I GSK 211/24

I GSK 211/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Grzegorz Dudar
Joanna Salachna /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 499/23 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2023-08-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 113 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 sierpnia 2023 r. sygn. akt I SA/Gd 499/23 w sprawie ze skargi F. w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r. nr SKO Gd/6218/22 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji określającej wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 499/23 oddalił skargę F. w P. (dalej: skarżąca lub Fundacja) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 8 marca 2023 r., nr SKO Gd/6218/22 w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji określającej wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Fundacja, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:
Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 i 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi pomimo tego, że organy I i II instancji naruszyły przepisy postępowania, a w szczególności art. 113 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie doszło do oczywistej omyłki i błędu rachunkowego w decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15.06.2022 roku o numerze WRS.XVI.4431.8.2021.IL;
II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że sprostowanie decyzji we wskazanym zakresie nie stanowi rozstrzygnięcia, które wpływa na wynik sprawy - podczas, gdy zdaniem skarżącej Fundacji, wskazane w ww. postanowieniu błędy pisarskie i rachunkowe nie powinny podlegać sprostowaniu w omawianym trybie, ponieważ są to błędy istotne, których dopuszczono się w ww. zaskarżonej decyzji. Postanowieniem wydanym na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można uzupełniać decyzji o kolejne kwoty do zwrotu tylko dlatego, że zdaniem organu pominięto np. kwotę [...] złotych, a zasadnym było uwzględnienie powyższej kwoty do zwrotu lub błąd rachunkowy polegający na podwójnym zakwalifikowaniu kwoty [...] złotych. Wskazanie kolejnej kwoty do zwrotu wymaga właściwego uzasadnienia i wykazania w decyzji o zwrocie. Nie można postanowieniami o sprostowaniu omyłek nakładać na stronę dodatkowych obowiązków i zobowiązań oraz podwyższać zobowiązania do zwrotu w takim trybie. Co więcej, w ten sposób strona nie może w prawidłowy sposób odnieść się do zakwestionowanego wydatku w tym trybie albowiem zakres postępowania zażaleniowego na postanowienie prostujące pomyłki czy błędy pisarskie, nie przewiduje rozważań o słuszności, bądź nie, danego wydatku i zasadności jego zwrotu;
III. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń i oceny, że błąd rachunkowy polegający na podwójnym zakwalifikowaniu kwoty [...] złotych wynika z całokształtu okoliczności postępowania w zakresie określenia wysokości dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w 2017 roku oraz porównania treści decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z treścią innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, a kwota [...] złotych wynika z akt sprawy - podczas, gdy zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a. wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą cechować się oczywistością, tzn. być bez trudu rozpoznawalne, mieć charakter bezsporny. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Tryb sprostowania decyzji przewidziany jest wyłącznie do usuwania oczywistych i nieistotnych wadliwości, a sprostowanie to nie może zmieniać merytorycznie decyzji, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, gdzie w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia doszło do zmiany treści rozstrzygnięcia i na skutek jego wydania zobowiązanie do zwrotu określone zostało w wyższej kwocie niż wskazano to pierwotnie w decyzji organu I instancji. De facto w rozpoznawanej sprawie postanowienie o sprostowaniu stało się w istocie ponownym rozstrzygnięciem sprawy, odmiennym od pierwotnego. W sposób nieuprawniony został zmieniony tak istotny element decyzji jakim była istota rozstrzygnięcia w zakresie określenia wysokości zwrotu dotacji oświatowej, które nie zostało nigdzie i w sposób oczywisty wyliczone w uzasadnieniu decyzji;
IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie przepisów dotyczących prostowania błędów i omyłek; naruszenie zasady prawdy obiektywnej i zasady pogłębiania zaufania. Organ administracji publicznej nie przeprowadził postępowania w sposób budzący zaufanie i w niniejszej sprawie nie stał na straży praworządności; mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony; a Sąd I instancji niestety uznał; że zmiana wysokości zwrotu dotacji oświatowej na wyższą; nie jest wadą istotną; która narusza prawa strony do obrony swoich praw; w tym prawa do kwestionowania faktur; które były podstawą zmiany wysokości decyzji.
Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:
V. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne uznanie; że w niniejszej sprawie doszło do oczywistej omyłki i błędu rachunkowego w decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 15.06.2022 roku o numerze WRS.XVI.4431.8.2021.IL. podczas gdy w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z oczywistością błędu rachunkowego lub oczywistej omyłki pisarskiej, która mogłaby wynikać z porównania rozstrzygnięcia decyzji z jej uzasadnieniem. Artykuł 113 § 1 i 3 k.p.a. przewidziany jest do usuwania nieistotnych wadliwości, prostowania błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne. Decyzja, którą otrzymuje strona powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu. Błędy pisarskie rozumiane są jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Niestety w niniejszej sprawie wykorzystując tryb określony w art. 113 § 1 i 3 k.p.a. doprowadzono do zmiany decyzji w sposób istotny poprzez zmianę na wyższą wysokość zwrotu dotacji oświatowej, a więc określenia w postanowieniu wyższej kwoty niż określono ją pierwotnie w decyzji.
