I GSK 228/16

III SA/Łd 122/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący/
Małgorzata Kowalska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1373
art. 2, art. 23
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r.  Prawo Celne (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 5 pkt 18, art. 33 ust. 1-4, art. 48, art. 56 ust. 1 i ust. 2 lit. a i b, art. 57, art. 77 ust. 1 i ust. 2, art. 85 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Dnia 26 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Małgorzata Kowalska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 grudnia 2024 r. znak: 1001-IOC.4303.2.2024.10.JJ w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego i różnicy między prawidłową, a wykazaną kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 17 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r. określającą niezaksięgowaną kwotę należności celnych przywozowych w wysokości 7.313,00 PLN, z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym z 11 maja 2022 r., różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku już wykazaną, w wysokości 1.682,00 PLN oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności M. C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą M. oraz A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A. z tytułu powyższych należności.
Jak wynika z akt sprawy, 11 maja 2022 r. M. C., działająca przez przedstawiciela pośredniego Agencję Celną A., złożyła zgłoszenie celne uzupełniające do procedury dopuszczenia do obrotu, towaru opisanego jako "Ładowarka teleskopowa z osprzętem - 1 szt. JCB 540-140 NR JCB5A87GCH2472723", dla którego zadeklarowała kod 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej (zwanym dalej kodem TARIC), ze stawką celną 0% od wartości celnej towaru. Towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na wspólnotowym obszarze celnym. Przedmiotowe zgłoszenie zostało przyjęte i zaewidencjonowane pod nr ewidencji MRN nr 22PL361010I0543927, a zgłoszony towar objęto procedurą dopuszczenia do obrotu. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadził kontrolę celno-skarbową w firmie M. w zakresie prawidłowości deklarowanej klasyfikacji taryfowej towarów do pozycji 8428, 8429 obejmowanych procedurą dopuszczenia do obrotu w okresie od 1 stycznia 2022 r. do dnia rozpoczęcia kontroli. Ustalenia z przeprowadzonej kontroli, zawarte w Protokole Kontroli Celno-Skarbowej z 15 kwietnia 2024 r, wskazywały, że zgłoszony towar winien być klasyfikowany do kodu CN 8427 20 11 00 obejmującego wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące, - pozostałe wozy i wózki samobieżne, - - o wysokości podnoszenia 1 m lub większej, wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe. Obiektywne cechy tego towaru, co wynika z okazanej dokumentacji fotograficznej, wyposażonego w mocne ramię teleskopowe z widłami, służące do podnoszenia i przenoszenia towarów świadczą o tym, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest podnoszenie, przenoszenie, załadunek i rozładunek, a nie wykonywanie robót ziemnych, wykopów i ubijania ziemi.
Pismem z 26 kwietnia 2024 r. M. C. nie zgodziła się z ustaleniami kontrolujących co do klasyfikacji taryfowej ładowarek teleskopowych. W ocenie strony przeprowadzona przez kontrolujących analiza nie została oparta na wiadomościach specjalnych, którymi z urzędu nie dysponują. Ładowarki teleskopowe są sprzętem mającym wielorakie zastosowanie. Wśród dostępnych osprzętów wymiennych - znaleźć można m.in. widły, łyżki, chwytaki boczne, rotatory, zamiatarki, świdry, młoty hydrauliczne, betoniarki, kosze do podnoszenia ludzi, końcówki dźwigowe i wiele innych. Oparcie się przez kontrolujących wyłącznie na zdjęciach towarów, na których są wyposażone w widły, bez wyjaśnienia, czy sprzęt ten posiada dodatkowy osprzęt wskazuje na niepełny materiał dowodowy. M. C. oświadczyła, że podstawą zadeklarowanej w zgłoszeniu klasyfikacji były informacje udostępnione przez administrację celną na stronie internetowej (https://ext-isztar4.mg.gov.pl/taryfa(...), treść rozporządzenia Komisji (WE) nr 738/2000 z dnia 7 kwietnia 2000 r. oraz wiążące decyzje taryfowe (decyzje WIT): nr PLBTIWIT[?]2023-001428 i nr CZBTI49/056471/2022-580000-04/01.
Pismem z 30 lipca 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi powiadomił M. C. oraz a A., o podstawach wydania decyzji w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym z 11 maja 2022 r. oraz w sprawie określenia różnicy między kwotą podatku VAT z tytułu importu w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną i wyznaczył termin do przedstawienia stanowiska w sprawie.
Decyzją z 24 września 2024 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi zmienił dane w zgłoszeniu w odniesieniu do pól 33 (kod towaru) i 47 (obliczenie opłaty) i w konsekwencji tych zmian określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych przywozowych w wysokości 7.313,00 zł, w związku z zaklasyfikowaniem towaru do kodu TARIC 8427 20 11 00, ze stawką celną erga omnes 4,5 % od wartości celnej, określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu w prawidłowej wysokości, a kwotą podatku już wykazaną, w wysokości 1.682,00 zł oraz orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. C. oraz A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A. do uiszczenia określonych należności.
