I GSK 1757/20

I GSK 1757/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Dariusz Dudra /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Bejgerowska
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Pomoc publiczna
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2209/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-12
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1493
par. 31. ust. 1
Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 27 lipca 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania i  wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo,  zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze"
Dz.U. 2024 poz 935
art. 106 par. 3, art. 145 par. 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 2209/19 w sprawie ze skargi J. J. na akt Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 8 października 2019 r. nr OR16-6520.10-OR1600146/19 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na realizację programu promowania rybołówstwa 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. J. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 12 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2209/19 oddalił skargę J. J. (dalej jako: strona, skarżący) na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako: organ, ARiMR) z 8 października 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Pismem z 8 października 2019 r. ARiMR poinformowała skarżącego,
że w odniesieniu do wniosku o przyznanie pomocy w ramach działania "[...]", organ odmówił przyznania pomocy z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 27 lipca 2018 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania i wypłaty pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 1. Promowanie rybołówstwa zrównoważonego środowiskowo, zasobooszczędnego, innowacyjnego, konkurencyjnego i opartego na wiedzy, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. 2018 r., poz. 1493, dalej jako: rozporządzenie wykonawcze).
Pismo było spowodowane wnioskiem skarżącego o przyznanie pomocy finansowej w ramach działania "[...]". W wyniku weryfikacji, na postawie danych zawartych w Rejestrze Statków Rybackich, stwierdzono, że statek rybacki o oznace [...] nie spełnia warunków przyznania pomocy.
Sąd I instancji oddalił skargę stwierdzając, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
WSA wskazał, że art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2020 r., poz. 2140, dalej jako: ustawa wspierająca) zgodnie z którym w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o którym mowa w art. 9 ust. 1, 2 lub 3, podmiot właściwy do przyznania danej pomocy informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. W świetle zaś § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego pomoc na realizację operacji w ramach działania tymczasowe zaprzestanie działalności połowowej przyznaje się w formie rekompensaty armatorowi statku rybackiego, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne, wpisanego do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. albo wprowadzonego do wykonywania rybołówstwa komercyjnego po dniu 31 grudnia 2010r. na skutek wymiany tego statku rybackiego na inny i którego długość całkowita wynosi: 1) poniżej 12 m; 2) od 12 m do 24 m - jeżeli armator statku rybackiego, na który ubiega się o rekompensatę, w okresie trzech lat przed dniem złożenia wniosku o rekompensatę w specjalnym zezwoleniu połowowym wydanym na ten statek rybacki posiadał przyznane kwoty połowowe co najmniej dwóch gatunków organizmów morskich objętych ogólną kwotą połowową, w tym dorsza z podobszarów [...] Morza Bałtyckiego.
Sąd I instancji ocenił, że statek rybacki o oznace [...] został wpisany do rejestru w dniu 2 lipca 2014r., a więc po 31 grudnia 2010 r. WSA stwierdził irrelewantność faktu, że w dniu 9 kwietnia 1992 roku - ww. jednostka - została wpisana do rejestru statków morskich pod numerem [...], z uwzględnieniem tej samej oznaki tj. [...], jako motorowa łódź rybacka. Skarżący wskazuje, iż w tamtym okresie niemożliwy był wpis do rejestru statków rybackich, ponieważ rejestru takiego nie prowadzono. W ocenie Sądu I instancji organ słusznie podnosi, że na gruncie regulacji § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nie jest wystarczające wpisanie danego statku do rejestru statków morskich, natomiast przepis ten formułuje m.in. wymóg, aby statek został wpisany do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, iż rejestr statków rybackich prowadzony jest aktualnie na podstawie art. 13 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa, a wcześniej taki rejestr był prowadzony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1592, ze zm.). Mając powyższe na uwadze skarżący mógł zatem swój statek rybacki zarejestrować we właściwym rejestrze od 1 maja 2004 r.
Sąd I instancji wskazał, że przesłanka określona w § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego byłaby również spełniona, gdyby przedmiotowy statek rybacki, przy użyciu którego jest wykonywane rybołówstwo komercyjne, wprowadzony został do wykonywania rybołówstwa komercyjnego po dniu 31 grudnia 2010 r. na skutek wymiany tego statku rybackiego na inny.
