I GSK 21/22

I SA/Łd 827/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-02-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Bożena Kasprzak
Paweł Kowalski
Wiktor Jarzębowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 340
art. 15zzb, art. 15gg, art. 15g ust. 4
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2025 r. sprawy ze skargi F. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 4 listopada 2024 r. nr SKO.4131.47.2024 w przedmiocie określenia kwoty i nakazania obowiązku zwrotu świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 20 września 2024 r., nr FGŚP.504.2982.2024.KN.15gg i umarza postępowanie administracyjne; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 7400 (siedem tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 4 listopada 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, dalej: "SKO w Łodzi", utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, dalej: "DWUP w Łodzi" z 20 września 2024 r. określającą F. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., dalej: "Spółce" albo "Stronie", kwotę zwrotu i nakazującą obowiązek zwrotu nienależnie pobranych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników.
Wnioskiem z 30 września 2020 r. Strona wystąpiła do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, dalej: "DWUP w Łodzi", w trybie art 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 340), dalej: "ustawa COVID-19", z wnioskiem o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) świadczeń przeznaczonych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVlD-19, od 1 września 2020 r. dla 49 pracowników na 3 miesiące z przeznaczeniem na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w kwocie 199 901,85 zł oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do tych wynagrodzeń.
Po rozpoznaniu tego wniosku, DWUP w Łodzi przyznał Spółce dofinansowanie i przekazał środki w trzech transzach na wskazany przez Stronę rachunek bankowy.
W trakcie weryfikacji rozliczenia przyznanych środków, organ stwierdził, że Spółka otrzymała z Powiatowego Urzędu Pracy (PUP) w Tomaszowie Mazowieckim w trybie art. 15zzb ustawy COVID-19 dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w następstwie wystąpienia COVID-19. W związku z tym DWUP w Łodzi pismem z 30 czerwca 2023 r. wystąpił do Dyrektora PUP w Tomaszowie Mazowieckim z wnioskiem o udostępnienie danych ze zbioru danych osobowych, a zakres żądanych informacji dotyczył wszystkich 49 pracowników ujętych na wykazie, w oparciu o który podmiot złożył wniosek o dofinansowanie z 30 września 2024 r.
W odpowiedzi Dyrektor PUP w Tomaszowie Mazowieckim pismem z 25 lipca 2023 r. potwierdził, że udzielona została Stronie pomoc finansowa w postaci dofinansowania do wynagrodzenia na okres 3 miesięcy dla 46 z 49 pracowników objętych dofinansowaniem z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi. Zgodnie z otrzymaną informacją Spółka otrzymała w trybie art. 15zzb ustawy o COVlD-19 pomoc w formie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze tej ustawy oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVlD-19 z PUP w okresie czerwiec, lipiec i sierpień 2020 r., a dofinansowanie zostało rozliczone.
W tym stanie rzeczy DWUP w Łodzi stwierdził, że Strona otrzymała ze środków FGŚP pomoc na rzecz ochrony miejsc pracy w trybie art. 15gg ustawy COVID-19 w odniesieniu do 46 pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat za jakie otrzymała dofinansowanie z PUP na podstawie art. 15zzb tej ustawy. Jednocześnie organ stwierdził, że na 3 pracowników, którzy nie byli objęci pomocą PUP w Tomaszowie Mazowieckim Strona otrzymała dofinasowanie w wysokości 9.426,87 zł, od 1 września 2020 r. do 30 listopada 2020 r., które zostało rozliczone, a wyliczone zgodnie z załączonym kalkulatorem środki niewykorzystane w kwocie 1883,56 zł zostały zwrócone w terminie.
W związku z powyższym organ I instancji pismem z 17 sierpnia 2023 r. wezwał Spółkę do zwrotu części dofinansowania środków nienależnie pobranych w kwocie 189 571,33 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków.
W odpowiedzi Strona poinformowała, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, bowiem tytuł wypłat jest inny zarówno w sensie prawnym (inna jest podstawa prawna świadczenia jak i inny jest charakter wsparcia), jak i ekonomicznym (inne są okresy objęte wsparciem, okresy nie pokrywają się i mają inną wartość). Ponadto zaznaczyła, że w jej ocenie niedopuszczalne jest uzupełnienie art. 15gg ustawy COVID-19 o dodatkowe pozaustawowe przesłanki i ograniczenie jego stosowania. Strona podkreśliła, że lista przesłanek warunkujących przyznanie świadczenia jest katalogiem zamkniętym i w przypadku spełnienia warunków pełne świadczenie powinno zostać przyznane. Nie można arbitralnie i bez podstawy prawnej wprowadzać dodatkowych ograniczeń praw przedsiębiorcy do skorzystania ze wsparcia przewidzianego w ustawie COVID 19. Do pisma Spółka załączyła pismo Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców z 18 grudnia 2020 r.
Po ponownym wezwaniu Strony do zwrotu środków niewykorzystanych i nienależnych oraz kolejnej odpowiedzi Spółki, organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu przez Spółkę świadczeń otrzymanych na jej wniosek z 30 września 2020 r. o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.
