I GSK 1817/21

I GSK 1817/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Henryk Wach /sprawozdawca/
Izabella Janson
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 3630/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-09-27
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 22 ust. 4 i ust. 5; art. 5 pkt 39;art. 270 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. & C. P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 3630/21 w sprawie ze skargi D. & C. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D. & C. P. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 września 2021 r., V SA/Wa 3630/21 oddalił skargę D. & C. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty należności celnych.
D. & C. P. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku domagała się jego uchylenia w całości. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj.:
- § 22 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1498) w zw. z przepisem art. 270 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny z 9 października 2013 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 269, str. 1, dalej: "UKC") - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że instytucja powrotnego wywozu towarów dotyczy jedynie towarów o statusie celnym nieunijnym wyprowadzanych poza obszar celny Unii Europejskiej, a nie również towarów dostarczanych na pokłady statków powietrznych w lotach wewnątrzunijnych;
- § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zgłoszeń celnych w zw. z przepisem art. 270 UKC - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że sformułowanie "niezależnie od miejsca przeznaczenia" należy rozumieć jako miejsce znajdujące się poza obszarem celnym Unii Europejskiej;
- § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie zgłoszeń celnych w zw. z przepisem art. 270 UKC - poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na fakt, że towary dostarczone na statek zostały dostarczone na statek powietrzny, którego miejscem przeznaczenia był port lotniczy na terenie Unii Europejskiej;
- art. 79 ust. 1 lit. a) UKC poprzez określenie kwoty należności celnych przywozowych wynikającej z długu celnego powstałego z tytułu naruszenia jednego z warunków wymaganych do objęcia procedurą celną powrotnego wywozu towarów nieunijnych pomimo, że dług celny nie powstał;
- art. 245 ust. 1 lit k) i o) Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (dalej: RDEL lub Rozporządzenie Delegowane), w zw. z art. 270 UKC - poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie ze względu na fakt, że towary zostały dostarczone na statki powietrzne, których miejscem przeznaczenia były porty lotnicze na terenie Unii Europejskiej;
- art. 245 ust. 1 lit. k) i o) Rozporządzenia Delegowanego w zw. z art. 270 UKC, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że instytucja powrotnego wywozu towarów nie dotyczy towarów dostarczanych na pokłady statków powietrznych w lotach wewnątrzunijnych;
- art. 5 ust. 1 pkt 39 UKC - poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przyjęcie zgłoszenia celnego nie stanowi "decyzji" w rozumieniu regulacji celnych;
2) przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.;
- art. 22 ust. 4 oraz ust. 5 UKC, poprzez wydanie decyzji o określeniu kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pomimo, że decyzja o przyjęciu zgłoszenia celnego nr MRN [...] z [...] lipca 2017 r. do powrotnego wywozu jest ważna i obowiązuje.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 27 września 2021 r., V SA/Wa 3630/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie. 27 lipca 2017 r. firma "D. & C. P." Sp. z o.o. w W. zgłosiła do powrotnego wywozu objęte uprzednio procedurą specjalną składowania celnego towary w postaci papierosów P. M. R. oraz P. M. B. w łącznej ilości 3800 sztuk – 19 kartonów. Zgłoszenia celnego dokonano z wykorzystaniem systemu informatycznego ECS (System Kontroli Eksportu), które zostało zarejestrowane według numeru ewidencyjnego MRN. W polu zgłoszenia dotyczącym procedury celnej zastosowano kod "3171" oznaczający powrotny wywóz towarów nieunijnych następujący po zastosowaniu procedury specjalnej składowania celnego. Do zgłoszenia celnego dołączono fakturę z [...] lipca 2017 r. wystawioną na kwotę 117,00 EUR. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie przyjął wskazane zgłoszenie celne, a następnie przystąpił do jego weryfikacji polegającej na kontroli dokumentów. Ustalono, że skoro część towarów wykazanych w dokumentach nie wyprowadzono poza obszar celny Unii, to nie miało zastosowania zgłoszenie do powrotnego wywozu towarów uprzednio objętych procedurą składowania celnego o wykazanym w zgłoszeniu kodzie 3171. Zgłoszenie do powrotnego wywozu części towarów objętych zgłoszeniem celnym MRN z [...] lipca 2017 r., dostarczonych na statek powietrzny, jako środki spożywcze oraz inne artykuły przeznaczone do spożycia lub sprzedaży na pokładzie, którego miejscem przeznaczenia był port lotniczy zlokalizowany na terenie Unii Europejskiej, nastąpiło z naruszeniem jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru powrotnym wywozem, o którym mowa w art. 270 UKC, tj. warunku wyprowadzenia towaru poza obszar celny Unii. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie określił kwotę należności celnych przywozowych w wysokości 120 PLN wynikającą z długu celnego powstałego z tytułu naruszenia jednego z warunków wymaganych do objęcia procedurą celną powrotnego wywozu towarów nieunijnych w postaci papierosów, do których zastosowano uprzednio procedurę składowania celnego. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem przepisom postępowania, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Przepisy postępowania mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego. Przepisami postępowania, które w tej sprawie miały zastosowanie są przepisy p.p.s.a.; UKC; O.p.