WSA uznał, że przyjęta przez organ wykładnia § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego jest prawidłowa. Literalne brzmienie powyższej normy nie powinno budzić wątpliwości, a zaproponowana przez stronę w skardze celowościowa wykładnia tego przepisu jest, w ocenie Sądu, zbyt daleko idąca, wychodząca poza literalną jego interpretację.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożył skarżący. Strona wniosła o zasądzenie od Organu na rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634,
dalej jako: p.p.s.a.) w zw. art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy o wspieraniu
oraz § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego - w szczególności poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że nie jest wystarczające wpisanie danego statku do rejestru statków morskich, ponieważ z punktu widzenia przepisu § 31 ust. 1 Rozporządzenia istotna jest rejestracja w rejestrze statków rybackich - prowadzonym od dnia 1 maja 2004 roku albo że sytuacji statku rybackiego [...] nie można kwalifikować jako wpisu do rejestru statków rybackich po dniu 31 grudnia 2010 roku na skutek wymiany tego statku rybackiego na inny;
b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy wspierającej oraz § 61 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego poprzez przyjęcie, że zebrany przez Agencje Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa materiał dowodowy był kompletny i nie było żadnych przesłanek do zastosowania § 61 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego;
c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie powodującego nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie oraz wskazanie, że zawnioskowane dowody (dokumenty) zawierają informacje, które były znane organowi albo nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości.
II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
a).art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że nie spełnia warunku dostępu do pomocy statek rybacki wpisany do rejestru statków morskich w 1992 roku (w czasie, kiedy nie było rejestru statków rybackich) albo że uzasadniona jest odmowa przyznania pomocy, o którą ubiega się Skarżący - Armator statku rybackiego [...] wpisanego do rejestru statków rybackich, który [...] (część) otrzymał z wymiany [...], natomiast kW (część) ze zmniejszenia mocy silnika [...].
W skardze kasacyjnej przytoczono argumentacje na poparcie wywiedzionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. NSA nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) – naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy
(art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Zarówno argumentacja, jak i zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół interpretacji przesłanki § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, mającej przesądzić czy skarżącemu należna jest pomoc w ramach programu "[...]".
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że skarżący sformułował je na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy o wspieraniu oraz § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego oraz art. 106 § 3 p.p.s.a.
Stawiając zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. należy zatem wskazać, jakie przepisy postępowania lub prawa materialnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej, którego działanie zaskarżono. Wskazany przepis można naruszyć jedynie w powiązaniu z wyraźnie wskazanymi przepisami postępowania lub prawa materialnego. Dopiero bowiem naruszenie konkretnych przepisów postępowania lub prawa materialnego może doprowadzić do konieczności uwzględnienia skargi
(por. wyrok NSA z 2 października 2019 r., sygn. II OSK 2732/17, LEX).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji, a mianowicie, że statek rybacki o oznace [...] został wpisany do rejestru w dniu 2 lipca 2014r., a więc po 31 grudnia 2010 r. Należy uznać zasadność stwierdzenia poczynionego przez WSA , a mianowicie, że wpisanie rzeczonego statku 9 kwietnia 1992 roku do rejestru statków morskich pod numerem [...], z uwzględnieniem tej samej oznaki tj. [...], jako motorowa łódź rybacka jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie. W ocenie NSA wykładnia regulacji § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego dokonana przez organ oraz WSA jest prawidłowa. W świetle tej regulacji nie jest wystarczające wpisanie danego statku do rejestru statków morskich, przepis ten formułuje wymóg wpisania statku do rejestru statków rybackich nie później niż do dnia 31 grudnia 2010 r. Jak słusznie podkreślił WSA w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku – rejestr statków rybackich prowadzony jest aktualnie na podstawie art. 13 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o rybołówstwie morskim przez ministra właściwego do spraw rybołówstwa, a wcześniej taki rejestr był prowadzony na podstawie art. 6 ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o rybołówstwie. Zatem należy skonstatować, że skarżący mógł swój statek rybacki zarejestrować we właściwym rejestrze od 1 maja 2004 r. Rację należy przyznać Sądowi I instancji, który wskazał w treści uzasadnienia do zaskarżonego wyroku, że literalne brzmienie powyższej normy nie powinno budzić wątpliwości, a prezentowana przez stronę celowościowa wykładnia tego przepisu jest zbyt daleko idąca. W ocenie NSA nie zachodzi tutaj konieczność zastosowania innych wykładni w tym celowościowej zgodnie z zasadą clara non sunt interpretanda.
Z powyższych rozważań wynika zatem wniosek, że w przeciwieństwie do twierdzeń skarżącego istnieją dwa różne od siebie rejestry – rejestr statków morskich oraz rejestr statków rybackich i nie są one tożsame. Drugi z wymienionych prowadzony jest od 1 maja 2004 r., czyli od momentu akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.
