I GSK 1808/22

I GSK 1808/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Surmacz /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Tomasz Smoleń /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I SA/Kr 1159/21 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-03-16
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 277
art. 18 § 1 i § 2, art. 129 § 1, art. 151 § 1
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 184, art. 207 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U.UE.L 2013 nr 347 poz 320 art. 2 pkt 36
Rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego  na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące  Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu  Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. NSA Jacek Surmacz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Agnieszka Juszyńska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 marca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 1159/21 w sprawie ze skargi T. w C. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2021 r. nr ZPO-III.3160.1.5.2021.PŚ w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. w C. na rzecz Zarządu Województwa Małopolskiego 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: "WSA") wyrokiem z dnia 16 marca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 1159/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. w C. (dalej: "skarżący" lub "beneficjent") na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego (dalej: "organ") z dnia 15 czerwca 2021 r., nr ZPO-III.3160.1.5.2021.PŚ w przedmiocie zwrotu dofinansowania – oddalił skargę.
Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."):
a) naruszenie art. 129 § 1 w zw. z art. 151 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 277 – dalej: "k.p.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA, że organ prawidłowo ustalił, że doszło do naruszenia ich postanowień i w konsekwencji utrzymania w mocy decyzji organu utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości nakazującej zwrot środków pochodzących z budżetu środków europejskich w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 12.575,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r. oraz środków pochodzących z krajowego współfinansowania w ramach Budżetu Państwa w wysokości 1.782,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r.,
b) naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm. – dalej: "u.f.p.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez WSA, że organ prawidłowo ustalił, że doszło do naruszenia ich postanowień i w konsekwencji utrzymania w mocy decyzji organu utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości nakazującej zwrot środków pochodzących z budżetu środków europejskich w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 12.575,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r. oraz środków pochodzących z krajowego współfinansowania w ramach Budżetu Państwa w wysokości 1.782,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r.;
c) naruszenie art. 2 pkt 36) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320 z dnia 2013.12.20 – dalej: "rozporządzenie (UE) Nr 1303/2013") poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, że w niniejszej sprawie wystąpiła "nieprawidłowość" w rozumieniu ww. przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania przez WSA w mocy decyzji organu utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości nakazującej zwrot środków pochodzących z budżetu środków europejskich w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 12.575,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r. oraz środków pochodzących z krajowego współfinansowania w ramach Budżetu Państwa w wysokości 1.782,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r.
2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") poprzez zignorowanie przez WSA faktu, że organ dokonał wadliwej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego w sprawie, skutkiem czego doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie doszło do wystąpienia szkody w budżecie ogólnym UE, a co przejawia się m.in. tym, że nie wziął pod uwagę przy wydawaniu decyzji załączonych przez skarżącego dokumentów, co spowodowało nieuzasadnione przyjęcie, że pomiędzy I.S. i M.M. a Fundacją Rozwoju Regionu [...] z siedzibą w [...] nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji organu utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości nakazującej zwrot środków pochodzących z budżetu środków europejskich w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego w wysokości 12.575,07 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r. oraz środków pochodzących z krajowego współfinansowania w ramach Budżetu Państwa w wysokości 1.782,65 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych od dnia 20 grudnia 2019 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc, postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności zarzutów, przytoczonych w ww. skardze kasacyjnej.
Jak wynika z akt sprawy, przyczyną wydania decyzji nakazującej zwrot dofinansowania jest przyjęcie, że pomiędzy I.S., jak i M.M. a Fundacją Rozwoju Regionu [...] z siedzibą w [...] nie doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy, jak wywodził beneficjent, lecz osoby te zostały zaangażowane w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat (odpowiednio 1,325 i 1,5), co stanowi naruszenie obowiązujących beneficjenta procedur, tj. § 8 ust. 3 umowy o dofinansowanie z dnia 29 listopada 2019 r. nr RPMP.09.03.00-12-0004/19-00 w zw. z art. 129 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p.
Organ wskazał, że z porównania opisu rodzaju pracy określonej w umowie o pracę nr [...] z dnia 31 sierpnia 2015 r. oraz w załączniku nr 1, jak również zakresu obowiązków wskazanych na każdym z ww. stanowisk wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez I.S. pracy, jaki i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim praca wykonywana przez I.S. obejmuje szeroko rozumiane doradztwo. Zbieżność wykonywanych przez nią prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie każdego z zajmowanych przez I.S. stanowisk ("doradca": kluczowy w ramach OWES, biznesowy w ramach "Zostań [...]"), ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez nią czynności.
