I GSK 204/22

I GSK 204/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Joanna Salachna
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1664/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-09-09
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 935
art. 9a ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1664/21 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 22 grudnia 2020 r. nr 8/2020 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 9 września 2021 r., sygn. V SA/Wa 1664/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (Agencja dalej zwana ARiMR) z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania spółce pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego, oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy spółka realizowała program operacyjny na lata 2017-2019, który został zatwierdzony decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego ARiMR w Warszawie z dnia [...] stycznia 2017 r. Decyzją Dyrektora ARiMR z [...] stycznia 2020 r. została zatwierdzona zmiana polegająca na wydłużeniu okresu realizacji programu operacyjnego spółki o kolejne 2 lata, tj. lata 2017 -2021.
W dniu 19 lutego 2020 r do Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie wpłynął wniosek o przyznanie rocznej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za rok 2019.
W dniu 27 lutego 2020 r. do organu I instancji wpłynęła decyzja Prezesa ARiMR nr [...] z [...] lutego 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego OR ARiMR nr [...] z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia wysokości funduszu operacyjnego na 2019 r., odmowy zatwierdzenia wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na 2019 r., a także odmowy zatwierdzenia pomocy finansowej ze środków pochodzących z UE na 2019 r.
Po przeprowadzeniu postępowania Dyrektor Mazowieckiego OR ARiMR decyzją z [...] września 2020 r. odmówił spółce przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego.
Organ stwierdził, że nie została wydana decyzja zatwierdzająca wysokość funduszu operacyjnego oraz wysokość wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym, jak również wysokość pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na 2019 r., tj. trzeci rok realizacji programu operacyjnego, na który złożono wniosek o dofinansowanie funduszu operacyjnego lub rozliczenie wypłaconych środków, brak jest więc możliwości prawnych aby zakwalifikować przedmiotowy wniosek do wypłaty wnioskowanej kwoty pomocy finansowej
Prezes ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania spółki, decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes ARiMR stwierdził, że zarzut strony nie odnosi się do stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy, ponieważ decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 9a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynków owoców i warzyw oraz rynku chmielu (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 935, dalej zwanej ustawą o organizacji rynków) w związku z art. 8 rozporządzenia 2017/892, a nie w oparciu o art. 9a ust. 1 pkt 1 lit. a) i b) ustawy o organizacji rynków i art. 26 ust. 1 rozporządzenia 2017/891.
Prezes ARiMR zauważył, że Dyrektor Lubelskiego OR ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie zatwierdzenia wysokości funduszu operacyjnego oraz wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym i wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na koleiny - 2019 r. realizacji programu operacyjnego. W wyniku rozpatrzenia skargi strony wniesionej na decyzję Prezes ARiMR z [...] lutego 2020 r. nr [...] (odmawiającą między innymi zatwierdzenia funduszu operacyjnego na 2019 r.) WSA w Warszawie wyrokiem z 24 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 934/20 oddalił skargę na tę decyzję.
Organ odwoławczy zauważył, że z wniosku strony z 30 listopada 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia zmian wysokości funduszu operacyjnego oraz wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym i wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na bieżący rok realizacji programu operacyjnego (2019 r.), zostało przeprowadzone postępowanie w wyniku którego Dyrektor OR ARiMR w dniu [...] stycznia 2020 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie zatwierdzenia zmiany wysokości funduszu operacyjnego na bieżący 2019 r., odmowie zatwierdzenia zmiany wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym na bieżący 2019 r., odmowie zatwierdzenia zmiany wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na bieżący 2019 r.
Po rozpatrzeniu odwołania Prezes ARiMR decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzje organu I instancji z [...] stycznia 2020 r. W następstwie rozpatrzenia skargi wniesionej przez stronę na decyzję Prezesa ARiMR z [...] maja 2020 r. WSA w Warszawie wyrokiem z 24 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1169/20 oddalił skargę. (NSA oddalił skargę kasacyjną od tego orzeczenia wyrokiem z 28 lutego 2025, sygn. I GSK 713/21).
WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółki na decyzję organu odwoławczego, oddalił skargę.
Sąd stwierdził, że warunkiem finansowania funduszu operacyjnego z pomocy finansowej Unii, o którym mowa art. 32 ust. 1 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia 1308/2013, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia 2017/891 jest zatwierdzenie funduszu operacyjnego na dany rok, najpóźniej do dnia 15 grudnia roku, w którym programy te zostały przedłożone.
W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie ulega wątpliwości, że wysokość funduszu operacyjnego na 2019 r. nie została zatwierdzona, bowiem decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. o numerze [...], Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił zatwierdzenia wysokości funduszu operacyjnego na 2019 r., a także odmówił zatwierdzenia wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym oraz zatwierdzenia wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na rok 2019. Decyzja z dnia [...] grudnia 2018 r. została utrzymana w mocy decyzją Prezesa ARiMR z [...] lutego 2020 r. nr [...]. Strona zaskarżyła decyzję Prezesa ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 24 listopada 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 934/20 oddalił skargę.
Niesporne w sprawie jest również to, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Dyrektora OR ARiMR z [...] stycznia 2020 r. nr [...] o odmowie zatwierdzenia zmiany wysokości funduszu operacyjnego oraz wysokości wydatków na działania zatwierdzone w programie operacyjnym i wysokości pomocy finansowej ze środków pochodzących z UE na rok 2019. – utrzymana w mocy decyzja Prezesa ARiMR z [...] maja 2020 r. nr [...]. Strona zaskarżyła decyzję Prezesa ARiMR do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 24 listopada 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 1169/20 oddalił skargę.
W konsekwencji zgodzić należy się z organami, że jeżeli wysokość funduszu operacyjnego na dany rok (2019 r.) nie została zatwierdzona coroczną decyzją dyrektora oddziału regionalnego Agencji – czego wymaga przepis art. 9a ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o organizacji rynków – to niemożliwym staje się przyznanie pomocy na dofinansowanie tego funduszu. Przeciwne stanowisko mogłoby doprowadzić do sytuacji wręcz kuriozalnej, że pomimo odmowy zatwierdzenia wysokości funduszu operacyjnego w danym roku, możliwym stałoby się wypłacenie pomocy finansowej na dofinansowanie tego funduszu za ten rok.
Wskazana przez spółkę decyzja z dnia [...] stycznia 2020 r. nie była decyzją w przedmiocie corocznego zatwierdzenia kwoty (wysokości) funduszu operacyjnego, lecz decyzją w przedmiocie zatwierdzenia zmiany programu operacyjnego na rok 2019, a zatem decyzją podjętą w innej materii.
Powołana na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej okoliczność zaistnienia w sprawie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 24 listopada 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 700/20 uchylającym decyzję Prezesa ARiMR z [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora ARiMR z [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia zmiany programu operacyjnego na kolejne lata realizacji programu operacyjnego nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi. Sąd podkreślił, że pomiędzy zaskarżoną w rozpatrywanej sprawie decyzją w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego, a uchyloną wskazanym wyrokiem decyzją Prezesa ARiMR nie zachodzi relacja o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., tj. sytuacja gdy decyzja wydana została w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniosła spółka, zaskarżając ten wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci błędnego zastosowania art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647, zwanej dalej: "P.u.s.a."), w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że pomiędzy decyzją o nr [...] (z [...] stycznia 2020 r.) uchyloną prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt: V SA/Wa 700/20, nie zachodzi relacja wskazana w art. 145 § 1 pkt 8) K.p.a. pomimo że w/w decyzja dotycząca zmian programu operacyjnego była podstawą wydania odmownej decyzji o nr [...] o zatwierdzeniu funduszu operacyjnego na rok 2019, która to decyzja była podstawą do wydania odmownej decyzji zaskarżonej w ramach przedmiotowej sprawy, wskutek czego Sąd pierwszej instancji sposób nieprawidłowy zastosował art. 151 P.p.s.a i oddalił skargę.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji.