Według obowiązującego od 1 maja 2016 r. Artykułu 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (dalej: "UKC"), niniejsze rozporządzenie ustanawia unijny kodeks celny (kodeks) określający ogólne przepisy i procedury mające zastosowanie do towarów wprowadzanych na obszar celny Unii lub z niego wyprowadzanych. Natomiast, zgodnie z art. 1 ustawy Prawo celne, ustawa reguluje w zakresie uzupełniającym przepisy prawa unijnego (...) - oraz związane z tym prawa i obowiązki osób, a także uprawnienia i obowiązki organów celnych. W postępowaniu w sprawie celnej mają odpowiednio zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej wskazane w art. 73 ust. 1 pkt 1) i pkt 2) ustawy Prawo celne.
Przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie pismem z [...] lutego 2020 r. powiadomił osobę o możliwości przedstawienia swojego stanowiska. Postępowanie w sprawie celnej zostało zainicjowane przez organ celny bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby (art. 29 UKC). Przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji (art. 22 ust. 6 UKC).
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. w pkt 2) petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 22 ust. 4 oraz ust. 5 UKC - poprzez wydanie decyzji o określeniu kwoty należności celnych przywozowych wynikających z długu celnego pomimo, że decyzja o przyjęciu zgłoszenia celnego nr MRN [...] z [...] lipca 2017 r. do powrotnego wywozu jest ważna i obowiązuje.
Przepisy te brzmią: "Jeżeli decyzja lub przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej, zaczyna ona obowiązywać z dniem jej doręczenia wnioskodawcy lub z dniem uznania jej za doręczoną. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 45 ust. 2, wydane decyzje są stosowane przez organy celne od tego dnia (ust. 4 art. 22 UKC)." "Jeżeli przepisy prawa celnego nie stanowią inaczej decyzja jest ważna bezterminowo (ust. 5 art. 22 UKC)."
Zgodnie z art. 5 pkt 39) UKC, "decyzja" oznacza każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób. Natomiast, według art. 5 pkt 13) UKC, "zgłoszenie do powrotnego wywozu" oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar wyprowadzenia towarów nieunijnych z obszaru celnego Unii, z wyjątkiem towarów objętych procedurą wolnego obszaru celnego lub czasowo składowanych. Zgodnie z art. 5 pkt 14) UKC, "powiadomienie o powrotnym wywozie" oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar wyprowadzenia z obszaru celnego Unii towarów nieunijnych objętych procedurą wolnego obszaru celnego lub czasowo składowanych.
Omawiany zarzut skargi kasacyjnej opiera się na twierdzeniu kasatora, że przyjęcie zgłoszenia celnego z [...] lipca 2017 r. jest decyzją ważną i obowiązującą, co uniemożliwia wydanie decyzji określającej kwotę należności przywozowych dla danych towarów, decyzji konkretyzującej dług celny, tj. nałożony na osobę z mocy prawa obowiązek zapłaty stosownej kwoty należności celnych przywozowych, określonej dla danych towarów na mocy obowiązujących przepisów prawa celnego.
