I GSK 1764/19

I GSK 1764/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
6560
Hasła tematyczne
Podatek akcyzowy
Sygn. powiązane
I SA/Bd 75/19 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2019-04-10
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1114
art. 30 ust. 1
Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1148
art. 121
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant Marta Woźniak po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w Gr. (obecnie: R.S.A. w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 75/19 w sprawie ze skargi T. S.A. w G. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 grudnia 2018 r. nr 0111-KDIB3-3.4013.256.2018.2.PK w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R.S.A. w W.na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. I SA/Bd 75/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA w Bydgoszczy) oddalił skargę T. SA w G. (obecnie R. SA, z siedzibą w W. - dalej zwana spółką lub skarżącą) na indywidualną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: Dyrektor KIS) z dnia 4 grudnia 2018 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.256.2018.2.PK, w przedmiocie podatku akcyzowego.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy spółka wystąpiła do Dyrektora KIS o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie podatku akcyzowego. W opisie zamieszczonego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego podała, że jest spółką prawa handlowego, działającą od 2013 roku. Głównym przedmiotem jej działalności jest handel energią elektryczną (35.14.Z), a także wytwarzanie energii elektrycznej (35.11.Z), przesyłanie energii elektrycznej (35.12.Z) oraz dystrybucja energii elektrycznej (35.13.Z). W 2014 roku spółka uzyskała koncesję na obrót energią elektryczną, zaś w 2015 roku rozpoczęła nabywanie energii elektrycznej od wytwórców odnawialnych źródeł energii (OZE).
Spółka wskazała, że kupuje energię elektryczną od pojedynczych wytwórców w celu agregacji jej wolumenu i dalszej odsprzedaży na rynkach hurtowych. W zakresie swojej działalności oferuje zakup praw majątkowych do świadectw pochodzenia energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii.
Na gruncie przedstawionego powyżej opisu stanu faktycznego spółka zadała pytanie: czy na gruncie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w związku z art. 120 i n. ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o odnawialnych źródłach energii możliwe jest zwolnienie z podatku akcyzowego podmiotu występującego na podstawie art. 121 ust. 1 tej ustawy o wydanie gwarancji pochodzenia?
Zdaniem spółki odpowiedź na sformułowane przez nią pytanie powinna być twierdząca, co wynika z przytoczonych powyżej przepisów, po prawidłowym zastosowaniu wykładni systemowej.
Indywidualną interpretacją z 4 grudnia 2018 r. Dyrektor KIS uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.
Organ zaznaczył, że rozważając zastosowanie zwolnienia dla energii elektrycznej, pochodzącej z odnawialnych źródeł energii, na podstawie gwarancji pochodzenia energii należy wskazać, że art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1114 z późn. zm.; zwanej dalej: "u.p.a.") wyraźnie wskazuje, że przedmiotem zwolnienia od akcyzy jest energia elektryczna wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii. Przepis ustawy podatkowej odwołuje się tu do pojęcia świadectwa pochodzenia uregulowanego w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz.U. z 2017r. poz. 1148, 1213 i 1593 oraz z 2018 r. poz. 9 i 650 – zwanej dalej "u.o.z.e."). W tejże ustawie zdefiniowano także gwarancje pochodzenia energii i określono zasady ich wydawania.
Świadectwo pochodzenia przysługuje wytwórcy energii z odnawialnego źródła energii i jest wydawane przez Prezesa URE na wniosek wytwórcy. Świadectwa pochodzenia potwierdzają wytworzenie energii z odnawialnych źródeł energii. Ze świadectw pochodzenia wynikają prawa majątkowe, które są zbywalne i stanowią towar giełdowy w rozumieniu ustawy o giełdach towarowych. Określone w u.o.z.e. podmioty są zobowiązane uzyskać i przedstawić do umorzenia świadectwa pochodzenia wydane dla energii elektrycznej wytworzonej w instalacjach odnawialnego źródła energii.
Organ zauważył, że odrębnie od systemu wydawania i umarzania świadectw pochodzenia energii uregulowano w u.o.z.e. gwarancje pochodzenia energii. Gwarancja pochodzenia jest dokumentem poświadczającym odbiorcy końcowemu, że określona w tym dokumencie ilość energii elektrycznej wprowadzonej do sieci dystrybucyjnej lub sieci przesyłowej została wytworzona z odnawialnych źródeł energii w instalacjach odnawialnego źródła energii. Wyraźnie zaznaczono w przepisach omawianej ustawy, że z gwarancji pochodzenia nie wynikają prawa majątkowe, a ich przekazanie następuje niezależnie od przeniesienia praw majątkowych wynikających ze świadectw pochodzenia.
Zdaniem organu, rozróżnienie świadectw pochodzenia i gwarancji pochodzenia należy uznać za celowy zabieg ustawodawcy, co oznacza że pojęcia te nie mogą być stosowane zamiennie, a dokumenty nie są sobie równoważne.
