I GSK 166/21

I GSK 166/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Dariusz Dudra /przewodniczący sprawozdawca/
Jacek Boratyn
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1622/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt. 1 i 2, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. w Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1622/19 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w Ch. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 19 czerwca 2019 r. nr 1401-IOC.4303.19.2019.1/KZ w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. Sp. z o.o. w Ch. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 1622/19, oddalił skargę T. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 19 czerwca 2019 r. w przedmiocie określenia kwoty należności celnych.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 29 lipca 2017 r. T. sp. z o.o. w C., działając przez przedstawiciela bezpośredniego, dokonała zgłoszenia uzupełniającego do procedury dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej towary o nazwie "części do turbosprężarek jednostopniowych – zawory, sterownik/czujnik nadciśnienia" oraz klasyfikując go do kodu Taric 8481 80 99 90, ze stawką celną 2,2% i stawką podatku VAT w wysokości 23% oraz "części specjalistyczne do zaworów: nakładki, przekładnie", klasyfikując je do kodu Taric 8481 90 00 90, ze stawka 2,2% wartości celnej i stawką podatku VAT w wysokości 23%.
W dniach od 8 września 2017 r. do 16 października 2017 r. funkcjonariusze Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie przeprowadzili w siedzibie firmy kontrolę dokumentacji handlowej, księgowej i celnej z tytułu dokonywanego obrotu towarowego z krajami trzecimi za okres od 1 lipca 2015 r. do dnia wszczęcia kontroli. W ramach czynności kontrolnych dokonano oględzin importowanych przez spółkę towarów w postaci: wirnika turbiny, zaworu turbosprężarki, obudowy turbiny, kierownicy spalin, wkładu turbosprężarki i czujnika pozycji turbosprężarki. Do ustaleń zawartych w protokole oględzin spółka nie wniosła zastrzeżeń.
Naczelnik Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie decyzją z dnia 7 lutego 2019 r. określił niezaksięgowaną kwotę cła w wysokości 270 PLN stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą wynikającą z decyzji a określoną w zgłoszeniu celnym, w następstwie zmiany klasyfikacji taryfowej oraz stawki celnej dla importowanego towaru. Przedmiotowe artykuły opisane jako "siłownik turbosprężarki oraz części specjalistyczne do niego – część wykorzystywana w jednostopniowej turbosprężarce samochodowej a dokładnie w turbinie spalinowej tego urządzenia, o bliżej nieokreślonych parametrach" zostały zaklasyfikowane do kodu Taric 8411 99 00 99, ze stawką celną 4,1% wartości celnej towaru.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 19 czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ I instancji.
Organ II instancji wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy wspólnotowe obowiązujące w dacie zgłoszenia celnego, m.in. przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.Urz. UE L 269 z 10.10.2013 ze zm.; dalej: UKC), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 294 z 28.10.2016 r. ze zm.).
Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ustalono, że przedmiotem importu były zawory (regulatory ciśnienia, inaczej siłowniki) do różnych modeli turbosprężarek samochodowych, pochodzenia chińskiego. Mając na uwadze stan importowanego towaru i ustalenia dotyczące: jego rodzaju – zawory (regulatory ciśnienia, siłowniki) przeznaczone wyłącznie lub głównie do turbosprężarek samochodowych; zastosowania – regulacja ciśnienia doładowania; przeznaczenia – do montażu w konkretnych modelach turbosprężarek (rozpoznawalne jako elementy konkretnych urządzeń); miejsca montażu w turbosprężarce, tj. przed dolotem spalin do turbiny, stanowiąc integralną część korpusu/obudowy turbiny spalinowej wchodzącej w skład turbosprężarki, organ odwoławczy stwierdził, że właściwą do zaklasyfikowania przedmiotowego towaru jest pozycja 8411 WTC, kod Taric 8411 99 00 99, zastosowany w zaskarżonej decyzji organu I instancji.
