I GSK 1835/22

I GSK 1835/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący/
Małgorzata Grzelak
Marek Leszczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
I SA/Go 269/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 2022-03-24
I GZ 425/21 - Postanowienie NSA z 2021-12-16
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 305
art. 207 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Marek Leszczyński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 24 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Go 269/21 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. odmawia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 2. oddala skargę kasacyjną; 3. zasądza od D. s. na rzecz Zarządu Województwa Lubuskiego 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 24 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Go 269/21, oddalił skargę D. S. (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Zarządu Województwa Lubuskiego z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], w przedmiocie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiodła skarżąca, a zaskarżając wyrok w całości zarzuciła:
1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. z 2021 r., poz. 305 ze zm.; dalej: u.f.p.), poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowej, pomimo iż przedmiotowe środki wykorzystała z zachowaniem zasad przewidzianych w umowie z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], w szczególności błędne przyjęcie, iż skarżąca była zobligowana do opublikowania zapytania ofertowego na budowę i obsługę stoisk na targach w Bazie Konkurencyjności;
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego orzeczenia, pomimo naruszenia przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów prawa procesowego, tj.:
- art. 7, art. 77 § 1, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozparzenie materiału dowodowego, niezbędnego do rozstrzygnięcia, w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co spowodowało przyjęcie błędnego założenia, iż skarżąca jest zobowiązana do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 75.510,06 zł, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji została wydana decyzja o zwrocie dofinansowania,
- art. 9 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż organ był zobowiązany do czuwania nad tym, aby skarżąca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu powinien udzielać jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, czego nie uczynił, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w konsekwencji została wydana decyzja o zwrocie dofinansowania.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Ponadto skarżąca zrzekła się rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Przy podniesieniu tych zarzutów kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego, bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis. Uzasadniając więc zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (zob. wyroki NSA: z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1342/15; z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2668/15; niepublikowane).
Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy też podkreślić, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09; cbosa. Podkreślenia jednak wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać, bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13; cbosa), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1679/11; cbosa). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy bowiem wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia wskazanej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., sygn. akt I FSK 1448/06; cbosa). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyroki NSA z 19 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 16/13 i 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13; cbosa). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji.
Zarzuty skargi kasacyjnej oparte są na podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W razie więc powołania zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty prawa procesowego. Dopiero bowiem przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych, przyjętych w toku postępowania za podstawę zaskarżonego orzeczenia, umożliwia ocenę procesu subsumpcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący. Przy tak sformułowanym zarzucie skarżąca nie wskazuje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, których to dowodów organ nie zebrał i nie ocenił. Tym bardziej, że ani na etapie prowadzenia postępowania administracyjnego ani też na etapie postępowania przed Sądem I instancji skarżąca nie wskazywała na konieczność przeprowadzania jakichś konkretnych nowych dowodów. Spór w sprawie dotyczył raczej oceny zebranego materiału dowodowego. W tej mierze także, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można niczego zarzucić ani Sądowi oceniającemu zaskarżoną decyzję, ani organowi, który tę decyzję wydał. Organ ocenił bowiem wnikliwie cały zebrany materiał dowodowy oraz odniósł się do stanowiska i argumentów skarżącej. Szerzej na ten temat przy omówieniu zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela także zarzutu dotyczącego naruszenia art. 9 k.p.a. polegającego zdaniem skarżącej na tym, że organ nie czuwał nad tym, aby skarżąca nie poniosła szkody na etapie realizacji umowy z powodu nieznajomości prawa. Trafnie organ zauważył w odpowiedzi na skargę, że nie miał nawet fizycznej możliwości poinformowania (uprzedzenia) skarżącej o tym, że podejmuje ona działania niezgodne z prawem. Nieprawidłowości w działaniu skarżącej dotyczyły bowiem nieopublikowania ogłoszenia o zamówieniu w Bazie Konkurencyjności, zgodnie z pkt 11 i 13 sekcji 6.5.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 oraz przedłożenia do refundacji wydatków nie objętych zakresem projektu w sposób niezgodny z sekcją 6.2 pkt 3 Wytycznych. Te działania beneficjentów nie podlegają bowiem weryfikacji przez instytucje zarządzające lub pośredniczące przed ich dokonaniem. Dopiero podczas kontroli przeprowadzonej ex post w dniach 3 grudnia 2019 r. - 18 marca 2020 r. Zespół Kontrolujący sprawdził prawidłowość poniesionych wydatków zgodnie z Wytycznymi i stwierdził nieprawidłowości, o czym poinformował skarżącą.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą w szczególności na przyjęciu, że skarżąca była zobligowana do opublikowania zapytania ofertowego na budowę i obsługę stoisk na targach w Bazie Konkurencyjności. Powyższy zarzut skarżąca wiąże z wadliwym, w jej ocenie, stanowiskiem Sądu I instancji, który zaaprobował ustalenia organu, że w okolicznościach sprawy, skarżąca zobowiązana była do opublikowania zapytania ofertowego na budowę i obsługę stoisk w Bazie Konkurencyjności.