Organ podkreślił, że przedstawione wyżej podejście ma również swoje oparcie w przepisach prawa unijnego, w szczególności przepisach dyrektywy w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych (dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dz. Urz. UE L 283 z 31.10.2003, str. 51, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 9, t. l, str. 405, z późn. zm. – zwanej dalej dyrektywą 2003/96/WE). U.o.z.e., implementująca do polskiego systemu prawnego przepisy dyrektywy reguluje funkcjonowanie systemu wsparcia, którym jest system oparty na świadectwach pochodzenia energii. Świadectwa pochodzenia, z których wynikają zbywalne prawa majątkowe, pozwalają określonym podmiotom spełniać obowiązek stosowania energii ze źródeł odnawialnych.
Wobec powyższego, zdaniem organu, gwarancje pochodzenia nie mogą być stosowane w ramach systemu wsparcia opartego na świadectwach pochodzenia. Wyraźne rozróżnienie świadectw pochodzenia i gwarancji pochodzenia przez ustawodawcę, a także wyrażona wprost intencja prawodawcy unijnego aby gwarancje pochodzenia nie dawały prawa do korzystania z krajowych systemów wsparcia nie pozwalają na zastosowanie zwolnienia od akcyzy w stosunku do energii elektrycznej na podstawie samych tylko gwarancji pochodzenia. Zatem zdaniem organu, na gruncie art. 30 ust. 1 u.p.e.a. nie jest możliwe zwolnienie z podatku akcyzowego energii elektrycznej na podstawie uzyskanych gwarancji pochodzenia – wydanych zgodnie z art. 121 ust. 1 u.o.z.e.
WSA w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi spółki na indywidualną interpretację Dyrektora KIS z 4 grudnia 2018 r., przedmiotową skargę oddalił.
Sąd stwierdził, że stosownie do art. 30 ust. 1 u.p.a. zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii, na podstawie dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, w rozumieniu przepisów prawa energetycznego lub przepisów u.o.z.e. Zwolnienie to stosuje się nie wcześniej niż z chwilą otrzymania dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, poprzez obniżenie akcyzy należnej od energii elektrycznej za najbliższe okresy rozliczeniowe (art. 30 ust. 2 u.p.a.).
Sąd stanął na stanowisku, że organ prawidłowo wyjaśnił, iż na gruncie u.o.z.e. świadectwa pochodzenia i gwarancje pochodzenia są odmiennymi dokumentami, mają inne zastosowanie, a ich przekazywanie odbywa się niezależnie i na innych zasadach. Takie rozróżnienie świadectw pochodzenia i gwarancji pochodzenia należy uznać za celowy zabieg ustawodawcy, co oznacza, że pojęcia te nie mogą być stosowane zamiennie, a oba dokumenty nie są sobie równoważne.
WSA w Bydgoszczy podkreślił, że zwolnienie przewidziane w art. 30 ust. 1 u.p.a., ma charakter warunkowy. Nie można odczytywać go - tak jak czyni to skarżąca - biorąc pod uwagę tylko pierwszą cześć zdania, w której stwierdza się, że "zwalnia się od akcyzy energię elektryczną wytwarzaną z odnawialnych źródeł energii" i dowodzić, że jeżeli energia elektryczna jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii to automatycznie korzysta ze zwolnienia z podatku akcyzowego, tym samym pomijając drugą część zdania, w którym przewidziano warunek tego zwolnienia.
Sąd nie stwierdził również braku prowspólnotowej wykładni art. 30 ust 1 i 2 u.p.a., zwłaszcza w kontekście art. 6 i art. 15 ust. 1 pkt b dyrektywy 2003/96/WE.
Sąd doszedł do wniosku, że z przywołanych przepisów jednoznacznie wynika, że zastosowanie zwolnienia dla energii elektrycznej, pochodzącej z odnawialnych źródeł energii jest fakultatywne. Oznacza to, że państwom członkowskim pozostawiono w zakresie i warunków zastosowania tego zwolnienia znaczną swobodę, co zresztą wprost wynika z art. 15 ust. 1 pkt b dyrektywy.
Końcowo Sąd zauważył, że przepisy dyrektywy, nie dają możliwości bezpośredniego odwołania się do nich. Trybunał Sprawiedliwości odmawia bowiem stosowania zasady bezpośredniego skutku, jeśli kraj posiada pewien najmniejszy nawet margines działania dotyczący wprowadzenia danego przepisu (wyrok z 12 grudnia 1990 r., Kaefer i Procacci).