Podobnie, z porównania opisu rodzaju pracy określonej w umowie o pracę nr [...] z dnia 30 kwietnia 2018 r. oraz w załącznikach nr 5 i 6, jak również zakresu obowiązków wskazanych na każdym z ww. stanowisk wynika, że zarówno rodzaj wykonywanej przez M.M. pracy, jaki i zakresy obowiązków są pokrewne. Przede wszystkim praca wykonywana przez M.M. obejmuje pracę biurową i szeroko rozumiane doradztwo. Każdy rodzaj pracy dotyczy realizacji projektów zewnętrznych przez beneficjenta. Zbieżność wykonywanych przez nią prac potwierdza nie tylko semantyczne brzmienie każdego z zajmowanych przez M.M. stanowisk (opiekun inkubatora/benchmarker, specjalista ds. obsługi CST oraz UP, specjalista ds. monitoringu), ale przede wszystkim zakres wykonywanych przez nią czynności.
Kompetencje i doświadczenie I.S. i M.M. wymagane do wykonywania przez nie pracy na ww. stanowiskach nie zostały zakwestionowane w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Organ podkreślił, że podstawą żądania zwrotu środków nie są nieprawidłowości związane z zatrudnieniem w projekcie osób niespełniających wymagań określonych na zajmowanych przez nich stanowiskach pracy, lecz nieprawidłowości związane z przedstawieniem przez beneficjenta do rozliczenia wydatków dotyczących wynagrodzeń I.S. i M.M., które zostały zaangażowane w łącznym wymiarze przekraczającym 1 etat (odpowiednio 1,325 i 1,5).
WSA zaakceptował stanowisko organu, jako prawidłowe.
Zarzuty skargi kasacyjnej, które są oparte na obu podstawach kasacyjnych, określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., nie podważają skutecznie tego stanowiska.
Należy wskazać w pierwszej kolejności, że zarzuty kasacyjne naruszenia prawa materialnego zostały sformułowane w ten sposób, że strona skarżąca zarzuca naruszenie przepisów wskazanych w punkcie 1a, b i c petitum skargi kasacyjnej poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z kolei naruszenie prawa procesowego, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, polega na: wadliwej i wybiórczej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, braku zebrania i nie rozpatrzenia całości materiału dowodowego skutkiem czego doszło nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy a w efekcie przyjęcia, że doszło do wystąpienia szkody w budżecie ogólnym UE.
W związku z treścią i sposobem sformułowania wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, należy przypomnieć postawione przez ustawodawcę wymogi w tym zakresie.
W myśl art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Na gruncie art. 176 p.p.s.a. obowiązki autora skargi kasacyjnej związać należy z kilkoma wymogami, spośród których istotne znaczenie ma także przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Należy zatem podać konkretne przepisy prawa, którym zdaniem skarżącego, uchybił sąd, określić ich charakter na gruncie art. 174 pkt 1 lub pkt 2 p.p.s.a. oraz zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi.
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy wskazanie, jaki konkretny i oznaczony indywidualnie przepis prawny, mający charakter bądź materialny bądź procesowy, został w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony. Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie.
Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wskazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd błędnie określił podstawę orzekania lub stosując wybrany przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej ujętej w przepisie prawa.
W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, jaki przepis powinien być zastosowany bądź w jaki sposób przepis powinien być zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany.
Uzasadniając natomiast naruszenie przepisów postępowania wykazać ponadto należy, że podnoszone w podstawach skargi kasacyjnej uchybienie, występujące we wskazanej postaci, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podsumowując, o ile zarzut materialnoprawny można oprzeć na błędnej wykładni prawa lub wadliwym jego zastosowaniu, o tyle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dopuszcza oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie procesowym, ale jedynie jeśli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zatem zarzutów procesowych obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie również tej okoliczności.
