I GSK 1643/21

I GSK 1643/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący/
Henryk Wach
Izabella Janson /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1497/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-02
Skarżony organ
Szef Krajowej Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 174 pkt 1 , Artykuł 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1 reguł 1.16.
Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J(...)- wspólników s.c. (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 1497/20 w sprawie ze skargi J (...)- wspólników s.c. (...) na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia 15 lipca 2020 r. nr DC4.8852.9.2020.EWM w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J (...)- wspólników s.c. (...) na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 czerwca 2021r., sygn. akt V SA/Wa 1497/20 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. obecnie Dz.U. z 2024r., poz. 935 t.j., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę J. S., M.J. - wspólników spółki cywilnej I. s.c. z siedzibą w C. (dalej też: "skarżący") na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (dalej też: "KAS") z 15 lipca 2020r., nr DC4.8852.9.2020.EWM w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej (WIT).
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
1. Postanowień reguł 1.16. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (Część Pierwsza Przepisy Wstępne, Sekcja I Ogólne Reguły A) stanowiących Załącznik numer I do Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 z 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Numer CELEX:31987R2658, dalej odpowiednio: "Ogólne Reguły Interpretacji" oraz "Rozporządzenie Taryfowe"), normy wynikającej z treści kodu CN 4412 99 40 oraz komentarzy do pozycji 4412 (NOTY WYJAŚNIAJĄCE DO NOMENKLATURY SCALONEJ UNII EUROPEJSKIEJ (2019/C 0/01, dalej: "Noty wyjaśniające") - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, jakoby towar będący przedmiotem oceny, tj. płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem recyklingowym (dalej: "Towar"), nie mógł być zaklasyfikowany do kodu CN 4418 40 00 z uwagi na posiadanie cech sklejki, w związku z czym należy go zakwalifikować do kodu CN 4412 99 40, podczas gdy - z uwagi na: mieszany charakter Towaru, brak możliwości uznania Towaru za sklejkę, jego cechy konstrukcyjne oraz jakość materiału, z którego Towar jest wykonany, uniemożliwiają użycie Towaru do jakiegokolwiek innego celu niż do szalunków konstrukcji betonowych, pokrycie towaru od zewnątrz ciemną substancją zapobiegającą przywieraniu betonu - towar powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 4418 40 00 00;
2. Postanowień reguł 1., 2. b) oraz 3. a) Ogólnych Reguł Interpretacji, normy wynikającej z treści kodu CN 4418 40 00 oraz Not wyjaśniających do pozycji 4418 - poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, iż reguły 2. b) oraz 3. a) Ogólnych Reguł Interpretacji nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, co skutkowało uznaniem, że Towar należy zaklasyfikować do kodu CN 4412 99 40, podczas gdy pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar sposób bardziej ogólny, co skutkuje koniecznością uznania, iż Towar powinien być zaklasyfikowany do kodu CN 4418 40 00 00.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawili w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną powinno zawierać ocenę przedstawionych w tej skardze zarzutów. Przepis ten określa tym samym zakres, w jakim NSA realizuje obowiązek uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną - modyfikując treść normy prawnej zawartej w art. 141 § 4 p.p.s.a. Norma zawarta w art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie) umożliwia zatem ograniczenie uzasadnienia wyroku NSA wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, mając powyższe na uwadze, ograniczył rozważania w niniejszej sprawie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji (vide postanowienia NSA z: 8 marca 2004r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Tak więc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie zmierzać powinien do wykazania, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że spór w sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 15 lipca 2020r., w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej (WIT), stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.
W skardze kasacyjnej podniesiono jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego - Postanowień reguł 1.16. oraz Postanowień reguł 1., 2. b) oraz 3. a) Ogólnych Reguł Interpretacji, normy wynikającej z treści kodu CN 4418 40 00 oraz Not wyjaśniających do pozycji 4418 - poprzez ich błędną wykładnię. Nie podniesiono natomiast zarzutów naruszenia przepisów postępowania, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny w procesie kontroli instancyjnej przyjmuje, jako niezakwestionowany stan faktyczny i jego ocenę przyjętą przez Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył wskazanych w jej zarzutach przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Przypomnieć należy, że skarżący wystąpili do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla towaru opisanego jako płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem z odpadów recyklingowych, które mogą być użytkowane jako szalunki konstrukcji betonowych. Strona wnioskowała o zaklasyfikowanie przedmiotowego towaru do kodu CN 4418 40 00, obejmującego szalunki do konstrukcyjnych robót betoniarskich.
Dyrektor IAS w Warszawie decyzją z 12 marca 2020r. dokonał klasyfikacji ww. towaru do kodu CN 4412 99 40 właściwego dla pozostałych sklejek, płyt fornirowanych i podobnego drewna warstwowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że klasyfikacja zgodna jest z postanowieniami reguł 1. i 6. Ogólnych Reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, a także zgodna z treścią komentarzy do pozycji 4412, pierwszy akapit (3) i pozycji 4418, pierwszy akapit, zamieszczonych w Notach Wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego.
