I GSK 24/25

I GSK 24/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Salachna /sprawozdawca/
Michał Kowalski /przewodniczący/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 625/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-08-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 133, art. 141 § 4, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 sierpnia 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 625/24 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 16 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.19323.2021 ŁD.JJ.ZZ; 12222934 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. P. na rzecz Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 12 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 625/24 oddalił skargę A. P. (dalej: skarżąca) na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach (dalej: organ, Poczta lub wierzyciel) z dnia 16 maja 2022 r., nr COF.OUR.6375.19323.2021 ŁD.JJ.ZZ; 12222934 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wierzyciel [...] marca 2021 r. wystawił wobec skarżącej tytuł wykonawczy dotyczący należności z tytułu opłat abonamentowych za używanie odbiorników RTV w lokalu przy ul. [1] za okres od maja 2019 r. do września 2020 r.
Pismem z [...] maja 2021 r. skarżąca wniosła zarzut do wszczętego postępowania egzekucyjnego dotyczący nieistnienia obowiązku. Podniosła w nim, że od października 2017 r. posługuje się adresem: ul. [2]. Wskazany w tytule wykonawczym lokal (ul. [1]) został przez nią sprzedany. Zaznaczyła również, że w lokalu przy ul. [1] zamieszkiwała od czerwca 2013 r. prowadząc wspólne z matką gospodarstwo. Dopiero w październiku 2014 r. został przepisany abonament na matkę, której przysługiwało ustawowe zwolnienie z opłat abonamentowych.
Postanowieniem z 19 listopada 2021 r. Poczta oddaliła zarzut nieistnienia obowiązku. W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do wskazanego przez skarżącą faktu sprzedaży mieszkania, powołując się na § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zgodnie z którym zobowiązana miała obowiązek do niezwłocznego powiadomienia wierzyciela o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym poprzez złożenie zgłoszenia. Organ wyjaśnił, że obecnie w celu dokonania zmiany danych lub wyrejestrowania odbiorników RTV należy zgłosić pracownikowi dowolnej placówki pocztowej dyspozycję wyrejestrowania odbiorników.
Organ zaznaczył, że abonament przypisany jest do osób, które je zarejestrowały i na abonencie spoczywa obowiązek aktualizacji danych. Podniesiono, że jeśli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, zobowiązany jest do uiszczenia opłat abonamentowych, a skarżąca nie udokumentowała wyrejestrowania odbiorników RTV. Stwierdził też, że pomimo wezwania skarżąca nie przesłała do organu oświadczenia o prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego, podpisanego przez skarżącą i jej matkę. W odpowiedzi na powyższe wezwanie zobowiązana poinformowała, że w związku ze śmiercią matki, nie ma możliwości podpisania przez nią żądanego dokumentu.
Postanowieniem z 16 maja 2022 r. organ utrzymał w mocy postanowienie z 19 listopada 2021 r. o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku. Organ podtrzymał, że tylko wykazanie dokumentu potwierdzonego datownikiem placówki pocztowej o wyrejestrowaniu odbiorników RTV przed 16 marca 2021 r. miałoby wpływ na stanowisko wierzyciela.
Wnosząc skargę do WSA skarżąca zarzuciła brak opisania kluczowej okoliczności, czyli zarejestrowania odbiorników w lokalu przy ul. [1] na mamę skarżącej jeszcze w 2010 r., co było równoznaczne z uzyskaniem zwolnienia od opłat abonamentowych dla odbiorników pod tym adresem. Jednocześnie oznaczało to także prawnie skuteczne wyrejestrowanie odbiorników. Zdaniem skarżącej zwolnienie ustawowe z opłat abonamentowych obowiązywało przez cały czas używania tych odbiorników pod spornym adresem, czyli do czasu sprzedaży mieszkania (październik 2017 r.).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wierzyciel wyjaśnił, że zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy prezentując ponownie czynności podjęte przez wierzyciela w ramach rozpatrywania skargi zobowiązanej.
WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/GL 857/22 uchylił zaskarżone postanowienie.
Sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej z [...] maja 2019 r. skierowane do wierzyciela. W piśmie tym zobowiązana, po pierwsze informuje organ o fakcie sprzedaży mieszkania przy ul. [1] w październiku 2017 r., po drugie składa jednoznaczne oświadczenie woli o tym, ze od października 2017 r. nie tylko nie jest właścicielką mieszkania znajdującego się pod ww. adresem ale również nie użytkuje tam odbiorników RTV. Tak jednoznaczne sformułowanie wskazuje, w ocenie Sądu, że skarżąca złożyła skierowane do organu oświadczenie woli o wyrejestrowaniu odbiorników RTV pod adresem ul. [1]. Jeśli organ uznał, że oświadczenie woli skarżącej o wyrejestrowaniu odbiorników nie może wywrzeć skutku prawnego z uwagi na brak określonych wymogów formalnych, winien był wezwać zobowiązaną na zasadzie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.), do usunięcia stwierdzonych braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Tymczasem wierzyciel zaniechał wykonania powyższej czynności, co narusza art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.
Sąd I instancji uznał w konsekwencji, że wierzyciel obowiązany będzie do realizacji dyspozycji art. 64 § 2 k.p.a. Po prawidłowym uzupełnieniu wniosku przez skarżącą należy uznać, że doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiornika w momencie dokonania omawianego zgłoszenia przez zobowiązaną.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi. Jednocześnie wniósł o zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu, w tym koszów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od Poczty na jej rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 405/23 uchylił wyrok WSA z 22 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/GI 857/22.
W uzasadnieniu wyroku NSA nie podzielił zaleceń Sądu I instancji kierowanych do organu w związku z uchyleniem zaskarżonego postanowienia, sprowadzających się do obowiązku wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do złożenia oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika w przepisanej do tego formie. Jako usprawiedliwiony ocenił przede wszystkim zarzut naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a) w powiązaniu z art. 7, art. 64 § 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Sprowadzał się on do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że wobec poinformowania Poczty o sprzedaży mieszkania przy ul. [1], Poczta miała obowiązek podjąć działania określone - co do formy i terminu – prawem (przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego).
Wskazał też, że gdy skarżąca pismem z [...] maja 2019 r. poinformowała organ o fakcie sprzedaży w 2017 r. mieszkania przy ul. [1], a Poczta udzieliła jej odpowiedzi zwykłym pismem informującym o dokonaniu zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników w odpowiedniej formie - w sprawie załatwianej czynnością materialno-techniczną nie mogło być wszczęte i prowadzone postępowanie na zasadach określonych k.p.a. W konsekwencji wadliwe było stanowisko Sądu I instancji, że przepisy k.p.a., określające zasady postępowania, gdy pismo strony w przedmiocie wyrejestrowania odbiornika zawiera braki formalne - art. 64 § 2 tej ustawy - mogą mieć zastosowanie. Zdaniem NSA nie powinno budzić wątpliwości, że art. 64 § 2 k.p.a. nie może stanowić podstawy prawnej wezwania do złożenia oświadczenia o wyrejestrowaniu odbiornika w przepisanej formie prawnej, wobec jednoznacznej treści art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. W konsekwencji organ nie dopuścił się naruszenia przepisów art. 7, art. 64 § 2 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., a zatem Sąd I instancji bezpodstawnie uchylił postanowienie organu z 16 maja 2022 r.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA w Gliwicach wyrokiem z 12 sierpnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 625/24 oddalił skargę skarżącej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że uwolnienie się przez skarżącą od spornego obowiązku nastąpiłoby m.in. poprzez równoczesne wyrejestrowanie odbiornika na własne nazwisko, tak aby abonentem została tylko jej matka. Tego w okolicznościach sprawy Sąd stwierdzić jednak nie mógł. Z akt sprawy to nie wynika, a skarżąca nie przedstawiła dowodu, że rejestrując odbiornik RTV na swoją matkę równocześnie dokonała czynności wyrejestrowania wobec siebie. Z tego powodu, nie można było stwierdzić braku istnienia obowiązku skarżącej do uiszczania opłat abonamentowych w okresie objętym tytułem wykonawczym z 16 marca 2021 r.
W ocenie Sądu I instancji organ w sprawie wypełnił ciążące na nim obowiązki w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Trafnie zidentyfikował znaczenie dla sprawy, kwestii prowadzenia przez skarżącą i jej matkę wspólnego gospodarstwa domowego. Miał jednak prawo nie poprzestać tylko na oświadczeniu skarżącej o prowadzeniu takiego gospodarstwa. Mógł bowiem zażądać, wpierw potwierdzenia tej okoliczności podpisem matki skarżącej, a po jej śmierci, wezwał skarżącą (w piśmie z 3 marca 2022 r.) do wykazania tej okoliczności za pomocą dokumentacji, przytaczając przykładowo jej rodzaje.