Stan faktyczny przedmiotowej sprawy niewątpliwie wskazuje, że statek został zarejestrowany w rejestrze statków rybackich 2 lipca 2014 r., a więc po ostatecznej dacie 31 grudnia 2010 r., od której przepisy § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego uzależniały przyznanie pomocy w ramach programu "[...]". Z tego powodu NSA uznał, że nie doszło do skutku zarzucane przez skarżącego naruszenie praworządności, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy wspierającej. Bowiem przepis ten wskazuje, że w postępowaniu w sprawie przyznawania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności. Motywowany tą przesłanką organ zgodnie z prawem stwierdził, że pomoc wnioskodawcy nie przysługuje, ponieważ rejestracja statku nastąpiła po przepisanym prawem terminie. W okolicznościach faktycznych sprawy nie znajduje również potwierdzenia argument, że statek wprowadzony do rybołówstwa komercyjnego po 31 grudnia 2010 r. jest inną jednostką. Błędność takiej argumentacji potwierdza sam skarżący kasacyjnie, który w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdza, że od momentu rejestracji w 1992 r. jest to w dalszym ciągu ten sam statek (k.67).
W ocenie NSA zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 106 § 3 p.p.s.a. również nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wskazać należy, że zgodnie z poglądami piśmiennictwa, co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Dowód uzupełniający z dokumentów sąd może przeprowadzić zarówno z urzędu, jak i na wniosek. W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym. Przeprowadzenie dowodu (dopuszczenie dowodu) ma formę postanowienia, które zapada na rozprawie; wpisuje się je do protokołu rozprawy bez spisywania odrębnej sentencji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie podlega ogłoszeniu i nie wymaga uzasadnienia. Dopuszczając dowód, sąd powinien wskazywać, jakie okoliczności mają nim być stwierdzone. W orzecznictwie zasadnie się podnosi, że sąd administracyjny może w toku uzupełniającego postępowania dowodowego dokonywać wyłącznie ustaleń, które mają wpływ na ocenę legalności aktu lub czynności. Nie mogą one natomiast prowadzić do ustalenia nowego stanu faktycznego sprawy administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy, gdyż w takim przypadku sąd administracyjny powinien uchylić zaskarżony akt lub czynność. Innymi słowy, celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów jest możliwe, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: 1) jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 106).
Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy skonstatować należy, że wskazana pierwsza przesłanka przeprowadzenia dowodu uzupełniającego nie wystąpiła, a więc zarzut należało uznać za nieuprawniony. Stan faktyczny sprawy jest klarowny i został właściwie ustalony przez Sąd I instancji. Statek skarżącego nie został wpisany do właściwego rejestru statków rybackich, przez co nie spełnił warunków ustalonych przez rozporządzenie wykonawcze. Nie można się tutaj zgodzić
z twierdzeniami skarżącego, jakoby uzyskanie wpisu do takiego rejestru było niemożliwe, ponieważ w 1992 r. rejestr taki nie istniał.
Podkreślenia wymaga, że w demokratycznym państwie prawnym obywatel ma swoje prawa i wolności, natomiast jest też zobowiązany do przestrzegania norm narzuconych mu przez państwo w granicach obowiązującego prawa. Należy to podkreślić zwłaszcza w sytuacji, gdy strona ubiegała się o pomoc publiczną. Warunkiem jej otrzymania jest spełnienie wszelkich wymagań narzuconych przez odpowiednie akty prawne. Brak spełnienia tych wymogów skutkuje niemożnością udzielenia tej pomocy. Niewątpliwie w interesie skarżącego było skrupulatne śledzenie zmian przepisów, a co za tym idzie wymogów prowadzonej przez niego działalności. Niedopatrzenie w związku ze zmianą reżimu prawnego, jaki wiązał się z akcesją Polski do ówczesnych wspólnot europejskich, spowodował w ostateczności niemożność otrzymania przez stronę pomocy publicznej.
Odnosząc się do zarzutu prawa materialnego wskazać należy, że de facto podważa się w nim ustalenia faktyczne odnoszące się do subsumpcji stanu faktycznego, innymi słowy czy statek skarżącego spełnia przesłanki § 31 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego.
Skarżący w istocie nie dąży do podważenia prawidłowości przeprowadzonej przez Sąd I instancji wykładni przepisów czy ich zastosowania, ale poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Tak należy bowiem zinterpretować przedstawione przez niego argumenty dotyczące niewłaściwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w odniesieniu do tej okoliczności, jaka jest związana z wpisem statku do właściwego rejestru. Podkreślenia wymaga jednak, że w orzecznictwie NSA ugruntowało się stanowisko, że poprzez zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie można podważać prawidłowości poczynionych ustaleń. Zwalczanie ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może ono być skuteczne tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, zawartej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z 13. Lutego 2009 r., I OSK 414/08, z 29 kwietnia 2014 r., II OSK 2887/12, z 13 maja 2014 r., I GSK 482/12, z 23 września 2014 r., II FSK 2327/12, z 30 października 2014 r., I GSK 186/13; z 4 listopada 2014 r.). Tym samym także i ten zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.