I GSK 2011/19

I GSK 2011/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson /sprawozdawca/
Michał Kowalski /przewodniczący/
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
III SA/Po 131/19 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2019-06-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art. 181, art. 187, art. 188, art. 191, czy art. 200a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
art. 89 ust. 16
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Piotr Pietrasz sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Po 131/19 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2018 r. nr 3001-IOA.4105.141.2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 25 czerwca 2019r., sygn. akt III SA/Po 131/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. O. (dalej też: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej też: "DIAS", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "Dyrektor") z 20 grudnia 2018r., nr 3001-IOA.4105.141.2018 w przedmiocie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym oraz jej zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi w całości, w sytuacji gdy występowały w sprawie przedstawione poniżej podstawy naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego.
I. Sąd I instancji wadliwie rozstrzygnął stosując art. 151 p.p.s.a. także przy niewłaściwym zastosowaniu przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co znajduje punkt odniesienia w art. 121, 122, 124 oraz 187 Ordynacji podatkowej.
II. Sąd I instancji wadliwie rozstrzygnął stosując art. 151 p.p.s.a. także przy niewłaściwym zastosowaniu przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co znajduje punkt odniesienia w naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu ze względu na zbyt ogólnikowe odniesienie się do zarzutów strony, jak również wybiórcze odniesienie się do okresów rozliczenia nadpłaty, co wskazuje na nierozpoznanie sprawy w pełnym zakresie; dotyczy to także stwierdzenia zawartego in fine uzasadnienia wyroku.
III. Sąd I instancji wadliwie rozstrzygnął stosując art. 151 p.p.s.a. także przy niewłaściwym zastosowaniu przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co znajduje punkt odniesienia w art. 181,181 i 187 Ordynacji podatkowej.
IV. Sąd i instancji wadliwie rozstrzygnął stosując art. 151 p.p.s.a. także przy niewłaściwym zastosowaniu przepisów postępowania i to w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co znajduje punkt odniesienia w nieuzasadnionym zastosowaniu i nie zastosowaniu art. 77 § 1-4 Ordynacji podatkowej, a także w naruszeniu przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej.
V. Sąd I instancji wadliwie rozstrzygnął stosując art. 151 p.p.s.a. także przy niewłaściwym zastosowaniu przepisów prawa materialnego, co znajduje punkt odniesienia w:
- art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez naruszenie zasady równego traktowania podmiotów;
- art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady państwa prawa, sprawiedliwości społecznej, a także poprzez zaniechanie naliczenia oprocentowania podatnikowi od dnia wpłaty do dnia zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych w formie prawem przewidzianej, w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie zresztą przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z 26 marca 2014r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z 29 sierpnia 2012r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337).
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady rozpoznaniu w pierwszej kolejności podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego generalnie można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z 27 czerwca 2012r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z 26 marca 2010r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025).
Zaznaczyć przy tym należy, że mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa kasacyjna, dotyczy postępowania przed Sądem administracyjnym, a nie postępowania przed organami administracji publicznej, których działanie jest przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 25 maja 2004r., sygn. akt FSK 81/04, LEX nr 129865). Należy jednak podkreślić, że w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania polegającego na tym, że zdaniem skarżącego kasacyjnie WSA wydał nieprawidłowe orzeczenie (tj. oddalające skargę) stanowi procesową konsekwencję dokonanej przez Sąd I instancji wykładni przepisu prawa materialnego. Z tego powodu w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017r., I OSK 536/17; CBOSA).
Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ocena kontrola legalności decyzji rozstrzygającej o odmowie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym oraz umorzeniu postępowania w zakresie zaliczenia nadpłaty wraz z odsetkami na zaległości podatkowe, czyli decyzja wydana na podstawie art. 72 §1 pk1 ustawy z 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2018, poz. 800 ze zm.)
Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Przepis ten wymienia stany faktyczne, których zaistnienie pozwala przyjąć, że powstała nadpłata. Jest to jednocześnie definicja legalna nadpłaty, czyli przyjęta przez ustawodawcę.
Sąd I instancji dokonując szerokiego wywodu w zakresie wydanych w stosunku do skarżącego decyzji stwierdził, że organy podatkowe zasadnie uznały, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie ma okoliczności uzasadniających stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z uwagi na wpłaty dokonane w dniach od 29 maja 2014 roku do dnia 25 czerwca 2014 roku na poczet decyzji z 21 grudnia 2012 roku określających zobowiązania podatkowe za miesiące od stycznia do grudnia 2010 roku do kwoty 680.717 zł. i w konsekwencji uznając, że postępowanie wywołane wnioskiem o zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu.
Okoliczności tych skarżący kasacyjnie skutecznie w skardze kasacyjnej nie podważył.