Przechodząc do oceny zarzutów procesowych postawionych w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, jakie konkretnie dowody pominął WSA. Ogólnikowe stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że "z przeprowadzonego postępowania dowodowego a w szczególności dowodów zaoferowanych przez Skarżącego w toku postępowania administracyjnego wynika ponad wszelką wątpliwość, że pomiędzy I.S. i M.M. a Fundacją Rozwoju Regionu [...] z siedzibą w [...] doszło do nawiązania dwóch stosunków pracy" nie spełnia wymogu precyzyjnego określenia, które z dowodów zostały pominięte przez WSA, i jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Dalej skarżący przedstawia wywód odnośnie do zakresów obowiązków, na jakich były zatrudnione I.S. i M.M. wskazując, że WSA błędnie przyjął (w ślad za organem), że nie ma to znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Jest to stwierdzenie za daleko idące a w konsekwencji nieuprawnione ponieważ WSA podzielając ocenę organu odnośnie do zakresu wzmiankowanych obowiązków, szczegółowo je wymienił i przedstawił argumenty na poparcie prawidłowości takiego stanowiska. Natomiast za prawnie irrelewantne WSA uznał wyłącznie argumenty skarżącego związane z brakiem przeanalizowania przez organ Standardów OWES oraz Standardu Usług Projektu Realizowanego w Ramach Poddziałania 8.3.1. WSA wskazał przy tym, z jakiego powodu zajmuje takie stanowisko. WSA jasno stwierdził w tym aspekcie, że zarzucane beneficjentowi naruszenia nie są związane z brakiem kompetencji, umiejętności czy też doświadczenia do wykonywania przez I.S. i M.M. pracy na ww. stanowiskach. Pogląd WSA należy podzielić. Z kolei uzasadnienie zarzutów kasacyjnych w tej części stanowi powielenie wcześniejszego stanowiska beneficjenta. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA słusznie uczynił aprobując, jako zgodny z prawem przebieg postępowania w zakresie zbierania i oceny dowodów zebranych w sprawie. Obszerny materiał dowodowy został przeanalizowany przez organ a wnioski z niego wyciągnięte nie są z nim sprzeczne.
Mając to na uwadze należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania nie zasługują na uwzględnienie.
Podobnie należy ocenić zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Jak już wskazano, dla podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewidziano dwie formy naruszenia prawa materialnego, które mogą stanowić przedmiot zarzutu kasacyjnego: błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Formułując skargę kasacyjną, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest precyzyjne wskazanie, którą formę naruszenia prawa materialnego zarzuca sądowi I instancji. W petitum niniejszej skargi kasacyjnej wskazano dwie formy naruszenia prawa materialnego które mogą stanowić przedmiot zarzutu kasacyjnego, tzn. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów: art. 129 § 1 w zw. z art. 151 § 1 w zw. z art. 18 § 1 i 2 k.p.; art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.f.p.; art. 2 pkt 36) Rozporządzenia (UE) Nr 1303/2013.
W uzasadnieniu tych zarzutów, skarżący zarzuca WSA błędną interpretację art. 18 k.p. w aspekcie stwierdzenia zawartego w zaskarżonym wyroku, że na gruncie niniejszej sprawy nie miało miejsca świadczenie pracy w godzinach nadliczbowych. Skarżący prowadzi dalej wywód, że skoro według WSA pracownicy nie mogli wyrazić zgody na pracę w ponad maksymalnym wymiarze, gdyż takie postanowienie narusza przepisy k.p. i jest nieważne, to powstaje wątpliwość, na jakiej podstawie prawnej I.S. i M.M. świadczyły pracę. Według skarżącego, w przypadku postanowień mniej korzystnych nie można mówić o nieważności stosunku pracy, tylko do istniejącego ważnego stosunku pracy należy stosować obowiązujące przepisy. W tej sytuacji należy według skarżącego zastosować art. 151 k.p., a więc istnieje możliwość zatrudnienia pracownika ponad obowiązującą normę czasu pracy byleby nie doszło do przekroczenia limitu 150 godzin w roku kalendarzowym (....). Odnosząc się do tej argumentacji należy wskazać, że nawet gdyby przyjąć, że stanowisko skarżącego jest w tym zakresie właściwe to nie podważa ono prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Na gruncie tej sprawy beneficjent nie przedstawił bowiem do rozliczenia godzin nadliczbowych I.S. i M.M. ale dokumenty z jednego stosunku pracy tych osób. Tym samym, wszelkie dalsze wywody skarżącego (w tym przedstawione w ramach rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) dotyczące tego, że przekroczenie odpowiednio o 0,325 i 0,5 nie przekracza 150 godzin w roku kalendarzowym a więc nie naruszono żadnego z przepisów k.p. nie może prowadzić do skutków pożądanych przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, a mianowicie do wyeliminowania zaskarżonego wyroku z obrotu prawnego.
W efekcie, wbrew poglądowi skarżącego, WSA słusznie uczynił akceptując, jako zgodne z prawem, stanowisko organu, że w niniejszej sprawie doszło do "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia (UE) nr 1303/2013, co musiało skutkować wydaniem decyzji określającej kwotę do zwrotu przez beneficjenta.
Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 2.700 zł obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).