I GSK 2132/19

I GSK 2132/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-11-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 685/19 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2019-07-09
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 869
art. 207 ust. 1
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Bogdan Fischer sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Zofia Frąckowiak po rozpoznaniu w dniu 13 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 685/19 w sprawie ze skargi Gminy P. na decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 31 stycznia 2019 r. nr 6/2019 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA w Gdańsku), wyrokiem z 9 lipca 2019 r., sygn. I SA/Gd 685/19, oddalił skargę Gminy P. (dalej zwanej gminą lub skarżącą kasacyjnie) na decyzję Zarządu Województwa Pomorskiego z dnia 31 stycznia 2019 r., nr 6/2019, w przedmiocie zwrotu środków przyznanych z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014 – 2020.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gdańsku wniosła gmina, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – dalej zwanej P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 pkt. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi gminy, mimo rażącego naruszenia przez Zarządu Województwa Pomorskiego norm prawa proceduralnego, wynikających z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1. art. 80i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organ niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną oraz rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważania całokształtu materiału dowodowego, wobec wskazywanego w skardze braku zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego i rozważenia istotnych okoliczności faktycznych, a także poprzez wybiórczość i dowolność dokonywanej przez organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało, iż wydana w ramach uznania administracyjnego decyzja nie została oparta na zgodnych z rzeczywistością ustaleniach stanu faktycznego, a nadto organ rozstrzygał sprawę w ramach niedozwolonej dowolności i przy naruszeniu zasady prawdy obiektywnej;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) P.p.s.a. poprzez ogólnikowe sporządzenie uzasadnienia wyroku, naruszające obowiązki Sadu I instancji wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a.. które nie daje możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, uniemożliwia skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu I instancji, pozbawiając skarżącego możliwości polemizowania z dokonaną oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy.
II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1) art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1379, ze zm., zwanej dalej Kartą Nauczyciela), poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż z faktu, że nauczyciele w ramach realizacji projektu wykonują pracę na rzecz podmiotu wybranego przez beneficjenta (który nie jest szkołą), nie można wywodzić, że ograniczenia z art. 35a ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela nie obowiązują, albowiem według Sądu I instancji, status podmiotu dokonującego wypłaty wynagrodzenia nauczycielom w ramach Projektu nie ma znaczenia, skoro finansowanie projektów pochodzi ze środków Unii Europejskiej - podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym reguły wynikające z ustawy Karta Nauczyciela w ogóle nie mają zastosowania;
2) art. 207 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm., dalej zwanej u.f.p.). poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż część środków przeznaczonych przez skarżącego na realizację programu została wykorzystana z naruszeniem procedur - podczas gdy brak zastosowania w przedmiotowym stanie faktycznym reguł wynikających z ustawy Karta Nauczyciela powoduje, że doszło do naruszania procedur przez skarżącego.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, ewentualnie gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art 188 P.p.s.a., skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na decyzję.
Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że rozróżnienia wymagają dwa odrębnie analizowane przypadki projektów edukacyjnych, finansowanych ze środków pieniężnych Unii Europejskiej, tj. projektów edukacyjnych realizowanych bezpośrednio przez publiczne szkoły i placówki oświatowe; oraz projektów edukacyjnych realizowanych w publicznych szkołach i placówkach oświatowych przez wykonawców zewnętrznych (przedsiębiorców lub osoby fizyczne). Powyższe powoduje, iż do nauczycieli, którzy w ramach tej samej szkoły, w której są zatrudnieni, za ich zgodą, realizują dodatkowe (poza pensum) zajęcia wykonywane przez tę szkołę i finansowane ze środków unijnych, zastosowanie mają reguły wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe, przewidziane przez art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35a ust. 1 ustawy Karta Nauczyciela. Na tym tle, przywoływany już art. 16 Prawa oświatowego dodatkowo formułuje normę odnoszącą się do innych nauczycieli, niż zatrudnieni w danej szkole, którzy mogą być (w celu realizacji programów finansowanych ze środków unijnych), niejako "dodatkowo zatrudniani" przez dana szkołę na podstawie przepisów Kodeksu Pracy.