Zarzut ten nie jest trafny już tylko z tego powodu, że decyzja o jakiej mowa w art. 5 pkt 39) UKC jest aktem wydanym przez organy celne obowiązującym z dniem doręczenia wnioskodawcy lub z dniem uznania za doręczony i stosowanym przez organy celne od tego dnia. Według art. 22 ust. 7 UKC, decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 44. Prawo do wniesienia odwołania uregulowane w art. 44 ust. 1 i 4 UKC stanowi: Każda osoba ma prawo do odwołania się od wydanej przez organy celne decyzji w zakresie stosowania przepisów prawa celnego, dotyczącej jej bezpośrednio i indywidualnie. Państwa członkowskie zapewniają procedury odwoławcze umożliwiające szybkie potwierdzenie lub skorygowanie decyzji wydawanych przez organy celne. Ponadto, zgodnie z art. 26 UKC, z wyjątkiem sytuacji, w których skutek decyzji jest ograniczony do jednego państwa członkowskiego lub większej ich liczby, decyzje dotyczące stosowania przepisów prawa celnego są ważne na całym obszarze celnym Unii. Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (RWUKC) w Artykule 10 Systemy teleinformatyczne na potrzeby decyzji stanowi: Do wymiany i przechowywania informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą mieć wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, oraz informacji dotyczących wszelkich późniejszych zdarzeń, które mogą mieć wpływ na pierwotny wniosek lub decyzję, wykorzystuje się system teleinformatyczny utworzony w tym celu zgodnie z art. 16 ust. 1 kodeksu. Właściwy organ celny udostępnia informacje za pośrednictwem tego systemu niezwłocznie, najpóźniej w terminie siedmiu dni od daty ich uzyskania. Do wymiany informacji dotyczących wniosków i decyzji, które mogą wywierać wpływ na więcej niż jedno państwo członkowskie, wykorzystuje się zharmonizowany unijny interfejs dla przedsiębiorców opracowany przez Komisję i państwa członkowskie działające w porozumieniu. Według art. 22 ust. 6 zdanie drugie UKC, po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Zgodnie zaś z art. 73 pkt 2) ustawy Prawo celne, do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy (...) art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa: Decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu podatkowego; 2) datę jej wydania; 3) oznaczenie strony; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 8) podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego.
Z przepisów tych wynika, że przyjęcie zgłoszenia celnego nie jest decyzją, o jakiej mowa w art. 5 pkt 39) UKC oraz art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 O.p.
Zgodnie z art. 5 pkt 12) UKC, "zgłoszenie celne" oznacza czynność, przez którą osoba w wymaganej formie i w określony sposób wyraża zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, wskazując w stosownych przypadkach wszelkie szczegółowe ustalenia, które mają mieć zastosowanie. Według art. 158 ust. 1 i 3 UKC, wszystkie towary, które mają być objęte procedurą celną, z wyjątkiem procedury wolnego obszaru celnego, obejmuje się zgłoszeniem celnym właściwym dla danej procedury. Towary unijne zgłoszone do wywozu, procedury unijnego tranzytu wewnętrznego lub procedury uszlachetniania biernego podlegają dozorowi celnemu od chwili przyjęcia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, do czasu wyprowadzenia ich z obszaru celnego Unii, zrzeczenia na rzecz skarbu państwa lub ich zniszczenia lub do czasu unieważnienia zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 5 pkt 27) UKC, "dozór celny" oznacza ogólne działania prowadzone przez organy celne w celu zapewnienia przestrzegania przepisów prawa celnego i, w stosownych przypadkach, innych przepisów mających zastosowanie do towarów podlegających tym działaniom. Według art. 162 ust. 1 UKC, standardowe zgłoszenie celne zawiera wszystkie dane niezbędne do stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary. Natomiast, zgodnie z art. 170 ust. UKC, nie naruszając przepisów dla art. 167 ust. 1, zgłoszenie celne może zostać złożone przez każdą osobę mogącą dostarczyć wszystkie informacje, które są wymagane do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są dane towary. Osoba ta musi również mieć możliwość przedstawienia tych towarów lub spowodowania ich przedstawienia organom celnym (...). Artykuł 172 Przyjęcie zgłoszenia celnego (UKC) stanowi: Zgłoszenie celne spełniające warunki określone w niniejszym rozdziale jest niezwłocznie przyjmowane przez organy celne, jeżeli towary, których dotyczy zostały przedstawione organom celnym. Jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
