I GSK 2009/22

I GSK 2009/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-01-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-14
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Joanna Wegner
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 5254/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-05-12
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6, ust. 2 i ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, 8, 9, 10, 11, art. 58 § 2, 75, 77 § 1, 80, art. 129 § 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 5254/21, w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 12 października 2021 r., nr 103/2021/UT/ŻS, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżone postanowienie, 3. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz A. M. 300 (trzysta) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 maja 2022 r., sygn. V SA/Wa 5254/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie), po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. M. (dalej zwanego skarżącym lub skarżącym kasacyjnie) na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (KRRiT) z dnia 12 października 2021 r., nr 103/2021/UT/ŻS, w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy KRRiT decyzją z 5 stycznia 2021 r., nr DECYZJA/KATPOL/Nr15/2021, KRRiT umorzyła postępowanie administracyjne z wniosku skarżącego o umorzenie mu zaległości w płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami za zwłokę w ich uiszczaniu, w części dotyczącej okresu od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r., z uwagi na ich przedawnienie, oraz odmówiła skarżącemu umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 października 2019 r., w wysokości 1 044,20 zł, wraz z odsetkami. Decyzja z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia została doręczona skarżącemu 20 stycznia 2021 r.
Termin do skutecznego wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał 3 lutego 2021 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy 4 lutego 2021 r., tj. po upływie terminu do dokonania tej czynności.
Z uwagi na powyższe KRRiT, postanowieniem z 12 października 2021 r., stwierdziła złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z uchybieniem przedmiotowego terminu.
We wniesionej do WSA w Warszawie skardze z 10 listopada 2021 r. na postanowienie KRRiT z 12 października 2021 r. skarżący wniósł o jego zmianę i o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. W skardze zawarł także wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, adresowany do Sądu I instancji.
Niezależnie od powyższego skarżący skierował również do Sądu odrębny wniosek, datowany na z 10 listopada 2021 r., o przywrócenie mu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazał, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy na skutek nieszczęśliwego wypadku, tj. złamania protezy podudzia stopy protezowej co uniemożliwiało mu samodzielne poruszanie się bez pomocy osoby towarzyszącej, w okresie od 28 stycznia do 4 lutego 2021 r.
Pismem z dnia 2 marca 2022 WSA w Warszawie poinformował skarżącego, że nie jest właściwym do rozpoznania jego wniosku o przywrócenie terminu.
WSA w Warszawie po rozpoznaniu opisanej wyże skargi, wyrokiem z 12 maja 2022 r. przedmiotową skargę oddalił.
Sąd stwierdził, że okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest w istocie sporna i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości także w świetle akt sprawy. Termin do skutecznego złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji KRRiT z 5 stycznia 2021 r. o odmowie przyznania ulgi upłynął 3 lutego 2021 r. Strona wniosek ten nadała 4 lutego 2021 r., a więc uczyniła to zatem z przekroczeniem 14-dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.).
WSA w Warszawie uznał więc, że zaskarżone postanowienie z 12 października 2021 r. nie narusza prawa. Dodał także, że w przypadku uchybienia terminowi, strona postępowania powinna była złożyć wniosek o jego przywrócenie - wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy - do właściwego organu administracji w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia z (art. 58 § 2 K.p.a.). Ponieważ skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ nie miał innej możliwości jak tylko zastosować art. 134 K.p.a. i stwierdzić uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zastosowanie przez organ wskazanego przepisu sprowadza się bowiem do ustalenia, że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 129 § 2 K.p.a., jak też nie miało miejsca jego przywrócenie na podstawie art. 58 § 1 K.p.a.
