne z prawem) w art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej dowody, jakie mogły być zgromadzone lub pozyskane przez organy, tj. dowody nieprzekraczające fizycznych możliwości dowodzenia przez organy podatkowe. Zdaniem Sądu, przyjęta w Ordynacji podatkowej zasada wszechstronnego zebrania i rozpoznania sprawy nie oznacza, że podatnik zwolniony jest ze współdziałania z organami w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych, zwłaszcza we wszystkich tych przypadkach, gdy dowodami może dysponować tylko podatnik lub tylko on może ujawnić okoliczności faktyczne związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Ciężar dowodu okoliczności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą spoczywa więc na podatniku. Organy podatkowe nie mają nieograniczonego obowiązku dowodzenia okoliczności podnoszonych przez podatnika. Ich rola w postępowaniu sprowadza się bowiem do ustalenia w oparciu o dostępne dowody okoliczności faktycznych i ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu I instancji, organy podatkowe w sposób nie budzący wątpliwości wykazały, że w okresie objętym zaskarżoną decyzją zakupiona i udokumentowana fakturami ilość oleju napędowego przez skarżącego była niewystarczająca do świadczenia usług transportowych, wykonania przewozów na potrzeby własnej działalności gospodarczej i gospodarstwa rolnego, tj. do napędu samochodów ciężarowych i ciągników rolnych. Także zapas oleju pozostały z poprzedniego okresu nie był wystarczający do wykonania tak znacznej ilości faktycznie przejechanych kilometrów. Natomiast skarżący w żaden sposób nie wykazał wadliwości poczynionych przez organy w tym zakresie ustaleń. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego twierdzenia, które przedstawił. Kwestionując fakt opalania pieca wyłącznie węglem w oparciu o pozostały w piecu popiół ze spalania węgla i drewna nie przedstawił żadnych obiektywnych weryfikowalnych dowodów świadczących o opalaniu tego pieca także olejem opałowym, jak i pozwalających na uznanie ewidencji spalania oleju w piecu za wiarygodną. Urzędnicy Urzędu Dozoru Technicznego, nie potwierdzili że piec był przystosowany do działania na olej opałowy. Sąd I instancji wyjaśnił następnie, że zgromadzone w sprawie liczne dowody pozwalały organom na uprawnioną tezę, wedle której zakupiona ilość oleju opałowego została zużyta do napędu pojazdów mechanicznych: samochodów ciężarowych wykorzystywanych do świadczenia usług transportowych na rzecz podmiotów trzecich, jak i przewozu we własnym zakresie oleju ze stacji paliw B. w K. do L.; ciągników rolniczych i maszyn rolniczych, wykorzystywanych w prowadzonej przez skarżącego gospodarstwie rolnym. To w ocenie Sądu I instancji prowadzi do wniosku, że skoro skarżący – świadcząc usługi transportowe, przewożąc olej własnymi samochodami i używając w gospodarstwie rolnym ciągniki – nie przedłożył dowodów zakupu wystarczającej ilości oleju napędowego, piec opalał węglem i odpadami, to oczywistym jest, że musiał zużyć ten olej do napędu samochodów. W przeciwnym razie nie byłby w stanie wykonać wszystkich zafakturowanych i faktycznie wykonanych usług transportowych dysponując jedynie zakupioną ilością oleju napędowego. Należy wziąć pod uwagę, że skarżący wykorzystywał samochody także na potrzeby własnej działalności gospodarczej, jak i używał w gospodarstwie rolnym ciągniki i maszyny, wymagające również oleju do ich napędu. Skoro zatem zakupiona ilość oleju opałowego w porównaniu do ilości przejechanych kilometrów wskazywała na jego zużycie do napędu pojazdów mechanicznych, to teza organów jest logiczna i spójna ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W konsekwencji tych ustaleń oczywistym było, iż olej opałowy zużyty do napędu samochodów nie mógł służyć do ogrzewania pieca i produkcji destylatu. Organy nie musiały więc czynić ustaleń i dokonywać wyliczeń na ile zakupiona ilość węgla i odpadów była wystarczająca do produkcji destylatu. Gdyby było tak jak podnosi skarżący, to ilość zakupionego oleju musiałaby być jeszcze większa, bo obejmująca także ilość zużytą do opalania pieca. Skutkiem tego musiałaby być większa wysokość zobowiązania niż została przyjęta w zaskarżonej decyzji. Skoro skarżący nie przedstawił dowodów zakupu wystarczającej do napędu pojazdów mechanicznych ilości oleju napędowego, to przeprowadzenie opinii przez biegłego