Od powyższej decyzji M. C. złożyła odwołanie domagając się uchylenia decyzji organu I instancji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy, względnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla podatnika niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że podatnik był uprawniony do zaklasyfikowania produkowanego przez siebie produktu do kodu CN 8429;
b. art. 121 § 1 w zw. z art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę jakiegokolwiek zaufania do organów podatkowych polegające na opieraniu wydanej decyzji wyłącznie na "zdaniu" organu w sytuacji, w której klasyfikacja sprzętu mechanicznego, posiadającego wiele wymiennych głowic, mającego bardzo uniwersalne zastosowanie powinna zostać dokonana w oparciu o opinię biegłego;
2. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 56 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 57 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2023 r. ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym zaklasyfikowaniu sprowadzanych towarów do kodu celnego CN 8427 w sytuacji, w której towar ten powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8429.
Przywołaną na wstępie decyzją z 17 grudnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgłoszony przez stronę 11 maja 2022 r. towar to wózek widłowy, samobieżny, wyposażony w urządzenie podnoszące - ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, maksymalnie 4 ton na wysokość 13,8 m, przy maksymalnym zasięgu w przód 9,25 m, oraz w osprzęt w postaci wideł, służących do przenoszenia ładunku; z napędem na 4 koła i miejscem dla kierowcy. Podstawową funkcją wózka jest ładowanie, czyli wykonywanie czynności typu: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, na dużej wysokości - co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię. W zgłoszeniu celnym z 11 maja 2022 r. dla przedmiotowego wózka, strona zadeklarowała kod 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej. Pozycja 8429, obejmuje spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne. Organ odwoławczy wskazał, że urządzenie zwane ładowarką teleskopową, według definicji Urzędu Dozoru Technicznego (m.in.: https://star.edu.pl/kurs-ladowarki-teleskopowe), to wózek jezdniowy podnośnikowy z mechanicznym napędem podnoszenia i zmiennym wysięgiem. To wózek posiadający zamocowaną platformę, widły lub urządzenia innego rodzaju przeznaczone do swobodnego manipulowania ładunkami, przystosowane do unoszenia ładunków spaletyzowanych i niespaletyzowanych, na wysokość pozwalającą na składowanie i pobieranie ładunków a także układanie w gniazdach. Ponadto, na stronie https://kursy-udt.pl/sa ladowarki-teleskopowe, wskazano, że ramię urządzenia jest przeznaczone do przenoszenia ładunków, a swoją budową przypomina teleskop. Za pomocą ramienia swobodnie można je wydłużyć i pracować na wysokości w pionie jak i poziomie. Ładowarki teleskopowe mają szerokie zastosowanie w wielu branżach. Konkretne zastosowanie maszyny zależy od jej typu i założonego osprzętu. Wymienne części znacznie poszerzają zastosowanie ładowarek teleskopowych, dzięki temu są to maszyny niezwykle uniwersalne. Mając na uwadze zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego wózka do ładowania, wykonywania czynności takich jak: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości,
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że zgłoszony towar nie mieści się w zakresie pozycji 8429, obejmującej spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne. Ponieważ urządzenie, które w dniu zgłoszenia wyposażone było w widły, nie służy do robót ziemnych, wykonywania wykopów i ubijania ziemi. Pozycja 8427 obejmuje wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z uwagą 8 do działu 84 Wspólnej Taryfy Celnej, maszynę, która jest wykorzystywana do więcej niż jednego celu, należy przy klasyfikacji traktować tak, jak gdyby jej przeznaczenie podstawowe było jedyne. W niniejszej sprawie zatem, podstawowym przeznaczeniem zaimportowanego towaru jest podnoszenie i przenoszenie nawet bardzo ciężkich towarów, celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości - co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię. Pozycja 8427 obejmuje wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące. 8427 10 - Wózki samobieżne napędzane silnikiem elektrycznym 8427 20 - Pozostałe wozy i wózki samobieżne - - O wysokości podnoszenia 1 m lub większej 8427 20 11 00 - Wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe. W realiach rozpatrywanej sprawy, przedmiotowy wózek wyposażony w urządzenie podnoszące, o wysokości podnoszenia 13,8 m, posiadający widły, spełnia wymogi klasyfikacyjne zgodnie z regułą 1 ORINS dla towarów z pozycji 8427 Wspólnej Taryfy Celnej. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zaklasyfikował go do kodu TARIC 8427 20 11 00 obejmującego wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące, - pozostałe wozy i wózki samobieżne, - - o wysokości podnoszenia 1 m lub większej, - wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe, ze stawką celną erga omnes 4,5% od wartości celnej towaru. Podstawą klasyfikacji taryfowej są reguły 1, 3b i 6 ORINS, uwaga 8 do działu 84, brzmienie pozycji 8427 i podpozycji 8427 20 11. Dla potwierdzenia prawidłowości ustalonej klasyfikacji taryfowej towaru organ pomocniczo wskazał na Wiążące Informacje Taryfowe m.in. o numerach: FRBTIFR-BTI-2022-02592 z 2 maja 2022 r. i FRBTIFR-BTI-2022-08613 z 18 stycznia 2023 r., ATBTI2022000352-DEC z 11 sierpnia 2022 r. i NLBTI2021-1015 z 16 lutego 2022 r., oraz BEBTIDT.50.015.801 z 4 września 2024 r.