Organ podkreślił, że przedmiotowe zawory (siłowniki) nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju (typu) urządzenia, tj. konkretnych modeli turbosprężarek, co oznacza, iż ich taryfikacji dokonuje się na podstawie uwagi 2b) do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Z zastrzeżeniem postanowień ogólnych dotyczących klasyfikacji części (Uwagi ogólne Not wyjaśniających do sekcji XVI), części silników i urządzeń napędowych ujętych w niniejszej pozycji są również klasyfikowane do tej pozycji. Należą do nich m.in. wirniki turbin gazowych, komory spalania oraz wentylatory silników turboodrzutowych, a także regulatory dopływu paliwa, dysze paliwowe, części silników turboodrzutowych (np. pierścienie kadłuba z łopatkami lub bez, koła i tarcze wirnikowe turbin, ze skrzydełkami lub bez, łopatki i skrzydełka), regulatory ilości paliwa, wtryskiwacze.
W ocenie organu turbiny gazowe bez komory spalania wykorzystujące energię gazów dostarczanych przez silniki wysokoprężne, wchodzące w skład jednostopniowej turbosprężarki samochodowej, są taryfikowane do poz. 8411 WTC, a będące przedmiotem importu w niniejszej sprawie zawory (siłowniki) do turbosprężarki samochodowej, stanowiące części turbiny spalinowej (gazowej) turbosprężarki są klasyfikowane do kodu CN 8411 99 00. Wbrew stanowisku skarżącej, przedmiotowe zawory (siłowniki) są umiejscowione na obudowie turbiny i stanowią jej integralną część. Nie są natomiast "elementem całego zespołu sprężarki i turbiny", nie mogą zatem zostać uznane za części turbosprężarek taryfikowane do poz. 8414 WTC. Nie są także elementem sprężarki, a to oznacza, iż nie mogą być uznane za części sprężarki turbosprężarki, co wyklucza możliwość zastosowania pozycji 8414 WTC.
Potwierdzenie słuszności ww. stanowiska organu I instancji stanowi rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 1035/2014 z dnia 25 września 2014 r. (Dz.U.L 287), zgodnie z którym "obudowa turbiny z metalu nieszlachetnego, składająca się z komory na wirnik turbiny, otworu do przewodu rurowego wlotu spalin oraz otworu do przewodu rurowego wylotu spalin" jest komponentem turbiny klasyfikowanym do kodu CN 8411 99 00. Zgodnie z opisem towaru, obudowa zawiera wirnik turbiny umożliwiający przetwarzanie energii spalin przechodzących z silnika w ruch obrotowy do napędzania wirnika sprężarki turbosprężarki. Treść tego rozporządzenia, zdaniem organu, jednoznacznie potwierdza odrębność klasyfikacyjna turbin gazowych (spalinowych) do pozycji 8411 WTC, nawet tych, będących elementami turbosprężarek pojazdów samochodowych z pozycji 8414 WTC. Potwierdza tym samym taryfikację części do tych turbin do pozycji 8411 WTC.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki na powyższą decyzję.
Zdaniem Sądu, organ trafnie uznał, że przedmiotowe zawory są elementami montowanymi w różnych modelach turbosprężarek pojazdów samochodowych. Sporne towary niewątpliwie składają się z turbiny na sprężone powietrze montowanej bezpośrednio na obudowie sprężarki bez komory spalania umieszczonej między nimi. To zaś wskazuje na to, iż organ odwoławczy dokonał prawidłowego zakwalifikowania importowanych siłowników do poz. 8411 WTC, kod Taric 8411 99 00 99 obejmujący części turbiny spalinowej (zwanej też gazową) bez komory spalania. Taka taryfikacja wynika z analizy stanu towaru pod kątem postanowień uwagi 2 do Sekcji XVI taryfy celnej dotyczącej klasyfikacji "części", zakresu przedmiotowego i Not wyjaśniających do pozycji 8414, 8411, 8490, 8481 WTC.