Odnośnie zaś postulatu strony, zgodnie z którym organ winien był interpretować ww. przepis uwzględniając cel Unii Europejskiej jakim jest ochrona środowiska, to Sąd stwierdził, że pomimo tego, że cel jest słuszny, to ani normy wykładni przepisów ani też zakres interpretacji indywidualnych nie uprawniają organ do wykładni przepisów prawa podatkowego przez prymat ochrony środowiska, jeżeli to nie będzie wprost wynikało z danej regulacji.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Bydgoszczy z 10 kwietnia 2019 r. wniosła spółka, zaskarżając go w całości.
Zarzuciła mu naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – zalej zwanej: P.p.s.a.) poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 30 ust 1 u.p.a.: poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż nie ma on zastosowania do niej, w przedstawionym przez nią stanie faktycznym, i w konsekwencji nie jest możliwe zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego na podstawie art. 30 ust. 1 u.p.a., w związku z art. 120 i n. ustawy o u.o.z.e. podmiotu występującego na podstawie art. 121 ust. 1 u.o.z.e. o wydanie gwarancji pochodzenia.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi, a także zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka podkreśliła, że w preambule do w/w wymienionej dyrektywy (2003/96/WE) określono, iż państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny mieć możliwość stosowania zwolnień w celu wspierania wykorzystywania alternatywnych źródeł energii, w tym w szczególności odnawialnych źródeł energii.
W tym kontekście skarżąca kasacyjnie podkreśliła, iż dokonana przez WSA w Bydgoszczy interpretacja przepisów prawa stoi w sprzeczności z zasadą dokonywania wykładni prowspólnotowej.
Obowiązek dokonywania takiej wykładni przez państwa członkowskie Unii Europejskiej wynika z art. 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej; TFUE) oraz z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej TUE).
Nie zasługują, zdaniem skarżącej kasacyjnie, na aprobatę także te twierdzenia WSA w Bydgoszczy, w ramach których wskazuje on na bezwzględny prymat wykładni literalnej. Wykładnia przepisów, która odstępuje od wykładni literalnej, celem zapewnienia spójności systemowej w ramach Unii Europejskiej jest bowiem możliwa.
Dyrektor KIS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonych wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy też procesowego.
W niniejszym przypadku, w którym brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., skarżąca kasacyjnie podniosła formalnie jeden zarzut, oparty na twierdzeniu odnośnie naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 120 i n., w szczególności art. 121 u.o.z.e.
Zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji wskazanych wyżej przepisów, skarżąca kasacyjnie stwierdziła, iż uchybienie im miało miejsce przede wszystkim poprzez błędną wykładnię art. 30 ust. 1 u.p.a. polegającą na przyjęciu, iż nie ma on zastosowania do niej, w przedstawionym w jej wniosku stanie faktycznym. Konsekwencją przedmiotowej nieprawidłowości było zaś przyjęcie, że nie jest możliwe zastosowania zwolnienia od podatku akcyzowego, na podstawie art. 30 ust. 1 u.p.a. w związku z art. 120 i n. u.o.z.e., podmiotu występującego na podstawie art. 121 ust. 1 u.o.z.e. o wydanie gwarancji pochodzenia.
Mając na uwadze treść przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że skarżąca kasacyjnie przede wszystkim zarzuciła dokonanie nieprawidłowej wykładni przepisu art. 30 ust. 1 u.o.z.e., nie wyjaśniając do czego sprowadzała się nieprawidłowość w tym zakresie. Nie wskazała bowiem w jakim aspekcie WSA w Bydgoszczy dopuścił się błędu w procesie wykładni analizowanego przepisu, jak również tego jak powinien się przedstawiać właściwy wynik jego interpretacji. Spółka nie przedstawiła także uzasadnienia swoich twierdzeń w omawianym zakresie.
Podnosząc naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 30 ust. 1 u.p.a., bez rozwinięcia swego zarzutu, spółka płynnie przeszła do stwierdzeń organu, niezasadnie jej zdaniem zaakceptowanych przez Sąd, odnośnie niemożności zastosowania do niej, w opisanym przez nią stanie faktycznym, wynikającego z przedmiotowej regulacji zwolnienia podatkowego. Tym samym zarzuciła więc niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego, co stanowi odrębną kategorię zarzutów odnoszących się do regulacji materialnoprawnych, co do którego również nie przedstawiła właściwej argumentacji na poparcie swych twierdzeń.
Spółka nie powiązała swojego zarzutu z żadnym przepisem P.p.s.a., wobec czego stwierdzić należy, że przedmiotowy zarzut nie został do końca prawidłowo sformułowany. Niezależnie jednak od tego przedmiotowa wadliwość, zgodnie z uchwałą pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. I OPS 10/09, nie sprawia, że Naczelny Sąd Administracyjny do przedmiotowego zarzutu nie może się odnieść.
Zarzut wadliwej wykładni określonych przepisów, ze swej istoty, opiera się na stwierdzeniu odnośnie błędnego odkodowania z ich treści normy prawnej. Dla swe swej skuteczności tego rodzaju zarzut wymaga wykazania na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy, tj. dlaczego przeprowadzony proces interpretacji danej jednostki redakcyjnej aktu prawnego doprowadził do niewłaściwych rezultatów.
