I GSK 1784/21

I GSK 1784/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /sprawozdawca/
Henryk Wach /przewodniczący/
Jacek Boratyn
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I SA/Ol 369/21 - Wyrok WSA w Olsztynie z 2021-09-01
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2029
art. 33 ust. 4
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del WSA. Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 369/21 w sprawie ze skargi F. w O. na czynność Prezydenta Olsztyna w przedmiocie dotacji oświatowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. w O. na rzecz Prezydenta Olsztyna 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 369/21 oddalił skargę F. z siedzibą w O. (dalej "skarżąca", "Fundacja") na czynność Prezydenta Olsztyna w postaci odmowy udzielenia dotacji w terminie wcześniejszym.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta Olsztyna o udzielenie dotacji w roku 2021 na rzecz N. dla dzieci z [...] tj. w terminie wcześniejszym niż od następnego roku budżetowego. Fundacja powołała się na art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 z późn. zm.), dalej "u.f.z.o.". W odpowiedzi na wniosek o udzielenie dotacji w 2021 r., pismem z dnia [ ...]lutego 2021 r. znak sprawy: [...] Prezydent Miasta Olsztyna nie wyraził zgody na udzielenie dotacji ww. Szkole, z powodu braku wolnych środków w budżecie Miasta Olsztyna. Następnie Fundacja wezwała Prezydenta Miasta Olsztyna do usunięcia naruszenia prawa i przyznanie wnioskodawcy dotacji w roku 2021 r.
W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta Olsztyna w piśmie z dnia [...] marca 2021 r. Nr [...] wskazał na treść art. 33 ust. 4 u.f.z.o i wskazał, że na terenie Miasta Olsztyna funkcjonują trzy jednostki oświatowe, które są w stanie zapewnić profesjonalne kształcenie dwójce niepełnosprawnych dzieci, które miały uczęszczać do placówki prowadzonej przez F. Zdaniem organu, placówki te cieszą się renomą w zakresie leczenia dzieci z [...].
Skarżący zaskarżyli tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, który wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. sygn. akt I SA/Ol 369/21 ją oddalił. Sąd I instancji wskazał, że Prezydent Miasta Olsztyna w piśmie z dnia 24 lutego 2021 r. uzasadnił swoje stanowisko brakiem wolnych środków w budżecie Miasta Olsztyna. Rozwijając je w piśmie z dnia 30 marca 2021 r. wskazał on na szereg placówek, które w profesjonalny sposób są w stanie zapewnić godne warunki kształcenia i terapii dzieciom dotkniętych [...]. Wymienione przez organ ośrodki zlokalizowane są na terenie należącym do Miasta Olsztyna. Mając na uwadze szczegółowe wyliczenie tych placówek, nie sposób uznać, iż organ nie wziął pod uwagę interesu dwójki dzieci, które miały realizować kształcenie w N. Skoro jest możliwość podjęcia przez nich terapii w innych ośrodkach, interes małoletnich w tym zakresie jest w całości zabezpieczony. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że czynności Prezydenta Miasta Olsztyna pozostają w zgodzie z przepisami prawa. Odmawiając uwzględnienia wniosku, organ nie naruszył granic uznania administracyjnego. Ustalił stan faktyczny, którego skarżąca nie podważyła. W konsekwencji Sąd I instancji uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 33 ust. 4 u.f.z.o.
Następnie skarżąca, na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zaskarżyła wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 01 września 2021 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt ISA/O1369/21. Powyższy wyrok zaskarżyła w całości.
Sądowi I instancji, w trybie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne odmówienie skarżącej zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, a tym samym niezasadne odmówienie skarżącej przyznania dotacji na rok 2021, w sytuacji gdy zasady sprawiedliwości, konstytucyjna zasada równości oraz ustawowa idea zaspokajania przez jednostkę samorządu terytorialnego zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym z zakresu edukacji bezspornie przemawiały za wyrażeniem przez Prezydenta Olsztyna zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów;
2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy, podważenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej i naruszenie słusznego interesu Skarżącej, poprzez niewyrażenie zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji, bez uzasadnionej ku temu podstawy faktycznej oraz prawnej, a przede wszystkim poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i wniosła o:
1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 188 p.p.s.a., oraz rozpoznanie złożonej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny i stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności;
względnie - w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona
2. uchylenie w całości, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie;
3. zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
W związku z treścią skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ów wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Aby skarga kasacyjna mogła być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ma wskazywać konkretny przepis prawa materialnego naruszonego przez sąd ze wskazaniem, na czym, zdaniem strony skarżącej, polegała niewłaściwa wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd, jaka powinna być wykładnia właściwa lub jaki inny przepis powinien być zastosowany, a także na czym polegało naruszenie przepisów postępowania sądowego i jaki istotny wpływ na wynik sprawy (treść orzeczenia) mogło ono mieć (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie analizuje tejże sprawy po raz kolejny w jej całokształcie, związany jest natomiast wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, gdyż to one nadają kierunek kontroli i badania zgodności z prawem kwestionowanego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wymaga to zatem prawidłowego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych, wyraźnego wskazania na przepisy, których naruszenia strona upatruje w kwestionowanym orzeczeniu sądu I instancji, z uwzględnieniem konkretnych jednostek redakcyjnych (artykułu, paragrafu, ustępu itd.) przepisów prawa (por. wyroki NSA z: 29 marca 2018 r. sygn. akt I FSK 13/18, 19 września 2017 r., sygn. akt I FSK 126/16; 29 września 2017 r., sygn. akt I FSK 868/16; 19 października 2017 r., sygn. akt II GSK 1701/17; te orzeczenia oraz powoływane dalej dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno natomiast szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno wskazywać na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, a zatem nawiązywać do przepisów prawa, których naruszenie strona skarżąca zarzuca Sądowi I instancji. Powinno także zawierać argumentację na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05, także por. J. Drachal, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera, Warszawa 2011).
