I GSK 1778/05

I GSK 1778/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Chromicki /przewodniczący sprawozdawca/
Maria Myślińska
Urszula Raczkiewicz
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
V SA/Wa 253/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-03-04
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Chromicki (spr.), Sędziowie NSA Maria Myślińska, Urszula Raczkiewicz, Protokolant Paweł Gorajewski, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o.o. w Markach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 253/04 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Markach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 253/04 oddalił skargę "[...]." Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 31 grudnia 2003 r. nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd przedstawił przebieg sprawy. Decyzją z dnia 31 grudnia 2003 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2003 r. nr [...], na podstawie którego zgłoszenie celne "[...]." Spółki z o.o. w Warszawie z dnia 9 marca 2001 r. nr SAD [...] zostało uznane za nieprawidłowe w części dotyczącej nazwy towaru, klasyfikacji taryfowej oraz zastosowanej stawki celnej.
Uzasadniając swoją decyzję Dyrektor Izby Celnej podał, że w dniu 9 marca 2001 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako "sok pomidorowy" o nazwie handlowej "Primo Gusto Passata", który został zaklasyfikowany do kodu PCN 2009 50 90 0 ze stawką celną w wysokości 35%. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego w siedzibie importera "[...]." Sp. z o.o. w zakresie prawidłowości wymiaru cła od towarów odprawianych w okresie od 1 lipca 1999 r. do 31 maja 2001 r. ustalono, że sprowadzony towar stanowi jednolitą masę pomidorową, stąd winien być klasyfikowany jako przecier pomidorowy do kodu PCN 2002 90 19 0. Ustalenia tego dokonano na podstawie dokumentów handlowych, księgowych i celnych dotyczących obrotu towarowego m.in. z grecką firmą Melissa Alex Kikizas Produkts - dostawcą produktów z pomidorów o nazwach "Primo Gusto Passata", "Primo Gusto Passata with Onion". W trakcie kontroli ujawniono dokumenty: specyfikacje z dnia 15 marca 1999 r. towarów Passata i Pummaro, pismo prof. dr. hab. Andrzeja Jarczyka z SGGW z dnia 2 maja 1994 r., protokoły sporządzone przez WIS w Barwinku z dnia 17 maja 1999 r., 23 lutego 1999 r. i 12 sierpnia 1999 r., pismo WSSE z dnia 31 sierpnia 1999 r., wyniki analiz Centralnego Inspektoratu Standaryzacji z dnia 24 lutego 2000 r., 21 lutego 2001 r., 15 marca 2001 r., 26 marca 2001 r., jak również badania próbek towarów pobranych przy zgłoszeniu celnym z dnia 6 sierpnia 1999 r. i w dniu 24 stycznia 2001 r.
W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie strona wniosła o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji, zarzucając brak przesłanek do wszczęcia z urzędu postępowania przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie oraz nieprawidłowe zaklasyfikowanie produktu "Primo Gusto Passata" - rozdrobnionych pomidorów bez skóry jako towaru o kodzie PCN 2002 90 19 0 Taryfy celnej zamiast 2009 50 90 0 PCN. Skarżąca podniosła, że organy celne orzekły w niniejszej sprawie o składzie procentowym sprowadzonego towaru w sytuacji, gdy z przedmiotowego transportu nie pobrano żadnej próbki. Ponadto zarzuciła, że ustalenia o zawartości suchej masy poczynione zostały na podstawie innych przypadkowych próbek i - w ocenie skarżącej - ich nierzetelnych i niewiarygodnych badań. Podniosła również, że organy dokonując poboru próbek nie stosowały Polskiej Normy PN-72/A-75050 dotyczącej sposobu pobierania próbek, dopuszczając jednak jej stosowanie w kwestii przeprowadzonych badań laboratoryjnych. Skarżąca powołała się także na Wiążącą Informację Taryfową z dnia 4 maja 2000 r. nr 87/2000/20, która dla spornego produktu jako właściwy wskazuje kod PCN 2009 50 90 0.