I GSK 2212/06

I GSK 2212/06 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2006-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Rafał Batorowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 963/06 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2006-07-12
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tezy
Wyjaśnienie czy strona skarżąca jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika wyprzedza ocenę, czy skarga została należycie opłacona.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 24 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bydgoszczy od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 963/06 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 28 lutego 2006r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe postanawia: oddalić skargę kasacyjną
Uzasadnienie
POSTANOWIENIE
Dnia 24 października 2006 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie:
Przewodniczący : sędzia NSA Rafał Batorowicz
po rozpoznaniu w dniu 24 października 2006 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej
skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bydgoszczy
od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie
z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. akt V SA/Wa 963/06
w zakresie odrzucenia skargi
w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bydgoszczy
na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie
z dnia 28 lutego 2006r. nr [...]
w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe
postanawia:
oddalić skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 28 lutego 2006 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji w przedmiocie uznania za prawidłowe zgłoszenia celnego, wydaną po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki podnoszącej, że w dokumencie SAD błędnie określiła datę wystawienia faktury importowej.
Według przedstawionych przez sąd pierwszej instancji ustaleń decyzję organu odwoławczego doręczono do rąk pełnomocnika skarżącej spółki, będącego radcą prawnym w dniu 14 marca 2006 r. Wpis w kwocie 200 zł został uiszczony w formie przelewu w dniu 13 kwietnia 2006 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny przytoczył art. 219 i art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), dalej p.p.s.a. , i wyjaśnił, że wadliwe opłacenie pisma podlegającego opłacie stałej przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym polegać może zarówno na zaniechaniu wniesienia opłaty jak i na uiszczeniu wpisu w wysokości innej niż przewidziana rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ), dalej rozporządzeniem . Przyjął, że skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości przewidzianej w par. 2 ust. 3 pkt 13 rozporządzenia dla spraw ze skarg w sprawach z zakresu prawa celnego, nieobjętych wpisem stosunkowym. Ponadto stwierdził, że par. 5 ust. 2 rozporządzenia, stanowiący do 16 marca 2006 r. podstawę wzywania adwokatów i radców prawnych do uiszczania wpisów stałych, utracił moc obowiązująca z mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 7 marca 2006 r. , sygn. SK 11/05 ( Dz. U. nr 45, poz. 322 ).
[...] Spółka z o. o. z siedzibą w Bydgoszczy wniosła skargę kasacyjną na opisane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości i domagając się, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 par. 1 p.p.s.a., uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Żądała ponadto zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. spółka zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie : art. 216, art. 218, art. 221 i art. 231 p.p.s.a.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że zarzut naruszenia art. 231 i art. 221 oraz art. 216 p.p.s.a. wywodzi się z poglądu, iż skarga w niniejszej sprawie podlega wpisowi stosunkowemu a nie stałemu. Podstawą takiego stanowiska miałoby być stwierdzenie, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest decyzja organu celnego dotycząca wartości celnej towaru wynikającej ze zgłoszenia celnego. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna równa kwocie wynikającej z długu celnego określonego na podstawie wartości celnej, o której skorygowanie strona złożyła wniosek. Wobec tego, zgodnie z art. 216 p.p.s.a., kwota wynikająca z długu celnego jest wartością przedmiotu sporu, stanowiącą podstawę obliczania wpisu stosunkowego, czemu nie stoi na przeszkodzie okoliczność, że w niniejszej sprawie dług celny odpowiada wartości 0 złotych.
Zarzut naruszenia art. 218 p.p.s.a. opiera się na twierdzeniu, że przewodniczący powinien wydać zarządzenie w celu sprawdzenia wartości przedmiotu sporu, co w tej sprawie zmierzałoby do ustalenia czy wartość przedmiotu sporu istnieje.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej ponadto podkreśla się niekonsekwencję sądu pierwszej instancji mającą polegać na tym, że mimo późniejszego ustalenia, iż skargę nienależycie opłacono, wezwano stronę do uzupełnienia braków formalnych przez przedłożenie pełnomocnictwa i odpisu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
Autor skargi kasacyjnej formułując zarzut naruszenia art. 231 i art. 231 oraz art. 216 p.p.s.a. i zmierzając do wykazania, że skarga podlega wpisowi stosunkowemu obliczanemu od kwoty długu celnego, całkowicie pomija okoliczność, iż przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest decyzja w przedmiocie wartości celnej towaru lecz decyzja o uznaniu za prawidłowe zgłoszenia celnego wydana skutkiem rozpatrzenia wniosku importera zmierzającego do skorygowania zawartych w dokumencie SAD danych dotyczących daty wystawienia faktury. Twierdzenie, że decyzje organów obu instancji wydano oceniając zasadność wniosku dotyczącego korekty wartości celnej towaru jest wręcz niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.