Zdaniem Sądu I instancji wymóg dokonania wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy nie oznacza jednak obowiązku prowadzenia przez organ postępowania dowodowego w nieskończoność, szczególnie jeśli strona postępowania prezentuje postawę bierną, nie reaguje na wezwania organu dążącego do wyjaśnienia danej okoliczności. Podkreślić należy, że zasada dotycząca obowiązku wyczerpującego zbadania przez organ wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa materialnego, nie ma charakteru bezwzględnego. Bezwzględne stosowanie tej zasady prowadziłoby bowiem do faktycznej niemożności ukończenia jakiegokolwiek postępowania z obawy przed pominięciem jakiegoś dowodu, niezależnie od jego wartości dowodowej. Ponadto, w określonych sytuacjach procesowych, ciężar dowodu spoczywa na stronie postępowania, która twierdzi, że istnieją określone fakty lub dowody mające wpływ na wynik sprawy. Jeżeli strona nie zgadza się z ustaleniami lub twierdzeniami organu, może, a nawet powinna, przedstawić dowody popierające własne stanowisko. Organy dowód przeprowadzać mają bowiem nie tylko z urzędu, lecz także na wniosek strony postępowania. Obowiązek współdziałania strony w wyjaśnianiu przez organ stanu faktycznego sprawy, dotyczy w szczególności przypadków, w których strona jest wzywana przez organ do tejże współpracy – tak, jak w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego ciężar dowodu musi spoczywać na każdym, kto formułuje swoje twierdzenia. Skarżąca niezadowolona z działań podejmowanych przez organ, mogła i powinna zatem w toku postępowania podjąć czynności niezbędne do wykazania słuszności swojego stanowiska i przedstawić jakiekolwiek dokumenty, które pozwoliłyby organowi uznać, że prowadząc z matką wspólne gospodarstwo domowe, w okresie do 10 października 2019 r. była zwolniona z obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie:
1) art. 133 p.p.s.a. w zakresie obejmującym obowiązek orzekania na podstawie akt sprawy, polegające na nieuwzględnieniu przez WSA tego, że dokument z dnia [...] grudnia 2021 r. stanowiący zgłoszenie przez skarżącą wyrejestrowania odbiornika RTV dotyczył mieszkania pod adresem ul. [2], a zamiast tego uznanie okoliczności dotyczącej tego czy dotyczył on mieszkania pod adresem ul. [1] czy też [2] za nieistotną oraz brak pozytywnego rozstrzygnięcia i konkretnego zakwalifikowania tego dowodu jako potwierdzającego (bądź nie) zdarzenie dotyczące wyrejestrowanie odbiornika z określonego adresu, jak również błędne uznanie, że dokument z dnia [...] grudnia 2021 r. nie mógł stanowić podstawy do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia organu, ponieważ dotyczy ono okresu wcześniejszego (zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak wystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), co miało wpływ na wynik sprawy ponieważ, w której okolicznością bezsporną, przyznaną przez organ (por. np. str. 9 skargi kasacyjnej z dnia 11 stycznia 2023 r.) był fakt, że właśnie w dniu [...] grudnia 2021 r. miało miejsce definitywne wyrejestrowanie odbiorników RTV przez skarżącą, a skoro dotyczyło ono mieszkania pod adresem ul. [2], to musi to oznaczać, że dla mieszkania pod adresem ul. [1] do wyrejestrowania odbiorników RTV musiało dojść wcześniej, które to okoliczności powinny zostać ustalone przez organ administracyjny w ramach dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania materiału dowodowego (art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a.), tym bardziej, że okoliczność ta wynikać musi wprost z systemu informatycznego prowadzonego przez organ, co zwalniało skarżącą z obowiązku przedstawienia dodatkowych dowodów (co było oczekiwane przez organ i uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłowe), a co powodowało konieczność uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zaskarżonego postanowienia (zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
2) art. 133 p.p.s.a. także poprzez poddanie przez Sąd w wątpliwość prowadzenia przez skarżącą razem z matką, w okresie przed śmiercią matki, wspólnego gospodarstwa domowego, tylko z uwagi na miejsce zgonu matki (M.), podczas gdy wynika to jedynie z faktu przewiezienia przez zespół ratowniczy matki z miejsca zamieszkania w K. (ul. [2]) do szpitala w tym właśnie mieście.
