I GSK 1996/22

I GSK 1996/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Piotr Pietrasz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
III SA/Po 101/22 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2022-08-31
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 25 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. R. R. P. "P." w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 31 sierpnia 2022 r. sygn. akt III SA/Po 101/22 w sprawie ze skargi F. R. R. P. "P." w O. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. R. R. P. "P." w O. na rzecz Zarządu Województwa Wielkopolskiego 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 31 sierpnia 2022 r., III SA/Po 101/22 oddalił skargę [...] na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 25 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu.
[...] (dalej: "skarżąca kasacyjnie", "Fundacja", "Beneficjent") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i uwzględnienia skargi w całości. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. W każdym przypadku wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie od Organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a"), oraz art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie, czy z przepisów wiążących Strony umowy o dofinansowanie projektu wynika fakt dokładnego określenia sposobu wyliczenia liczby godzin szkoleń, w sytuacji, gdy żadna z regulacji obowiązujących Strony umowy nie zwierała dokładnego, jasnego i przejrzystego wskazania, że podczas szkolenia pojęcie "jednej godziny szkoleniowej" odpowiadać ma 60 minutom zegarowym, a nie 45 minutom lekcyjnym, co doprowadziło do nieuprawnionego oddalenia skargi,
2) art. 151 p.p.s.a., poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem uchybień organów administracji a w konsekwencji oddalenie skargi w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Organu II instancji oraz poprzedzająca ją decyzja winny podlegać uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek złożonej skargi;
2. przepisu prawa materialnego, a dokładnie art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "u.f.p."), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca przeznaczone środki na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystała z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. oraz rzeczone środki pobrał nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podczas gdy szkolenia zawodowe zostały przeprowadzone przez Skarżącą w wymiarze 150 godzin, a nie jak twierdzi Organ w wymiarze 114 godzin i w konsekwencji poprzez błędne przyjęcie, że istnieją podstawy do obciążenia Skarżącej obowiązkiem zwrotu kwoty w wysokości [...] złotych.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Zarząd Województwa Wielkopolskiego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od Fundacji na rzecz Organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 31 sierpnia 2022 r., III SA/Po 101/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego. [...] otrzymała dofinansowanie w wysokości [...] PLN, na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020 z 16 sierpnia 2019 r. nr [...] ". Zgodnie z umową Beneficjent zobowiązany był do wniesienia wkładu własnego w wysokości 5% wydatków kwalifikowanych.
Decyzją z 28 lipca 2021 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu określił do zwrotu przez [...] złotych stanowiącą kwotę wydatków związaną z nieprawidłowościami wykrytymi podczas kontroli planowanej przeprowadzonej w okresie od 28 sierpnia 2020 r. do 10 września 2020 r. a także określił terminy naliczania odsetek w wysokości jak dla zaległości podatkowych:
- od 30 września 2019 r. (t.j. od dnia przekazania transzy dofinansowania w wysokości 160.000 złotych) do dnia zwrotu całości zadłużenia od [...] złotych,
- od 21 kwietnia 2020 r. (t .j. od dnia przekazania transzy dofinansowania w wysokości [...] złote do dnia zwrotu całości zadłużenia od [...] zł.
Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Fundację, Zarząd Województwa Wielkopolskiego decyzją z 25 listopada 2021 r. w punkcie 1. utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Poznaniu z 28 lipca 2021 r. W punkcie 2. wyłączył naliczanie odsetek od 24 października 2021 r. do dnia doręczenia jego decyzji.
