I GSK 1712/21

I GSK 1712/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra
Henryk Wach
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1574/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-07
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 217
art. 67b ust. 3,
Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Dariusz Dudra Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1574/21 w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty raty pomocy finansowej na operacje typu premie dla młodych rolników 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od P.T. na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 czerwca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1574/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę P. T. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 19 listopada 2020 r. nr 129/2020 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zarzucił po pierwsze naruszenie prawa materialnego, tj. art. 67b ust. 3 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą o wspieraniu" poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że złożony wniosek o zmianę założeń biznesplanu w zakresie terminu jego realizacji jest wnioskiem z art. 27 ust. 1 "rozporządzenia MRiW", a nie wnioskiem z art. 67b ust. 3 ustawy.
Po drugie zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., poz. 1071) – zwanej dalej "k.p.a.", art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wskutek niestwierdzenia ich naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przez organ, i nieuchylenia decyzji organu, art. 107 § 1, 3 i 4 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej, sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymagań przewidzianych w tych przepisach oraz naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu, dlaczego wniosek skarżącego nie został zakwalifikowany jako ten, uregulowany w art. 67b ust. 3 ustawy o wspieraniu poprzez nieprzywrócenie terminu do wniesienia wniosku o płatność lub wniosku o zmianę planu biznesowego.
Skarżący wniósł "o zmianę zaskarżonego wyroku" poprzez uchylenie decyzji organów obu instancji i o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest skuteczna, dlatego że zarzuty środka odwoławczego nie są zasadne.
Skarga kasacyjna należy do środków prawnych sformalizowanych, wymaga profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga przede wszystkim precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Należy także określić dane aktu prawnego, w którym dany przepis się znajduje w sposób powszechnie przyjęty, to jest wskazać rodzaj aktu prawnego, jego datę, w razie potrzeby autora oraz niezbędne dane publikacyjne, precyzujące zarazem wersję tekstu normatywnego. Jest to szczególnie istotne w przypadku, gdy zarzut dotyczy przepisu poddawanego nowelizacjom, bo w przeciwnym razie można powziąć wątpliwość co do tego, której wersji przepisu zarzut dotyczy. Powinnościom tym nie w pełni uczyniono zadość. Formułując zarzuty naruszenia przepisów "rozporządzenia MRiW" ograniczono się bowiem do bliżej niesprecyzowanego skrótowca. W tym zakresie zarzut skargi kasacyjnej nie poddaje się merytorycznej weryfikacji.
W pozostałym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie przede wszystkim ze względu na ich konstrukcję. Zwrócić bowiem należy uwagę, że podniesiono zarzuty niewłaściwego zastosowania, nie zaś błędy w wykładni przepisów prawa materialnego. Stosowanie prawa jest procesem wieloetapowym, dobrze niegdyś opisanym w teorii prawa przez J. Wróblewskiego (zob. tenże, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1972, s. 52 i n.). Poza, wyjętymi przez ustawodawcę przed nawias w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wykładnią przepisów prawa oraz, związanym z czynnościami postępowania badaniem stanu faktycznego, stosowanie prawa obejmuje ustalenia walidacyjne (stwierdzenie, które przepisy obowiązują), subsumpcję (podciągnięcie faktów sprawy pod adekwatną doń normę prawną, tj. stwierdzenie że fakty te wyczerpują dyspozycję owej normy prawnej) oraz ustalenie konsekwencji prawnych tychże faktów, a więc orzeczenie o konkretnym uprawnieniu bądź obowiązku. Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego powinien zatem wskazywać na to, która spośród czynności decyzyjnego modelu stosowania prawa dotknięta jest uchybieniem i na czym ono polega. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 67b ust. 3 ustawy o wspieraniu wymagania tego nie spełnia, bowiem w istocie zmierza on do obalenia faktów uznanych za udowodnione przez organ. Za pomocą zarzutu naruszenia przepisu prawa materialnego ustaleń tych podważyć nie sposób.
Z kolei zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są uzasadnione dlatego, że skarżący nie wyjaśnił powodów, dla których uważa że Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszeń przepisów k.p.a. w decyzji organu. Nie można się ze skarżącym zgodzić z tezą o zignorowaniu przez Sąd pierwszej instancji uchybienia reguł sporządzania uzasadnienia decyzji administracyjnej. Analiza uzasadnienia decyzji organu nie potwierdza wniosków sformułowanych w środku odwoławczym, bo zawiera zarówno podstawę faktyczną, jak i motywy prawne.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.