I GSK 2362/05

III SA/Łd 835/04 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2005-04-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Aleksandra Wrzesińska-Nowacka
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 2362/05 - Wyrok NSA z 2006-06-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Asesor Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Żywilla Krac, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 245 (dwieście czterdzieści pięć złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.
Uzasadnienie
W dniu 22 października 2001 r. A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokonała zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów opisanych w 35 pozycjach. Towary wymienione
w pozycjach 1 i 2, określane jako zabawki z tworzyw sztucznych dla zwierząt, zostały przez skarżącą spółkę zaklasyfikowane do kodu PCN 3926 90 99 0. Zgłoszenie zostało przyjęte, a towar objęty wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu. Po wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego strona została wezwana do przedłożenia m.in. urzędowego tłumaczenia faktury z dnia [...], certyfikatu eksportera ze szczegółowym opisem towarów zgłoszonych w pozycjach 1 i 2 dokumentu SAD, których klasyfikacja budziła wątpliwości oraz niektórych próbek towarów. W odpowiedzi na wezwanie strona wniosła o przedłużenie terminu
do przedłożenia dowodów, których jednak ostatecznie nie przedstawiła.
Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego I w Ł. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej części towarów zgłoszonych w pozycjach 1 i 2 dokumentu SAD nr [...] oraz w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego. Analiza złożonych dokumentów celnych i pobranych próbek towarów, a także wytyczne dotyczące sposobu dokonywania klasyfikacji towarów zawarte w Taryfie Celnej Importowej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej (Dz.U. nr 119, poz. 1253 ze zm.) dały organowi celnemu podstawę do przyjęcia, że skarżąca spółka nieprawidłowo sklasyfikowała część towarów, wymienionych pod pozycjami 1 i 2 dokumentu SAD, do kodu PCN 3926 90 99 0, który obejmuje pozostałe artykuły z tworzywa sztucznego. Organ celny ustalił, że sporne towary stanowią zabawki dla zwierząt wykonane z różnych materiałów – nie tylko tworzyw sztucznych – zatem klasyfikowanie ich do tej samej pozycji Taryfy nie jest uzasadnione. Dokonał więc ponownej klasyfikacji i uznał, że:
- w pozycji 1 m.in. artykuły o symbolach 3440, 3441, 3442, 3443, 3447, 3453, 3460, 3461, 3504, 3510, 3524, 3525, 3526, 3528, 3531, 3534, 3536, 3540, 3544, 3545, 3548, 3552, 3567, 3570, 4125, 3305, 3320 oraz 3321 identyfikowane jako zabawki dla zwierząt wykonane z gumy winny być klasyfikowane do kodu PCN 4016 99 88 0 obejmującego pozostałe wyroby z gumy;
- w pozycji 1 m.in. artykuły o symbolach 4052, 4053, 4054, 4055, 4056, 4057, 4059, 4060, 4070, 4073, 4083, 4084, 4120, 4123, 4115 oraz 4088 identyfikowane jako zabawki dla zwierząt wykonane z różnych materiałów z zewnętrzną warstwą wykonaną ze sztucznego futerka, winny być klasyfikowane do kodu PCN 4303 90 00 0 obejmującego pozostałe wyroby futrzarskie;
- w pozycji 1 m.in. artykuły o symbolach 4071, 4074, 4303, 4304, 4309, 4311, 4312, 4313, 4314, 3340, 4114, 4121 oraz 4089 identyfikowane jako zabawki dla zwierząt wykonane z materiałów włókienniczych połączonych z innymi materiałami winny być klasyfikowane do kodu PCN 6307 90 99 0 obejmującego pozostałe artykuły konfekcjonowane;
- w pozycji 1 m.in. artykuły o symbolach 5342, 5202, 5214, 5216 oraz 5225 identyfikowane jako zabawki dla zwierząt w postaci różnych lusterek w ramkach
w połączeniu lub nie z innymi elementami winny być klasyfikowane do kodu PCN 7009 92 00 0 obejmującego pozostałe lustra w ramach;
- w pozycji 1 m.in. artykuły o symbolach 6088 i 5175 identyfikowane jako zabawki dla zwierząt w postaci dzwoneczków metalowych winny być klasyfikowane
do kodu PCN 7326 90 97 0 obejmującego pozostałe wyroby ze stali;
- w pozycji 2 artykuł o symbolu 4162 identyfikowany jako zabawki dla zwierząt
w postaci dzwoneczków metalowych winny być klasyfikowane do kodu PCN 7326 90 97 0 obejmującego pozostałe wyroby ze stali.
Pozostałe towary zgłoszone w pozycjach 1 i 2 dokumentu SAD, identyfikowalne przez stronę jako zabawki dla zwierząt wykonane z tworzywa sztucznego, organ celny uznał za prawidłowo zaklasyfikowane do kodu PCN 3926 90 99 0 obejmującego pozostałe artykuły z tworzywa sztucznego.
Ustalając kwotę długu celnego organ celny przyjął stawki celne konwencyjne właściwe dla poszczególnych kodów PCN, z wyjątkiem towarów sklasyfikowanych
do kodu PCN 6307 90 99 0, dla których zastosowano stawkę celną autonomiczną
w wysokości 60% wartości celnej towaru. Stawki te określone zostały m.in. na podstawie załącznika nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określania szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz.U. nr 130, poz. 851 ze zm.) i zgodnie z ust. 10 Części pierwszej "Postanowień Wstępnych" ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej. Zastosowanie stawki autonomicznej było wynikiem nie przedstawienia przez skarżącą spółkę wymaganego świadectwa pochodzenia.
W odniesieniu do naliczonych odsetek wyrównawczych organ wskazał, iż Spółka nie wykazała żadnych szczególnych okoliczności, które nie wynikałyby z zaniedbania lub świadomego działania, a które miałyby wpływ na podanie przez nią nieprawidłowych lub niekompletnych danych. Dowód taki w myśl treści § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 1998 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz.U. nr 86, poz. 544) stanowiłby podstawę do odstąpienia od naliczania odsetek wyrównawczych.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła rozstrzygnięciu organu celenego naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie Taryfy celnej
i zakwestionowanie zadeklarowanego przez stronę kodu PCN, naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926 ze zm.), poprzez niepodjęcie przez organ celny wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego oraz zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Ponadto skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie – o zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej kalsyfikacji taryfwej towarów wymienionych w pozycjach 1 i 2 zgłoszenia celnego, przez przyjęcie dla przedmiotowych towarów kodu PCN 9503 90 32 0.
Uzasadniając stawiane zarzuty strona wskazała, iż organ celny nie przeprowadził wystarczającego postępowania w celu wyjaśnienia, czy sporne produkty są wyłącznie zabawkami dla zwierząt, w szczególności w świetle treści wyjaśnień do Taryfy celnej, z których wynika, że pozycja 9503 nie obejmuje artykułów, które ze względu na ich konstrukcję, kształt lub materiał składowy, są identyfikowane jako przeznaczone wyłącznie dla zwierząt. Organ przyjął, iż skoro przedmiotowe produkty opatrzone są etykietami, z których wynika, iż są przeznaczone dla zwierząt, to jest to dowód wystarczający. Natomiast zdaniem skarżącej – nie może być to okoliczność przesądzająca identyfikację ich przeznaczenia, gdyż ze względu na swoją budowę i kształt mogą służyć również jako zabawki dla dzieci. Dla potwierdzenia postawionej tezy strona powołała się na opinię z dnia 4 czerwca 2003 r. sporządzoną przez Ośrodek Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł., zaliczającą zabawki przedstawiające podobizny zwierzątek, wykonane z tkanin futerkowych i tworzywa sztucznego, pluszu, lateksu itp. do grupowania SWW 2826-2 obejmującego "zabawki – zwierzęta z pluszu i innych tkanin bez mechanizmów". Ponadto strona podniosła, iż naruszeniem podstawowych zasad prawa jest fakt, iż w chwili zgłoszenia organ uznał je za prawid-łowe, zaś oo zakończeniu procedury dopuszczenia do obrotu organ zmienił zdanie, przerzucając na stronę skutki nieznajomości prawa przez funkcjonariuszy celnych.
Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej oraz w części dotyczącej wezwania
do zapłaty zaległej kwoty wraz z odsetkami wyrównawczymi, utrzymując w pozostałej części decyzję organu I instancji.
Uzasadniając uchylenie decyzji w części organ odwoławczy podniósł,
że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] Wskazane jako podstawa prawna decyzji rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r.
w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania już nie obowiązywało. Podstawę naliczenia odsetek winno stanowić rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie określenia odsetek wyrównawczych (Dz.U. nr 155, poz. 1515), które weszło w życie z dniem 19 września 2003 r. Z tym też dniem utraciło moc obowiązującą
ww. rozporządzenie z dnia 20 listopada 1997 r. Odsetki wyrównawcze winny zaś być naliczane według przepisów obowiązujących w dacie orzekania, a nie dacie zgłoszenia celnego.
Utrzymując decyzję w pozostałej części Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego i zaprezentowaną przez niego argumentację prawną. Wskazał, iż wnikliwa analiza całego zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdziła, iż przedmiotowe towary ze względu na swój kształt, budowę i zasadniczy materiał są możliwe do zidentyfikowania jako przeznaczone wyłącznie dla zwierząt, co wprost wynika z zamieszczonych na nich etykiet. Stanowisko strony, iż produkty te mogą służyć również jako zabawki dla dzieci nie znajduje potwierdzenia w świetle określonych prawem wymagań dla tego typu zabawek, wskazanych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 listopada 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla zabawek (Dz.U. nr 210, poz. 2045). Zgodnie z powołanym rozporządzeniem produkty przeznaczone jako zabawki dla dzieci, by mogły być dopuszczone do sprzedaży na terenie Polski, muszą mieć odpowiednie certyfikaty
i oznaczenia. Możliwości potraktowania importowanych towarów jako zabawek dla dzieci nie potwierdza również przedstawiona opinia Urzędu Statystycznego w Ł.. Kody SWW nie pokrywają się z kodami PCN zamieszczonymi w Taryfie celnej, nie można zatem próbować przełożyć danych w nich zawartych na dane ujęte w obowiązującej taryfie celnej. Ponadto – co istotne – kody SWW zostały stworzone dla celów statystycznych, a nie taryfikacyjnych; inny jest cel interpretacji statystycznych i zakres działania organów celnych. Organ odwoławczy uznał też za nieuzasadnione pozostałe zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Wszelkie działania były podejmowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ celny na etapie zgłoszenia bada jedynie, czy spełnione zostały wymogi formalne i nie przesądza o prawidłowości zgłoszenia i klasyfikacji taryfowej towarów. Jest natomiast uprawniony do dokonania weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu w okresie 3 lat od dokonania zgłoszenia i z tego uprawnienia, wynikającego z art. art. 64 i art. 65 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (t.j. Dz.U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.) w tym przypadku skorzystał.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 27 sierpnia 2004 r. strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie alternatywnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie Taryfy celnej oraz przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia cegło materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Uzasadniając postawione zarzuty strona powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie pełnomocnik organu administracji wyjaśnił, iż rodzaj surowca,
z którego wykonane były zabawki, organy celne określiły na podstawie oględzin próbek, bądź dokonując przetłumaczenia nazwy zabawki. Przedstawił także protokół pokontrolny, o którym mowa w piśmie Naczelnika Urzędu Celnego, zawierającym stanowisko organu I instancji co do zasadności odwołania od jego decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, zaskarżona nią decyzja narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. nr 153, poz. 1269). Orzekając w sprawach skarg na decyzje administracyjne sądy zobowiązane są stosować środki określone w ustawie w przypadku, gdy stwierdzą naruszenie prawa. Orzekają przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związane zarzutami skargi, jej wnioskami i wskazaną w niej podstawą prawną. Nie mogą jedynie, co do zasady, orzec na niekorzyść skarżącego (art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 – powoływana dalej jako p.p.s.a.). Sąd zatem, dokonując kontroli legalności decyzji, nie może ograniczyć się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze, ale winien również uwzględniać z urzędu inne naruszenia prawa i stosować adekwatne do stwierdzonych uchybień środki, przewidziane w art. 145
§ 1 i 2 p.p.s.a. (por. zachowujący aktualność i pod rządem ustawy z 30 sierpnia 2002 r. pogląd, wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2001 r., sygn. I SA 863/00, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX Wydawnictwa Prawniczego LEX pod nr 75 531).
W niniejszej sprawie Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty za bezzasadne, jednakże z urzędu stwierdził inne uchybienia, skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Do postępowania w sprawach celnych stosuje się – na podstawie art. 262 Kodeksu celnego – art. 12 i przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązkiem organu celnego jest wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia. Organ winien zatem ustalić fakty podlegające udowodnieniu, wskazać dowody i przeprowadzić je, a następnie rozpatrzyć je wszechstronnie i dokonać oceny zebranego materiału dowodowego (art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej). Jako dowód można przy tym dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 Ordynacji podatkowej). Dowodem w sprawie mogą być m.in. oględziny (art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej). Z czynności takiej, jeżeli jest przeprowadzona przy udziale pracownika urzędu celnego, winien być sporządzony protokół (art. 172 § 1 i § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Z treści tego protokołu winno wynikać, kto, gdzie, kiedy i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny oraz co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby (art. 173 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona winna być powiadomiona o terminie dokonania oględzin, ma również prawo do udziału w tej czynności i składania wyjaśnień (art. 190 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej). Wynik postępowania dowodowego (fakty, które uznano
za udowodnione, wskazanie dowodów, którym odmówiono wiarygodności i przyczyny takiej oceny) winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Organ winien przy tym zadbać o takie przedstawienie wyników postępowania dowodowego i takie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, aby przekonać stronę o słuszności swojego stanowiska i doprowadzić do dobrowolnego wykonania decyzji (art. 124 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej).
W niniejszej sprawie przedmiotem sporu między stronami jest klasyfikacja wprowadzonych na polski obszar celny towarów, będących – według określenia podanego w zgłoszeniu celnym – zabawkami dla zwierząt z tworzywa sztucznego. Pozostaje poza sporem, iż dla celów prawidłowej klasyfikacji niezbędna jest znajomość zarówno przeznaczenia danego towaru, jak i jego składu surowcowego (Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, stanowiące załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej – Dz.U. nr 119, poz. 1253). Skarżąca spółka opisała wszystkie, wymienione w pozycji 1 i 2 dokumentu SAD, towary jako wykonane z tworzywa sztucznego i zaklasyfikowała je do kodu PCN 3926 90 99 0 – obejmującego pozostałe artykuły z tworzywa sztucznego. Jednocześnie zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze skierowanej do Sądu, wniosła o zaklasyfikowanie spornych towarów do kodu 9503.
W związku z tym wskazać należy, że klasyfikacji towarów wymienionych w pozycji 1 i 2 dokumentu SAD, opisanych jako zabawki z tworzyw sztucznych dla zwierząt, do kodu 9503, nie jest właściwa. Dział 95, w ramach którego mieści się wskazana przez stronę pozycja, zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej, stanowiącymi załącznik
do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. nr 74, poz. 830), obejmuje zabawki różnego rodzaju przeznaczone do zabawy dla dzieci i dorosłych, sprzęt do gier domowych i na wolnym powietrzu, przyrządy i aparaty do uprawiania sportu, gimnastyki i lekkoatletyki, niektóre artykuły dla wędkarstwa, łowiectwa i strzelectwa oraz karuzele i inne do rozrywki na wolnym powietrzu. Wyroby objęte tym działem mogą być w zasadzie wykonane z jakiegokolwiek materiału (poza kilkoma wymienionymi, ale nie dotyczącymi spornych wyrobów). Pozycja 9503 – Pozostałe zabawki, modele redukcyjne (zmniejszone w skali) i inne modele służące do zabawy, nawet z napędem, łamigłówki wszelkich typów – obejmuje zasadniczo zabawki przeznaczone do rozrywki dla ludzi. Jednakże zabawki, które ze względu na budowę, kształt lub zasadniczy materiał
są możliwe do zidentyfikowania jako przeznaczone wyłącznie dla zwierząt, nie są objęte niniejszą pozycją. Prawidłowo zatem organy celne uznały, iż artykuły, które z uwagi na brak stosownych certyfikatów i oznaczeń nie mogą być przeznaczone do zabawy dla dzieci, nie mogą być, zgodnie z regułami interpretacyjnymi, zaliczone do kodu 9503. Strona, kwestionując stanowisko organów celnych w tym zakresie, nie wskazała żadnych dowodów, mogących świadczyć o przeznaczeniu tych zabawek dla dzieci. Zauważyć zaś należy, iż sama określiła sprowadzany towar jako zabawki dla zwierząt. Wprawdzie ciężar dowodu spoczywa w postępowaniu w sprawach celnych na organie, to jednak strona chcąc uniknąć niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia i korzystając z przysługujących jej uprawnień (art. 123 § 1 i 188 Ordynacji podatkowej) może zgłaszać dowody na podnoszone przez nią okoliczności. W tym przypadku strona nie zgłosiła żadnego dowodu, zaprzeczającego prawdziwości opisu przeznaczenia towaru, podanemu w wypełnionym przez nią zgłoszeniu celnym. Za taki dowód nie może być uznana opinia Urzędu Statystycznego w Ł. – Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych.
Z treści tego pisma nie można bowiem wywnioskować, jakimi danymi dysponował organ statystyczny, dokonując interpretacji pozycji taryfy celnej, czy miał wiedzę o podanym przez stronę przeznaczeniu towarów i czy miał wiedzę o oznaczeniu tego towaru. Ponadto treść pisma odnosi się przed wszystkim do zaliczenia towaru do właściwego kodu SSW. Trafnie zatem organy celne zakwestionowały przydatność tego dowodu dla celów rozstrzygnięcia o zaklasyfikowaniu towaru do kodu PCN.
Taryfa celna nie przewidywała odrębnego kodu dla zabawek dla zwierząt. Należało zatem zakwalifikować je do pozycji, które określają towar w sposób najbardziej szczegółowy. O ile dla zabawek dla ludzi bez znaczenia był materiał, z którego je wykonano, przy zabawkach dla zwierząt materiał ten miał istotne znaczenie dla wskazania prawidłowego kodu towaru. Strona określiła wszystkie sprowadzone przez siebie towary z pozycji 1 i 2 dokumentu SAD, jako wykonane z tworzywa sztucznego i zaklasyfikowała je do kodu PCN 3926 90 99 0. Organy celne uznały, iż zabawki te w istocie wykonane są z różnych materiałów, w tym m.in. futra sztucznego, metalu, materiałów włókienniczych. W ocenie sądu, mimo iż ustalena te nie były podważane przez stronę skarżącą, zebrany przez organy celne materiał dowodowy nie jest wystarczajacy do dokonania oceny prawidłowości tych ustaleń. Z materiału tego wynika wprawdzie, iż co do części towarów dokonano oględzin, brak jest jednak protokołów z dokonania tej czynności sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 172 i 173 Ordynacji podatkowej. Nie wiadomo też, czy strona była powiadomiona o dacie przeprowadzenia tej czynności. Również uzasadnienie decyzji organów obu instancji co do przyczyn uznania danego towaru za wykonany np. z gumy, czy tworzywa sztucznego, jest niewystarczające. Organ celny nie wskazuje bowiem metody, jaką posłużył się w celu ustalenia materiału, z którego dany produkt był wykonany (czy dokonał tych ustaleń na podstawie oględzin, treści etykiety, czy też tylko tłumaczenia nazwy towaru). Brak tych ustaleń czyni niemożliwym dokonanie kontroli prawidłowości przyjętych przez organ celny kodów towaru. Nie wiadomo bowiem, na jakich dowodach organ oparł się w tym zakresie i jak je ocenił oraz czy dowody te były wystarczające dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zauważyć przy tym należy,
iż wprawdzie strona nie podnosiła zarzutu błędnych ustaleń co do ma-teriału, z którego wykonane były poszczególne zabawki, to jednak co do zasady nie zgadzała się z przyjętą przez organy celne klasyfikacją towaru. Tym bardziej więc organ winien był wyjaśnić swoje stanowisko w tym zakresie.
Sąd uznał za niezasadny zarzut odnoszący się do niemożności dokonywania przez organy celne oceny zgłoszenia celnego po dopuszczeniu towaru do obrotu. Trafnie w zaskarżonej decyzji wskazano, iż przyjęcie zgłoszenia celnego oznacza tylko, iż odpowiada ono warunkom formalnym, określonym w art. 64 Kodeksu celnego (art. 65 § 1 Kodeksu celnego). Po przyjęciu zgłoszenia celnego i po zwolnieniu towaru organ celny może z urzędu lub na wniosek dokonać kontroli tego zgłoszenia i wydać, w terminie 3 lat od jego przyjęcia, decyzję uznającą to zgłoszenie za nieprawidłowe oraz określającą kwotę długu celnego i zmieniającą elementy zgłoszenia celnego (art. 65 § 4 i § 5 Kodeksu celnego).
Powyższe uchybienia, stanowiące naruszenie art. 122, 187 § 1, 190, 172, 173, 124 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej, mogły mieć wpływ na wynik postępowania, co w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 2 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia art. 152 p.p.s.a.