Ponadto, zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty mają być uzasadnione, a to oznacza, że strona ma wyjaśnić na czym polega naruszenie przepisu, ma wskazać jak przepis powinien być rozumiany oraz wykazać, jak ten przepis należało zastosować. W przypadku formułowania w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nałożono na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek wykazania nie tylko tego, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, lecz również tego, że naruszenie to mogło mieć wpływ, i to istotny, na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że skuteczne podniesienie takiego zarzutu wymaga wykazania istnienia związku przyczynowego między wspomnianym naruszeniem a treścią rozstrzygnięcia polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia byłaby inna. W rezultacie użyte w treści tego przepisu pojęcie "mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać tylko z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania, co oznacza, że skarżąca powinna uzasadnić, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str. 368).
W będącej przedmiotem rozpoznania skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu zasadniczo podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona w taki sposób, że większość zarzutów skargi kasacyjnej pozostaje w związku funkcjonalnym, co wymaga ich łącznego rozpoznania.
Na wstępie rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia powyższych wymogów, zawierając wady zarówno w zakresie sformułowania zarzutów, jak i ich uzasadnienia. Sąd II instancji nie może domniemywać kierunków i zakresu weryfikacji wyroku Sądu I instancji, jeżeli wprost nie wynika to z treści skargi kasacyjnej. Wprawdzie wadliwość rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie daje podstaw do odrzucenia tego środka prawnego, gdyż możliwa była rekonstrukcja przez Naczelny Sąd Administracyjny treści zarzutów na podstawie skonfrontowania ich treści z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej (por. uchwałę NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale brak precyzyjnie wskazanych podstaw kasacyjnych oraz niepełność uzasadnienia w zakresie wyjaśnienia istoty podnoszonych naruszeń, spowodowały znaczne ograniczenie zakresu kontroli zaskarżonego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie niniejszej skarga kasacyjna została sporządzona w sposób nie spełniający powyższych wymogów. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Autor skargi kasacyjnej w pkt 1 zarzuca naruszenie przepisu art. 34 ust. 4 u.f.z.o., natomiast w jej uzasadnieniu argumentacja odnosi się do mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 33 ust. 4 u.f.z.o. Z kolei zarzut zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie przepisów k.p.a. bez przywołania konkretnych jednostek redakcyjnych naruszanych przepisów. Ponadto w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do sformułowania tego zarzutu, jednakże w żaden sposób nie uzasadnił go. Uzasadnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie zostało sporządzone w opisany wyżej sposób, a kwestia wpływu zarzucanych Sądowi I instancji naruszeń na wynik sprawy w ogóle została pominięta. Autor skargi kasacyjnej ograniczył się jedynie do wskazania, że art. 8 k.p.a. stanowi zasadę zaufania do władzy publicznej i połączył ją z uznaniowym charakterem zaskarżonej czynności. Próżno natomiast szukać rozwinięcia i uzasadnienia tego zarzutu, jak i pozostałych wskazanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów k.p.a., tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nawet nie próbował wskazać jaki wpływ na rozstrzygnięcie miały e uchybienia.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że stawiane przez autora skargi kasacyjnej zarzuty są bezpodstawne, a rozstrzygnięcie wydane przez Sąd I instancji w pełni odpowiada wymogom u.f.z.o. Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 33 ust. 4 u.f.z.o. przyznał organowi prawo do podjęcia decyzji w sferze tzw. uznania administracyjnego. Nie został bowiem nałożony na niego obowiązek wydania rozstrzygnięcia zgodnie z zapatrywaniem wnioskodawcy. Z ogólnych zasad postępowania przed organami administracji publicznej wynika jedynie, iż Prezydent Miasta odmawiając przyznania dotacji w terminie wcześniejszym winien wyjaśnić przesłanki, którymi się kierował. Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca, używając zwrotu "może" przesądził, że rozstrzygniecie organu ma charakter uznaniowy, a to oznacza, że organ ten przy ustalonym stanie faktycznym ma możliwość wyboru sposobu rozstrzygnięcia wniosku, ale jego podjęcie poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Jednocześnie przepis art. 33 ust. 4 u.f.z.o. dając możliwość wyrażenia zgody na odstąpienie od terminów ustawodawca pozostawił uznaniu organu dotującego ("może wyrazić zgodę"), w które to uznanie - jako takie - Sąd nie może ingerować. Podejmując natomiast określone czynności w granicach uznania administracyjnego, organy administracji publicznej winny dokładnie wyjaśnić okoliczności stanu faktycznego, w jakim określone czynności podejmują oraz wyjaśnić zainteresowanym podmiotom zasadność swojego działania. Uznanie administracyjne będzie zgodne z prawem tylko wtedy, gdy organ dokładnie wyjaśni i przeanalizuje wszystkie ważne okoliczności, w jakich zainteresowany podmiot zwraca się do niego o zastosowanie art. 33 ust. 4 u.f.z.o., a następnie w podejmowanej czynności konkretnie i wyczerpująco przedstawi przyjęty obraz sprawy, zasadność zastosowanych kryteriów, a tym samym tok rozumowania jednoznacznie prowadzący do rozstrzygnięcia określonej treści.
Wyrażenie zgody przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji na odstąpienie od terminów, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.f.z.o., dokonywane jest w drodze czynności z zakresu administracji publicznej, a zatem ma ona charakter niesformalizowany, gdyż akty prawa powszechnego nie regulują procedury ich dokonywania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2001 r., sygn. akt II SA 3404/00, tamże). Podjęcie tej czynności nie następuje w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a., co nie oznacza wcale dowolności organu przy realizowaniu przewidzianej w art. 33 ust. 4 u.f.z.p. uznaniowości w sferze rozstrzygania o wyrażeniu zgody na odstąpienie od niektórych wymagań prawnych przekazania dotacji.
Obowiązujący standard proceduralny podejmowania przez organy czynności z zakresu administracji publicznej pozostaje w dużej części zbieżny z regulacją zawartą w przepisach dotyczących sformalizowanego postępowania administracyjnego (k.p.a.), jednakże jego pierwotnym źródłem pozostają zasady konstytucyjne na czele z zasadą praworządności (art. 7 Konstytucji RP) oraz demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji), a także wyprowadzoną z ostatniej z nich zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa. To w oparciu o m.in. te zasady następuje ocena legalności zaskarżonej czynności. Prowadzi to do wniosku, że w sprawie niniejszej słusznie Sąd I instancji uznał, że organ należycie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie ujętego w ramy czynności z zakresu administracji publicznej. Wziął pod uwagę istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, co pozwala zarówno adresatowi tej czynności, jak i Sądowi, na odkodowanie motywów, jakimi kierował się organ podejmując to rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu, działanie organu uzewnętrznione w informacji przekazanej skarżącej te standardy spełniało, albowiem organ rozpoznał sprawę w uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności przedmiotowej sprawy.
Organ uzasadnił swoje stanowisko wskazując, że za odmową przemawia zarówno brak środków w budżecie, jak i posiadanie kilku placówek mających doświadczenie z dziećmi z [...]. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd I instancji uznał, że przedstawienie tak konkretnych argumentów odmowy wskazuje na zadania, jakie ma realizować system oświaty i z drugiej zaś prawidłowo rozumianego interesu, uzasadnionych oczekiwań lokalnej społeczności, w tej sferze. Organ miał w polu widzenia obiektywny i wyczerpujący stan sprawy, który wnikliwie i wszechstronnie rozważył, a podjęta czynność stanowi jedyną logiczną konsekwencję, służącą realizacji ustawowych zadań gminy. W rezultacie postępowanie organu odpowiada standardom wyznaczonym przez ustawodawcę w art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 k.p.a. w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.
Reasumując skarżący kasacyjnie nie wykazał błędnej wykładni powyższego przepisu prawa materialnego i przekroczenia w niniejszej sprawie granic uznaniowości uprawnień organu, który odniósł się do istotnych okoliczności sprawy oraz racjonalnie uzasadnił swoje stanowisko w kwestii odmowy wnioskowanego przez skarżącego udzielenia dotacji w terminie wcześniejszym. Skarżący kasacyjnie polemizuje w istocie z wnioskami wyciągniętymi przez organ dotyczącymi okoliczności, które przesądziły o nieuznaniu wniosku. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej wydane rozstrzygnięcie nie nosi znamion dowolności, a sama okoliczność, że nie spełniono jego żądania nie oznacza, że doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wbrew oczekiwaniom skarżącego samo złożenie wniosku nie oznacza powstania po stronie organu obowiązku pozytywnego jego rozpatrzenia, a jedynie stwarza możliwość wydania takiej zgody. A zatem składając wniosek w trybie przewidzianym w art. 33 ust. 4 u.f.z.o., skarżąca może domagać się jedynie ściśle określonego w tym przepisie rozstrzygnięcia opartego na uznaniu administracyjnym organu, w które – co Sąd już podkreślał w niniejszej sprawie – nie może ingerować.
Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że organ w sposób prawidłowy rozstrzygnął złożony wniosek, a Sąd I instancji trafnie uznał, że w aspekcie procesowym działania jego były prawidłowe i nie były one podjęte w sposób dowolny. Zamierzonego skutku nie mogły więc odnieść zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. z art. 7, 8 i 77 k.p.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonej czynności mimo, że została ona wydana zdaniem autora skargi kasacyjnej z naruszeniem ww. przepisów.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).