WSA wskazał, że turbosprężarki (jedno i wielostopniowe) są objęte pozycją 8414 WTC. W podpozycji 8414 80 11 wymieniono turbosprężarki jednostopniowe, a turbosprężarki wielostopniowe – w podpozycji 8414 80 19 WTC. Poza tym turbosprężarka doładowująca do gazów wydechowych, stosowana w spalinowych silnikach tłokowych w celu zwiększenia mocy wyjściowej została wymieniona w Notach Wyjaśniających do HS (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M. P. z 2006 r. Nr 86, poz. 880) do poz. 8414 WTC – w pkt (A) POMPY I SPRĘŻARKI, natomiast w pkt (D) zostały opisane "CZĘŚCI" towarów objętych niniejszą pozycją, takie jak m.in. korpusy pomp lub sprężarek, łopatki, wirniki, śmigła, skrzydełka i tłoki. Ww. pozycją objęte zostały także części sprężarek, w tym korpusy sprężarek, łopatki sprężarek, wirniki sprężarek, również tych zamontowanych w turbosprężarkach samochodowych. Natomiast zgodnie z Notą wykluczającą (a) do pozycji 8414 WTC, pozycja ta nie obejmuje turbin spalinowych, dla których wskazano jako właściwą pozycję 8411WTC, co oznacza, iż nie obejmuje także turbin spalinowych montowanych w turbosprężarkach samochodowych, a tym samym elementów stanowiących części tych urządzeń (tj. turbin).
Zatem elementy jednostopniowych turbosprężarek jak korpus/obudowa turbiny, łopatki (kierownice spalin) turbiny, wirnik turbiny, zawór (siłownik) turbosprężarki, stanowiące integralne części turbiny gazowej (spalinowej), a nie sprężarki, są klasyfikowane do poz. 8411 WTC, kodu Taric 8411 99 00 99, jako części turbin spalinowych (gazowych) a nie części "sprężarek" z poz. 8414 WTC, czy też części "turbosprężarek" objętych poz. 8414.
Odnosząc się do proponowanej w zgłoszeniu celnym pozycji 8481 WTC, Sąd wyjaśnił, że obejmuje ona: krany, kurki, zawory i podobną armaturę do rur, płaszczy kotłów, zbiorników, kadzi lub tym podobnych, włączając zawory redukcyjne i zawory sterowane termostatycznie używane do regulacji przepływu (dostarczania, odprowadzania itd.) mediów (płynnych, lepkich i gazowych) lub w niektórych przypadkach mediów stałych. Obejmuje także zawory, gdy są wyspecjalizowane do stosowania ze szczególną maszyną lub urządzeniem, w pojeździe lub samolocie. Jednakże niektóre części maszyn i urządzeń, które zawierają kompletny zawór, lub które regulują przepływ cieczy we wnętrzu maszyny, mimo że nie tworzą kompletnego zaworu jako takiego, są klasyfikowane jako części odpowiednich maszyn i urządzeń, na przykład zawory wlotowe lub wylotowe silników spalinowych (pozycja 8409). Pozycja 8409 WTC obejmuje z kolei "części nadające się do stosowania wyłącznie lub głównie do silników objętych pozycją 8407 lub 8408". Zarówno Noty wyjaśniające do pozycji 8409, jak i pozycji 8414, potwierdzają słuszność stanowiska organu w kwestii taryfikacji przedmiotowych towarów.