Końcowo WSA w Warszawie zaznaczył, iż wskazywane przez stronę okoliczności dotyczące pogorszenia się stanu zdrowia i braku możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie mogły być skutecznie podnoszone jedynie we wniosku o przywrócenie terminu skierowanym do organu. Nie mogą mieć natomiast wpływu na ocenę legalności kontrolowanego obecnie przez sąd postanowienia.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.). zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 15 zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6, ust. 2 i ust. 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm. – dalej zwanej ustawą o zwalczaniu COVID-19) poprzez pominięcie przez WSA w Warszawie treści tego przepisu, a tym samym zaakceptowanie nieprawidłowego zachowania organu, który nie poinformował skarżącego o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu, co skutkowało naruszeniem praw skarżącego,
2. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a.,8 K.p.a., 9 K.p.a., 10 K.p.a., 11 K.p.a. 75 K.p.a., 77 § 1 K.p.a., 80 K.p.a. K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na niedopełnieniu ciążącego na organie obowiązku poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które zaistniały, a miały wpływ na wynik sprawy, tj. niepoinformowanie skarżącego o możliwościach związanych z naprawieniem błędu w postaci uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co doprowadziło po stronie skarżącego do powstania szkody w postaci braku przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydania ostatecznego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i tym samym zamknięcia skarżącego drogi do dwukrotnego rozpoznania jego sprawy;
3. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 2 K.p.a. i art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 4, 5 i 6, ust. 2 i ust. 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19, w zw. z art. 9 K.p.a - poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na braku pouczenia skarżącego o treści przepisu art. 15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 oraz jego skutkach proceduralnych i pominięcie ww. okoliczności przy rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;
4. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 134 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na przedwczesnym wydaniu postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, gdy skarżący nie został pouczony o treści art. 15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, co uniemożliwiło mu złożenie prośby o przywrócenie terminu,
5. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu polegających na przedwczesnym stwierdzeniu, że strona nie dochowała terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, gdy organ nie poinformował skarżącego o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu,
6. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez oddalenie skargi, mimo że Sąd nie był zobowiązany zarzutami strony, a tym samym miał on obowiązek rozpoznać sprawą wszechstronnie, a tym samym miał obowiązek stwierdzenia naruszenia przez organ art. 15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, bowiem skarżący nie został pouczony o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu,
7. art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. art 141 § 4 P.p.s.a.w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez ograniczenie się przez WSA w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie, a w szczególności poprzez brak przeanalizowania sprawy pod kątem naruszenia art.15 zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, co pozbawia stronę możliwości odniesienia się przez stronę do wyroku podjętego przez Sąd.
Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na postanowienie i uchylenie zaskarżonego postanowienia, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Oprócz tego wystąpił o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zaznaczono, że art. 15zzzzzn2 wszedł w życie 16 grudnia 2020 r., na podstawie art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 2255), które z założenia maja stanowić dodatkową ochronę prawną dla stron w postępowaniu administracyjnym w przypadku niedochowania przez nie określonych terminów. Skoro zaś do zawiadomienia skarżącego o możliwości wystąpienia o przywrócenie mu terminu nie doszło, to mamy do czynienia z naruszeniem przepisów. Wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło przedwcześnie.
KRRiT w odpowiedzi na skargę kasacyjna wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Organ zaznaczył, że skarżący został już poinformowany o przekroczeniu terminu na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w postanowieniu wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. oraz złożył wniosek o przywrócenie terminu.
Wniosek ten został co prawda skierowany do Sądu, jednak Sąd powiadomił skarżącego o tym, że wniosek ten należy skierować do organu. W dalszym ciągu możliwe jest zatem dokonanie merytorycznej oceny sytuacji strony, choć w zależności od podniesionych przez stronę okoliczności, może to mieć miejsce w innym postępowaniu. Jakkolwiek więc organ nie wystosował do strony zawiadomienia, o którym mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, to skarżący nie poniósł z tej tylko okoliczności negatywnych skutków.
KRRiT dodała, że choć przepisy na które powołuje się skarżący nie zostały uchylone, to ze względu na odwołanie stanu epidemii, którego występowanie jest warunkiem stosowania art. 15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, nawet w przypadku uchylenia zaskarżonego postanowienia, w obecnym stanie prawnym nie byłoby możliwe uwzględnienie tego przepisu przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Artykuł 176 P.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie podniósł sześć zarzutów, które z uwagi na charakter wymienionych w ich treści regulacji prawnych oraz twierdzenia przedmiotowych zarzutów uznać należy za komplementarne, co uzasadnia łącze odniesienie się do nich. Wszystkie one odnoszą się bowiem do tożsamej problematyki, ujmowanej jedynie z punktu widzenia różnego rodzaju przepisów, regulujących bezpośrednio bądź to prowadzenie postępowania administracyjnego, bądź sądowoadministracyjnego.
Wszystkie zarzuty rozpoznanej skargi kasacyjnej w istocie opierają się na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania, mającego wpływ na wynik sprawy, jako że ewentualny materialnoprawny aspekt niektórych z wymienionych przez skarżącego kasacyjnie regulacji (art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 traktuje nie tylko o możliwości przywracania terminów procesowych) nie dotyczy okoliczności istotnych z punktu widzenia problematyki niniejszej sprawy.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że ich autor słusznie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, poprzez jego pominięcie, a więc niezasadne niezastosowanie i zaakceptowanie sposobu procedowania przez KRRiT z zupełnym pominięciem przedmiotowej regulacji.
Ustawodawca w art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 ustanowił szczególny tryb procedowania organu, między innymi w razie uchybienia przez stronę terminu od zachowania którego uzależnione było udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej. Tryb ten znajdował zastosowanie w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy, skarżący kasacyjnie uchybił ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co było bezsporne, gdyż kwestionując legalność zaskarżonego postanowienia KRRiT wskazywał on nie na dochowanie przez siebie tego terminu, ale przyczyny w świetle których uchybienie przedmiotowemu terminowi uznać należało za niezawinione.