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu zarzut niezasadnego wszczęcia postępowania celnego przez organ administracyjny nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzje obu instancji wydane zostały w następstwie przeprowadzenia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Wszczęte ono zostało z urzędu przez Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie w dniu 24 października 2001 r. na wniosek Generalnego Inspektora Celnego, złożony pismem z dnia 22 sierpnia 2001 r. nr DKO 9/2001/2402 na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. o Inspekcji Celnej (Dz.U. Nr 71, poz. 449). W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Generalnego Inspektoratu Celnego w siedzibie skarżącej Spółki ujawniono wskazane wyżej dokumenty oraz zbadano próbki pobrane w dniu 24 stycznia 2001 r., 22 lutego 2001 r., 16 marca 2001 r. i 26 marca 2001 r. towaru zadeklarowanego jako sok pomidorowy "Primo Gusto" pod kątem zawartości suchej masy w produkcie. Analiza dokumentów i wyników badań laboratoryjnych próbek towaru, ze względu na zawartość suchej masy pow. 7%, wskazywała na import innego produktu (przecieru pomidorowego), aniżeli zadeklarowany w zgłoszeniu celnym (sok pomidorowy), co doprowadziło do deklarowania w zgłoszeniach celnych niewłaściwego kodu PCN z zastosowaniem niższej stawki celnej. Celem kontroli inspekcji celnej jest przeciwdziałanie i zwalczanie naruszeń prawa obowiązującego w zakresie obrotu towarowego z zagranicą, a jej wyniki w zależności od ustaleń wykorzystywane są do formułowania wniosków w zakresie wymiaru należności celnych. Niezbędnym stało się sprawdzenie poprzez wszczęcie z urzędu postępowania celnego przez organ administracyjny czy zgłoszenie celne z dnia 9 marca 2001 r. odpowiadało wymogom określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego.
Sąd uznał również, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz naruszenia przepisów procedury administracyjnej w zakresie związanym z ustaleniem stanu towaru zadeklarowanego przez importera w zgłoszeniu celnym w dniu 9 marca 2001 r. jako sok pomidorowy. Dla właściwej klasyfikacji według kodu Taryfy celnej towaru o nazwie handlowej "Primo Gusto" zasadnicze znaczenie ma zawartość suchej masy w produkcie. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej (tom I str. 190), stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz.U. Nr 74, poz. 830), sok pomidorowy, w którym zawartość suchej masy wynosi 7% wagowych lub więcej objęty jest poz. 2002 (uwaga 4 do działu 20). Sąd wyjaśnił, że według specyfikacji produkcji "Alex Kikizas Foods Products" S.A. produkt o opisie Passata stanowi sezonowo produkowaną pastę z rozgniecionych pomidorów; łagodnie skoncentrowany sok z rozgniecionych cieplnie pomidorów, pakowany w opakowania TTK 500 g, o zawartości suchej masy 6,5% - 6,8%. Analiza próbki pobranej podczas kontroli jakości w dniu 22 lutego 2001 r., dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 21 lutego 2001 r. SAD [...], sporządzona przez Centralny Inspektorat Standaryzacji Laboratorium w Poznaniu, wykazała, że importowany produkt zawierał w swoim składzie wagowym 7,6% suchej masy. Uzasadnia to klasyfikacje taryfową dokonaną przez organy celne.
Zarzut skarżącej o niedopuszczalności orzekania o składzie procentowym sprowadzonego w dniu 9 marca 2001 r. towaru na podstawie próbki towaru dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 21 lutego 2001 r. Sąd uznał za nieuzasadniony, podobnie jak podniesioną przez Spółkę kwestię niezastosowania przy poborze próbek wymogów określonych w Polskiej Normie PN-72/A-75050. Wskazał, że próbka pobrana w dniu 22 lutego 2001 r. produktu deklarowanego jako sok pomidorowy "Primo Gusto" to ten sam towar, którego dotyczy zgłoszenie celne z dnia 9 marca 2001 r. Według zeznań świadka - pracownika Spółki (specjalisty do spraw importu) - skład i jakość produktu pomidorowego, w tym zawartość suchej masy, nie ulegały zmianom przez cały okres importu. Nadto certyfikaty jakości do poszczególnych partii wyprodukowanych towarów producent wystawiał na okres 3 miesięcy. Certyfikat wystawiony w dniu 26 stycznia 2001 r. dotyczy więc zarówno partii towaru, z którego pobrano próbkę (SAD z dnia 21 lutego 2001 r.), jak i towaru objętego spornym zgłoszeniem celnym (SAD z dnia 9 marca 2001 r.). Należy przyjąć niezmienność parametrów produktu, którego certyfikat ten dotyczy. Sąd uznał, że skoro producent wystawiał certyfikaty obejmujące kolejno kilka dostaw, zasadnie organy celne stwierdziły reprezentatywność badanych próbek dla towaru zgłoszonego w dniu 9 marca 2001 r. Nie znajduje zatem uzasadnienia zarzut skargi, że analiza towaru powinna dotyczyć próbki pobranej z każdorazowej dostawy towaru.