Jako podstawę prawną wskazał m.in.: art. 9 ust. 2 pkt 9) lit. c) ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej jako "ustawa wdrożeniowa"), oraz art. 60 pkt 6, art. 67 ust. 1, w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm., dalej: "u.f.p."), w zw. z § 18 ust. 4 i 5 Porozumienia dotyczącego powierzenia realizacji Działania 6.1 "Aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych i poszukujących pracy - projekty pozakonkursowe realizowane przez PSZ" i Działania 6.2 "Aktywizacja zawodowa" w ramach Osi priorytetowej 6 "Rynek pracy" oraz Działania 7.1 "Aktywna integracja" w ramach Osi priorytetowej 7 "Włączenie społeczne" Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020, dalej: "Porozumienie", stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr 3060/2016 Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 29 grudnia 2016 r. w sprawie powierzenia Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Poznaniu funkcji Instytucji Pośredniczącej dla Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020, dalej: "IP WRPO", w zakresie realizacji Osi Priorytetowej 6 "Rynek pracy" - Działanie 6.1 "Aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych i poszukujących pracy - projekty pozakonkursowe realizowane przez PSZ" oraz Działanie 6.2 "Aktywizacja zawodowa" i Osi Priorytetowej 7 "Włączenie społeczne" - Działanie 7.1 "Aktywna integracja", zmienionej uchwałą nr 3680/2017 Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 19 maja 2017 r., uchwałą nr 5485/2018 Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 22 czerwca 2018 r., uchwałą nr 468/2019 Zarządu Województwa Wielkopolskiego z 13 marca 2019 r., dalej: "uchwała".
Ustalono bowiem, że nieprawidłowości związane były z:
- dokonaniem zawyżonych płatności składek za ubezpieczenie od NNW 30 uczestników Projektu w łącznej kwocie [...] złotych,
- dokonaniem zawyżonych płatności za stypendia szkoleniowe dla 40 uczestników Projektu wynikających z nieprawidłowego określenia należności przysługujących uczestnikom Projektu (Beneficjent wypłacił stypendia za 150 h szkolenia podczas, gdy godzinowy wymiar szkoleń wynosił 114 h) oraz związanych stąd składek ZUS w łącznej kwocie [...] złotych,
- dokonaniem zawyżonego rozliczenia kosztów pośrednich we wnioskach o płatność będącego następstwem ujęcia w rozliczeniu kosztów pośrednich (wyliczonych w części od niekwalifikowanych kosztów bezpośrednich) związanych z płatnościami za stypendia szkoleniowe o łączną kwotę [...] złotych.
Wobec powyższych stwierdzonych nieprawidłowości Beneficjent przedstawił do rozliczenia koszty bezpośrednie i pośrednie. Instytucja Pośrednicząca uznała [...] złotych za niepodlegającą zwrotowi gdyż stanowiła wkład własny.
Ostatecznie organ stwierdził, że nastąpiło naruszenie przez Beneficjenta art. 207 ust. 1 pkt 2 i 3 u.f.p. bowiem środki przeznaczone na realizację Projektu zostały wykorzystane z naruszeniem procedur umownych (umowa zobowiązywała do stosowania Wytycznych) i wobec stwierdzenia wypłaty środków z tytułu stypendiów szkoleniowych i składek za ubezpieczenie NNW uczestników staży w nadmiernej wysokości – podlegały one zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji publicznej.
W ramach tej podstawy kasacyjnej w pkt 1. 1) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie: art. 133 § 1 i art. 134 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.,
Nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy. Podkreślić przy tym należy, że aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. Podstawą orzekania przez ten sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami. Niewątpliwie w postępowaniu administracyjnym organ ma obowiązek dochować standardów rzetelnej procedury, a więc takiej, która gwarantuje wszechstronne zbadanie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wymóg działania zgodnego z prawem, w połączeniu z zasadą zaufania obywateli do państwa, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania podejmowanych rozstrzygnięć w sposób pozwalający na ich merytoryczną weryfikację przez sąd. To organ powinien zebrać materiał dowodowy i dokonać ustaleń faktycznych niezbędnych do merytorycznego załatwienia sprawy tak, aby podjęte rozstrzygnięcie nie nosiło cech arbitralności. Sąd zaś kontrolując przebieg postępowania administracyjnego nie dokonuje własnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, lecz ocenia rzetelność i wszechstronność czynności organu administracji publicznej oraz zgodność podjętego rozstrzygnięcia z prawem materialnym. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji dokonał właściwej oceny, na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie oraz przebiegu postępowania administracyjnego. W sposób logiczny i przekonujący wyjaśnił, dlaczego uznał, że ustalenia organu są prawidłowe i zasadnie stanowiły podstawę do orzeczenia obowiązku zwrotu kwoty w ramach umowy o dofinansowanie projektu z uwagi na wykryte nieprawidłowości. Przyjmuje się także, że naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli polega ona na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie.