W dalszej kolejności organ podniósł, że w przedmiotowym zgłoszeniu celnym zgłaszającym jest A. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Agencja Celna A. A. B.. Ponieważ zgłoszenie celne zostało dokonane przez przedstawiciela pośredniego, dłużnikiem, oprócz zgłaszającego, jest również M. C. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą M. tj. osoba, na rzecz której dokonano zgłoszenia celnego. Ze zgłoszenia celnego oraz faktury wynika, że przedmiotowy towar przywieziono z Wielkiej Brytanii. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, podobnie jak Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi nie kwestionuje faktu, że towar wyprodukowano w Wielkiej Brytanii. Jednakże kraj produkcji nie jest tożsamy z krajem pochodzenia towaru, w rozumieniu reguł pochodzenia. Ponadto, samo "pochodzenie" towaru, którego zapis "Origin UK" widnieje na fakturze nr 202226036895 z 28 kwietnia 2022 r. nie uprawnia do korzystania ze stawki preferencyjnej. W rozpatrywanej sprawie, importer, w momencie przywozu, nie wniósł o zastosowanie preferencyjnej stawki celnej dla przywiezionego towaru, świadczy o tym brak wskazania w zgłoszeniu celnym w polu 36, właściwego kodu preferencji. Natomiast interpretacja zapisów widniejących na tabliczkach znamionowych prowadzi jedynie do konkluzji, iż zgłoszony towar ma brytyjskie pochodzenie, został wyprodukowany w Wielkiej Brytanii i świadczy co najwyżej o niepreferencyjnym, brytyjskim pochodzeniu, którego ustalenie nie pozwala na zastosowanie preferencyjnych stawek celnych.
Zmiana klasyfikacji taryfowej zgłoszonego towaru pociąga za sobą zmianę stawki celnej oraz kwoty należności celnych przywozowych i w konsekwencji wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Podstawą do naliczenia kwoty należnego cła jest wartość celna towaru (162.519,00 zł) ustalona na podstawie: faktury nr 202226036895 z 28 kwietnia 2022 r. na kwotę 28.000,00 GBP (28.000,00 GBP x kurs waluty z dnia zgłoszenia celnego 5,5650 zł = 155.820 zł) i zadeklarowanych kosztów transportu w wysokości 6.699 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych w wysokości 7.313 zł, w następujący sposób: podstawa opłaty 162.519,00 zł x 4,5% (stawka celna erga omnes) = 7.313 zł. W związku ze zmianą wysokości cła, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi określił różnicę w wysokości 1.682,00 zł między kwotą podatku od importu towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym w prawidłowej wysokości 38.077,00 zł, a wykazaną w zgłoszeniu celnym kwotą podatku 39.759,00 zł, w następujący sposób: podstawa opłaty (opodatkowania podatkiem VAT) - kwota 172.865,00 zł, która obejmuje: wartość celną towaru 162.519,00 zł należne cło 7.313,00 zł koszty transportu (o których mowa w art. 30b ust. 5 ustawy o VAT) 3.032,80 zł. Do obliczenia kwoty podatku zastosowano stawkę podatku 23%, zgodnie z art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, czyli 172.865,00 zł x 23%. Prawidłowa zatem kwota podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów wg przedmiotowego zgłoszenia celnego wynosi 39.759 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji podniósł, że Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi swoje stanowisko oparł na ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli celno-skarbowej, na wyjaśnieniach i dokumentacji, w tym fotograficznej nadesłanej przez stronę w toku kontroli i niniejszego postępowania. Materiał dowodowy, wbrew twierdzeniom strony, był wystarczający do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, zawierał dowody określające rodzaj importowanego towaru oraz jego obiektywne cechy i właściwości. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał wnikliwej i wyczerpującej analizy całego materiału dowodowego, w sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił, z jakich powodów uznał za nieprawidłową klasyfikację do pozycji 8429 WTC przedmiotowego wózka samobieżnego, wyposażonego w urządzenie podnoszące - ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, oraz w osprzęt w postaci wideł. Powyższego nie zmienia fakt, że dla celów handlowych i usługowych, sprowadzony towar określany jest jako ładowarka teleskopowa. Niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez brak po stronie kontrolujących wiedzy specjalistycznej w zakresie funkcjonalnych i konstrukcyjnych cech urządzenia będącego przedmiotem importu. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym, organy celne są jedynym organem uprawnionym do ustalania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru i żadna opinia także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej nie może przesądzać tej kwestii. Dokonywanie klasyfikacji taryfowej stanowi wyłączną domenę organów celno-skarbowych, które posiadają stosowne kompetencje do taryfikowania importowanych towarów. Oczywiście mogą zachodzić przypadki potrzeby zasięgnięcia opinii biegłego w szczególnie skomplikowanych sytuacjach faktycznych, jednak okoliczności niniejszej sprawy do takich nie należą.