Wskazane uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy miało miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii, tak więc KRRiT zobligowana była do procedowania zgodnie z art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19. Winna była więc w pierwszej kolejności zawiadomić skarżącego o uchybieniu przez niego terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także zawiadomić go o możliwości złożenia przez niego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, w terminie 30 dni liczonych od ustania przyczyny uchybienia.
W niniejszym przypadku WSA w Warszawie, dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, w sposób niezasadny całkowicie pominął regulację art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, czym dopuścił się jej naruszenia. W efekcie oddalając skargę jako niezasadną uchybił art. 151, art. 134 § 1, w zw. z art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena legalności zaskarżonego postanowienia przez Sąd I instancji, oparta jedynie o przepisy K.p.a., w szczególności art. 58 § 2 tej ustawy była bowiem niepełna, gdyż pomijała jej najistotniejszy aspekt.
Na marginesie niniejszych rozważań zauważyć jedynie należy, że KRRiT w odpowiedzi na skargę kasacyjną w istocie przyznała, że doszło do pominięcia przez nią zastosowania art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19. Swoje stanowisko procesowe w postępowaniu kasacyjnym oparła jedynie o okoliczności, które w sposób jednoznaczny świadczą o bagatelizowaniu przez nią skutków tego naruszenia. W tym zakresie KRRiT podniosła bowiem fakt poinformowania przez WSA w Warszawie skarżącego o możliwości wystąpienia o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również brak negatywnych następstw niewystosowania przez organ odpowiedniego zawiadomienia.
Odnosząc się do tych stwierdzeń podkreślić należy, że art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 wiąże otwarcie czy też wykreowanie trzydziestodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jedynie z wystosowaniem odpowiedniego zawiadomienia przez właściwy organ. Tak więc mające w rzeczywistości nieformalny charakter poinformowanie skarżącego przez Sąd I instancji, do którego omyłkowo skierował on wniosek o przywrócenie terminu, o możliwości wniesienia takiego wniosku do właściwego organu, nie wywołało skutków, o których mowa w art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19.
Tak samo brak jest podstaw do przyjęcia, co sugeruje organ, że niewystosowanie przez niego zawiadomienia o uchybieniu terminu nie wywołało w przypadku skarżącego negatywnych dla niego skutków procesowych. Procedowanie bowiem z pominięciem art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19 doprowadziło do stwierdzenia uchybienia przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym samym zamykając mu drogę do wystąpienia o weryfikację w postępowaniu administracyjnym niekorzystnego dla niego rozstrzygnięcia.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się art. 188 P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną i uchylił zaskarżony wyrok. Zgodnie z art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną
W niniejszym przypadku, uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, w związku z czym, na podstawie art. 188 P.p.s.a., rozpoznał skargę wniesioną na postanowienie KRRiT z 12 października 2021 r.
W tym ostatnim zakresie, kierując się art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.
Uchylenie zaskarżonego postanowienia KRRiT związane było z bezpodstawnym pominięciem przez organ art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, tj. niezawiadomieniem skarżącego o uchybieniu przez niego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz niepowiadomieniem go o możliwości wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, w terminie 30 dni, od ustania przyczyny uchybienia. Tego rodzaju naruszenie prawa bez wątpienia mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w związku z tym zaskarżone postanowienie musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.
W ponownie przeprowadzonym postępowaniu KRRiT ponownie odniesie się więc do złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. W pierwszej kolejności ustosunkuje się do kwestii jego terminowości, z uwzględnieniem czasu i okoliczności jego złożenia. Mając na względzie, że wniosek ten został złożony 4 lutego 2021 r., a więc w czasie obowiązywania stanu epidemii, organ winien będzie procedować zgodnie z art.15zzzzzn2 ustawy o zwalczaniu COVID-19, który określał sposób prowadzenia postępowania w sprawie czynności dokonanych z uchybieniem terminu, w czasie obowiązywania epidemii COVID-19. Poinformuje więc skarżącego o dokonaniu czynności z uchybieniem terminu, a także o możliwości wystąpienia przez niego o przywrócenie terminu w ciągu 30 dni.
Mając na względnie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., a także art. 207 § 1, art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od KRRiT na rzecz skarżącego kasacyjnie kwotę 300 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Kwota ta obejmuje uiszczone przez skarżącego opłaty sądowe, tj.: wpis od skargi, wpis od skargi kasacyjnej, a także opłatę kancelaryjną uiszczoną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie, wynoszące po 100 zł.