Niezasadne są tym samym zarzuty naruszenia art. 32 i art. 2 Konstytucji RP wskazane w skardze kasacyjnej jako zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Analizując powyższe zarzuty kasacyjne wypada zauważyć, iż ocena tego, czy doszło do naruszenia zasady równości wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP, uzależniona jest od wyników testu równości, który wymaga: po pierwsze ustalenia, czy można wskazać wspólną cechę istotną określonych podmiotów; po drugie stwierdzenia, czy prawodawca zróżnicował prawa lub obowiązki podmiotów znajdujących się w takiej samej lub podobnej sytuacji prawnie relewantnej; po trzecie odpowiedzi na pytanie, czy wprowadzone przez prawodawcę odstępstwa można uznać za konstytucyjnie dozwolone, a zatem czy mają one charakter relewantny, a więc czy są racjonalnie uzasadnione i pozostają w bezpośrednim związku z treścią i celem przepisów, w których zawarta jest kontrolowana norma (wymóg relewantności), czy odpowiadają wymogom wynikającym z zasady proporcjonalności, a więc czy waga interesu, któremu ma służyć różnicowanie sytuacji adresatów norm pozostaje w odpowiedniej proporcji do wagi interesów, które zostaną naruszone w wyniku nierównego potraktowania podmiotów podobnych (wymóg proporcjonalności) i wreszcie, czy pozostają w związku z innymi zasadami konstytucyjnymi i chronionymi przez nie wartościami, uzasadniającymi odmienne traktowanie podmiotów podobnych (wymóg adekwatności aksjologicznej) (vide: wyrok TK z 18 marca 2014r., SK 53/12 (32/3/A/2014)). Przeprowadzenie powyższego testu równości w warunkach niniejszej sprawy nie pozwala potwierdzić spełnienia któregokolwiek z ww. wymogów. Przede wszystkim należy dostrzec, iż w ramach tego zarzutu skarżący wskazuje, iż: "Naruszenie przepisów postępowania koresponduje wprost z naruszeniem podstawowych uprawnień konstytucyjnych skarżącego kasacyjnie jako podatnika i obywatela. Zarzut naruszenia zasady równego traktowania podmiotów oraz zasady państwa prawa, sprawiedliwości społecznej, jak również zaniechania naliczenia oprocentowania podatnikowi od dnia wpłaty do dnia zwrotu lub zaliczenia na poczet zaległości podatkowych w formie prawem przewidzianej, w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej jest więc w pełni usprawiedliwiony".
Nie można tym samym potwierdzić w okolicznościach niniejszej sprawy zarówno zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady niedyskryminacji jako podstawowej zasady demokratycznego państwa prawa (art. 32 i art. 2 Konstytucji RP).
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. art. 141 § 4 p.p.s.a., oraz w zw. z art 77 § 1-4, art. 121, art. 122, art. 124, art. 181 oraz 187 Ordynacji podatkowej.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Powinno ono mianowicie zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji - wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną samodzielną podstawę kasacyjną, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, w tym gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy nie zawiera stanowiska Sądu odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39; a także wyroki NSA: z 19 lutego 2019r., sygn. akt II GSK 5379/16; z 20 sierpnia 2009r., sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby można było uznać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), co strona skarżąca kasacyjnie powinna wykazać.
Nie ulega wątpliwości, że zgodnie art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia Sądu jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów. Nie oznacza to jednak, że wypełniając go Sąd ma zawsze obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Sąd szczegółowo przedstawił w nim stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn uznał, że został on ustalony prawidłowo i prawidłowo zastosowano wobec niego przepisy prawa materialnego, a w konsekwencji dlaczego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Ocena WSA odnośnie do zarzutów skargi wynika jasno z całokształtu uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniu skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd opisał szczegółowo postępowanie przeprowadzone przez organ, wskazując konkretne czynności i konkretne daty tych czynności, a następnie oceniając poszczególne etapy tego postępowania wyprowadził wniosek o jego zgodności z prawem. Zawarte w uzasadnieniu wyroku motywy którymi Sąd kierował się podejmując orzeczenie, są jednoznaczne i pozwalają na kontrolę instancyjną w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Podkreślenia również wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu i instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 22 czerwca 2016r., sygn. akt I GSK 1821/14; z 6 marca 2019r., sygn. akt II GSK 985/17). Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem łączyć z oceną poglądu Sądu I instancji sformułowanego w uzasadnieniu. Do tego zaś zmierzają zarzuty procesowe skargi kasacyjnej. Tymczasem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie stanowi prawidłowej podstawy dla skutecznego kwestionowania przez skarżącego kasacyjnie wyrażonej przez organ i Sąd I instancji oceny prawnej.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie.
Nie mógł też zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a..
W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 p.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty nie są trafne (por. wyrok NSA z 11 marca 2015r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z 4 marca 2015r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z 30 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z 30 czerwca 2015r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Odnosząc powyższe uwagi teoretyczne do skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że z uwagi na jej wadliwą konstrukcję jak i uzasadnienie w dużej części wymyka się ona spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Podkreślić przy tym należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jako Sąd kasacyjny nie zajmuje się konkretyzowaniem zarzutów i ustalaniem rzeczywistej woli skarżącego, te obowiązki leżą w gestii pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną.
Nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie było jednoznaczne wskazanie w ramach podniesionego zarzutu postaci naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa i w zależności od przyjętej postaci naruszenia powinien on był wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia owych przepisów albo niewłaściwe ich zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Tego jednak nie uczyniono, czym pozbawiono Naczelny Sąd Administracyjny prawa do kontroli zaskarżonego wyroku w ww. aspekcie.
W związku z powyższym za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania (art. 77 § 1-4, art. 121, art. 122, art. 124, art. 181 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej dodatkowo bez wskazania jednostek redakcyjnych), bowiem przedmiot sprawy wyznaczał granice postępowania dowodowego prowadzonego przez organy i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji. Natomiast jak trafnie wskazał poza granicami rozpoznania w niniejszej sprawie pozostaje kwestia oceny legalności decyzji o określeniu zobowiązania podatkowego, decyzji dotyczącej zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych, wykonania decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych oraz egzekucji zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym ponownie określonych decyzjami po wyroku Sądu administracyjnego i w sposób szczegółowy omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1. sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego (pkt 2.sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji, odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a.