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art. 56 ust. 1 i 2 oraz art. 57 u.k.c. W jego ocenie Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał klasyfikacji taryfowej zgodnie z obowiązującymi zasadami zawartymi w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej, kierując się informacjami zawartymi w Notach wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu oraz w Notach Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2658/87 i publikowanych w Dzienniku Urzędowym serii C i publikowanych w Dzienniku Urzędowym serii C (Dz. U. E. 2015/C nr 76 ze zmianami). Organ I instancji ustalił, że przedmiotem importu był wózek widłowy, z ramieniem teleskopowym, dla którego właściwa jest klasyfikacja do pozycji CN 8427, do kodu 8427 20 11 00 Wspólnej Taryfy Celnej, obejmującego wózki widłowe terenowe i inne wozy i wózki podnośnikowe, ze stawką celną 4,5 % od wartości celnej towaru. Wyjaśnił znaczenie prawne w procesie klasyfikacji taryfowej uwag 1, 3b i 6 ORINS, wynikających z rozporządzenia Komisji zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz dla podkreślenia swojej argumentacji przywołał Noty wyjaśniające do HS do pozycji CN 8427. Przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wzięto pod uwagę istniejące w sprawie dowody, w tym: fakturę importową, zgłoszenie celne, protokół z kontroli, specyfikację urządzenia JCB 540-140 oraz strony z ofertami do sprzedaży i wynajmu tych urządzeń, dokumentację fotograficzną ww. towaru. Ustalił, że podstawową funkcją maszyny jest ładowanie. Przeznaczenie towaru jasno zostało określone chociażby w branżowych stronach internetowych, gdzie szczegółowo opisano przedmiotowy rodzaj pojazdu, określając go jako rodzaj wózka widłowego, który, klasyfikuje się do pozycji 8427. Nawet możliwość zainstalowania innego osprzętu, o czym stanowią Noty wyjaśniające do HS do tej pozycji, nie zmienia głównego przeznaczenia urządzenia, którym jest podnoszenie i przenoszenie bardzo ciężkich ładunków na bardzo duże wysokości. Wskazał również, że może wykonywać pewne czynności, polegające na kopaniu czy też wierceniu w ziemi, ale w żadnym przypadku nie można stawiać tezy, że jest to podstawowa lub dominująca rola tejże maszyny. Na tę wskazuje obecność teleskopowego ramienia, które służy do podnoszenia, przenoszenia towarów i np. układania jednej palety na drugiej, a podstawowe różnice pomiędzy poszczególnymi modelami polegają na możliwym dopuszczalnym udźwigu i dopuszczalnej wysokości podnoszenia towarów, różnice pomiędzy nimi nie odnoszą się w ogóle do faktu siły np. wiercenia czy też ubijania ziemi. W tym miejscu należy odnieść się do treści uwagi 8 do działu 84 Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z którą maszynę, która jest wykorzystywana do więcej niż jednego celu, należy przy klasyfikacji traktować tak, jak gdyby jej przeznaczenie podstawowe było jedyne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi zgodził się z twierdzeniem Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, że nawet gdyby uznać, że przedmiotowa maszyna może być wykorzystywana zarówno do podnoszenia, ładowania jak i np. do kopania i wiercenia, to podstawowym jej przeznaczeniem jest podnoszenie i przenoszenie nawet bardzo ciężkich towarów, celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości, co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię, a nie opcjonalne, możliwe do zastosowania inne elementy, służące np. do wiercenia. Na uwagę zasługuje również fakt, że w fakturze importowej nr 202226036895 z 28 kwietnia 2022 r. eksporter przedmiotowego towaru wskazał kod Wspólnej Taryfy Celnej 8427 20 11 00, mając pełną świadomość co jest przedmiotem sprzedaży, czyli, że maszyna do przenoszenia i podnoszenia (klasyfikowana do pozycji 8427), a nie maszyna przeznaczona do robót ziemnych, wykonywania wykopów i ubijania ziemi.
Odnosząc się do decyzji WIT, mających według skarżącej stanowić potwierdzenie prawidłowej klasyfikacji w zgłoszeniu celnym, organ II instancji wyjaśnił, że dokument WIT nr CZBTI49/056471/2022-580000-04/01 dotyczy innego niż sporny pojazdu, który jest wyposażony tylko i wyłącznie w łyżkę, szuflę, służącą do nabierania/ładowania ziemi. Pojazd nie jest wyposażony w elementy służące do przenoszenia i podnoszenia takie jak widły, widły do palet, ramiona, szczypce. Dokument WIT nr PLBTIWIT-2023-001428 zawiera uzasadnienie, które odbiega od zapisów zawartych w notach wyjaśniających, gdyż wymienione wyposażenie jakie ten pojazd posiada nie służy do robót ziemnych, wykonywania wykopów, kopania i ubijania ziemi. Co najwyżej posiada marginalną właściwość takiej maszyny, tj. ładowanie łyżką np. ziemi – ale nie służy do robót ziemnych (wiercenie, kopanie w ziemi, ubijanie itp.). Nieuwzględnienie powyższych dokumentów WIT przez organ celny nie wynika z negatywnego nastawienia do importera, a jedynie z prawnej oceny przedłożonego materiału dowodowego. Decyzje WIT węgierskich organów celnych z 25 kwietnia 2024 r. o nr HUBTIHU190000-2023-1633955394, HUBTIHU190000-2023-2051878663, HUBTIHU190000-2023-2970058078, HUBTIHU190000-2023-1956330649, HUBTIHU190000-2023-2900055836 dotyczyły samojezdnych ładowarek kołowych z przednim wysięgnikiem teleskopowym, sprzęgłem sworzniowym (zaczepem), co ważne, bez wymiennych akcesoriów. W związku z powyższym, nie można nimi posiłkować się w sprawie, w której sporny towar wyposażony jest w widły.
Na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi skargę do sądu administracyjnego złożyła M. C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a. art. 121, art. 122 w zw. art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez bezkrytyczną i jednostronną ocenę materiału dowodowego i dowolne oparcie poczynionych ustaleń na tej części materiału dowodowego, z której wynikały okoliczności dla podatnika niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu tej jego części, która jednoznacznie potwierdzała fakt, że podatnik był uprawniony do zaklasyfikowania produkowanego przez siebie produktu do kodu CN 8429;
b. art 121 § 1 w zw. z art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób powodujący utratę zaufania do organów podatkowych polegające na opieraniu wydanej decyzji wyłącznie na "zdaniu" organu w sytuacji, w której klasyfikacji sprzętu mechanicznego, posiadającego wiele wymiennych głowic, mającego bardzo uniwersalne zastosowanie powinna zostać dokonana w oparciu o opinię biegłego;
2. przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 57 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r. ze zmianami) - dalej UKC) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na nieuzasadnionym zakwalifikowaniu sprowadzanych towarów do kodu celnego CN 8427 w sytuacji, w której towar ten powinien zostać zakwalifikowany do kodu CN 8429.
Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku sąd skargę oddala art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona przez sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 grudnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 24 września 2024 r. w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego i określenia różnicy między prawidłową a wykazaną kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów.
W wyniku przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w stopniu, który obligowałby do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.
Istotą sporu w rozstrzyganej sprawie jest ocena prawidłowości klasyfikacji taryfowej importowanego przez skarżącą towaru w postaci ładowarki teleskopowej z osprzętem. W ocenie strony towar ten winny być klasyfikowane do kodu 8429 59 00 00 obejmującego spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne, zdaniem organów celnych importowany przez skarżącą towar stanowi wózek widłowy z ramieniem teleskopowym i dlatego należy go klasyfikować do kodu 8427 20 11 00. W ocenie sądu w sporze tym rację należy przyznać organom celnym.
W rozpoznawanej sprawie towar, którego dotyczy spór, został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu 11 maja 2022 r. Wobec powyższego podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 ze zm.) - dalej u.k.c., rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE L 1987.256.1) oraz rozporządzenie Komisji (UE) nr 2021/1832 z dnia 12 października 2021 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 23 lipca 1987 r. nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE serii L nr 285 z 30 października 2015 r.) które - zgodnie z art. 2 - stosuje się od 1 stycznia 2022 r.. Powołane akty prawne określają podstawowe zasady materialnoprawne i częściowo tryb postępowania w sprawach związanych z obrotem towarowym między Unią i krajami trzecimi. Ustawa z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1373) reguluje, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego, zasady tego obrotu, tj. przywozu i wywozu towarów oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów celnych.
Zgodnie z art. 2 Prawa celnego wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.
W myśl art. 23 ust.1 Prawa celnego, na zgłaszającym ciąży obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym należności przywozowych.
Ponadto z przepisów unijnego kodeksu celnego, określających podstawy i zasady podejmowania i prowadzenia kontroli przez organy celne wynika, że weryfikacja prawidłowości i kompletności informacji podanych w zgłoszeniu celnym dokonywana po zwolnieniu towarów następuje w ramach kontroli, podejmowanej zasadniczo z urzędu. Zgodnie z art. 48 u.k.c. do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi.
Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.k.c. dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:
a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego (77 ust. 2 i ust. 3 u.k.c.).
W myśl art. 5 pkt 18 u.k.c. dług celny oznacza nałożony na określoną osobę obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego.
W myśl art. 56 ust. 1 u.k.c. podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Wspólna Taryfa Celna obejmuje m.in. Nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87, każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej lub która dodaje do niej dalsze podpodziały i która została ustanowiona w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny do celów stosowania środków taryfowych związanych z wymianą towarową (art. 56 ust. 2 lit a i b u.k.c.).
Stosownie do treści art. 57 u.k.c "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania Wspólnej Taryfy Celnej polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 1). "Klasyfikacja taryfowa" towarów do celów stosowania środków pozataryfowych polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej lub innej nomenklaturze ustanowionej przepisami unijnymi, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze scalonej, lub która dodaje do niej dalsze podpodziały, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (ust. 2). Podpozycja lub dalszy podpodział, określone zgodnie z przepisami ust. 1 i 2, wykorzystywane są do celów stosowania środków związanych z tą podpozycją (ust. 3). Komisja może przyjąć środki w celu określenia klasyfikacji taryfowej towarów zgodnie z ust. 1 i 2 (ust. 4).