W wyniku tego postępowania, decyzją z dnia 20 września 2024 r., wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 16 marca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "Kpa", art. 15g ust. 4 oraz art. 15gg ust. 7, 18, 23c i 28 pkt 2 ustawy COVID-19, w związku z art. 60 i 67 ust. 1 i art. 169 ust. 1-6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270 ze zm.), w związku z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 z póżn. zm.), dalej: "O.p.", DWUP w Łodzi określił Spółce przypadającą do zwrotu kwotę 187.330,86 zł i orzekł o obowiązku zwrotu tej kwoty z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia skutecznego odebrania pierwszego wezwania, które informowało o nieprawidłowości tj. od 20 maja 2024 r. do dnia zwrotu środków.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki od powyższego rozstrzygnięcia, opisaną na wstępie decyzją SKO w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie doszło do nienależnego pobrania świadczeń z FGŚP w związku z tym, że Strona skorzystała z dofinansowania na tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów zarówno na podstawie art. 15zzb jak i 15gg ustawy COVID 19.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że Spółka uzyskiwała świadczenia, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Zgodnie zaś z art. 15gg ust. 7 tej ustawy podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów na rzecz ochrony miejsc pracy. Tymczasem w sprawie nie jest sporne, że Spółka uzyskała także pomoc na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników za czerwiec lipiec i sierpień 2020 r., co potwierdza pismo Dyrektora PUP w Tomaszowie Mazowieckim z 25 lipca 2023 r.
Zdaniem organu odwoławczego, ustawodawca w treści ustawy COVID-19 wprowadzając różne rodzaje pomocy dla różnych podmiotów umyślnie określał ich ramy czasowe jako maksymalny okres 3 miesięcy (zob. np.: art. 15ga ust. 7, art. 15zzb ust. 5, art. 15zzc ust. 3. art. 15zze ust. 4). Było to działanie celowe i miało zapewnić równy dostęp i granice udzielanej pomocy. Wprowadzone tymi przepisami instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają więc charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania. Nie ma zatem możliwości kumulatywnego korzystania z powyższych instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu. Powyższe potwierdzają wprowadzone przepisami art. 15g ust. 18, art. 15ga ust. 3 pkt 3, art. 15gg ust. 7 czy 15zzb ust. 12 ograniczenia w możliwości przyznania wsparcia dla przedsiębiorcy.
Dodatkowo organ wskazał, iż Spółka w pkt 5) wniosku z 30 września 2020 r. o przyznanie dofinansowania złożyła pod rygorem odpowiedzialności karnej oświadczenie o treści ".nie ubiegałem się i nie będę ubiegał się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy".
Wobec powyższego, w opinii organu odwoławczego, DWUP w Łodzi zasadnie uznał, że wobec treści art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 Spółce nie przysługuje dofinansowanie do wynagrodzeń 46 pracowników z FGŚP na podstawie art. 15gg ustawy C0VID-19, bowiem ten wnioskodawca skorzystał już z dofinansowania do wynagrodzeń na tych samych pracowników w wysokości 50% należnych składek za tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy C0VID-19 za okres 3 miesięcy.
W treści skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca Spółka zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym:
1. art. 15gg ust. 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez dokonanie zawężającej wykładni, prowadzącej do wykluczenia Skarżącej z grona podmiotów mogących ubiegać się o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy;
2. art. 15g ust 1, ust. 6 i ust. 7 ustawy o COVID-10 poprzez błędną wykładnię prowadzącą do ograniczenia Skarżącej przyznanego świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników;
3. art. 15g ust. 6 ustawy COVID-19 poprzez próbę zastosowania jego dyspozycji do innych instrumentów pomocy wskazanych w tej ustawie. W tym zakresie pełnomocnik Spółki zaznaczył, że zgodnie z tym przepisem okres 3 miesięczny dotyczy wyłącznie wsparcia, o którym mowa w art. 15gg ust. 1 i 2, a nie dotyczy instrumentów wskazanych w art. 15g, 15zzb ani innych przepisów takich jak 15gga albo 31zo;
4. art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez błędną wykładnię pojęcia "takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy", niezgodną z wykładnią literalną, celowościową oraz orzecznictwem sądów administracyjnych;
5. art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19 poprzez przeprowadzenie kontroli i wydanie decyzji po terminie wskazanym w tym przepisie.