Na powyższym tle odmiennie należy ocenić drugi przypadek, gdy projekty edukacyjne realizowane są przez wykonawców zewnętrznych (przedsiębiorców lub osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej), co nie łączy się z reżimem wynikającym z przywołanych powyżej reguł ustawy Karta Nauczyciela i Prawo Oświatowe.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie naruszeniem zasady konkurencyjności z PZP (ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 907, ze zm.) poprzez nieuzasadnione uprzywilejowania pozostałych uczestników byłoby w analizowanym przypadku zastosowanie wobec nauczycieli limitów w zakresie stawek godzinowych wynikających z ustawy Karta Nauczyciela i ustawy Prawo oświatowe, ponieważ nauczyciel w takim przypadku nie uczestniczy w projekcie edukacyjnym jako pracownik szkoły - a szkoła nie jest podmiotem zlecającym nauczycielowi określoną usług. Co więcej, odmienne założenie praktycznie uniemożliwiałoby dokonywanie zakupu usługi edukacyjnej przez beneficjenta tego rodzaju Projektu Edukacyjnego, w zgodzie z regułami PZP, ponieważ nauczyciele stanowią grupę zawodową najlepiej przygotowaną do świadczenia usług edukacyjnych - także w obszarze uzupełnienia dla procesu podstawowego nauczania.
Zdaniem gminy do nauczycieli zastosowania nie mogą mieć przywoływane powyżej limity w zakresie stawek godzinowych wynikające z ustawy Karta Nauczyciela i Prawa oświatowego, ponieważ nauczyciel w takim przypadku nie uczestniczy w projekcie edukacyjnym jako pracownik szkoły - a szkoła nie jest podmiotem zlecającym nauczycielowi określona usługę. W pewnym sensie, nauczyciel jest w takich kontraktowych relacjach samodzielnym i autonomicznym podmiotem praw i obowiązków, stając się stroną stosunku kontraktowego, świadczonego "poza szkołą" i poza reżimem Karty Nauczyciela. Dla nauczyciela jest to bowiem wykonywania zlecenia poza stosunkiem zatrudnienia, co powoduje, iż nie ma zastosowania reżim normatywny wynikający z ustawy Karta Nauczyciela i Prawa oświatowego.
W zakresie procesowym skarżąca kasacyjnie zwróciła uwagę, że Sąd I instancji bezkrytycznie przyjął ustalenia poczynione w ramach audytu, powołując się obszernie na nie, w miejsce poczynienia własnych ustaleń.
Samo uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest przy tym lakoniczne i ogólnikowe, co pozbawia stronę możliwości poznania toku rozumowania, który doprowadził Sąd I instancji do wydania tego rodzaju rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. art. 193 zdanie drugie P.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony przez ustawodawcę zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza więc wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Z uwagi na powyższe, korzystając z możliwości przewidzianej w art. 193 zd. 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się w rozważaniach uzasadnienia wydanego przez siebie wyroku do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności postępowania kasacyjnego, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W przedmiotowej sprawie, w której nie stwierdzono nieważności postępowania ani podstaw do umorzenia postępowania czy też odrzucenia skargi, formułując zarzuty skargi kasacyjnej jej autor zarzucił Sądowi I instancji zarówno naruszenie przepisów postępowania, które w jego ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię.
Ze swej istoty zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co do zasady, winny być rozpoznane w pierwszej kolejności, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do oceny podniesionych przez skarżącą kasacyjnie zarzutów opartych na twierdzeniach odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.
I tak, jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit, c) P.p.s.a. poprzez ogólnikowe sporządzenie uzasadnienia wyroku, naruszające obowiązki Sadu I instancji wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., to twierdzenia skarżącej kasacyjnie nie zasługują na uwzględnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada bowiem wymogom, jakie w tym zakresie określa art. 141 § 4 P.p.s.a.
WSA w Gdańsku podał bowiem podstawę swojego rozstrzygnięcia, przytaczając jednocześnie motywy, którymi się w tym względzie kierował. Nie sposób zgodzić się z gminą również co do tego, że ogólnikowość stanowiska Sądu I instancji pozbawiła ją możliwości polemiki z nim.