Analizując akta postępowania prowadzonego przez organ, Sąd stwierdził, że było ono wnikliwe i staranne. Stan faktyczny ustalony w sprawie znalazł oparcie w przekonujących dowodach poddanych rzeczowej analizie. Nie można zatem mówić o naruszeniu zasad ogólnych postępowania, które miałoby wpływ na prawa strony lub prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie WSA, organ II instancji uzasadnił wydaną decyzję w zakresie taryfikacji spornego towaru w sposób logiczny i wyczerpujący. Spółka była informowana o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jak również o możliwości wniesienia własnych wniosków i dowodów, z czego nie skorzystała.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. Z art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.; dalej: o.p.) poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji uchybień organów podatkowych i oddalenie skargi, polegających na nieprawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechaniu jego kompletnego zgromadzenia, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego polegającego na niezasadnej zmianie kodu CN zaimportowanych części do turbosprężarek jednostopniowych, a w rezultacie do ponownego określenia kwoty długu celnego;
2) art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 22 ust. 2, ust. 5, ust. 6 i ust. 7, art. 29, art. 48, art. 56 ust. 1 i ust. 2, art. 102 ust. 1 i ust. 3 zd. 1, art. 104 ust. 1, art. 105 ust. 3 i ust. 4, art. 108 ust. 1, art. 109 ust. 1 i art. 114 UKC poprzez niezasadne wydanie decyzji w przedmiocie określenia długu celnego z uwagi na błędną zmianę klasyfikacji taryfowej importowanych towarów.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. naruszenie reguł 1 i 6 Ogólnych reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. z 1987 r. Nr 256, str. 1 ze zm.) i uwagi 2(b) do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej w związku z brzmieniem kodów 8481 80 99 90 oraz 8411 99 00 99 poprzez brak rozróżnienia turbosprężarki od turbiny gazowej, w wyniku których nastąpił błędna zmiana kodu CN importowanych zaworów, czujników nadciśnienia i części specjalistycznych do zaworów.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) – naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 2048/08; wszystkie orzeczenia dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji (vide postanowienia NSA: z 8 marca 2004 r. sygn. akt FSK 41/04;
z 1 września 2004 r. sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r. sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej spoczywa zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Tak więc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Analogicznie rzecz się ma przy naruszeniu prawa procesowego, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Przechodząc bezpośrednio do oceny zarzutów wywiedzionych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że w zakresie zarzutu nr 1) dostrzec należy, że wskazuje się tam szereg przepisów, których naruszenie zdaniem autora skargi kasacyjnej miało istotny wpływ na wynik sprawy, przy czym w motywach wniesionego środka zaskarżenia nie wykazano w ogóle co upoważnia do wyrażenia tak radykalnego poglądu. Mało tego, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dwukrotnie przyjęto, że "Sąd I instancji przyjmując stanowisko organów pośrednio, jako własne, naruszył powołane przepisy art. (...)" zapominając przy tym, iż stosownie do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy wykazać, że ich naruszenie przez Sąd I instancji – i to każdego z osobna, a także we wzajemnym powiązaniu – skutkowało "istotnym" negatywnym wpływem na wydane w sprawie rozstrzygnięcie.
Brak tych rozważań stanowi ewidentne naruszenie treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co dyskwalifikuje stawiany zarzut i skutkuje brakiem potrzeby dalszej analizy jego treści. Konfrontując bowiem treść zarzutu z motywami jego uzasadnienia – w zakresie treści ujętych wyżej w cudzysłowach – stwierdzić należy, że istnieje istotna rozbieżność w przedmiocie kwestii " istotnego wpływu na wynik sprawy", a więc spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ujęty w cudzysłowie zapis ustawy p.p.s.a. – zaledwie powtórzony w zarzucie - nie może zostać uznany za skuteczny bez należytego "rozwinięcia" w motywach wniesionego środka zaskarżenia.
Na marginesie dodać należy, że od autora skargi kasacyjnej, profesjonalnego pełnomocnika, w treści stawianego zarzutu, należałoby oczekiwać precyzji w oznaczeniu przedmiotu importu; posługiwanie się w zarzucie ogólnym określeniem "części do turbosprężarek jednostopniowych", czy "importowane towary" w sytuacji ich precyzyjnego oznaczenia np. w motywach zaskarżonego wyroku, zdecydowanie osłabia wymowę wniesionego środka zaskarżenia.
Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut nr 2) skargi kasacyjnej ponieważ nie określono w nim – a o takim wymogu była już wcześniej mowa – czy naruszenie przepisów prawa materialnego miało miejsce przez błędną ich wykładnię, czy niewłaściwe zastosowanie. Dylematu tego nie rozwiązuje – w przedmiotowym zakresie – analiza treści uzasadnienia, w którym przytoczono ponownie te same przepisy dodając na wstępie – z niewiadomych przyczyn - unormowania o charakterze procesowym.
Reasumując, w ocenie NSA błędnie uczyniono kwestię rozróżnienia "urządzeń mechanicznych jakimi są turbosprężarka samochodowa a turbina gazowa" kosztem należytego oznaczenia, co w istocie stanowiło przedmiot importu. Nie można na NSA nakładać obowiązku precyzyjnego określenia przedmiotu toczącego się postępowania.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.