I GSK 2396/05

Sprawa dotyczyła postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, które odrzuciło skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej. Sąd pierwszej instancji wezwał spółkę do uzupełnienia braków skargi, w tym przedstawienia dokumentu potwierdzającego umocowanie do udzielania pełnomocnictwa. Spółka przedłożyła odpis z KRS z datą 10 grudnia 2004 r. oraz pełnomocnictwo procesowe udzielone przez prokurenta i wiceprezesa zarządu. Sąd uznał, że osoby udzielające pełnomocnictwa nie były upoważnione do działania w imieniu spółki, zgodnie z przedłożonym odpisem z KRS, który wskazywał na konieczność współdziałania dwóch członków zarządu lub członka zarządu z prokurentem, a osoby te nie spełniały tych wymogów. W konsekwencji, sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Spółka wniosła skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 373 Ksh. Argumentowała, że w momencie uzupełniania braków formalnych była w trakcie procesu aktualizacji danych w KRS, a złożony odpis z 10 grudnia 2004 r. był aktualny na dzień jego wydania. Podkreśliła, że wpis członka zarządu do KRS ma charakter deklaratywny, a powołanie wiceprezesa nastąpiło wcześniej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną. Sąd podkreślił, że choć wykazanie umocowania musi mieć formę dokumentu, a sąd ma obowiązek badać jego autentyczność i zgodność z prawem, to w przypadku ujawnienia sprzeczności między dokumentami (np. KRS a pełnomocnictwo), co wywołało wątpliwość co do prawidłowości umocowania, sąd powinien rozważyć wyznaczenie odpowiedniego terminu do usunięcia tych wątpliwości, zamiast od razu odrzucać skargę. Brak dokumentu umożliwiającego bezsporne wykazanie umocowania nie przesądza o braku możliwości reprezentacji, a jedynie o tym, że umocowania należycie nie wykazano. NSA uchylił zaskarżone postanowienie WSA.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający