I GSK 1750/22

I GSK 1750/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marek Krawczak /sprawozdawca/
Piotr Pietrasz
Piotr Piszczek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
III SA/Łd 432/22 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-09-07
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Marek Krawczak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 września 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 432/22 w sprawie ze skargi A na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 24 maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że wpisuje prawidłowe oznaczenie strony skarżącej A zamiast błędnego oznaczenia B; 2. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") wyrokiem z 7 września 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 432/22, w wyniku rozpoznania skargi A na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 24 maja 2022 roku nr 430/22 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu, w pkt 1 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego; w pkt 2 zasądził od Zarządu Województwa Łódzkiego na rzecz skarżącej kwotę 697 tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Skarżąca złożyła w dniu 11 października 2021 r. wniosek o dofinansowanie projektu o nazwie "X", nr RPLD.10.01.00/6/21/0005.
Projekt został oceniony pozytywnie uzyskując ogólną liczbę 83 punktów, jednakże z uwagi na wyczerpanie puli środków przewidzianych na konkurs nie został rekomendowany do otrzymania dofinasowania.
O wyniku oceny formalno-merytorycznej wnioskodawca został poinformowany pismem z dnia 15 marca 2022 r.
W dniu 11 kwietnia 2022 r. do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego wpłynął pisemny protest złożony przez wnioskodawcę w wymaganym terminie w związku z oceną formalno-merytoryczną wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nr RPLD.10.01.00/6/21/0005, pn. "X".
Uchwałą nr 430/22 Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 24 maja 2022 r. w sprawie nieuwzględnienia protestu od etapu oceny formalno-merytorycznej projektu oznaczonego wnioskiem o dofinansowanie nr RPLD.10.01.00/6/21/0005 złożonego przez A w ramach konkursu nr RPLD.10.01.00-IZ.00-10-006/21 dla Działania X.1 "Powrót na rynek pracy osób sprawujących opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3", Osi Priorytetowej X "Adaptacyjność pracowników i przedsiębiorstw w regionie" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020, na podstawie przepisu art. 41 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 547 i poz. 583), art. 55 pkt 1, art. 57 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 818 oraz z 2019 r. poz. 2020) w § 1. Nie uwzględniono protestu złożonego przez A od oceny formalno-merytorycznej projektu o nazwie "X", oznaczonego wnioskiem o dofinansowanie nr RPLD.10.01.00/6/21/0005 złożonego w ramach konkursu nr RPLD.10.01.00-IZ.00-10-006/21 dla Działania X.1 "Powrót na rynek pracy osób sprawujących opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3", Osi Priorytetowej X "Adaptacyjność pracowników i przedsiębiorstw w regionie" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020, § 2. Uzasadnienie rozstrzygnięcia stanowi załącznik do uchwały, a w § 3. Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia.
Skarżąca złożyła skargę do WSA na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z 24 maja 2022 r.
Po rozpoznaniu skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu I instancji, skargę należało uwzględnić, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte były zasadne.
Sąd I instancji uznał za prawidłowe stanowisko IZ w zakresie niewykazania przez skarżącą spółkę, iż w świetle zapisów wniosku nie było możliwe uznanie jej za podmiot ekonomii społecznej. Kryterium premiujące Realizacja usług w zakresie opieki nad dziećmi do lat trzech przez podmioty ekonomii społecznej lub podmioty ekonomii społecznej i administracje publiczną - zgodnie z regulaminem konkursu - podlegało weryfikacji na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie.
WSA zauważył, że na stronie 14 wniosku skarżąca wskazała, iż "Projekt realizowany jest przez podmiot ekonomii społecznej - wnioskodawca A jest spółką, której cele są ściśle społeczne i inwestuje ona wypracowane nadwyżki zależnie od wyznaczonych sobie celów w działalność własną lub wyznaczone przez zarząd cele społeczne, zamiast kierować się potrzebą osiągania maksymalnego zysku". Regulamin konkursu definiując podmiot ekonomii społecznej odwołuje się do wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020. Przedmiotowe wytyczne w punkcie 21 c jako podmioty ekonomii społecznej wymieniają organizacje pozarządowe lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie ( Dz. U. z 2019 r., poz. 688). Zgodnie ze wskazanym przepisem działalność pożytku publicznego może być prowadzona przez spółki akcyjne i spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz kluby sportowe, które nie działają w celu osiągnięcia zysku oraz przeznaczają całość dochodu na realizację celów statutowych oraz nie przeznaczają zysku do podziału pomiędzy swoich udziałowców, akcjonariuszy i pracowników.
W opinii WSA, IZ zasadnie przyjęła, iż z zapisów wniosku nie wynika przeznaczanie całości dochodu skarżącej na realizację celów statutowych, a także nie przeznaczanie zysku do podziału między udziałowców i pracowników.
Zdaniem Sądu I instancji użyte przez wnioskodawcę sformułowanie "nadwyżki" ma charakter nieostry i nie pozwala na przyjęcie, iż odpowiada ono pojęciu "całość dochodu". Ponadto wnioskodawca deklarując niekierowanie się potrzebą osiągania maksymalnego zysku na rzecz właścicieli, nie wyklucza przeznaczania części zysku do podziału między udziałowców lub pracowników.
WSA podkreślił, iż wątpliwości dotyczące zapisów wniosku nie mogły być wyjaśniane poprzez wezwanie wnioskodawcy do ich doprecyzowania, bowiem zgodnie z regulaminem konkursu przedmiotowe kryterium weryfikowano na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie. Z tego powodu także dokumenty załączone do protestu nie mogły podlegać analizie organu i wpływać na ocenę wniosku na etapie rozpatrywania zarzutów zawartych w proteście. To na wnioskodawcy spoczywał obowiązek opracowania wniosku w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości osób oceniających złożony wniosek w wersji pierwotnej. W świetle zapisów regulaminu wniosek nie mógł być modyfikowany w oparciu o dodatkowe informacje i wyjaśnienia zawarte w proteście.
W ocenie Sądu I instancji, zasadne było także stanowisko organu dotyczące niespełnienia przez wnioskodawcę wymogów wypełnienia wniosku zgodnie z instrukcją wypełniania wniosku, w zakresie uzasadnienia wyboru konkretnej grupy docelowej. Nie wyjaśniono dlaczego przeprowadzone zostały rozmowy głównie z przedstawicielami jednej grupy docelowej - bezrobotnymi/biernymi zawodowo. Także trafny był pogląd IZ, iż wobec wskazania we wniosku możliwości zwolnienia z opłat zasadne byłoby określenie warunków na jakich będą one przyznawane. Poznanie tych warunków przez oceniających mogło mieć wpływ na przyznanie większej ilości punktów przez oceniających wniosek o dofinansowanie.
WSA stwierdził również, że nie można uznać za błędne stanowiska prezentowanego w zaskarżonej uchwale, dotyczącego braku jednoznacznych zapisów wniosku określających wielkość trzeciej sali dla dzieci. Na stronie 10 wniosku wskazano "90 m 2 w przypadku grupy 24 os i 60 m2 w przypadku grupy 16 osób". Nie podano zatem wielkości trzeciej z sal. Jedynie na stronie 21 wniosku zawarto informację "sala zabaw 3, ok. 60 m.2". Na podstawie tej informacji można jedynie domniemywać, że dotyczy ona nowej - trzeciej sali dla dzieci.
Mimo bezzasadności skargi w powyższym zakresie Sąd I instancji przyjął, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
WSA wskazał, że określona w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zasada przejrzystości zobowiązuje instytucję zarządzającą do wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia uchwały. W rozpatrywanej sprawie uzasadnienie takie było szczególnie istotne, gdyż IZ uwzględniła część zarzutów protestu. Odstąpiła jednak od przyznania wnioskowi kolejnych punktów, bądź przyznała w zakresie poszczególnych kryteriów po jednym punkcie. Nie wyjaśniła jednak przekonująco dlaczego w ten właśnie sposób postąpiła, wspominając lakonicznie, że uwzględniona uwaga strony dotyczyła jedynie niewielkiej nieścisłości i miała małe znaczenie dla ogólnej punktacji. Tymczasem przyznanie dodatkowo choć dwóch punktów diametralnie zmieniłoby na korzyść sytuację skarżącej spółki. Po częściowym uwzględnieniu uwag zawartych w proteście podwyższono punktację wniosku do 84 punktów. Jak wynika z listy rankingowej podmiot, który uzyskał tylko 1,5 punktu więcej (poz. 15 listy - 85,5 punktu) otrzymał rekomendację do dofinansowania.
W ocenie WSA, brak wnikliwego uzasadnienia w zakresie przyznanej dodatkowo liczby punktów uniemożliwia dokonanie oceny, czy tak niewielka ilość dodatkowo przyznanych punktów nie była zaniżona.
Ponadto, zastrzeżenia Sądu I instancji budzi stanowisko wyrażone na stronie 13 uzasadnienia uchwały, iż strona zobowiązana była zamieścić we wniosku informacje na temat wyposażenia poszczególnych pomieszczeń w żłobku. Instytucja Zarządzająca stwierdza, że co prawda regulamin i instrukcja nie wskazują na konieczność opisu wyposażenia , to taka informacja powinna zostać zamieszczona.
Zdaniem Sądu I instancji, nie można akceptować sytuacji, by ocena projektu w ramach danego kryterium odwoływała się do wymogów, których w regulaminie nie przewidziano.
Skargę kasacyjną od wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), to jest:
− art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt 7.1. regulaminu nr RPLD.10.01.00-IZ.00-10-006/21 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020 Oś Priorytetowa X "Adaptacyjność pracowników i przedsiębiorstw w regionie" Działanie X.1 "Powrót na rynek pracy osób sprawujących opiekę nad dziećmi w wieku do lat 3" (dalej: "Regulamin") w związku z pkt 21 lit. c) Rozdziału 3 "Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020 aktualnych na dzień ogłoszenia konkursu" (dalej: "Wytyczne") i w związku z art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. z 2020 r., poz. 1057) (dalej: "u.d.p.p.i.w.") - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Projekt nie spełnił kryterium premiującego nr 3 dotyczącego realizacji projektu przez podmiot ekonomii społecznej, podczas gdy w świetle powołanych przepisów u.d.p.p.i.w. skarżąca spełniała kryteria uznania jej za podmiot ekonomii społecznej;
II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), to jest:
− art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – polegające na nieuznaniu, że ocena Projektu w zakresie spełniania przez skarżącą kryterium premiującego nr 3 została przeprowadzona w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty, w sytuacji, gdy istniały podstawy do uznania Skarżącej za podmiot ekonomii społecznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem zawarciem w uzasadnieniu Wyroku błędnych wskazań, o których mowa w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a.;
− art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie odmowy przyznania skarżącej statusu podmiotu ekonomii społecznej w sposób ogólnikowy - co miało istotne znaczenie dla sprawy, albowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy (art. 188 p.p.s.a.) poprzez (i) stwierdzenie, że ocena Projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Łódzkiego celem skierowania do dofinansowania – stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej, (ii) zasądzenie od Zarządu Wojewodztwa Łodzkiego na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca kasacyjnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Na wypadek oddalenia skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o sprostowanie, stosownie do art. 156 § 3 p.p.s.a., oczywistej omyłki pisarskiej w punkcie 2 sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 7 września 2022 r., III SA/Łd 432/22, poprzez zastąpienie słowa B wyrazem A.
Skarżąca nie zgodziła się z wyrokiem w zakresie, w jakim sąd I instancji uznał, że ocena Projektu co do spełnienia przez Spółkę kryterium premiującego nr 3 została przeprowadzona w sposób rzetelny, przejrzysty i niedyskryminujący. Skarżąca zgodziła się z ocenami prawnymi i wytycznymi zawartymi w pozostałej części wyroku i ich nie kwestionuje - wobec braku zaskarżenia w tym zakresie powinny one zostać przyjęte przez NSA za własne i recypowane do uzasadnienia orzeczenia sądu II instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Analiza skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że intencją skarżącej jest w istocie polemika z motywami przyjętymi przez Sąd I instancji, nie zaś z samym rozstrzygnięciem, które uwzględniło jej skargę.
Nadmienić trzeba, że takie ukierunkowanie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, aczkolwiek strona musi wówczas wykazać, że uzasadnienie w kształcie przyjętym przez sąd, nawet w powiązaniu z korzystnym dla niej rozstrzygnięciem, narusza obowiązujące przepisy. Tego jednak skarżąca nie wykazała.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.
Na wstępie ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nie zasadne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - polegające na nieuznaniu, że ocena projektu w zakresie spełniania przez Skarżącą kryterium premiującego nr 3 została przeprowadzona w sposób nierzetelny i nieprzejrzysty, w sytuacji gdy istniały podstawy do uznania skarżącej za podmiot ekonomii społecznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem zawarciem w uzasadnieniu wyroku błędnych wskazań, o których mowa w art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów nie podzielił. Zaznaczyć należy, iż Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "Wniesienie skargi powoduje jedynie wszczęcie postępowania sądowoadmistracyjnego. W tym zakresie jest ono oparte na zasadzie kontradyktoryjności. Nie będąc związany granicami skargi, sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu (zasada oficjalności) wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze." (por.: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 291 i wskazane tam orzecznictwo). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji podał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co jest zgodne z art. 141 § 4 p.p.s.a. Fakt, iż skarżąca kasacyjnie nie podziela poglądu Sądu I instancji, że nie istniały podstawy do uznania skarżącej za podmiot ekonomii społecznej, nie stanowi jeszcze o naruszeniu przez tenże Sąd wskazanego przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.
Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w zakresie odmowy przyznania skarżącej statusu podmiotu ekonomii społecznej w sposób ogólnikowy - co miało istotne znaczenie dla sprawy, albowiem rozstrzygnięcie w tym zakresie nie poddaje się kontroli instancyjnej.
Nie jest to zarzut usprawiedliwiony.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd I instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17). Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie do takiego uchybienia, które musiałby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku, nie doszło. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, pomieszczonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał ich za zasadne. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sądowi I instancji błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w związku z pkt. 7.1. Regulaminu oraz w związku z pkt. 21 lit. c rozdziału 3 "Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020" aktualnych na dzień ogłoszenia konkursu i w związku z art. 3 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 4 u.d.p.p.i.w. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że projekt nie spełnił kryterium premiującego nr 3 dotyczącego realizacji projektu przez podmiot ekonomii społecznej, podczas gdy w ocenie Skarżącej w świetle przywołanych przepisów u.d.p.p.i.w. spełniała ona kryteria uznania jej za podmiot ekonomii społecznej.
Przypomnieć należy, że WSA w Łodzi podzielił stanowisko IZ w zakresie niewykazania przez skarżącą spółkę, iż w świetle zapisów wniosku nie było możliwe uznanie jej za podmiot ekonomii społecznej.
WSA wskazał, iż kryterium premiujące Realizacja usług w zakresie opieki nad dziećmi do lat trzech przez podmioty ekonomii społecznej lub podmioty ekonomii społecznej i administracje publiczną - zgodnie z regulaminem konkursu - podlegało weryfikacji na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie. Na stronie 14 wniosku skarżąca wskazała, iż "Projekt realizowany jest przez podmiot ekonomii społecznej - wnioskodawca A jest spółką, której cele są ściśle społeczne i inwestuje ona wypracowane nadwyżki zależnie od wyznaczonych sobie celów w działalność własną lub wyznaczone przez zarząd cele społeczne, zamiast kierować się potrzebą osiągania maksymalnego zysku".
Biorąc pod uwagę powyższe, WSA stwierdził, iż użyte przez wnioskodawcę sformułowanie "nadwyżki" ma charakter nieostry i nie pozwala na przyjęcie, iż odpowiada ono pojęciu "całość dochodu". Ponadto skarżąca deklarując niekierowanie się potrzebą osiągania maksymalnego zysku na rzecz właścicieli, nie wyklucza przeznaczania części zysku do podziału między udziałowców lub pracowników.
Analizując sporne w sprawie kryterium premiujące nr 3 stwierdzić należy na wstępie, iż każdy wnioskodawca - o ile zapoznał się z warunkami i zasadami konkursu - mógł w sposób jednoznaczny poznać kryteria oceny projektów; w tym zwłaszcza sposób i formę, w jakiej należało złożyć wniosek aplikacyjny złożony w formie elektronicznej.