Sąd podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że nie mają dla sprawy istotnego znaczenia przedłożone przez stronę sprawozdania z badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Centralne Laboratorium Celne w Otwocku, gdyż dotyczą towaru nieobjętego niniejszą sprawą. W ocenie Sądu powołana przez skarżącą Wiążąca Informacja Taryfowa z dnia 4 maja 2000 r., w sytuacji gdy nie można ustalić czy dokument ten dotyczy towaru objętego niniejszą sprawą, nie jest wiążąca i nie może stanowić dowodu.
Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej, że pobranie próbek w ilości stanowiącej reprezentatywną dla określonej partii powinno odbywać się zgodnie z Polską Normą PN - 72/A-75050 stwierdzając, że obowiązujące w dacie odprawy celnej przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 27 czerwca 1997 r. (Dz.U. Nr 83, poz. 535 ze zm.) nie wprowadziły obowiązku stosowania tej normy. Ponadto z jej treści wynika, że nie znajduje ona zastosowania dla potrzeb postępowania celnego.
Sąd stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie próbki do badań laboratoryjnych zostały pobrane w ramach kontroli jakości handlowej towaru, z zachowaniem warunków oraz trybu określonego w ustawie z dnia 12 września 1996 r. o państwowym nadzorze standaryzacyjnym towarów rolno-spożywczych w obrocie z zagranicą (Dz.U. Nr 124, poz. 584 ze). Wbrew stanowisku skarżącej wyniki ich analiz (w szczególności zawartości suchej masy) uprawniały organ celny do podjęcia decyzji w zakresie ustalenia prawidłowości zgłoszenia celnego bez konieczności pobierania dodatkowych próbek i poddania ich ponownemu badaniu.
"[...]." Spółka z o.o. wniosła skargę kasacyjną, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Jako podstawy skargi kasacyjnej skarżąca Spółka wskazała:
- rażące naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA podczas badania niniejszej sprawy, że organy celne dokonały wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i na jego podstawie w prawidłowy sposób określiły stan towaru - "Primo Gusto Passata" - na dzień przyjęcia przedmiotowego zgłoszenia celnego,
- rażące naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, które skutkowało uznaniem przez WSA podczas badania niniejszej sprawy za udowodnione, że skarżąca dokonała zgłoszenia celnego towaru "Primo Gusto Passata" o zawartości suchej masy przekraczającej 7% w sytuacji braku jakichkolwiek wyników badań próbek towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym SAD potwierdzających ten fakt,
- rażące naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego, co skutkowało niewzięciem pod uwagę przez WSA podczas badania sprawy badań towaru dostarczonych przez skarżącą (badania Prokonsument) oraz niewzięciem pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek przepisów o Polskiej Normie,
- rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów wskazanych w zarzutach powyżej przez organy celne w toku postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organy celne nie mogą orzekać o składzie towaru na podstawie próbek pochodzących z innych partii towaru niż ta, która jest przedmiotem danego postępowania. Zdaniem Spółki, niedopuszczalne jest orzekanie w niniejszej sprawie o składzie procentowym sprowadzanego towaru w przypadku, gdy z przedmiotowego transportu nie pobrano żadnej próbki, nie mówiąc już o tym, iż niezbędne i konieczne jest pobranie próbek w ilości stanowiącej reprezentatywną dla określonej partii towaru.