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12.10.2022. Alternatywnie Fundacja wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie Fundacja zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Jak już wskazano, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenia tzw. materialne (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jest zobowiązany do konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia oraz właściwe zastosowanie. Zarzucając zaś naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona winna wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na zapadłe rozstrzygnięcie, przez który należy rozumieć istnienie uprawdopodobnionego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wszystkich z powyższych wymogów. Przede wszystkim trzy z czterech zarzutów naruszeń przepisów postępowania (dotyczy to zarzutu II-IV) są wadliwe konstrukcyjnie, wskazano w nich bowiem oprócz innych regulacji (przede wszystkim art. 113 k.p.a.) na naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - nie wskazując na wady samego uzasadnienia orzeczenia. Brak też jest w tym względzie jakiegokolwiek uzasadnienia, w którym przedstawiono by argumentację dotyczącą naruszenia tej regulacji. Wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie oraz gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009r., sygn. akt: II FSK 568/08; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże) oraz jaką podstawę prawną przyjął przy orzekaniu. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Niezależnie od wadliwości skargi kasacyjnej w omawianym zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Pozwala ono na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje także na braki wymaganego uzasadnienia zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca kasacyjnie - niezależnie od tego, że nie precyzuje (nie konkretyzuje) w żaden sposób na czym miałyby polegać naruszenia wymienionych w zarzucie IV przepisów k.p.a. - w odniesieniu do wszystkich zarzutów procesowych nie podejmuje nawet próby wykazania istotności wpływu wskazywanych naruszeń na wynik sprawy. Stan taki rzutuje na zakres możliwego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Niezależnie od powyższego oraz mając na względzie zarzut sformułowany w pkt V petitum skargi kasacyjnej (skądinąd częściowo wadliwy konstrukcyjnie) Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał wskazanie, że instytucja sprostowania, o której mowa w art. 113 § 1 k.p.a. może dotyczyć każdego elementu decyzji (por. A. Wróbel, teza 3. komentarza do art. 113 k.p.a. w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025). Nie jest więc tak, jak twierdzi autor skargi kasacyjnej, że sprostowaniu podlegać nie mogą elementy sentencji. Oczywiście z zastrzeżeniem, że sprostowanie nie może zmieniać/uzupełniać samego rozstrzygnięcia/merytorycznej zmiany decyzji, a przy tym wszystkie prostowane błędy powinny być oczywiste - mieć charakter techniczny i nieistotny (v. np. wyrok NSA z 21 stycznia 2025 r., II OSK 180/24). Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej. Jednocześnie podnosi się, że sprostowaniu nie mogą podlegać błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (zob. m.in. wyroki NSA: z 21 listopada 2024 r., III FSK 484/23; z 13 grudnia 2024 r., I OSK 302/24).
Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że sprostowane w sentencji oraz uzasadnieniu decyzji błędy rachunkowe oraz omyłki miały charakter oczywisty, a ich "wynik" sprostowania odpowiadał przyjętemu w sprawie stanowi faktycznemu oraz nie dotyczył sprostowania odnośnie do obowiązujących przepisów prawa oraz kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych. Z analizy postanowienia o sprostowaniu w kontekście wydanej przez organ decyzji wynika, że sprostowanie dotyczyło określonej do zwrotu kwoty dotacji w wyniku stwierdzenia, że: - doszło do podwójnego zakwalifikowania ujętej w decyzji kwoty [...] zł stanowiącej ekwiwalent za urlop wypoczynkowy pracownika - w wyniku czego pomniejszono kwotę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem o kwotę [...] zł (suma wydatków, do jakich zakwalifikowano ekwiwalent za urlop wypoczynkowy została zmniejszona z [...] zł do [...] zł); - w decyzji na s. 42 błędnie pominięto w wyliczeniu całościowym kwotę [...] zł wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., która to kwota była wyszczególniona i opisana w uzasadnieniu decyzji (w konsekwencji suma wydatków, do jakich zakwalifikowano kwotę [...] zł wynikającą z przywołanej faktury, została zwiększona z [...] zł do [...] zł). Prawidłowo zatem Sąd I instancji wskazał, że opisane błędy stanowiły oczywiste pomyłki wynikające z przeoczenia. Pomyłki te skutkowały powstaniem błędów rachunkowych polegających na przyjęciu, w dwóch przypadkach, błędnych kwot składających się na ostateczną sumę dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Nie doszło jednak do zmiany pierwotnego rozstrzygnięcia sprawy, jak również do nałożenia na skarżącą nowego obowiązku finansowego.
Analiza treści uzasadnienia sprostowanej decyzji prowadzi do wniosku, że prawidłowa kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem określona przez organ to [...] zł, a nie [...] zł. W sentencji decyzji wpisano błędną kwotę, która wynikała po pierwsze z podwójnego uwzględnienia kwoty [...] zł (stanowiącej ekwiwalent za urlop wypoczynkowy), a po drugie z pominięcia w działaniu matematycznym przywołanej w uzasadnieniu kwoty [...] zł (wynikającej z faktury VAT, którą to kwotę organ w swej decyzji uznał za wydatkowaną niezgodnie z przeznaczeniem).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.