3) art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132; dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 ze zm.; dalej: ustawa abonamentowa) oraz w zw. z § 11, 12, 16 i 17 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. poz. 1676; dalej: rozporządzenie MAiC) przez ich błędną wykładnię, co polegało na przyjęciu istnienia po stronie skarżącej obowiązku przedłożenia dowodu w postaci dokumentu zmiany danych - wyrejestrowania odbiorników RTV w mieszkaniu pod adresem ul. [1] w celu uwolnienia się od spornego obowiązku wynikającego z kwestionowanego tytułu wykonawczego, podczas gdy wyrejestrowanie w dniu [...] grudnia 2021 r. miało miejsce w stosunku do odbiorników RTV w mieszkaniu przy ul. [2], a jeżeli faktycznie tego dnia w systemie informatycznym posiadanym przez organ na koncie skarżącej miałyby widnieć odbiorniki zarejestrowane w mieszkaniu pod adresem ul. [1], to właśnie z tego adresu powinno dojść do wyrejestrowania tego dnia, a nie z adresu przy ul. [2], co oznaczało, że to organ administracji powinien w tym zakresie przedstawić wszystkie niezbędne dowody, a nie powinno oczekiwać się od skarżącej obowiązku przedłożenia dowodu, w którego posiadaniu był już organ, a którego skarżąca w istocie przedłożyć nie mogła.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzeczono się z przeprowadzenia rozprawy w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądało jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa (z podaniem skonkretyzowanej jednostki redakcyjnej danego aktu prawa), które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wskazanych wymogów. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w ramach zarzutu z pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej podniesiono ogólnie naruszenie art. 133 p.p.s.a., nie precyzując (także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej o jakiego konkretnie naruszenie przepisu chodzi i na czym miało ono polegać, a także jaki miało to wpływ na wynik sprawy). Regulacja zawarta w art. 133 p.p.s.a. posiada trzy jednostki redakcyjne (§). Jak wynika z poczynionych wyjaśnień wstępnych, nie jest rzeczą NSA ustalanie za autora skargi podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnianie.
Na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., nie tylko z tego względu, że nie został uzasadniony, ale także dlatego że w jego ramach kwestionowane są ustalenia faktyczne. Zgodnie z ww. przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego.
Chybione jest zarzucanie w sprawie naruszenia przepisów art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a. W tym względzie podnieść trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym już w tej sprawie wyroku z 27 marca 2024 r. o sygn. I GSK 405/23 - którym to uchylono wyrok WSA i przekazano mu sprawę do ponownego rozpoznania - wskazał, że wniesiona skarga nie dotyczy braku wyrejestrowania odbiornika rtv, ale jej przedmiotem są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, w którym skarżąca kwestionuje istnienie obowiązku. Po czym ustalił, że wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej, wobec czego - stosownie do art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - do postępowania tego nie znajdują zastosowania przepisy k.p.a. I to stanowisko Sąd I instancji uwzględnił, będąc nim związany na mocy art. 153 p.p.s.a.
Bezskuteczny jest zarzut sformułowany w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej.
Po pierwsze nie wynika z niego czy jest to zarzut naruszenia prawa materialnego czy procesowego. To, że dotyczy on naruszenia prawa materialnego mogłoby wskazywać, że podniesiono w jego ramach błędną wykładnię wymienionych przepisów. Tyle tylko, że autor skargi kasacyjnej wskazuje w nim na - jego zdaniem -prawidłową ocenę okoliczności faktycznych. Po drugie, zaniechano jakiegokolwiek uzasadnienia naruszenia w zakresie wskazywanych regulacji zawartych w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., art. 2 ust. 1 i 3 oraz art. 5 ust. 5 ustawy abonamentowej w zw. z § 11, 12, 16 i 17 rozporządzenia MAiC. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera wyłącznie własne oceny dotyczące okoliczności faktycznych.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.
O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).