na okoliczność zapotrzebowania ciepła niezbędnego w procesie technologicznym produkcji spirytusu nie zmieniłoby i tak tego, że nadal brakowałoby paliwa do napędu pojazdów, ciągników rolnych i maszyn rolniczych. Przeprowadzenie tej opinii miałoby istotne znaczenie dopiero wówczas, gdyby w sprawie w sposób niewątpliwy zostało ustalone, że sporny piec ogrzewany był olejem opałowym, a ilość zużytego oleju nie byłaby oczywista. Z tego względu organy nie tylko uprawnione były do odmowy przeprowadzenia dowodu z takiej opinii, ale wręcz z uwagi na zasadę ekonomiki postępowania obowiązane były taki wniosek dowodowy rozpoznać odmownie. Z tej samej przyczyny organy – dokonując oceny materiału dowodowego – mogły pominąć wymienione w skardze dokumenty dotyczące "kaloryczności" czy "wydajności" energetycznej węgla. W niniejszej sprawie nie ma żadnego związku między wydajnością energetyczną węgla a sposobem zużycia oleju opałowego. Zgodnie bowiem z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym z treści powołanego art. 188, nie wynika oczywista konieczność uwzględniania każdego wniosku dowodowego zgłaszanego przez stronę w toku postępowania podatkowego. Uwzględnienie takiego wniosku zależy od oceny organu podatkowego, bo to organ prowadzi postępowanie i odpowiada za czynienie tego zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Taka ocena nie może być oczywiście dowolna. Warunkiem uwzględnienia wniosku dowodowego strony jest stwierdzenie, że przedmiotem dowodzenia będzie okoliczność istotna, a więc mająca znaczenie dla sprawy, a ponadto, że okoliczność ta nie została wystarczająco wykazana innymi dowodami. Rozstrzygając wniosek dowodowy organ prowadzący postępowanie musi mieć na uwadze także inne przepisy proceduralne i wynikające z nich reguły postępowania, a zwłaszcza obowiązek dążenia w sprawie do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego (art. 122), do zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów (art. 123), do działania w sprawie wnikliwie, szybko i posługiwania się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Organ podatkowy może zatem nie uwzględnić wniosku dowodowego strony przede wszystkim w razie stwierdzenia, że istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność została już dostatecznie wyjaśniona, a zgłoszenie nowych wniosków dowodowych spowoduje jedynie przewlekanie postępowania (np. celem doprowadzenia w dalszej przyszłości do przedawnienia zobowiązania) lub, że nowe dowody nie miałyby istotnego znaczenia w danej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji, skarżący nie podważył też ustaleń organów w zakresie ilości zużytego oleju opałowego do napędu samochodów oraz ciągników, ilości przejechanych km przez poszczególne samochody skarżącego. Natomiast pomimo rozbieżności w materiale dowodowym organy zasadnie uznały, że olej opałowy został zużyty do celów napędowych. Jak bowiem wynika z protokołów przesłuchania świadków, w tym także obecnych pracowników skarżącego, zakupiony w olej opałowy był przywożony i przelewany do zbiornika, a następnie z tego zbiornika tankowany do samochodów ciężarowych lub beczek i przelewany do ciągników rolniczych. Odwołując się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania Sąd I instancji wyjaśnił, że nie doszło do jej naruszenia, a jej istotą jest dwukrotne przeprowadzenie postępowania dowodowego i wyjaśniającego oraz dwukrotne rozpoznanie sprawy przez dwa równe organy (organ pierwszej i drugiej instancji). Oznacza to, że sprawa powinna być przedmiotem odrębnej oceny przez dwa organy w oparciu o ten sam materiał dowodowy, który tylko w nieznacznym zakresie może być uzupełniony w toku postępowania odwoławczego. Organ odwoławczy może nadto przeprowadzić jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe. Jeżeli natomiast postępowanie dowodowe nie zostało przeprowadzone przez organ pierwszej instancji w ogóle, albo też wymagane jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części, organ odwoławczy powinien uchylić decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Ustalenie, czy w sprawie mamy do czynienia z postępowaniem dowodowym w zakresie uzupełniającym, czy też w zakresie wykraczającym poza uzupełnienie, wymaga odniesienia się do konkretnej sytuacji i musi się wiązać z oceną materiału dowodowego dotychczas zebranego w sprawie (w pierwszej instancji) i znajdującego odzwierciedlenie w aktach sprawy oraz z ustaleniem przez organ odwoławczy jakie jeszcze czynności z zakresu postępowania dowodowego należy dokonać. Następnie konieczne jest odniesienie i porównanie dotychczas zebranego materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji i dokonanych czynności dowodowych organu odwoławczego. W świetle powyższego, w rozpoznawanej sprawie orzekały dwa niezależne, usytuowane na różnym poziomie w strukturze administracji publicznej organy, tj. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi i Dyrektor UKS w Łodzi. Sąd I instancji wyjaśnił następnie, że niewyjaśnienie określonej okoliczności faktycznej, a jej pominięcie w ocenie to tymczasem dwie różne kwestie. Takie działanie organów w tej sprawie jest prawidłowe. Okoliczność "kaloryczności" węgla nie miała bowiem w ocenie sądu istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, co wyżej szczegółowo zostało uzasadnione. Oceniając naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 10 u.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że opodatkowaniu akcyzą podlega sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju; za sprzedaż wyrobów akcyzowych na terytorium kraju uważa się również zużycie wyrobów akcyzowych niezgodne z ich przeznaczeniem, w przypadku gdy do wyrobów tych zastosowano zwolnienie lub obniżono stawki akcyzy. Skoro zatem w sposób niebudzący wątpliwości zostało wykazane, że skarżący zużył olej opałowy niezgodnie z przeznaczeniem, tj. do napędu pojazdów mechanicznych, to w konsekwencji tego organy zasadnie zastosowały w sprawie art. 65 ust. 1 i ust. 1a pkt 1 u.p.a., wedle których stawka akcyzy na paliwa silnikowe i oleje opałowe wynosi 2.000 zł od 1.000 l gotowego wyrobu, a w przypadku ciężkich olejów opałowych, gazu płynnego i metanu 700 zł od 1.000 kilogramów gotowego wyrobu; w przypadku użycia olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe, które nie spełniają warunków określonych w odrębnych przepisach, w szczególności wymogów w zakresie prawidłowego znakowania lub barwienia, użycia ich niezgodnie z przeznaczeniem, a także ich sprzedaży za pomocą odmierzaczy paliw ciekłych, stawka akcyzy wynosi dla olejów opałowych lub olejów napędowych, przeznaczonych na cele opałowe – 2000 zł od 1000 l gotowego wyrobu. W ocenie Sądu I instancji zarzut skarżącego, że organy podatkowe dokonały błędnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania (oleju opałowego zużytego niezgodnie z przeznaczeniem) oraz naruszyły zasadę jednofazowości podatku akcyzowego (art. 4 ust. 5 u.p.a.) poprzez pominięcie faktu, iż olej został nabyty z zapłaconą akcyzą, obniżoną z uwagi na oświadczenie o przeznaczeniu go na cele opałowe jest niezasadny. Dowodzi to, że skarżący nie zapoznał się z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, jak i jej sentencji. Sąd I instancji dodał, że kontrolując zaskarżoną decyzję nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego jej uchyleniem. W ocenie Sądu I instancji nie nastąpiło też przedawnienie zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu I instancji bieg określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej pięcioletniego terminu przedawnienia spornego zobowiązania został przerwany wskutek dokonania zajęcia zabezpieczającego, które następnie przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Na podstawie ostatecznej decyzji o zabezpieczeniu spornego zobowiązania z dnia 5 października 2011r. dokonano zajęcia zabezpieczającego zarządzeniem zabezpieczenia z dnia 21 listopada 2011r.; w dniu 1 grudnia 2011r. dokonano zabezpieczenia środków pieniężnych skarżącego na rachunku bankowym w Banku P. S.A., B. S.A. oraz Banku Spółdzielczym w R. Podlaskim; w dniu 9 grudnia 2011r. poborca skarbowy dokonał zabezpieczenia ruchomości należących do skarżącego. Decyzję o zabezpieczeniu i odpisy zabezpieczenia oraz zawiadomienia o zabezpieczeniu doręczono skarżącemu odpowiednio w dniu 27 października 2011r. i w dniu 5 grudnia 2011r. W dniu 29 listopada 2011r. została wydana pierwotna decyzja pierwszoinstancyjna określająca sporne w sprawie zobowiązanie podatkowe (doręczona skarżącemu w dniu 5 grudnia 2011r.), decyzji tej postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności (doręczonym w dniu 12 grudnia 2011r.), zaś w dniu 21 grudnia 2011r. został wystawiony tytuł wykonawczy, który wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunków bankowych został doręczony skarżącemu w dniu 2 stycznia 2012r. W tych okolicznościach faktycznych nie budziło wątpliwości, że zostały spełnione wszystkie warunki określone w art. 154 § 4 u.p.e.a., wedle którego zajęcie zabezpieczające przekształca się w zajęcie egzekucyjne z dniem wystawienia tytułu wykonawczego, pod warunkiem, że nastąpiło nie później niż przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji ostatecznej lub innego orzeczenia podlegającego wykonaniu w sprawie, w której doręczono zabezpieczenia, bądź doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. Na mocy art. 154 § 7 u.p.e.a. w dniu przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego powstają skutki związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego. Skoro zatem w dniu 5 grudnia 2011r. doręczono skarżącemu decyzję wymiarową, w dniu 12 grudnia 2011r. – postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności, zaś w dniu 21 grudnia 2011r. wystawiono tytuł wykonawczy, to z dniem 21 grudnia 2011r., a więc przed upływem zakończenia biegu terminu przedawnienia, nastąpiło przekształcenie zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, a z dniem 21 grudnia 2011r. wystąpiły skutki związane z zastosowaniem środka egzekucyjnego, tj. związane z przerwaniem biegu terminu przedawnienia. Na bieg terminu przedawnienia nie miał wpływu fakt uchylenia decyzji z dnia 29 listopada 2011r. przez Dyrektora Izby Celnej w Łodzi decyzją z dnia 26 czerwca 2012r., bowiem decyzja ta wywołuje skutki na przyszłość, tj. od dnia jej podjęcia, nie unicestwia ona natomiast skutków z mocą wsteczną, taki skutek wywołuje li tylko decyzja stwierdzająca nieważność innej decyzji. Taka zaś nie została podjęta w tej sprawie. W konsekwencji oznacza to, że w sprawie pięcioletni termin przedawnienia spornego zobowiązania biegnie od początku od dnia 22 grudnia 2011r., a zakończy ten bieg w dniu 22 grudnia 2016r. Stosownie bowiem do art. 70 § 4 zd. drugie Ordynacji podatkowej (który należy stosować łącznie z art. 154 § 4 u.p.e.a.) po przerwaniu bieg terminu przedawnienia biegnie na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W ocenie Sądu I instancji, organ przedstawił stan faktyczny sprawy oraz mające zastosowanie w sprawie przepisy prawne, w sposób szczegółowy, uzasadnił okoliczność użycia oleju opałowego do napędu pojazdów mechanicznych, jak i wykazał w dostateczny sposób fakt ogrzewania kotła innym surowcem niż sporny olej opałowy. Odwołał się przy tym do materiału dowodowego sprawy, przytoczył najistotniejsze z punktu widzenia niniejszej sprawy fragmenty zeznań świadków oraz argumenty przemawiające za zastosowaniem tych przepisów w sprawie, a następnie wyciągnął prawidłowe wnioski z tych zeznań w świetle przywołanych przepisów prawnych. Poczynione ustalenia poparł przykładowymi obliczeniami rachunkowymi, a nawet ujął je w tabelach. Odniósł się również do podnoszonych w odwołaniu zarzutów, dokonując ich analizy i przedstawiając stanowisko organu wraz z argumentacją. Skarżący miał też zapewniony, tak jak tego wymaga art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, czynny udział w postępowaniu, był informowany o podejmowanych przez organ czynnościach, o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków. Zapoznał się z aktami sprawy i składał wnioski dowodowe. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność odmowy ich przeprowadzenia, skoro zmierzały one do wyjaśnienia okoliczności stwierdzonych już innymi dowodami czy dotyczących okoliczności nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ocena zebranego materiału dowodowego została – jak wcześniej wykazano – dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego, wszystkie dowody zostały ocenione w korelacji z innymi dowodami, zasadnie też organ dał wiarę tym dowodom, które były spójne z innymi dowodami, zaś nie dał wiary tym, które nie korespondowały z całokształtem materiału dowodowego. Wywody organu są logiczne, konsekwentne, spójne, zgodne z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Nie można się zgodzić ze skarżącym, że w sprawie wątpliwości i niejasności dotyczące stanu faktycznego należało rozstrzygnąć na korzyść skarżącego. W tej sprawie nie zaistniały bowiem – jak wyżej szczegółowo wykazano - takie niejasności i wątpliwości, które uzasadniałyby korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie. Pojawiające się w sprawie rozbieżności w materialne dowodowym, zwłaszcza wycofywanie się przez świadków – pracowników skarżącego – z wcześniejszych ich wyjaśnień, nie oznacza, iż poczynienie ustaleń faktycznych i dokonanie oceny okoliczności faktycznych nie było możliwe, co z kolei uzasadniałoby korzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie. Gdyby wszystkie wątpliwości i niejasności należało rozstrzygać na korzyść podatnika – tak jak tego domaga się skarżący – to nigdy organ podatkowy nie byłby w stanie wydać decyzji określającej prawidłowy wymiar zobowiązania podatkowego, z reguły bowiem w praktyce w każdym postępowaniu pojawiają się rozbieżności w materiale dowodowym, które u podatników mogą wywoływać subiektywnie rozumiane wątpliwości i niejasności. Tymczasem wątpliwości te muszą mieć charakter obiektywny, nie zaś stanowić wynik li tylko własnego poczucia podatnika, zwłaszcza wówczas gdy podatnik tylko pozornie współpracuje z organami w wyjaśnieniu staniu faktycznego sprawy. A taką postawę w tej sprawie przyjął skarżący, który nie udostępniał organom oryginałów wskazanych wcześniej dowodów, a swoją aktywność w postępowaniu ograniczył do "wypunktowywania" rzekomych błędów organom i składania wniosków dowodowych na nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną, w której zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
1. przepisów prawa procesowego, tj.
a. art. 141 § 4 i art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Praow o postępownaiu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa.), poprzez przyjęcie za podstwę orzekania stanu sprawy przyjętego/ustalonego w zaskarżonej decyzji bez jego uprzedniego zweryfikowania z dowodami znajdującymi się lub takimi, które powinny znaleźć się a akatch sprawy;
b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ppsa. (brak związania zarzutami skargi) i w konsekwencji także art. 4 ust. 2 pkt. 10 w zw. z art. 65 ust. 1a pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29 poz. 257 ze zm.; dalej: upa.), poprzez zaakceptowanie działania organów z naruszeniem art. 120 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: Orrdynacja podatkowa). Sąd zaakceptował dokonane przez organy ustalenia w zakresie podstawy opodatkowania oraz właściwej stawki podatkowej;
c. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa. poprzez oddalenie skargi w wyniku błędnej oceny działań organów podatkowych, które wydały rozstrzygnięcie w wyniku błędnej oceny działań organów podatkowych, które wydały rozstrzygnięcie z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podastkowej. Naruszenie przepisów przez organy podatkowe polegało na tym, że pominięto pomimo ich zebrania, dowody iż w 2006 r. piec był opalany olejem opałowym. Organy wbrew obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego pominęły: informację o zakresie korzystania ze środowiska za 2006 r. złożone w Urzędzie Marszałkowikim; pismo firmy R. z dnia 17 marca 2010 r. potwierdzające fakt naprawy palnika w 2006 r.
d. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ppsa. wobec naruszenia przez organy podatkowe art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 210 § 1 pkt. 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Sądu akceptację przeprowadzonego postępowania z naruszeniem tych przepsiów i rozstrzygnięcie na podstwie tak ustalonego (niepełnego) stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadziło do opodatkowania oleju opałowego, który został zużyty zgodnie z jego przeznaczeniem;
e. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 151 ppsa. wobec naruszenia przez organ podatkowy art. 229 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie (brak uchylenia) decyzji w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy miał istotne braki niepozwalające na wydanie takiego rozstrzygnięcia. Zarzut ten zyskuje na znaczeniu w związku z faktem uchylenia pierwszej decyzji wydanej przez UKS w Łodzi, gdzie organ II instancji wskazał na wykonanie istotnych czynności dowodowych (przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego), a które to nie zostały wykonane. A zatem decyzja objęta zaskarżanym wyrokiem została wydana z naruszeniam art. 212 Ordynacji podatkowej, czego Sąd nie dostrzegł.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.