Z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. wynika, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Z kolei art. 184 ust. 1 u.f.p. stanowi, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Zgodnie natomiast z ust. 2 wskazanego przepisu, przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą K. D. S., w ramach Działania 1.4 Regionalnego Programu Operacyjnego – Lubuskie 2020, podpisała w dniu [...] listopada 2015 r. z Instytucją Zarządzającą RPO-L2020 umowę o dofinansowanie projektu pt. "Zwiększenie poziomu internacjonalizacji Przedsiębiorstwa K. poprzez udział w wydarzeniach o charakterze międzynarodowym na rynku polskim i na rynkach zagranicznych". Wartość zadań dotyczących budowy i obsługi stoisk wystawowych została oszacowana we wniosku aplikacyjnym na kwotę 113.160,00 zł ogółem (92.000,00 zł kwalifikowalne). Zgodnie z pkt 1a sekcji 6.5.2. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszy Spójności na lata 2014-2020 z 19 lipca 2017 r., udzielenie zamówienia w ramach projektu przez beneficjenta następuje zgodnie z zasadą konkurencyjności w przypadku beneficjenta niebędącego zamawiającym w rozumieniu Pzp w przypadku zamówień przekraczających wartość 50.000 zł netto, tj. bez podatku VAT. Skoro więc łączna wartość szacunkowa na wynajem, budowę i obsługę stoiska wystawowego przekroczyła 50.000 zł netto, skarżąca była zobowiązana do zastosowania zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawców. Natomiast zgodnie z pkt 11 sekcji 6.5.2. Wytycznych, w celu spełnienia zasady konkurencyjności należało upublicznić zapytanie ofertowe zgodnie z warunkami, o których mowa w pkt 13 sekcji 6.5.2., zaś upublicznienie zapytania ofertowego polegało na jego umieszczeniu w Bazie Konkurencyjności.
Jak z powyższego zatem widać, co do zasady skarżąca winna swoje zapytania ofertowe upublicznić w Bazie Konkurencyjności, czego jednak nie zrobiła. Zachowanie swoje tłumaczy na kilka sposobów. Przede wszystkim twierdzi, że w styczniu 2018 r. nie była w stanie wskazać przedmiotu zamówienia w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniających wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenia oferty. Po drugie twierdzi, że organ a za nim Sąd I instancji błędnie przyjęli, że mamy do czynienia z jednym zamówieniem. Po trzecie zaś, w jej ocenie WSA w Gorzowie Wielkopolskim pominął, że w tym przypadku nie zachodził obowiązek publikowania zapytania w Bazie Konkurencyjności, bo usługi i roboty mogły być świadczone tylko przez jednego wykonawcę, w ramach zamówienia w zakresie działalności twórczej lub artystycznej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie ma racji. Organ a za nim Sąd I instancji prawidłowo uzasadnili, dlaczego obowiązek publikacji w Bazie Konkurencyjności występował. Otóż zgodnie z pkt 11 działu 6.5. Wytycznych, w przypadku udzielenia zamówienia w częściach (z określonych względów ekonomicznych, organizacyjnych, celowościowych), wartość zamówienia ustala się jako łączną wartość poszczególnych jego części. Niezależnie zatem, czy zapytanie w ramach zamówienia było jednostkowe czy w częściach, jego wartość należało obliczać łącznie. A skoro wartość zamówienia przekraczała 50.000 zł netto, to skarżąca była zobowiązana do zastosowania zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawców.
Ponadto samo działanie skarżącej przeczy jej stanowisku, że w ramach jednego zamówienia nie była w stanie sprecyzować jego parametrów i przez to nie można mówić o łącznym szacowaniu jego kosztów. Wszak skarżąca wystąpiła w dniu 5 stycznia 2018 r. z zapytaniem do trzech podmiotów dotyczącym pojedynczej lub łącznej budowy i obsługi stoisk wystawowych na 10 targach i od dwóch podmiotów otrzymała oferty waśnie na budowę i obsługę łącznie tych 10 targów: od A. Sp. z o.o. w K. w łącznej kwocie 208.000 zł netto oraz od A. E. K. w [...] w łącznej kwocie 200.000 zł netto.
Także okoliczność, że skarżąca do budowy i obsługi stoisk wybrała ostatecznie nie jednego wykonawcę tylko kilku, przeczy jej stanowisku, że "usługi i roboty mogły być świadczone tylko przez jednego wykonawcę, w ramach zamówienia w zakresie działalności twórczej lub artystycznej". Trafnie wyjaśnił Sąd I instancji, że poszczególne zamówienia nie dotyczyły wykonania zabudowy z nietypowych materiałów oraz w nietypowym kształcie, a zakres zamówień wskazany w zapytaniu nie różnił się znacząco od ostatecznie udzielonych zamówień. Potwierdził to także materiał zdjęciowy, z którego wynika wprost, że "zabudowa nie różniła się od siebie w sposób znaczący".
Na koniec zauważenia też wymaga, że organ trafnie wskazał, że w Bazie Konkurencyjności w latach 2017-2018 zamieszczane były zapytania ofertowe (wskazał je i miejsce ich publikacji internetowej), co jego zdaniem przeczy stanowisku skarżącej, że udzielenie zamówienia na wykonanie zabudowy w trybie zasady konkurencyjności było niemożliwe.
Oceniając całokształt sprawy Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje rację Sądowi I instancji i organowi, że nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżąca zrealizowała ciążący na niej obowiązek upublicznienia zapytania ofertowego w przedmiotowej Bazie Konkurencyjności. Konstatacja ta jest tym bardziej usprawiedliwiona gdy się zważy, że w skardze kasacyjnej sama skarżąca tłumaczy swoje stanowisko brakiem doświadczenia i nieznajomością prawa. Kwestie te niestety, jak już wyżej wskazano, nie mogą sanować naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2012 z dnia 17 grudnia 2013 r. (Dz.U.EU.L.2013.347.320).
W tym miejscu wskazania jeszcze wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej kasacyjnie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną na zasadzie prawa pomocy, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a., przy czym wniosek o przyznanie prawa pomocy oraz wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej stosownie do art. 254 § 1 p.p.s.a., składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).