Odnosząc się w kolejności do podniesionych zarzutów należy przypomnieć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżąca wnosiła o jego uchylenie. Kasator nie wskazał, jakich to uchybień dopuścił się organ administracji publicznej nie podniesionych w skardze, których nie dostrzegł Sąd I instancji będąc do tego zobowiązany z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył art. 7 k.p.a., który wyraża zasady prawdy obiektywnej oraz zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli." Z kolei, według art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepisy te mają zastosowanie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zwrotu dotacji z uwzględnieniem regulacji z art. 67 ust. 1 u.f.p.: "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.)."
Podnosząc zarzut naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. kasator nie powiązał tego zarzutu z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisu postępowania sądowoadministracyjnego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Tak postawiony zarzut, aby mógł być skuteczny winien zostać powiązany z naruszeniem przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normującego postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, określającego kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania.
Wskazanie podstaw skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania wskazania, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a. nie jest trafny. Przepis ten określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. jest konsekwencją nie stwierdzenia istnienia przesłanek, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkujących uwzględnieniem skargi. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie oraz nie zastosowanie innego nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Jednak mimo dostrzeżonych błędów, mając na względzie treść uchwały Pełnego Składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, (treść dostępna w Internecie na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny tych zarzutów skargi kasacyjnej, które odnoszą się do pogląd Sądu I instancji o zgodności z prawem skontrolowanej przez ten Sąd decyzji ostatecznej.
Należy podkreślić, że zasadniczym ustaleniem dokonanym przez Zarząd Województwa Wielkopolskiego było to, że Fundacja mylnie odczytała wytyczne umowy w zakresie realizacji przedsięwzięć z udziałem środków Europejskiego Funduszu Społecznego w obszarze rynku pracy na lata 2014-2020, Sekcja 3.5.1. szkolenia w pkt. 6, które brzmią: "Osobom uczestniczącym w szkoleniach przysługuje stypendium szkoleniowe, które miesięcznie wynosi 120 % zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jeżeli miesięczna liczba godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin(...)." Skarżąca kasacyjnie błędnie odczytała powyższy zapis umowy i uznała, że godzina szkolenia wynosi 45 minut jak "godzina lekcyjna", zamiast przyjąć, że godzina szkolenia stanowi 60 minut "godziny zegarowej". Biorąc pod uwagę zapis umowy: "jeżeli miesięczna liczba godzin szkolenia wynosi co najmniej 150 godzin" Fundacja nie miała żadnych podstaw do zinterpretowania pojęcia "godzina szkolenia" jako jednostki liczącej 45 minut, przez co dopuściła się nieprawidłowości w wykonywaniu umowy.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2) i pkt 3) u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: ust. 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, ust. 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Natomiast według art. 184 ust. 1 u.f.p., wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.
Dokonując niepodważonych przez Fundację ustaleń faktycznych w sprawie Zarząd Województwa Wielkopolskiego przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego dokonał wykładni zapisów umowy z 16 sierpnia 2019 r. o dofinansowanie [...] , w ramach Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020, Osi Priorytetowej 7 Włącznie Społeczne, Działania 7.1 Aktywna integracja, Podziałania 7.1.2 Aktywna integracja — projekty konkursowe. Następnie działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów Zarząd Województwa Wielkopolskiego ustalił, że zwrotowi podlega [...] złotych wraz z należnymi odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od należności głównej.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).