W zaskarżonym wyroku wskazano bowiem, że rozstrzygnięcie sprawy sprowadza się do oceny kwalifikowalności wydatków gminy, z punktu widzenia limitów wynagrodzeń nauczycieli faktycznie realizujących objęte projektem czynności. Sąd podał też podstawę prawną, z których wywiódł istnienie i wielkość konkretnych limitów, wobec czego gmina miała możliwość kwestionowania przedmiotowego stanowiska, czego wyrazem są chociażby sformułowane przez nią zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 35a ust. 1 Karty Nauczyciela.
Jeżeli natomiast chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 pkt. c) P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi gminy, mimo rażącego naruszenia, zdaniem skarżącej kasacyjnie, przez Zarządu Województwa Pomorskiego norm prawa proceduralnego, wynikających z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1. art. 80 art. 107 § 3 K.p.a., to również w tym wypadku brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Formułując go bowiem gmina zarzuciła przede wszystkim niedokonanie właściwych ustaleń fatycznych, bądź też bezkrytyczne oparcie się przez Sąd na ustaleniach organów, w miejsce poczynienia własnych, tymczasem spór pomiędzy organem a skarżącą kasacyjnie sprowadzał się do prawnej oceny okoliczności faktycznych sprawy, a nie do prawidłowości ich poczynienia.
Skarżąca kasacyjnie gmina zarzuciła ponadto WSA w Gdańsku dowolność w zakresie ustaleń, przyjętych na podstawę wyrokowania, jednakże poza ogólnikowymi stwierdzeniami w tym zakresie oraz wskazaniem przepisów proceduralnych, które w jej ocenie zostały naruszone, nie wyjaśniła w czym ta dowolność miała się przejawiać.
To wszystko sprawia więc, że omawiany zarzut, jako nazbyt ogólnikowy i niepowiązany z konkretnymi okolicznościami sprawy, nie może zostać uznany za zasadny.
Przechodząc do drugiej kategorii zarzutów, jaką stanowią zarzuty związane z naruszeniem regulacji materialnoprawnych, również stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 35a ust. 1 Karty Nauczyciela, to poprzez ten zarzut skarżąca kasacyjnie gmina zarzuciła dopuszczenie się przez Sąd błędnej wykładni przedmiotowej regulacji, przejawiającej się przyjęciem, iż przepis ten, określający limity wynagrodzenia nauczycieli, znajduje zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy.
Odnosząc się do tego rodzaju twierdzeń należy zauważyć, że środki do zwrotu których gmina została zobligowana, wydatkowane były w ramach projektu finansowanego ze środków unijnych, na podstawie umowy o dofinansowanie. W ramach realizacji tego projektu i umowy zawartej przez gminę wyłoniono wykonawcę realizującego poszczególne usługi – zajęcia, zatrudniającego nauczycieli na podstawie umów cywilnoprawnych. Wyłonienie go nastąpiło w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (konkursu), w oparciu o odpowiednie regulacje konkursowe, tj. Regulamin konkursu oraz jego załączniki, jak również Wytyczne dot. kwalifikowalności wydatków w ramach RPO WP 2014-2020, do których się on odwołuje.
Limity wynagrodzeń nauczycieli, zatrudnionych przez podmiot zewnętrzny, świadczący usługi na rzecz beneficjenta – tj. skarżącej kasacyjnie gminy, wynikały w tym wypadku przede wszystkich z regulacji konkursowych, na podstawie których projekt był realizowany. Chodzi tu przede wszystkim o Regulaminu konkursu w którym zastrzeżono, że zatrudnienie nauczyciela w ramach projektu powinno być zgodne z wymogami zawartymi w treści załącznika nr 11 do Regulaminu konkursu, przy czym w przypadku zatrudnienia nauczyciela na podstawie umowy cywilnoprawnej wynagrodzenie powinno odpowiadać stawkom faktycznie stosowanym u beneficjenta poza projektami na analogicznych stanowiskach lub stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji.
Z treści załącznika 11 wynika w sposób jednoznaczny nakaz stosowania limitu wynagrodzenia, odpowiadającego wysokości stawek wynagrodzenia stosowanych przez beneficjenta poza projektami, na analogicznych stanowiskach.