a. art. 70 § 1 i § 4 zd. 2 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administarcji (dalej: u.p.e.a), poprzez niezastosowanie tych norm prawnych i uznanie, że fakt uchylenia decyzji nieostaetcznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych;
b. art. 4 ust. 2 pkt 10 w zw. z art. 65 ust. 1a u.p.a., poprze jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że podatnik zużywał olej opałowy niezgodnie z jego przeznaczeniem, tj. do naędu ciągników siodłowych, maszyn i urządzeń rolniczych, samochodów osobowych oraz wydawał za pomocą odmierzacza paliw innym osobom do celów innych niż grzewcze, podczas gdy zebrany materiał dowodowy nie potwierdza zużycia oleju opałowego niezgodnie z przeznaczeniam, co w konsekwencji doprowadziło do błędengo okreśelnia przedmiotu opodatkowania przez organy I i II instancji;
c. art. 4 ust. 5 u.p.a. poprzez jego niezastosowanie.
Pismem z dnia 29 grudnia 2014 r. uzupełniającym skargę kasacyjną skarżący wskazał, iż w oparciu o art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej: p.p.s.a.), a także art. 177 tej ustawy, w związku z faktem, że termin złożenia skargi upływa w dniu 29 grudnia 2014 roku, działając w oparciu o udzielone mi pełnomocnictwo (dołączone do skargi kasacyjnej) uzupełnia wskazane w skardze z dnia 11 grudnia 2014 roku uzasadnienie podstaw kasacyjnych dotyczących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), tj.:
a. naruszenie art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a wobec naruszenia przez organy podatkowe art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 §1, 188, art. 191, art. 197 § 1, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej poprzez wyrażoną w uzasadnieniu wyroku Sądu akceptację przeprowadzonego postępowania z naruszeniem tych przepisów i rozstrzygnięcie na podstawie tak ustalonego (niepełnego) stanu faktycznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadziło do opodatkowania oleju opałowego, który został zużyty zgodnie z jego przeznaczeniem,
b. naruszenie art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. zgodnie, z którym wyrok wydaje się po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, a nie jak to uczynił Sąd na podstawie stanu faktycznego opisanego przez organy w swoich decyzjach przy jednoczesnym pominięciu dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a negujących tak opisany w decyzjach stan sprawy,
c. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a wobec naruszenia przez organ podatkowy art. 229 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaakceptowanie (brak uchylenia) decyzji w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy miał istotne braki niepozwalające na wydanie takiego rozstrzygnięcia. Zarzut ten zyskuje na znaczeniu w związku z faktem uchylenia pierwszej decyzji wydanej przez UKS w Łodzi, gdzie organ II instancji wskazał na wykonanie istotnych czynności dowodowych, a które to nie zostały wykonane. A zatem decyzja objęta zaskarżanym wyrokiem została wydana z naruszeniem art. 212 Ordynacji podatkowej, czego Sąd nie dostrzegł.
Skarżący wskazał nadto, że w złożonej w dniu 24 grudnia 2014 skardze na stronie 3 i 13 sformułowano zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego w następujący sposób: II.1. Naruszenie art. 70 §4 zd. 2 i art 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej w związku z art 59 §1 pkt 2 u.p.e.a oraz art. 60 §1 u.p.e.a poprzez niezastosowanie tych norm prawnych i uznanie, że fakt uchylenia decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, winien on brzmieć:
Naruszenie art. 70 § 1 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w sprawie na wskutek błędnego uznania przez Sąd, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań, które to uznanie spowodowane zostało pominięciem art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a), a w konsekwencji błędną wykładnią tych przepisów wyrażającą się w ocenie, że fakt uchylenia decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.
Ponadto, w skardze pojawiły się oczywiste omyłki, które niniejszym prostuje:
a. w ostatnim zdaniu na stronie 11 błędnie wskazano, że chodzi o decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 12 marca 2014 r. winno być: decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 23 grudnia 2013 roku.
b. na stronie 14 błędnie podano rok wydania datę umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. 14.08.2014r. winno być: 14.08.2012r.