6. art. 6 Kpa poprzez wydanie decyzji przez organ w oderwaniu od podstawy prawnej i przepisów proceduralnych, mimo wskazania w samej decyzji na stronie 6 że organy administracji działają na podstawie przepisów prawa. W tym zakresie pełnomocnik Spółki podkreślił, że organ wywodzi normy prawne bez oparcia w przepisach prawa, np. tę, że "z wprowadzonych instrumentów przedsiębiorca mógł wybrać, te które są dla niego najkorzystniejsze i zostały dopasowane do jego sytuacji finansowej";
7. art. 7 Kpa poprzez wydanie decyzji przez organ bez dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej oraz dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
8. art. 8,9 i 11 Kpa poprzez wydanie decyzji w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej;
Wobec zarzucanych naruszeń prawa, Spółka wniosła "o uchylenie w całości przez organ odwoławczy w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z 19 sierpnia 2024 r. sygn. [...] i umorzenie postępowania w sprawie", ewentualnie "o uchylenie decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 4 listopada 2024 r." i umorzenie postępowania w sprawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona, bowiem organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji przepisów prawa materialnego, to jest art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19, i w rezultacie niezasadnie uznały, że Skarżąca z naruszeniem art. 15gg tej ustawy uzyskała świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i środki na opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy i w konsekwencji błędnie orzekły o obowiązku zwrotu tych świadczeń i środków wraz z należnymi odsetkami.
Zasadniczy spór w sprawie dotyczy tego, czy przyznanie określonemu przedsiębiorcy środków finansowych na podstawie art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID-19 na dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne wyklucza późniejsze przyznanie na rzecz tych samych pracowników ale na inny okres na podstawie art. 15 gg ust. 1 i 2 przewidzianych w tych przepisach świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy i środków na opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należnych od pracodawcy.
W ocenie Sądu, organ II Instancji dokonał błędnej wykładni prawa materialnego uznając, że dofinansowanie z obu wskazanych wyżej źródeł nie może dotyczyć tych samych pracowników, a to ze względu na fakt, że dofinansowania na podstawie art. 15gg i art. 15 zzb ustawy COVID-19 stanowią pomoc udzielaną z takich samych tytułów a tym samym stanowią pomoc tego samego rodzaju, choć przyznawaną na podstawie różnych przepisów, podczas gdy ustawa COVID-19 nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań z obu źródeł stanowiących jednocześnie pomoc udzielaną z różnych tytułów.
Brak prawnych przeciwwskazań, aby podmiot, który skorzystał z jednego rodzaju dofinansowania, skorzystał w innym okresie z innego rodzaju dofinansowania, pod warunkiem, że nie jest to ten sam tytuł prawny na podstawie, którego uzyskano uprzednio świadczenie.
Zaznaczenia wymaga fakt, że otrzymanie świadczeń na podstawie jednego z artykułów ustawy COVID-19 przewidujących pomoc z FGŚP nie wyklucza możliwości uzyskania świadczenia na podstawie innych regulacji (innej podstawy prawnej, innego tytułu wypłaty) w stosunku do tych samych pracowników, lecz w innych okresach. Niezasadne jest bowiem przyjęcie wykładni utożsamiającej różnorodzajowe świadczenia (w zakresie podmiotowym i przedmiotowym).
Zauważyć należy, że zgodnie art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID-19, przedsiębiorcy przysługuje prawo do uzyskania dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze ustawy COVID-19 oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Dofinansowanie to, zgodnie z ust. 5 przepisu, może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 10.
Na podstawie art. 15g ustawy COVID-19, pracownikiem jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy lub jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę nakładczą, umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145 i 1495 oraz z 2020 r. poz. 875) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo która wykonuje pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną.
Z kolei zgodnie z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Przepisy ustawy COVID-19 nie ograniczają ilości świadczeń, które mogą być na ich podstawie wypłacone na rzecz tego samego przedsiębiorcy - tak długo jak nie wystąpią przesłanki negatywne, o których mowa np. w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Powyższy przepis zakazuje wielokrotnego dofinansowywania ze środków publicznych wyłącznie takich samych kosztów ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników. Przy czym uznać należy, że "takie same tytuły wypłat" obejmują jednocześnie następujące elementy: tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Analogicznie interpretować należy zapisy art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19, gdzie ustawodawca też posłużył się pojęciem "takie same tytuły". Wynagrodzenie za każdy kolejny miesiąc stanowi nowy tytuł do wypłaty.
Sąd podkreśla, że w odniesieniu do 46 pracowników objętych wnioskiem Strona nie uzyskała wcześniej pomocy o jakiej mowa w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 w ramach takich samych tytułów wypłat, gdyż ta wcześniejsza pomoc, choć na tych samych pracowników, jednak była przyznana na innej podstawie prawnej i na inny okres trzymiesięczny.
Należy podkreślić, że zaprezentowany wyżej pogląd znalazł także wsparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 2 marca 2022 r. o sygn. akt I GSK 21/22, wyrok z dnia 7 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 28/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 284/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 251/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r. o sygn. akt I GSK 284/22, wyrok z dnia 18 stycznia 2023 r. o sygn. akt I GSK 105/22).
Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej także: p.p.s.a.) o uchyleniu zaskarżonej decyzji
Na podstawie art. 135 p.p.s.a. należało także uchylić wydaną w tej sprawie decyzję organu pierwszej instancji, a na podstawie art. 145 § 3 umorzyć w sprawie postępowanie administracyjne.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1687).
aj