Tego rodzaju zarzut skarżącego kasacyjnie winien być poparty wskazaniem jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia przepisu, co jednocześnie oznacza potrzebę podjęcia merytorycznej polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie w istocie nie wskazała na czym polegał zarzucany przez nią błąd w zakresie wykładni wskazanych przez nią przepisów, tj. w jakim zakresie, bądź aspekcie Sąd, a wcześniej organ, dopuściły się błędu, w procesie interpretacji art. 30 ust. 1 u.p.a.
Co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej znalazło się stwierdzenie odnośnie tego, że dokonana przez Sąd I instancji interpretacja przepisów prawa stoi w sprzeczności z zasadą dokonywania ich prowspólnotowej wykładni, jednakże poza ogólnikowym przywołaniem w tymże uzasadnieniu przepisów dyrektywy 2009/28/WE (Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE - Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 140, str. 16 z późn. zm.), które według spółki wskazują na konieczność promowania energii pochodzącej z odnawialnych źródeł, nie wskazała ona żadnych konkretnych regulacji, w świetle których zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnię można by było uznać za nieprawidłową.
Podobne się przedstawia sytuacja, jeżeli chodzi o zamieszczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzenia odnośnie celów analizowanego zwolnienia, w świetle treści preambuły dyrektywy 2003/96/WE. W tym bowiem wypadku, już tylko z przytoczonego przez skarżącą kasacyjnie fragmentu tego aktu prawnego wynika, że państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny mieć możliwość stosowania zwolnień w celu wspierania wykorzystywania alternatywnych źródeł energii, w tym w szczególności odnawialnych źródeł. Tak więc również z tych ogólnikowych stwierdzeń, odnoszących się w dodatku do możliwości zastosowania zwolnień, nie sposób jest wywieść, że prawodawca unijny w sposób kategoryczny i jednoznaczny, zdecydował się na ich wprowadzenie.
Podstaw do podważenia przyjętej przez WSA w Bydgoszczy i Dyrektora KIS wykładni nie można bowiem wywieść z treści omawianej dyrektywy, która jako akt prawa wspólnotowego, adresowany do państw członkowskich Unii Europejskiej, w omawianym zakresie nie zawiera regulacji, które ze swej istoty nadawałaby się do bezpośredniego zastosowania. Innymi słowy, z treści dyrektywy 2003/96/WE nie sposób wywieść istnienia, ani wymogu wprowadzenia przez państwa członkowskie Unii Europejskiej zwolnienia z opodatkowania podatkiem akcyzowym energii pochodzącej z odnawialnych źródeł. Prawodawca unijny stworzył jedynie poszczególnym państwom członkowskim możliwość wykreowania tego rodzaju zwolnienia, z którego fakultatywnie mogą one skorzystać. To zaś nie uprawnia do kwestionowania zakresu zwolnienia, jaki wynika z art. 30 ust. 1 u.p.a.
Jeżeli chodzi o zarzut niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego, jaki pośrednio wynika ze stwierdzeń skarżącej kasacyjnie, to ten, ze swej istoty może sprowadzać się do zarzucenia tzw. błędu subsumcji, tj. uznania, że stan faktyczny błędnie zakwalifikowano jako odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w danej normie prawnej. Innym słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, jest więc rozumiane jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.
Skarżąca kasacyjnie podniosła, że WSA w Bydgoszczy niezasadnie przyjął, iż w jej przypadku nie jest możliwe zastosowanie zwolnienia z art. 30 ust. 1 u.p.a. w zw. z art. 120 i n. u.o.z.e. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić należy, iż nie sposób jest uznać zasadności przedmiotowego zarzutu.
Jak to już bowiem wyżej zaznaczono, brak jest podstaw do zakwestionowania przyjętej przez Sąd I instancji wykładni wskazanych wyżej przepisów, a stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji nie był przedmiotem ustaleń. Organ bowiem wydał zaskarżony przez spółkę akt, odnosząc rezultaty przeprowadzonej przez siebie wykładni przepisów, której nie można zasadnie podważyć, do przedstawionych przez nią okoliczności, których nie modyfikował, ani nie kwestionował. Również Sąd I instancji nie czynił w tym zakresie własnych ustaleń.
Zarzut wadliwego zastosowania przepisów prawa, przy niewykazaniu nieprawidłowości w zakresie wykładni, a także braku zakwestionowania ustaleń faktycznych, nie może wywrzeć więc zamierzonego skutku.
Mając więc na uwadze powyższe i nie znajdując podstaw do uznania zasadności zarzutu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną spółki.
Na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie spółki na rzecz Dyrektora KIS kwotę 480 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmującą zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.