Dyrektor Izby Celnej w Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W dniu 31 stycznia 2017 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył pismo procesowe uzupełniające skargę kasacyjną podnosząc, że w identycznym stanie faktycznym sprawy WSA w Łodzi w sprawie przeciwko skarżącemu sygn. akt I SA/Łd302/14, wyrokiem z dnia 28 listopada 2014 r. w częsci zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2006, uchylił decyzję orgnów stwierdzając, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego za ten okres. Powołał też uchwałę 7 sędziów NSA z 28 kwietnia 2014 r. , sygn. akt I FPS8/13.
| Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: |
| |
|Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a |
|contrario z art. 184 p.p.s.a.). |
|Zgodnie z art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod |
|rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. |
| |
|Odnosząc się do zarzutu najdalej idącego tj. dotyczącego przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym, na uwzględnienie zasługiwał |
|zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 70 § 1 i par. 4 i art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w |
|sprawie na wskutek błędnego uznania przez Sąd, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań, które to uznanie spowodowane zostało pominięciem|
|art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 60 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu |
|egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a), a w konsekwencji błędną wykładnią tych przepisów wyrażającą się w ocenie, że fakt uchylenia|
|decyzji nieostatecznej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie ma wpływu na bieg terminu przedawnienia zobowiązań |
|podatkowych, który to zarzut Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę w pierwszej kolejności jako najdalej idący. |
|Przystępując do analizy tego zarzutu, w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Celnej w B. |
|umorzył w dniu 14 sierpnia 2012r. postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 59 par. 1 pkt 2 u.p.e.a. Powołując się na uchwałę 7 sędziów |
|Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt I FPS 8/13. wskazać należy, że zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. |
|zdanie pierwsze, określającym tryb odstąpienia od stanowiska wyrażonego w takiej uchwale, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego |
|rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego|
|Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Zarówno w doktrynie, jak i w |
|orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi najmniejszych wątpliwości pogląd, że z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż dokonana w |
|uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów|
|orzekających. Jest ona jednak wiążąca w tym sensie, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie |
|przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego. |
|Jeżeli sąd w toku rozpoznania sprawy nie podzieli stanowiska wyrażonego w uchwale składu powiększonego, może jedynie powstałe zagadnienie |
|prawne przedstawić do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi poszerzonemu. Uchwała wiąże od daty jej podjęcia, a traci moc tylko na skutek|
|podjęcia na podstawie art. 269 p.p.s.a. nowej uchwały, odmiennie rozstrzygającej problem, którego dotyczyła wcześniejsza uchwała (por. |
|Skoczylas A.: Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 234-235; Romańska M.: Skuteczność orzeczeń |
|sądów administracyjnych, Warszawa 2010, s. 230). Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne obowiązane są|
|je respektować (por. wyr. NSA z 28 lipca 2005r. sygn. akt: II FSK 576/05). |
|Natomiast jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a., to obowiązany |
|jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy, nie można skutecznie |
|zarzucić sądowi administracyjnemu złamania prawa, jeżeli zastosował on przepis prawa w znaczeniu nadanym mu uchwałą składu poszerzonego |
|Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie można mu również zarzucić uchybienia obowiązującym przepisom, jeżeli podzielił on stanowisko zajęte|
|w uchwale składu poszerzonego i nie przedstawił rozstrzygniętego w niej zagadnienia prawnego do rozpoznania przez inny skład poszerzony. |
|Wprost przeciwnie, nierespektowanie przez sąd administracyjny obowiązków wynikających z art. 269 p.p.s.a. jest naruszeniem przepisów |
|postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). |
|Należy zauważyć zatem, że wpływ na przedmiotowe rozstrzygnięcie ma uchwała 7 sędziów NSA z 28 kwietnia 2014r. sygn. akt: I FPS 8/13 w |
|której NSA stwierdził, że uchylenie postanowienia o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności i w konsekwencji |
|umorzenie na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.|
|Dz. U. z 2012r. poz. 1015 ze zm. dalej-u.p.e.a.) postępowania egzekucyjnego, powoduje unicestwienie materialnoprawnych skutków |
|zastosowania środka egzekucyjnego, w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997r. |
|Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) dostępna na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). |
