I GSK 251/22

I SA/Łd 698/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Grzegorz Potiopa /sprawozdawca/
Paweł Kowalski
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Pomoc publiczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15gg ust.7, art. 15gg ust.1, art. 31 zo ust.1a, art. 15zzb ust. 12
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 lutego 2025 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr SKO.4131.39.2024 w przedmiocie określenia kwoty i nakazania obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego kwotę 168 (sto sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 26 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 16 lipca 2024 r. w przedmiocie określenia i orzeczenia obowiązku zwrotu przez R. O. (dalej także: strona lub skarżący) świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy.
W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą L. R. O. wystąpił w dniu 6 marca 2021 r. z wnioskiem nr 10000/CV-19/22298238 w trybie art 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm., dalej także: ustawa o covid) o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonymi wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na dofinansowanie wynagrodzeń dla 1 pracownika na okres 3 miesięcy począwszy od 1 marca 2021 r. w łącznej kwocie 4 200,00 zł z przeznaczeniem na: dofinansowanie wynagrodzenia pracownika w kwocie: 4 200,00 zł, pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracownika od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia, o których mowa w pkt 1, w kwocie 0,00 zł.
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi przyznał dofinansowanie, do wniosku nr 10000/CV-19/22298238 i przekazał środki na wskazany przez stronę na rachunek bankowy w trzech transzach:
1) I transza płatna dnia 16 marca 2021 r. w wysokości 1 400,00 zł,
2) II transza płatna dnia 16 kwietnia 2021 r. w wysokości 1 400,00 zł,
3) III transza płatna dnia 18 maja 2021 r. w wysokości 1 400,00 zł.
Pismem z dnia 20 marca 2024 r., organ pierwszej instancji wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy o udzielenie informacji czy strona wystąpiła o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w trybie art. 15zzb ustawy o covid na pracownika M. B. i za jaki okres.
W odpowiedzi na powyższe Powiatowy Urząd Pracy pismem z dnia 21 marca 2024 r. poinformował, że strona uzyskała dofinansowanie do wynagrodzenia na ww. pracownika za miesiące kwiecień - czerwiec 2020 r.
W związku z powyższym organ pierwszej instancji pismem z dnia 25 kwietnia 2024 r. wezwał stronę do zwrotu całości otrzymanej pomocy w kwocie 4 200,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 11 marca 2024 r.
W odpowiedzi na powyższa strona pismem z dnia 12 czerwca 2024 r. poinformowała o odmowie wykonania żądania motywując swój pogląd faktem, iż żądanie organu nie opiera się na obowiązujących przepisach i stoi w jaskrawej kontrze do orzeczeń zarówno Wojewódzkich Sadów Administracyjnych jak i Naczelnego Sadu Administracyjnego w sprawach, których przedmiotem są podobne postępowania. Sądy jak i doktryna jednoznacznie wskazują, że w takich przypadkach nie mamy do czynienia z takimi samymi tytułami wypłat i możliwa jest kumulacja różnych form wsparcia, tj. na różnych podstawach prawnych, jeżeli dotyczy innych okresów.
W związku z tym Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi pismem z dnia 17 czerwca 2024 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji określającej kwotę do zwrotu świadczeń otrzymanych na wniosek złożony w dniu 6 marca 2021 r. o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie C0VID-19.
W konsekwencji powyższego Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi decyzją z dnia 16 lipca 2024 r. określił przypadającą do zwrotu kwotę na 4 200,00 zł i orzekł o obowiązku zwrotu ww. kwoty wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia skutecznego odebrania pierwszego wezwania, które informowało o nieprawidłowości, tj. od dnia 11 marca 2024 r. do dnia zwrotu środków.
W ocenie Kolegium wszystkie świadczenia o których mowa w art. 15zzb, art. 15gg i w art. 31zo ustawy o covid - jakkolwiek pochodzące z odmiennych źródeł - mają charakter środków publicznych i nie mogą się dublować względem tych samych pracowników, jeśli chodzi o "takie same tytuły wypłat, "te same koszty", jak również nie mogą być przyznane na okres dłuższy aniżeli 3 miesiące. Takie założenie służy realizacji podstawowego celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, a w tym zachowaniu zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Ustawodawca w treści ustawy o covid wielokrotnie i konsekwentnie, wprowadzając różne rodzaje pomocy dla różnych podmiotów, określał ich ramy czasowe jako maksymalny okres 3 miesięcy (zob. np.: art. 15ga ust. 7, art. 15zzb ust. 5, art. 15zzc ust. 3, art. 15zze ust. 4), jest to działanie celowe i miało zapewnić równy dostęp do pomocy i wyznaczyć granice tej pomocy. Nie można dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15zzb, art. 15gg czy art. 31zo ustawy o covid) dofinansowywać wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń odnoszących się do tych samych pracowników za okres powyżej 3 miesięcy, bo wówczas mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem pochodzącym ze środków publicznych.