Zgodnie z pkt 7.1. Regulaminu, spełnienie kryterium premiującego nr 3 miało być oceniane na podstawie zapisów wniosku. Projekt skarżącej był oceniany na podstawie oświadczeń i informacji zawartych we wniosku i przekazywanych przez nią. Nie były wymagane żadne dokumenty potwierdzające prawdziwość podanych informacji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceny dokonuje się na podstawie treści wniosku, stąd faktyczna możliwość realizacji wyrażonych w nim intencji wnioskodawcy ma z tej treści wynikać. Rzeczą zatem wnioskodawcy jest takie opracowanie projektu, aby w omawianej materii nie budził wątpliwości (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2017 r., III SA/Wr 664/17, LEX nr 2428644). Treść wniosku o dofinansowanie, wypełnionego według wzoru Regulaminu, stanowi zasadniczy dokument postępowania dowodowego w sprawie dofinansowania unijnego i ma moc wiążącą dla rozstrzygnięcia konkursu, a za błędy w jego sporządzeniu ponosi odpowiedzialność wnioskodawca, gdyż to wnioskodawca winien starannie przygotować dokumentację zgodnie z wymogami konkursu (wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2017r., II GSK 3765/17, LEX nr 2479178, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., lI GSK 60/17, LEX nr 2232354, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2018 r., II GSK 4280/17, LEX nr 2457314, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 października 2017 r., V SA/Wa 1585/17, LEX nr 2436178). Szczególne znaczenie ma przygotowanie wniosku z uwzględnieniem znanych wnioskodawcy kryteriów oceny wszystkich zgłoszonych do konkursu projektów. Podawane we wniosku dane, niezależnie od tego, czy służą one ocenie formalnej czy merytorycznej, muszą tworzyć zbiór informacji, których wymaga instytucja ogłaszająca konkurs w celu dokonania oceny według przyjętych kryteriów (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2017 r., III SA/Wr 685/17, LEX nr 2438566).
A zatem powyższe reguły prowadzą, do wniosku, że dodatkowa argumentacja skarżącej kasacyjnie podnoszona w postępowaniu odwoławczym wraz z załączonymi dokumentami, nie powinna być brana pod uwagę przy weryfikowaniu prawidłowości oceny wniosku dokonanej przez IZ, jako że taka ocena jest dokonywana na podstawie treści wniosku - na tą też kwestię prawidłowo zwrócił uwagę w zaskarżonym wyroku WSA w Łodzi wskazując w uzasadnienia na stronie 25, że to na wnioskodawcy spoczywał obowiązek opracowania wniosku w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości osób oceniających złożony wniosek w wersji pierwotnej.
Zaaprobowanie możliwości modyfikacji wniosku w oparciu o dodatkowe informacje i wyjaśnienia zawarte w proteście prowadziłoby zaś do naruszenia reguł równego traktowania wnioskodawców. Przy wykładni tych przepisów należy również mieć na uwadze, co umknęło uwadze skarżącego kasacyjnie, że postępowanie o dofinansowanie projektów ma charakter postępowania konkursowego i polega ono na wyłonieniu najlepszego projektu, tj. takiego, który zagwarantuje osiągnięcie we właściwym programie operacyjnym założonego celu (tak wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2017 r., III SA/Wr 664/17, LEX nr 2428644). Przystępując do konkursu, wnioskodawca winien znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Poprzez złożenie wniosku wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc, musi się do tych zasad precyzyjnie stosować. Ciąży na nim obowiązek przestrzegania wszelkich reguł określonych konkursem, podobnie jak i innych rywalizujących wnioskodawców. Daleko idące sformalizowanie postępowania konkursowego ma na celu zdyscyplinowanie wnioskodawców, zachowanie ich wysokiej staranności, tak aby w konsekwencji doszło do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy. Szybkie załatwienie sprawy wiąże się natomiast z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych (wyrok NSA z dnia 24 mają 2017 r., II GSK 1028/17, LEX nr 2308603). A zatem to na podmiocie aplikującym spoczywa ciężar przekonania instytucji dokonującej wyboru najlepszych z punktu widzenia celów danego priorytetu, w ramach którego organizowany jest konkurs projektów - do wiarygodności swych oświadczeń w aspekcie spełnienia obowiązujących w danym naborze kryteriów.
Biorąc pod uwagę treść złożonego przez skarżącą wniosku, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, trudno uznać, że pojęcie nadwyżka użyte przez skarżącą jest synonimem zysku, czy też słowo to w oczywisty i jednoznaczny odwołuje się do nadwyżki wypracowanych przychodów nad kosztami - czyli do zysku lub dochodu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzenie przez WSA, że określenie "nadwyżka" użyte przez skarżącą jest nieostre, było prawidłowe. Rację miał Sąd I instancji wskazując, że nie pozwala ono na przyjęcie, iż odpowiada ono pojęciu "całość dochodu".