Zgodnie z art. 65 par.4 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny ( Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm. ), dalej Kodeks celny, w zw. z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r -Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 623 ), w sprawach dotyczących długu celnego powstałego przed datą uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, organ celny na wniosek strony nadal wydaje decyzję lub może wydać z urzędu decyzję, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe lub za nieprawidłowe. Z treści pkt 2 lit. a) ,b) i c) art. 65 par. 4 Kodeksu celnego wynika, że rozstrzygnięcie o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe lub nieprawidłowe nie musi wiązać się ze sferą określania kwoty wynikającej z długu celnego ( lit. b ). Może dotyczyć kwestii nadania towarowi właściwego przeznaczenia celnego ( lit. a ) , a także, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, innych elementów zawartych w zgłoszeniu celnym ( lit. c ), w tym daty wystawienia faktury. Wobec tego, że we wniosku, stosownie do art. 65 par.4a Kodeksu celnego, wskazano jako nieprawidłowy element zgłoszenia celnego wyłączne określenie daty wystawienia faktury, przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie jest należność pieniężna lecz wyłącznie prawidłowość zgłoszenia celnego odniesiona do niepieniężnego elementu zgłoszenia celnego. W konsekwencji przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne ( art. 216 p.p.s.a.), a sprawa jest inną, o jakiej mowa w art. 231 zdanie drugie p.p.s.a. , to jest taką, w której pobiera się wpis stały.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym wszystkie sprawy ze skarg na decyzje w przedmiocie określonym w art. 65 par. 4 p.p.s.a. nie są takimi, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, w związku z czym skargi podlegają wpisowi stałemu ( por. postanowienie NSA z dnia 7 października 2004 r. , sygn. GZ 36/04, ONSA/WSA 2005/2/48 ). Tym bardziej uznać należy, że brak podstaw do pobierania wpisu stosunkowego w sprawie ze skargi na decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe wydanej skutkiem oceny zasadności wniosku strony domagającej się korekty daty wystawienia faktury.
Nie ma również racji autor skargi kasacyjnej twierdząc, że obowiązkiem przewodniczącego było, stosownie do art. 218 p.p.s.a. , sprawdzenie przedmiotu zaskarżenia poprzez przeprowadzenie stosownego dochodzenia. Fakt, iż w skardze wskazano wartość przedmiotu zaskarżenia jako 0 zł nie miał żadnego wpływu na wysokość wpisu będącego wpisem stałym. Zgodnie z art. 215 p.p.s.a. podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, podlegającej sprawdzeniu w trybie art. 216 p.p.s.a., jest obowiązkiem strony tylko wtedy gdy od wartości przedmiotu zaskarżenia zależna jest wysokość opłaty. W sytuacji gdy wobec przedmiotu rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji skarga podlega wpisowi stałemu, określenie wartości przedmiotu zaskarżenia jest nie tylko nieobowiązkowe ale i niecelowe. Brak zatem podstaw do sprawdzania w drodze dochodzenia czy wartość przedmiotu zaskarżenia istnieje i została prawidłowo określona. Jest rzeczą sądu ocena czy skarga podlega wpisowi stałemu czy też stosunkowemu. Ocena taka może być kontrolowana przez sąd drugiej instancji skutkiem wniesienia środka odwoławczego od orzeczenia wydanego skutkiem zajęcia określonego stanowiska w tej kwestii.
Chybione są również zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywody dotyczące rzekomej niekonsekwencji sądu pierwszej instancji, który mimo nieopłacenia skargi wzywał o uzupełnienie jej braków formalnych w zakresie dotyczącym reprezentacji strony, co miałoby pozostawać w sprzeczności z art. 221 p.p.s.a. Wbrew poglądowi skarżącej spółki wyjaśnienie czy strona skarżąca jest prawidłowo reprezentowana przez pełnomocnika wyprzedza ocenę czy skarga została należycie opłacona. Za takim stanowiskiem przemawiają co najmniej trzy argumenty.
Po pierwsze, z wyrażonej w art. 3 par. 2 p.p.s.a. zasady skargowości wyprowadzić należy wniosek, że dopuszczalność rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny w pierwszym rzędzie zależy od tego czy określony podmiot wniósł skargę. Dopóki nie jest wyjaśniona kwestia umocowania osoby wnoszącej skargę w imieniu innego podmiotu, dopóty nie jest pewne czy ten podstawowy warunek jest spełniony.
Po drugie, według art. 220 par. 1 zdanie drugie p.p.s.a. w przypadku nieopłacenia pisma, w tym skargi, przewodniczący wzywa o uiszczenie opłaty wnoszącego pismo. Gdy występują braki w zakresie pełnomocnictwa powstaje wątpliwość komu, stronie czy osobie podającej się za pełnomocnika, doręczyć wezwanie.
Po trzecie, zgodnie z art. 220 par.1 i art. 221 p.p.s.a. różne skutki powoduje nieopłacenie skargi przez stronę, która nie ustanowiła pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, a inne zaniechanie czynności przez adwokata lub radcę prawnego. Niewyjaśnienie czy adwokat lub radca prawny rzeczywiście jest pełnomocnikiem strony wyłącza prawidłowe zastosowanie tych przepisów.
Z wymienionych powodów oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 i art.182 par.1 p.p.s.a.