Dla celów prawnych klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zwarte w Ogólnych regułach interpretacji Nomenklatury scalonej (ORINS) znajdujące się w załączniku I, części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2021/1832.
Zgodnie z regułą 1: "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami tj. regułami 2-6. Niżej występują reguły: 2a, 2b, 3a, 3b, 3c, 4 (mogą one, kolejno, znaleźć zastosowanie w przypadku niemożności zastosowania reguły 1), 5a, 5b (mają one charakter szczególny i dotyczą klasyfikacji futerałów i zwyczajowych opakowań) i 6. Reguła 3a), 3b) i 3c) stanowi, iż jeżeli stosując regułę 2b lub z innego powodu towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, klasyfikacji dokonać należy w sposób następujący:
a. pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny. W przypadku gdy dwie lub więcej pozycji odnosi się tylko do części materiałów czy substancji zawartych w mieszaninie lub w wyrobie złożonym albo tylko do części towarów w zestawach przeznaczonych do sprzedaży detalicznej, pozycje te należy uważać za równorzędne, nawet gdy jedna z nich określa dany wyrób w sposób bardziej szczegółowy lub bardziej pełny;
b. do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3a nie może być przeprowadzona, należy stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania,
c. jeżeli nie można przeprowadzić klasyfikacji według zasad określonych w regule 3a lub 3b, należy stosować pozycję, która w kolejności numerycznej jest ostatnia z pozycji możliwych do zastosowania.
Reguła 6 ma charakter uzupełniający i stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji winna być przeprowadzona zgodnie z treścią tych podpozycji i odnoszącymi się do niej uwagami, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł. Uwzględnić przy tym należy, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Należy przy tym wyjaśnić, iż brzmienie wszystkich pozycji oraz wszystkich uwag do sekcji i działów z nim związanych jest najważniejsze, co oznacza, że ma ono podstawowe znaczenie przy ustalaniu prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru.
Ogólne reguły interpretacji Nomenklatury scalonej zostały ułożone sekwencyjnie, w związku z czym zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6. W celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryterium decydującego dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów. Wspólna Taryfa Celna (WTC) ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Sporny towar objęty zgłoszeniem celnym z 11 maja 2022 r został przez skarżącą zadeklarowany do kodu CN 8429 59 00 00, który znajduje się w dziale 84 (Reaktory jądrowe, kotły, maszyny i urządzenia mechaniczne; ich części), sekcji XVI (Maszyny i urządzenia mechaniczne; sprzęt elektryczny; ich części; urządzenia do rejestracji i odtwarzania dźwięku, urządzenia telewizyjne do rejestracji i odtwarzania obrazu i dźwięku ora części i wyposażenie dodatkowe do tych artykułów) załącznika I Nomenklatura scalona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Pozycja 8429 obejmuje spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerpaki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne, zaś w ramach tej pozycji podpozycja 8429 59 00 to pozostałe.
Natomiast zdaniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, mając na uwadze treść reguł 1, 3b i 6 ORINS oraz uwagi 8 do działu 84, towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8427 20 11 00, obejmującego wózki widłowe, inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące, - pozostałe wozy i wózki samobieżne, - - o wysokości podnoszenia 1 m lub większej, - - - wózki widłowe terenowe i inne wozy podnośnikowe ze stawką celną 4,5% od wartości celnej towaru.
Z akt sprawy wynika, że organ ustalił stan spornego towaru oraz dokonał jego klasyfikacji taryfowej na podstawie:
- zgłoszenia celnego z 11 maja 2022 r. według tego zgłoszenia towar nim objęty został w nim opisany jako ładowarka teleskopowa z osprzętem (poz. 31). Zadeklarowana przez skarżącą wartość towaru to 28.000 GBP (poz. 22), kurs waluty 5,5650 (poz. 23), zaś kod towaru to 8429 59 00 00 Wspólnej Taryfy Celnej (TARIC) (poz. 33),
- faktury zakupu sprowadzonego przez stronę towaru z 28 kwietnia 2022 r. nr 202226036895, w której zakupiony towar został opisany kodem CN 8427 20 11,
- protokół kontroli celno-skarbowej z 15 kwietnia 2024 r , w którym kontrolujący w oparciu o dokumentację okazaną w trakcie kontroli, w tym m. in. dokumentację fotograficzną zaimportowanych towarów wraz z tabliczkami znamionowymi, ogólnodostępne dane zawarte na stronach internetowych, m.in. https://[...] i https://[...] (działalność gospodarcza prowadzona przez P. C. pod tym samym adresem co działalność skarżącej), dane wynikające z faktury handlowej nr 202226036895 z 28 kwietnia 2022 r. oraz posługując się definicją Urzędu Dozoru Technicznego, według której mianem ładowarki teleskopowej określa się wózek jezdniowy podnośnikowy z mechanicznym napędem podnoszenia i zmiennym wysięgiem, ustalili, że sprowadzony towar opisany jako ładowarka teleskopowa marki JCB model 540-140, wyposażony jest w ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów na odpowiednią wysokość oraz w osprzęt w postaci wideł do palet. Widły te, jak ich nazwa wskazuje, służą do przenoszenia ładunku. Kontrolujący wskazali, że przedmiotowy towar, z napędem na 4 koła, z miejscem dla kierowcy, wyposażony w mocne ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów na odpowiednią wysokość oraz w osprzęt w postaci wideł do palet, winien być klasyfikowany do kodu CN 8427 20 11 00 Wspólnej Taryfy Celnej,
- zastrzeżenia do protokołu kontroli celno-skarbowej M. C. z 26 kwietnia 2024 r.;
- stanowisko skarżącej w sprawie zawarte w piśmie z 2 września 2024 r.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi stwierdził, że przedmiotem importu był wózek widłowy, samobieżny, wyposażony w urządzenie podnoszące - ramię teleskopowe, służące do udźwigu ciężkich towarów, maksymalnie 4 ton na wysokość 13,8 m, przy maksymalnym zasięgu w przód 9,25 m, oraz osprzęt w postaci wideł, służących do przenoszenia ładunku; z napędem na 4 koła i miejscem dla kierowcy. Podstawową funkcją wózka jest ładowanie, czyli wykonywanie czynności typu: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, na dużej wysokości - co zapewnia odpowiednio silne teleskopowe ramię.
Zdaniem organu za nieprawidłową uznać należy dokonaną przez stronę klasyfikacje spornego towaru do pozycji 8429 Wspólnej Taryfy Celnej obejmującej spycharki czołowe, spycharki skośne, równiarki, niwelatory, zgarniarki, koparki, czerparki, ładowarki, podbijarki mechaniczne i walce drogowe, samobieżne.
Zgodnie z Notami wyjaśniającymi do HS niniejsza pozycja obejmuje wymienione urządzenia do robót ziemnych, wykonywania wykopów i ubijania ziemi, których wspólną cechą jest własny napęd. Tym czasem przedmiotem importu był towar stanowiący ładowarkę teleskopową mając zatem na uwadze zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego wózka do ładowania, wykonywania czynności takich jak: podnoszenie i przenoszenie rzeczy celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu, często na dużej wysokości, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi prawidłowo zaklasyfikował go do pozycji 8427 obejmującej wózki widłowe; inne wozy i wózki transportu wewnętrznego wyposażone w urządzenia podnoszące lub przenoszące.
Noty do HS do pozycji 8427 stanowią, że z wyjątkiem wozów okraczających, wozów i wózków transportu wewnętrznego wyposażonych w żurawie, objętych pozycją 8426, niniejsza pozycja obejmuje wozy i wózki wyposażone w urządzenia podnoszące i przenoszące.
W ocenie sądu prawidłowości klasyfikacji taryfowej dokonanej przez organ nie zmienia podnoszona przez stronę okoliczność, że importowany towar może być wyposażony w osprzęt innego typu niż widły w tym łyżkę umożliwiającej jej zagłębianie w ziemię poniżej linii kół umożliwiając nabieranie urobku. Z akt sprawy nie wynika żeby sprowadzony przez stronę towar wyposażony był w tego typu osprzęt. Nadto jak trafnie wskazały organy, nawet przy przyjęciu, że importowana maszyna może być wykorzystywana do więcej niż jednego celu to o prawidłowości zastosowanej klasyfikacji taryfowej przesądza uwaga 8 do działu 84 Wspólnej Taryfy Celnej zgodnie z którą maszynę, która jest wykorzystywana do więcej niż jednego celu, należy przy klasyfikacji traktować tak, jak gdyby jej przeznaczenie podstawowe było jedyne. W rozstrzyganej sprawie wątpliwości sądu nie budzi zaś prawidłowość ustalenia organów, że podstawowym przeznaczeniem zaimportowanego przez skarżącą towaru jest podnoszenie i przenoszenie nawet bardzo ciężkich towarów, celem załadunku, rozładunku, czy ułożenia w odpowiednim miejscu co przesądza o prawidłowości dokonanej przez organy klasyfikacji taryfowej. Dodatkowo wskazać należy, że w fakturze załączonej przez stronę do zgłoszenia celnego z 11 maja 2022 r. zakupiony przez nią towar został także opisany kodem 8427 20 11.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych, w tym wypadku dotyczących jego zasadniczego, podstawowego przeznaczenia, które w ocenie sądu dokonane zostały prawidłowo. Skarżąca nie przedstawiła dowodów podważających prawidłowość ustaleń organów obu instancji.
W ocenie sądu organy administracji wyjaśniły wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne niezbędne do wydania rozstrzygnięcia. Podjęto wszelkie działania w celu wyjaśnienia sprawy, zapewniając skarżącej czynny udział w postępowaniu. Stan faktyczny sprawy został ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z poszanowaniem zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień skarżącej (art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p.). Zebrane w postępowaniu dowody zostały poddane analizie. Zdaniem sądu zebrany materiał dowodowy jest kompletny, został wnikliwie rozpatrzony i oceniony zgodnie z wymogami doświadczenia oraz logiki. Nie przekroczono zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwoliła w pełni wyjaśnić istotne okoliczności faktyczne sprawy poprzez ustalenie zasadniczego, podstawowego przeznaczenia towaru objętego zgłoszeniem celnym z 11 maja 2022 r., którym jest podnoszenie i przenoszenie towarów celem załadunku, rozładunku, ułożenia w odpowiednim miejscu za pomocą wideł i ramienia teleskopowego, Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwolił następnie dokonać w sposób prawidłowy klasyfikacji spornego towaru, zgodnie z regułami 1, 3b i 6 ORINS oraz uwagą 8 do działu 84 załącznika nr I Nomenklatura scalona do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, do kodu CN 8427 20 11 00 właściwego dla wózków widłowych terenowych i innych wozów podnośnikowych. W uzasadnieniach wydanych decyzji organy administracji przytoczyły okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyjaśniły podstawę prawną decyzji z przytoczeniem właściwych przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.).