Trafnie w odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podniósł, że skoro spółka zamierzała cały dochód przekazywać na cele społeczne, powinna wprost wskazać na tę okoliczność. Zestawienie treści punktu 4.4. wniosku o dofinansowanie nie pozwala przyjąć, że spółka nie kieruje się chęcią osiągania zysku oraz że zamierza inwestować całości dochodu na wskazane we wniosku cele, a to wyłącznie treść wniosku determinuje ocenę dokonaną przez IZ. Następczo załączane dokumenty przez skarżącą, czy to do protestu, czy to w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, jak również odwoławczym nie mogą podważać oceny dokonanej przez IZ na etapie rozpoznawania wniosku.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że kryteria wyboru projektów, zwłaszcza zaś sporne w tej sprawie kryterium premiującego nr 3, nie zostały sformułowane w sposób przejrzysty i rzetelny. Analizując sporne w sprawie kryterium stwierdzić należy, iż każdy wnioskodawca - o ile zapoznał się z warunkami i zasadami konkursu - mógł w sposób jednoznaczny poznać kryteria oceny projektów; w tym zwłaszcza sposób i formę, w jakiej należało złożyć wniosek aplikacyjny.
Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej, iż w równoległym projekcie IP wystarczający dla stwierdzenia statusu podmiotu ekonomii społecznej uznała określony zapis we wniosku o dofinansowanie (przytoczony na s. 12 uzasadnienia skargi kasacyjnej) Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż w ramach postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie nie jest uprawniony do dokonywania kontroli legalności i rzetelności działań Zarządu Województwa podejmowanych w innych konkursach, zaś ewentualne nieprawidłowości zaistniałe przy przeprowadzeniu innych konkursów nie mogą stanowić podstawy do usprawiedliwienia wadliwego zachowania wnioskodawcy.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie jest zasadny zarzut, pomieszczony w skardze kasacyjnej, naruszenia przez Sąd I instancji art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Odnosząc się zaś do wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów stanowiących załączniki 61. - 6.8. do skargi kasacyjnej - na okoliczność posiadania przez skarżącą statusu podmiotu ekonomii społecznej, wskazać należy, że kwestię uzupełniającego postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym reguluje art. 106 § 3 p.p.s.a., który pozwala na przeprowadzenie uzupełniającego dowodu tylko z dokumentu i to w sytuacji, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej, zgodnie z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a., a nie prowadzenie pełnego postępowania dowodowego, jak to ma miejsce przed sądem powszechnym.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek dowodowy skarżącej o dopuszczenie dowodu ze wskazanych w petitum skargi kasacyjnej dokumentów. Zgodnie z przepisem, art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. Ponadto co do zasady rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kontrola ustaleń Sądu Wojewódzkiego, a nie zastępowanie tego Sądu.
Ogólnie zauważyć należy, że uwzględnienie nowych dowodów przedłożonych na etapie postępowania kasacyjnego implikowałoby nowe ustalenia faktyczne, które mogłyby mieć wpływ na wynik oceny dokonanej przez WSA. Naczelny Sąd Administracyjny mógłby w takiej sytuacji przypisać naruszenie prawa WSA z przyczyn temu sądowi nieznanych.
Podczas procedowania kasacyjnego zakres badania legalności zaskarżonego wyroku, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, wyznacza, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Przywołany przepis wyłącza zatem zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Odmienne zapatrywanie byłoby ewidentnie sprzeczne z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a.
Należy również wskazać, iż niektóre dokumenty wymienione w załączniku 6.1. - 6.8. do skargi kasacyjnej zostały także przesłane przez skarżącą do Naczelnego Sądu Administracyjnego jako część akt administracyjnych.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. Sąd sprostował oczywistą omyłkę pisarską znajdującą się w komparycji zaskarżonego wyroku oraz w punkcie 2 sentencji zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a dotyczącą zastąpienie nazwy "B" nazwą "A".
Brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku pełnomocnika Zarządu Województwa Łódzkiego zgłoszonego w odpowiedzi na skargę kasacyjną, gdyż art. 203 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje w razie oddalenia skargi kasacyjnej zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, jedynie wówczas, gdy zaskarżono skargą kasacyjną wyrok oddalający skargę.