W tej sprawie – jak wywodziło Kolegium – strona uzyskała dofinansowanie z Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi na tego samego pracownika na podstawie art 15gg oraz art. 15zzb ustawy o covid, co prawda za inny okres, ale z tego samego tytułu, tj. dofinansowania do wynagrodzenia tego samego pracownika. Kolegium podkreśliło, że strona skorzystała z dofinansowania do tego samego pracownika łącznie za okres 6 miesięcy, w sytuacji, gdy ustawodawca ogranicza korzystanie z tej formy pomocy przyznanej ze środków pomocy publicznej do 3 miesięcy.
W sporządzonej osobiście skardze na tą decyzję strona zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 15gg ustawy o covid, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż pojęcie "takie same tytuły wypłat" oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów";
2. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 15gg i art. 15zzb ustawy o covid, art. 15g i art. 15 zzb ustawy o covid poprzez ich niezastosowanie w prawidłowy sposób tj. iż należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy o covid nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego;
3. naruszenia prawa art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 86 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej także: kpa) przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności mających na celu wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy oraz dowolną i życzeniową ocenę dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie wyjaśnień dotyczących wydanej decyzji bez wskazania dlaczego argumentacja zawarta w uzasadnieniu odwołania a poparta ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz Naczelnego Sadu Administracyjnego nie znalazła.
Z uwagi na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Rozpoznając w tak zakreślonej kognicji skargę - Sąd stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty wywołały ten skutek. Kolegium dopuściło się bowiem naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędna wykładnię, a w konsekwencji i jego błędne zastosowanie.
Z niespornych okoliczności faktycznych tej sprawy wynika, że skarżący skorzystał z dofinansowanie na tego samego pracownika z Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi na podstawie art. 15gg ustawy o covid oraz na podstawie art. 15zzb ustawy o covid.
W tych okolicznościach faktycznych istota sporu sprowadza się do tego, czy strona w sposób niedozwolony uzyskała zdublowaną pomoc w ramach tej tarczy. A jego źródło tkwi w dokonywaniu przez strony sporu odmiennej wykładni art. 15gg ust. 7 w zw. z art. 15gg ust. 1 ustawy o covid.
Stosownie do tych przepisów "podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy" oraz "Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Dokonując wykładni tych przepisów Kolegium uznało, że użyty w przepisie art. 15gg ust. 7 ustawy o covid zwrot "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że podmiot, o których mowa w ust. 1 art. 15gg ustawy o covid, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, które obejmują nie tylko miesiąc za który pomoc została wypłacona, lecz w ogóle że na danych (tożsamych z imienia i nazwiska) pracowników została wypłacona pomoc za okres maksymalnie trzech miesięcy. W konsekwencji organ uznał, że zakres przedmiotowy zwrotu "ten sam tytuł wypłaty" obejmuje również inne miesiące niż miesiąc za który już w ramach innego rodzaju świadczenia udzielono pomocy przedsiębiorcy. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że skoro skarżący otrzymał pomoc z Powiatowego Urzędu Pracy w Łodzi na podstawie art. 15zzb ustawy o covid, to nie może takiej pomocy uzyskać na podstawie art. 15gg ustawy o covid.
Kolegium stwierdziło, że ustawodawca w treści ustawy o covid wielokrotnie i konsekwentnie, wprowadzając różne rodzaje pomocy dla różnych podmiotów określał ich ramy czasowe jako maksymalny okres 3 miesięcy (np.: art. 15ga ust. 7, art. 15zzb ust. 5, art .15zzc ust. 3, art. 15zze ust. 4). Jest to działanie celowe i miało zapewnić równy dostęp do pomocy i wyznaczyć granice tej pomocy. Kolegium zatem stanęło na stanowisku, że nie można dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15 zzb, art. 15gg czy art. 31zo ustawy o covid).
Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu - Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie zauważa, że analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej Covid-19 dla przedsiębiorców. Ustawa o covid zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. I sposób rozumienia reguł kolizji świadczeń pomocy jest źródłem sporu w tej sprawie. Kolizję tą wyraża właśnie zwrot "tych samych wypłat", będący przedmiotem odmiennej wykładni przez strony postępowania. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych w ustawie o covid. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, z dnia 18 stycznia 2023 r., I GSK 105/22, czy z dnia 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22, analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy o covid, art. 15g i art. 15 zzb ustawy o covid), stwierdza, po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden z przepisów ustawy o covid nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z dnia 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, LEX nr 3333626, I GSK 19/22, LEX nr 3335287). Po drugie, stwierdza, że zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy o covid pojęcie "takie same tytuły wypłat" oznacza to samo co pojęcie "tych samych kosztów". W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że "pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15gg ust. 7 ustawy (...) a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego". Porównując regulację pomocy udzielonej w oparciu o art. 15zzb i art. 15gg ustawy o covid, Sąd ten uznał, że "podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie odmowy zakwalifikowania do zawarcia umowy o jego udzielenie, na podstawie art. 15 zzb ustawy (...) mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku konkretnych pracowników za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. (...) Pomiędzy tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą".
Naczelny Sąd Administracyjny, interpretując w ten sposób przepisy ustawy o covid, podkreśla, że przeciwna "interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej. W orzecznictwie Trybunały Konstytucyjnego w ujęciu art. 2 Konstytucji RP sprawiedliwość społeczna jest celem, który ma urzeczywistniać demokratyczne państwo prawne. Nie jest demokratycznym państwem prawnym państwo, które nie realizuje idei sprawiedliwości, przynajmniej pojmowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (por. wyrok TK z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 243). Najczęściej stosowane w orzecznictwie TK są formuły sprawiedliwości dystrybutywnej. Sprawiedliwość dystrybutywna dotyczy zasad i trybu rozdziału dóbr, korzyści czy przywilejów (por. P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 245). Do tych kategorii można zaliczyć pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS. TK zauważa, że sprawiedliwość dystrybutywna pozostaje w ścisłym związku z zasadą równości: "Zasada sprawiedliwości społecznej wymaga, aby zróżnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) pozostawało w odpowiedniej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych. Wyrażona w ten sposób sprawiedliwość rozdzielcza oznacza, że równych traktować należy równo, podobnych należy traktować podobnie i nie wolno tworzyć takiego prawa, które różnicowałoby sytuacje prawną podmiotów, których sytuacja faktyczna jest taka sama (por. wyroki TK z dnia 16 grudnia 1997 r., sygn. akt K 8/97, OTK ZU nr 6 /1997, poz. 70, s. 502 i9 z 13 kwietnia 1999 r., sygn. akt K 36/98, OTK ZU nr 3/1999, poz. 40, s. 243-244 oraz P. Tuleja, w: M. Safjan, L. Bosek (red.), Komentarz do art. 2 Konstytucji RP, Tom I, Wydawnictwo C.H.BECK, Warszawa 2016 r., s. 246). Wskazane przez TK reguły, wywiedzione z zasad konstytucyjnych: sprawiedliwości społecznej i równości znajdują zastosowanie podczas dokonywania wykładni przepisów prawa. Skoro art. 15 zzb ust. 12 ustawy o COVID-19 interpretuje się w taki sposób, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15g ust. 18 ustawy o COVID w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. Skonstatować wobec tego należy, że art. 15g ust. 18 ustawy o COVID nie stoi na przeszkodzie do uzyskania przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15g tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy o COVID-19, jeżeli dofinasowanie to dotyczyło innego okresu" (tak uzasadnienie do przywołanego już wyroku NSA, I GSK 251/22).
Sąd rozpoznający tę sprawę - podzielając w całości stanowisko wskazanych judykatów Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdza zatem, że dokonana przez Kolegium wykładnia art. 15gg ust. 7 w zw. z ust. 1 ustawy o covid jest nieprawidłowa. W konsekwencji oznacza to brak podstaw do dyskwalifikacji wniosku skarżącego o przyznanie pomocy na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy o covid z uwagi na przyznanie pomocy na podstawie art. 15zzb ustawy o covid. Wobec zaś tego, że udzielona stronie pomoc na podstawie tegoż ostatniego przepisu dotyczy innego okresu niż na podstawie tego pierwszego, to nie ma podstaw do żądania zwrotu wypłaconej pomocy.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 w zw. z ust. 1 ustawy o covid ze szczególnym uwzględnieniem, wskazanego wyżej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.
mko