Należy w tym miejscu wyjaśnić, że dokonywanie klasyfikacji taryfowej stanowi domenę organów celnych, aktualnie organów celno-skarbowych. To te organy posiadają stosowne kompetencje do taryfikowania importowanych towarów. W nauce przyjmuje się, że rolą biegłego nie jest dokonywanie wykładni przepisów prawa i subsumcji stanu faktycznego sprawy. Jest to wyłączna kompetencja organu (por. B. Dauter, w: S. Babiarz, B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. X. 2017, WKP 2017, s. 1128). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest w tym zakresie pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej (por. wyroki NSA: z 21 lutego 2018 r., I GSK 228/16; z 30 stycznia 2020 r., I GSK 701/17; z 21 lutego 2018 r., I GSK 485/16). W sprawach celnych do klasyfikacji taryfowej uprawniony jest jedynie organ i żadna opinia także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 o.p. nie może przesądzać tej kwestii (por. wyrok NSA z 24 maja 2012 r., I GSK 870/11). Przypadki potrzeby zasięgnięcia opinii biegłego mogą zachodzić w szczególnie skomplikowanych sytuacjach faktycznych (por. wyrok NSA z 16 lutego 2023 r., I GSK 420/19). W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka jednak nie miała miejsca.
Dodać też należy, że skarżąca nie wystąpiła o wydanie Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT), dotyczącej importowanego towaru, która w sposób jednoznaczny określiłaby prawidłową klasyfikację sprowadzanego przez stronę towaru, co wydawałoby się szczególne istotne w sytuacji w której strona zamierzała zaklasyfikować towar do innej pozycji niż jego sprzedawca.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 33 ust. 1 u.k.c. organy celne, na wniosek, wydają decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej ("decyzję WIT"), lub decyzję w sprawie wiążącej informacji o pochodzeniu ("decyzję WIP"). Decyzja WIT lub decyzja WIP wiąże jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej lub ustalania pochodzenia towarów: a) organy celne w stosunku do posiadacza decyzji jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna; b) posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, ze skutkiem od dnia, w którym powiadomienie o decyzji zostanie mu doręczone lub zostanie uznane za doręczone. Decyzja WIT lub decyzja WIP są ważne przez okres trzech lat od dnia, w którym stały się skuteczne. Do celów stosowania decyzji WIT, w kontekście konkretnej procedury celnej, posiadacz decyzji musi być w stanie udowodnić, że zgłoszone towary odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji (art. 33 ust. 2, 3 i 4 u.k.c.). W świetle tego jasno sformułowanego przepisu, wiążąca informacja taryfowa zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru. Wiążąca informacja taryfowa (WIT) zobowiązuje organy celne jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została przez nie wydana.
Moc wiążąca WIT odnosi się więc wyłącznie do spraw, w których je wydano. W innych sprawach, nawet o zbliżonych stanach faktycznych, mają one znaczenie wyłącznie takie jak orzecznictwo sądowe, literatura przedmiotu i inne źródła poznania prawa (por. wyrok NSA z 15 marca 2007 r., I GSK 900/06). Należy zgodzić się z organem, że informacje WIT na które powołała się strona nie mogły przesądzić o prawidłowości dokonanej przez nią klasyfikacji spornego towaru nie zostały bowiem wydane dla strony, jedna z nich dotyczyła innego towaru niż towar zgłoszony przez skarżącą druga natomiast w ocenie organów jest nieprawidłowa bowiem sprzeczna z Notami wyjaśniającymi do HS.
Dlatego też zgodzić należy się z organem, że w niniejszej sprawie zgłoszenie towaru do procedury dopuszczenia do obrotu z deklarowanym kodem CN 8429 59 00 00 dla ładowarki teleskopowej było działaniem nieprawidłowym.
Końcowo wskazać jeszcze należy, że skarżąca nie wystąpiła o preferencyjne traktowanie taryfowe towaru na podstawie umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony (Dz. U. UE .L 149, s. 10 z 30 kwietnia 2021 r.) ani w momencie dokonania zgłoszenia, ani później.
Stosownie do art. 85 ust. 1 u.k.c., kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 u.k.c. dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
Dokonanie ustalenia przez organy administracji, że towar należy zaklasyfikować do innego kodu, niż uczyniła to skarżąca, skutkowało zasadnie określeniem niezaksięgowanej kwoty długu celnego według stawki celnej 4,5% oraz podatku od towarów i usług według stawki 23%. Określenie tych należności nastąpiło w sposób prawidłowy.
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
EC