Beneficjentem projektu w niniejszym przypadku była bez wątpienia gmina, która jednocześnie pełniła funkcję organu prowadzącego szkół i placówek oświatowych zatrudniających nauczycieli uczestniczących w realizowaniu zadań objętych projektem. Wprawdzie nie była pracodawcą tych nauczycieli, w rozumieniu przepisów prawa pracy, w odniesieniu do obowiązków przez nich realizowanych na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych z podmiotami zewnętrznymi, niemniej jednak limity ich wynagrodzeń odnoszą się do stawek stosowanych przez beneficjenta, a nie pracodawcę. To bowiem beneficjent zajmował się finansowaniem projektu i ponosił odpowiedzialność za poprawne wydatkowanie środków przeznaczonych na jego realizację.
W związku z powyższym, poprzez regulacje załącznika nr 11 Regulaminu konkursu i wytycznych, a nie jako cześć powszechnie obowiązującego porządku prawnego, w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie znajdowały limity, o których mowa w art. 35a ust. 1 Karty Nauczyciela. Z tego więc względu argumentem przeciwko stosowaniu limitów wynagrodzeń nauczycieli realizujących projekt nie może być podnoszony przez skarżącą fakt, iż w zakresie tych czynności, osoby te były związane stosunkiem cywilnoprawnym z zupełnie innym podmiotem, niebędącym ich pracodawcą, w rozumieniu przepisów prawa pracy, oraz niezależnym od beneficjenta. Wymogi taryfikatora i wytycznych odnoszą się bowiem do wszystkich nauczycieli realizujących faktycznie projekt. W świetle więc tego rodzaju postanowień dokumentów konkursowych status konkretnego nauczyciela realizującego swoje obowiązki pozostaje bez znaczenia.
W omawianym względzie stwierdzić więc należy, że WSA w Gdańsku prawidłowo przyjął, iż limit wynagrodzeń z art. 35a ust. 1 Karty Nauczyciela, na gruncie niniejszej sprawy znajdował zastosowanie. Wprawdzie przytoczona przez Sąd argumentacja w tym zakresie nie była pełna i do końca prawidłowa, niemniej jednak nie można na tej podstawie stwierdzić, że dopuścił się on błędu wykładni, niezasadnie przyjmując konieczność zastosowania przedmiotowej regulacji.
Wyłączenia zastosowania reguł konkursowych nie można także wywodzić z reguł obowiązujących na gruncie regulacji, jakie stanowią przepisy PZP. Nie mogą one bowiem derogować odpowiednich regulacji konkursowych i wynikających z nich wymogów.
Tak samo przedstawia się sytuacja jeżeli chodzi o faktyczne okoliczności związane z możliwością realizacji projektu, poprzez zatrudnienie odpowiednio wykwalifikowanych osób. W tym wypadku również brak jest podstaw do przyjmowania wyłączenia regulacji konkursowych.
Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć jednie należy, że przedmiotowy zarzut nie została przez gminę poprawnie sformułowany. Skarżąca kasacyjnie poprzez niego zarzuca bowiem dopuszczenie się przez Sąd błędu w zakresie wykładni art. 35a § 1 Karty Nauczyciela, podczas gdy z okoliczności sprawy oraz przytoczonych przez nią argumentów wynika, iż kwestionuje ona jego zastosowanie w sprawie, które według niej było nieuprawnione. Tak więc również z uwagi na ten fakt, analizowany zarzut nie mógł być uznany za zasadny.
Za usprawiedliwiony nie można było uznać także ostatniego ze sformułowanych przez gminę zarzutów, tj. zarzutu naruszenia art. 207 ust. 1 pkt. 2 u.f.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż część środków przeznaczonych przez skarżącego na realizację programu została wykorzystana z naruszeniem procedur. Przepis ten stanowi bowiem ogólna regulację, nakazującą zwrot środków, wykorzystanych z naruszeniem procedur, wobec czego, co do zasady, z uwagi na swój wynikowy charakter, nie może on stanowić samoistnej podstawy zarzutu.
Zastosowanie przewidzianych w nim sankcji, jest konsekwencją poczynionych ustaleń oraz ich oceny w świetle odpowiednich regulacji prawa materialnego.
W niniejszym przypadku gmina, powołując się na niewłaściwe zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. wskazała jedynie na niewłaściwe zastosowanie regulacji Karty Nauczyciela, jako przyczyny nieprawidłowego zastosowania tego unormowania. Jej twierdzenia w tym zakresie, jak to już wyżej zaznaczono, nie znajdują jednak uzasadnionych podstaw. To więc przesądza o tym, że również ostatni zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako niezasadną.