Oprócz tego spółka wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka powołała się na wyrok WSA w Warszawie z 24 listopada 2020 r. sygn. V SA/Wa 700/20, którą to Sąd uchylił decyzję z przedmiocie odmowy zatwierdzenia programu operacyjnego.
Prezes ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania (a tylko taki zarzut został podniesiony w skardze kasacyjnej spółki), podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie wyłącznie jeden zarzut, w którym to podniosła naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., co miało się przejawiać w uznaniu, że pomiędzy zaskarżoną w sprawie decyzją, a decyzją w przedmiocie odmowy zatwierdzenia planu operacyjnego, uchyloną wyrokiem WSA w Warszawie z 24 listopada 2020 r., sygn. V SA/Wa 700/20, nie zachodzi relacja o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Odnosząc się do tej postaci zarzutu na wstępie zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Spółka, w która w treści swojego zarzutu całkowicie pominęła art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., wskazując na naruszenie przez WSA w Warszawie między innymi art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. postawiła tezę, że adresowana do niej decyzja w przedmiocie odmowy przyznania jej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego na 2019 r. została wydana w oparciu o uchyloną wyrokiem WSA w Warszawie z 24 listopada 2020 r. sygn. V SA/Wa 700/20 decyzję w przedmiocie odmowy zmiany programu operacyjnego. W związku z czym, w jej ocenie, wyeliminowanie z obrotu prawnego, prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie, tejże decyzji winno było skutkować uchyleniem przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, dotyczącej odmowy przyznania dofinansowania.
Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić, gdyż brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanej przez spółkę zależności pomiędzy obiema decyzjami.
Rację ma Sąd pierwszej instancji stwierdzając, że warunkiem finansowania funduszu operacyjnego z pomocy finansowej Unii, o którym mowa art. 32 ust. 1 zdanie drugie lit. b) rozporządzenia 1308/2013, zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenia 2017/891, jest zatwierdzenie funduszu operacyjnego na dany rok, najpóźniej do dnia 15 grudnia roku, w którym programy te zostały przedłożone. Tak więc decyzja dotycząca przyznania pomocy finansowej wprost jest powiązana z decyzją w przedmiocie zatwierdzenia funduszu operacyjnego. Innymi słowy decyzja w przedmiocie przyznania dofinansowania jest wydawana w oparciu o decyzję zatwierdzającą wysokość funduszu operacyjnego. W tym wypadku mamy więc niewątpliwie do czynienia z zależnością, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
O tego typu zależności nie możemy mówić w relacji pomiędzy decyzją odmawiającą przyznania dofinansowania, a decyzją dotyczącą zatwierdzenia czy odmowy zatwierdzenia programu operacyjnego. W tym wypadku związek pomiędzy obiema tymi decyzjami jest jedynie pośredni i bardzo odległy. Nie można więc mówić o tym, że decyzja w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia została wydana w oparciu o decyzję odnoszącą się do zmiany programu operacyjnego. Nawet więc uchylenie tej ostatniej nie pociągnie za sobą bezpośrednio konsekwencji w postaci wyeliminowania z obrotu decyzji odmawiającej wsparcia.
Reasumując powtórzyć należy, że decyzja w przedmiocie przyznania wsparcia musi być każdorazowo znajdować oparcie w decyzji zatwierdzającej wysokość funduszu operacyjny. Brak zaś tej ostatniej uniemożliwia więc pozytywne załatwienie wniosku.
Brak też jest podstaw do przyjęcia, że uchylenie przez Sąd decyzji odmawiającej zmiany programu operacyjnego skutkować będzie zatwierdzeniem wysokości funduszu operacyjnego, co sugeruje skarżąca kasacyjnie. Tego rodzaju wnioski mają charakter czystej spekulacji, pewnego teoretycznego założenia, które nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, w szczególności tych wymienionych przez spółkę jako podstawa prawna zarzutu jej skargi kasacyjnej.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną spółki.
Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Prezesa ARiMR kwotę 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował organ na rozprawie.