|Zdaniem NSA, nie może budzić wątpliwości, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia nadającego decyzji nieostatecznej rygor |
|natychmiastowej wykonalności powoduje, że decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów |
|o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu. Tym samym, skoro obowiązek pieniężny wynikający z tej decyzji |
|podatkowej nie jest wymagalny, stanowi to przesłankę umorzenia - na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. - wszczętego w oparciu o ten |
|rygor postępowania egzekucyjnego. Zgodnie natomiast z art. 60 § 1 u.p.e.a. (zd. pierwsze)" umorzenie postępowania egzekucyjnego z |
|przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie |
|stanowią inaczej". Uwzględnić przy tym należy, że stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynności egzekucyjne rozumie się wszelkie |
|podejmowane przez organ egzekucyjny działania, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W sytuacji zatem, gdy -|
|stosownie do art. 60 § 1 u.p.e.a. (zd. pierwsze) - umorzenie postępowania egzekucyjnego powoduje uchylenie dokonanych czynności |
|egzekucyjnych, skutkuje to również wyeliminowaniem podjętych w ramach tych czynności środków egzekucyjnych. |
|Tym samym następstwem umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji (por. Piotr |
|Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2009, s. 229; Lidia Klat-Wertelecka, Niedopuszczalność egzekucji |
|administracyjnej, Wrocław 2009, s. 336 i 337). Analiza art. 60 § 1 u.p.e.a., który w zdaniu pierwszym stanowi, że "umorzenie postępowania |
|egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli |
|przepisy ustawy nie stanowią inaczej", a w zdaniu drugim, że "pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych |
|czynności", daje w pełni podstawę do twierdzenia, że skoro zdanie drugie stanowi dopełnienie normy wyrażonej w zdaniu pierwszym, to |
|zawarte w tym zdaniu stwierdzenie, że "umorzenie postępowania egzekucyjnego" (...)" powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych"|
|wskazuje jednoznacznie, że odnosi się to do skutków tych czynności egzekucyjnych, które z natury rzeczy, jako czynności faktyczne, |
|rzeczywiście nastąpiły i przez to wywołały określone skutki. Pojęcie uchylenia określonych czynności egzekucyjnych o charakterze |
|faktycznym, których celem było zastosowanie określonych środków egzekucyjnych, musi w sobie zawierać uchylenie skutków tych czynności, |
|gdyż w przeciwnym przypadku przepis ten byłby nielogiczny, skoro de facto nie da się uchylić faktycznych zrealizowanych czynności |
|egzekucyjnych i zastosowanych w ich następstwie środków egzekucyjnych, a co najwyżej można wyeliminować skutki dokonania tych czynności, |
|uznając je za uchylone. Nie można więc podzielić poglądu, że na podstawie art. 60 § 1 u.p.e.a. następuje uchylenie tylko czynności |
|egzekucyjnych, a nie skutków wywołanych przez te czynności na gruncie stosunków z zakresu zobowiązań podatkowych (zob. Piotr Pietrasz, |
|Rygor natychmiastowej wykonalności, a przerwanie biegu przedawnienia, "Przegląd Podatkowy" 2010r., nr 4, s. 46). |
|Podkreślić przy tym jeszcze raz należy, że wynikający z art. 60 § 1 u.p.e.a. skutek umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazujący na |
|przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji, bardziej odpowiada - w zakresie następstw wyeliminowania z obrotu prawnego |
|aktu administracyjnego, który doprowadził do wadliwego wszczęcia postępowania egzekucyjnego - skutkom ex tunc, a nie ex nunc. Skoro |
|zatem w konsekwencji umorzenia postępowania egzekucyjnego następuje przywrócenie stanu istniejącego przed wszczęciem egzekucji, brak |
|podstaw do twierdzenia, że uchylenie czynności egzekucyjnych w następstwie umorzenia tegoż postępowania wywołuje jedynie skutki na |
|przyszłość (ex nunc). |
|Zaznaczyć należy, iż Sąd rozpoznający niniejszą sprawę mógł odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w powołanej uchwale tylko poprzez |
|wystąpienie z ponownym pytaniem (art. 269 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.). Nie znajdując jednak podstaw do takiego wystąpienia Naczelny Sąd |
|Administracyjny w przedmiotowej sprawie jest związany wyrażonym w powołanej uchwale poglądem prawnym, tym samym będąc nieuprawnionym do |
|dokonywania, w zakresie odnoszącym się do przedmiotowej sprawy, ponownej własnej wykładni art.60 u.p.e.a i art. 70 § 4 Ordynacji |
|podatkowej, mogącej stać w sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym w obowiązującej uchwale. |
| |
|Reasumując - mając na uwadze treść uchwały 7 sędziów NSA z 28 kwietnia 2014r. sygn. akt: I FPS 8/13, zarzut odnoszący się do przedawnienia|
|zobowiązania podatkowego za poszczególne miesiące od stycznia do października 2006r. był zasadny. |
| |
|Zważywszy na przytoczone wyżej względy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 lit. a |
|p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. |
| |
|O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. §14 ust. 2 pkt 2 lit. b |
|rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb |
|Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 461). |
| | |