Zgodnie z art. 188 Weryfikacja zgłoszenia celnego (UKC), organy celne, w celu zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym, mogą: skontrolować zgłoszenie i dokumenty załączane do zgłoszenia; zażądać od zgłaszającego dostarczenia innych dokumentów; przeprowadzić rewizję towarów; pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów. Według art. 191 ust. 1 i 3 UKC, wyniki weryfikacji zgłoszenia celnego wykorzystuje się do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą towary zostały objęte. Wyniki weryfikacji przeprowadzonej przez organy celne mają jednakową moc wiążącą na całym obszarze celnym Unii. Zgodnie z art. 194 ust. 1 UKC, jeżeli spełnione są warunki do objęcia towarów daną procedurą i towary nie są przedmiotem żadnych zakazów i ograniczeń, organy celne zwalniają towary po weryfikacji danych w zgłoszeniu celnym lub po przyjęciu ich bez weryfikacji (...). Według art. 201 UKC, towary nieunijne przeznaczone do wprowadzenia na rynek Unii lub przeznaczone do osobistego użytku lub konsumpcji na obszarze celnym Unii są obejmowane procedurą dopuszczenia do obrotu. Dopuszczenie do obrotu wymaga: pobrania wszelkich należnych należności celnych przywozowych; pobrania - w stosownych przypadkach - innych należności zgodnie z właściwymi obowiązującymi przepisami dotyczącymi pobierania tych należności; zastosowania środków polityki handlowej oraz zakazów i ograniczeń, jeżeli nie musiały one być stosowane na wcześniejszym etapie; oraz załatwienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie danych towarów. Dopuszczenie do obrotu nadaje towarom nieunijnym unijny status celny. Zgodnie z art. 5 pkt 23) UKC, "towary unijne" oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii: towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii; towary wprowadzone na obszar celny Unii z krajów lub terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu; towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b).
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., ponieważ kasator nie podważył zasadniczego ustalenia, że skoro część towarów nieunijnych wykazanych w dokumentach nie wyprowadzono poza obszar celny Unii, to nie miało zastosowania zgłoszenie do powrotnego wywozu towarów uprzednio objętych procedurą składowania celnego. W tym wypadku, zastosowanie miał art. 79 ust. 1 lit. c) UKC, jeżeli towary podlegają należnościom celnym przywozowym, dług celny w przywozie powstaje w przypadku niewypełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towarów nieunijnych procedurą celną lub przyznania zwolnienia z cła lub obniżonej stawki celnej przywozowej ze względu na końcowe przeznaczenie towaru.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 270 ust. 1 UKC, towary nieunijne, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii podlegają zgłoszeniu do powrotnego wywozu składanemu we właściwym urzędzie celnym. Według art. 263 ust. 1 UKC, towary, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii zostają objęte deklaracją poprzedzającą wyprowadzenie, którą należy złożyć we właściwym urzędzie celnym w określonym terminie, zanim towary zostaną wyprowadzone poza obszar celny Unii. Zgodnie z art. 267 ust. 1 UKC, towary, które mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii podlegają dozorowi celnemu i mogą zostać poddane kontrolom celnym. W stosownych przypadkach organy celne mogą wyznaczyć obowiązującą trasę oraz obowiązujący termin, w którym towary mają zostać wyprowadzone poza obszar celny Unii.
Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Wszelka argumentacja podniesiona przez kasatora w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Skoro kasator nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).