Ustalony przez organy celne w przedmiotowej sprawie stan faktyczny, stanowiący podstawę wydanych decyzji, nie był zgodny z prawdą, a ocena podstaw i okoliczności wydania decyzji przez organy celne nie była oparta na koniecznych w tym wypadku faktach w postaci wiarygodnych wyników badań próbek towaru, pochodzącego z partii będącej przedmiotem postępowania celnego. Spółka wskazała, że Sąd I instancji pominął fakt, że gdy dla ustalenia stanu towaru dokonuje się badania próbki, musi ona pochodzić z partii towaru objętej danym zgłoszeniem celnym. Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia w sytuacji, gdy organy celne w żaden sposób nie wykazały, że wyniki badań, którymi się posługują dotyczą próbek spornego towaru. Znajdowanie zastosowania wyników próbek z partii towarów nieobjętych przedmiotowym zgłoszeniem jest, w ocenie strony, bezzasadne i nie znajduje żadnej podstawy prawnej.
Zdaniem Spółki, Sąd I instancji dokonując oceny postępowania organów celnych powinien stwierdzić, czy organy celne przy wydawaniu decyzji dokonały właściwej oceny materiału zgromadzonego w sprawie oraz czy udowodniono fakty stanowiące podstawę tych decyzji. Zgromadzony materiał podlega swobodnej ocenie, która jednak oparta powinna być na wiarygodnych i sprawdzalnych kryteriach, a działania organów celnych powinny być prowadzone w sposób logiczny i precyzyjny. Natomiast w przedmiotowej sprawie organy celne przeprowadzając badania według ściśle określonych reguł wyrażonych w Polskiej Normie, które z założenia powinien charakteryzować wysoki stopień dokładności, zbagatelizowały pochodzenie próbek, a Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stwierdził, iż towar, którego próbkę poddano badaniom został wprowadzony na polski obszar w zbliżonym okresie, co towar będący spornym w niniejszej sprawie. W konsekwencji organ przyjął, iż poddana badaniom próbka jest reprezentatywna dla towaru zgłoszonego w dniu 9 marca 2001 r. Powyższe sformułowanie nie znajduje, zdaniem strony, żadnej podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dopuścił się szeregu błędów interpretacyjnych przy wnioskowaniu przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podstawowym błędem w zastosowaniu powołanych powyżej przepisów prawa celnego było uznanie przez Sąd I instancji za słuszny poglądu, iż towar wprowadzony na polski obszar w tym samym czasie (...) jest reprezentatywny. Tak ogólnikowe stwierdzenie nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia w konkretnej i indywidualnej sprawie. W takim przypadku organ celny w sposób arbitralny i zupełnie dowolny mógłby uznawać, iż korzystne dla niego wyniki badań znajdują zastosowanie do spraw, w których na skutek jego uchybień brak jest wiarygodnych badań lub nie zostały pobrane wymagane próbki. Skarżąca stwierdziła, że konstruowanie precyzyjnej oceny technicznej, jaką jest badanie próbek towaru, na temat określonego przedmiotu wymaga przede wszystkim, aby przedmiot takiej oceny istniał.
Sąd I instancji w sposób bardzo dowolny ocenił postępowanie organów celnych również z tego powodu, że z jednej strony uznał, iż sposób pobierania próbek dla potrzeb postępowania celnego reguluje rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 29 października 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania organu celnego przy przeprowadzaniu rewizji celnej, pobieraniu próbek towarów weryfikacji lub unieważnieniu zgłoszeń celnych oraz zwalnianiu towarów i tylko przepisy tego rozporządzenia organy celne powinny stosować, a z drugiej strony Sąd I instancji nie kwestionował pobierania przez organy celne próbek towaru zgodnie z regulacją przewidzianą Polską Normą PN-72 A-75050 (protokół pobrania próbek z dnia 24 stycznia 2002 r., w sprawie DKO-9/2001).
Zakładając, iż Urząd Celny działa w oparciu o znormalizowane zasady, prawnie usankcjonowane, nie może stosować przepisów w części odpowiadającej tylko organowi celnemu. Skoro Urząd Celny dopuszcza stosowanie Polskich Norm w kwestii przeprowadzanych badań bez żadnej wyraźnej podstawy prawnej, to konsekwentnie powinien stosować także tryb pozyskiwania materiału do przeprowadzanych badań przewidziany Polskimi Normami, gdyż w innym przypadku wynik takich badań należy uznać za niewiarygodny. Do powyższego zarzutu wybiórczego stosowania Polskich Norm przy pobieraniu próbek, a w szczególności w sprawie DKO-9/200, Sąd I instancji nie ustosunkował się i wydając rozstrzygnięcie nie wyjaśnił dlaczego tego zarzutu nie rozpoznał.
Sąd I instancji stwierdził, że z wyjaśnień świadka - pracownika skarżącej (specjalisty ds. importu) oraz z pisma strony wynika, że certyfikaty jakościowe do poszczególnych partii wyprodukowanych towarów producent wystawia raz na trzy miesiące. Z takich faktów Sąd wywnioskował, że wyniki badań dotyczące produktu zgłoszonego dokumentem SAD z dnia 21 lutego 2001 r. mają zastosowanie do towaru objętego spornym zgłoszeniem celnym. Takie wnioski są - w ocenie Spółki - nieuzasadnione i nielogiczne, gdyż producent wystawiał certyfikaty na zamawiany przez skarżącą produkt zgodnie z realizowanym zamówieniem, które dotyczyło produktu o zawartości suchej masy poniżej 7%. Przedstawiane certyfikaty nie ulegały w toku wzajemnej współpracy modyfikacjom, gdyż składane zamówienia nie określały żadnych nowych parametrów. W takiej sytuacji zarówno pracownik skarżącej, jak i skarżąca nie miała podstaw do twierdzenia, że do określonej partii towaru dany certyfikat nie ma zastosowania, gdyż swoje opinie na ten temat wydawali na podstawie stosownej dokumentacji. Poza certyfikatami w skład tej dokumentacji wchodziły również wyniki badań przeprowadzanych przez laboratorium Prokonsument, więc jakiekolwiek osoby, które reprezentowały skarżącą zajmując stanowisko w sprawie mogły opierać się wyłącznie na tej dokumentacji, a z jej treści wynika, że zawartość suchej masy produktu nie przekracza 7%.
Strona wskazała również, że Spółka "[...]." importowała wymienione towary od kontrahenta greckiego, który jako producent towaru miał wprowadzony system zapewnienia jakości ISO 9002. Certyfikat ISO 9002 poświadcza jakość importowanego towaru, utrzymywaną według ściśle określonych parametrów. Wobec powyższego nie sposób jest - zdaniem skarżącej - wywodzić na podstawie jednostkowych badań, że całe partie towaru sprowadzone w różnych okresach zawierają produkt o zawartości suchej masy znacznie przekraczającej wartość deklarowaną przez producenta.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na rozprawie w dniu 14 lutego 2006 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na złożenie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Warszawie.
Pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Warszawie wniósł o nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania.
Rozpoznając wniosek na rozprawie Sąd zważył, że podstawą wniosku jest przepis art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o p.s.a., który stanowi, że Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego.
Wnioskodawca uprawdopodobnił swój wniosek, dołączając odpis wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego - jednakże zdaniem Sądu rozstrzygnięcie sprawy ze skargi kasacyjnej nie zależy od wyniku toczącego się postępowania administracyjnego. Tylko sytuacja przewidziana w art. 56 Prawa o p.s.a., to jest w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, uzasadniałaby wniosek o zawieszenie postępowania sądowego.
Przystępując do oceny podstaw skargi kasacyjnej, Sąd zważył, co następuje:
Strona skarżąca jako podstawę skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Prawa o p.s.a., wobec nieuwzględnienia naruszenia przez organy celne przepisów art. 85 § 1 Kodeksu celnego w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 180 i 191 Ordynacji podatkowej - czyli wskazuje na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 Prawa o p.s.a.
Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 85 § 1 Kodeksu celnego - skarżąca wskazuje, że Sąd I instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego, a przez to nie określił prawidłowo stanu towaru na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego.
Wywody strony skarżącej ograniczają się do polemiki z ustaleniami poczynionymi przez organy administracji celnej. Skarżąca w skardze kasacyjnej ponownie podnosi zarzut, iż skoro z przedmiotowego transportu nie pobrano żądanej próbki, to organy celne nie mogą orzekać o składzie towaru na podstawie próbek pochodzących z innych partii towaru. Skarżąca przy tym kwestionuje ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i następnie podzielone przez Sąd I instancji, że certyfikaty jakościowe do poszczególnych partii towarów producent wystawia raz na trzy miesiące. Zauważyć należy, że ustalenie to oparto na zeznaniach pracownika skarżącej A.S. i piśmie strony z dnia 30 października 2002 r., wobec czego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że wystawiony w dniu 26 stycznia 2001 r. certyfikat dotyczy zarówno partii towaru, z którego pobrano próbkę (objętej SAD z 21 lutego 2001 r.), jak i towaru objętego zgłoszeniem celnym SAD z dnia 9 marca 2001 r.
Trafnie przyjął Sąd I instancji, iż skoro producent wystawiał certyfikaty obejmujące kolejno kilka dostaw, to zasadnie organy celne stwierdziły reprezentatywność badanych próbek dla towaru zgłoszonego w dniu 9 marca 2001 r. Tym samym chybiony jest zarzut, że analiza towaru musi dotyczyć próbki pobranej z każdorazowej dostawy towaru, gdyż wymaga tego przepis art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Z przepisu tego wynika, że stan towaru w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego musi być znany dla określenia należności celnych przywozowych. Przepis ten nie określa środków dowodowych, jakie muszą być przeprowadzone. Ustalenia w tym przedmiocie podlegają ogólnym regułom dowodowym wynikającym z art. 191 Ordynacji podatkowej.
Z tych też względów chybiony jest zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu za udowodnione, że skarżąca dokonała zgłoszenia towaru przekraczającego deklarowane parametry - mimo braku badań próbek towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny w sprawie materiału dowodowego i trafnie przyjął, że nie wykraczają one poza swobodną ocenę dowodów, a wobec czego nie stanowią naruszenia prawa.
Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej, polegający na niewzięciu pod uwagę badań towarów dostarczonych przez skarżącą (badania Prokonsument) oraz nie wzięcie pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek przepisów o Polskiej Normie.
Świadectwa analiz wykonane przez laboratorium Prokonsument dnia 20.11.2001 r. (nr 860/1558/2001 i nr 860/1558/A/2001) i z dnia 6.11.2001 r. (nr 830/1478/2001) istotnie wskazywały, że zawartość suchej masy w lekko zgęszczonym soku pomidorowym pod nazwą Primo Gusto nie przekraczała 7% zawartości suchej masy (k. 63-65 akt wspólnych). Jednakże należy zauważyć, że przedmiotowy towar był objęty zgłoszeniem celnym z dnia 9 marca 2001 r., a próbka pobrana w dniu 22 lutego 2001 r. i objęta analizą LP 647/01 - to ten sam towar, którego dotyczy zgłoszenie celne z dnia 9 marca 2001 r. Jak podniesiono wyżej, prawidłowo zostało ustalone, że skoro producent wystawiał certyfikaty jakościowe raz na trzy miesiące, do poszczególnych partii towarów, to należy przyjąć niezmienność parametrów produktu za okres, którego certyfikat dotyczy. Oczywistą jest rzeczą, że wyniki badań dotyczących próbek z dostawy w lutym i marcu 2001 r. nie mogą być porównywane z dostawami, które miały miejsce 8-9 miesięcy później (listopad 2001 r.), dlatego też Sąd I instancji nie miał obowiązku z urzędu odnieść się do świadectw analizy wydanych przez laboratorium Prokonsument.
Natomiast zarzut nie wzięcia pod uwagę argumentacji skarżącej odnośnie niezastosowania do pobierania próbek towaru Polskiej Normy - mija się z rzeczywistością, ponieważ zarówno organ administracji celnej, jak i Sąd I instancji obszernie odniosły się do tej kwestii. Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca kwestionuje nie tyle prawidłowość i wynik badań, ale tryb pozyskiwania materiału do przeprowadzanych badań i z tego wyprowadza wniosek, że naruszenie tego trybu powoduje, że wynik takich badań należy uznać za niewiarygodny. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 marca 2005 r. szczegółowo odniósł się do obowiązujących w dacie badania przepisów obowiązujących organy celne, podzielił prawidłowość ich stosowania i wskazał, że zupełnie odrębną kwestią jest stosowanie przepisów Polskich Norm przez niezależne jednostki badawcze (k. 5 uzasadnienia wyroku). Ponadto strona skarżąca niczym nie wykazała, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Prawa o p.s.a.).
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.