Po rozpoznaniu odwołania decyzją z 15 lipca 2020r. Szef KAS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że płyta będąca przedmiotem sporu zgodnie ze zgłoszonym przez stronę opisem nie posiada cech wymaganych do zaklasyfikowania jej do pozycji 4418, tj. nie posiada cech charakterystycznych dla konstrukcji budowlanej (szalunku do prac betoniarskich), nie jest rozpoznawalna jako jej niezłożona część, to znaczy nie posiada wpustów, czopów albo innych zamocowań przeznaczonych do zmontowania. Noty wyjaśniające HS do pozycji 4418 jednoznacznie wskazują, że takie płyty, nawet obrobione powierzchniowo do szalunku do betonu, w tym przypadku pokryte substancją zapobiegającą przywieraniu betonu, mają być klasyfikowane do pozycji 4412.
WSA oddalił skargę.
W ocenie Sądu I instancji zasadnie organ w wiążącej informacji taryfowej dokonał klasyfikacji płyty wielowarstwowej na podstawie postanowień reguły 1. i 6.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że Szef KAS, dokonał prawidłowej klasyfikacji spornego towaru, że będące przedmiotem sporu płyty szalunkowe konstrukcyjne drewnopochodne z rdzeniem z odpadów recyklingowych, które mogą być użytkowane jako szalunki konstrukcji betonowych, powinna być zaklasyfikowana do kodu CN 4412 99 40 obejmującego pozostałe sklejki, płyty fornirowane i podobne drewno warstwowe.
Wskazać, należy, że Wspólna Taryfa Celna, oprócz wykazu towarów, zawiera również Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz uwagi do sekcji i działów, a także uwagi do podpozycji. Zawarte są one, w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 2019/1776 z 9 października 2019r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej. Uwagi do sekcji i działów zawierają szczegółowe informacje co do zakresu poszczególnych pozycji lub podpozycji, podają listę towarów włączonych lub wyłączonych, wraz z technicznym opisem i praktycznymi wskazówkami dla ich identyfikacji. Ich celem jest zapewnienie jednolitej interpretacji Systemu Zharmonizowanego i właściwej identyfikacji poszczególnych towarów, warunkującej poprawne ich zaklasyfikowanie do konkretnych pozycji lub podpozycji taryfowych.
W celu ustalenia prawidłowego kodu dla określonego towaru należy w pierwszej kolejności kierować się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Najważniejsza z nich jest reguła 1., która informuje, że dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalić zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działu i dopiero wówczas, gdy jest to niemożliwe, należy, przy zachowaniu kolejności - o ile jest to możliwe, korzystać z następnych reguł, od 2. do 6. Nomenklatura scalona jest 8-znakowym rozwinięciem Systemu Zharmonizowanego (HS). Zarówno System Zharmonizowany (HS), jak i Nomenklatura scalona (CN) są uzupełniane przez Noty wyjaśniające. Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego są wydawane w językach angielskim i francuskim i uaktualniane przez Radę Współpracy Celnej (CCC), znaną od 1994r. jako Światowa Organizacja Celna (WCO). Pozostałe wersje językowe Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego są tłumaczone przez administracje w większości krajów członkowskich. Zmiany Not wyjaśniających do HS i Opinie klasyfikacyjne są redagowane i przyjmowane przez Komitet HS Światowej Organizacji Celnej zgodnie z artykułem 8 Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów. Natomiast Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej, będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, na mocy artykułu 9, paragraf 1 (a) oraz artykułu 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 przyjmowane są przez Komisję Europejską. Chociaż Noty wyjaśniające do Nomenklatury scalonej mogą odwoływać się do Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego, to jednak nie zastępują tych ostatnich, powinny być uważane za ich dopełnienie i być używane w połączeniu z nimi. Skonsolidowana, obowiązująca m.in. w 2020 roku wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury scalonej, opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 119 z 29 marca 2019r. Przyjmowane po tej dacie przez Komitet Kodeksu Celnego Noty wyjaśniające do CN publikowane są w Dziennikach Urzędowych Unii Europejskiej serii C. Jednocześnie należy zauważyć, że Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego przyjmowane są również przez Komisję Europejską w drodze Komunikatu Komisji na podstawie sprawozdania z sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego (HSC). Komunikat, zawierający wykaz decyzji przyjętych przez HSC na danej sesji, który przygotowuje Komisja; przyjmowany jest w drodze głosowania przez Komitet Kodeksu Celnego. Komunikat ten jest publikowany w Dzienniku Urzędowym serii C. Wykaz w Komunikacie zawiera zmiany do Not Wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego i zmiany Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych WCO, które zostały zatwierdzone podczas danej sesji Komitetu Systemu Zharmonizowanego WCO. Zgodnie z tym Komunikatem wiążące informacje taryfowe na mocy art. 34 ust. 7 lit. a) pkt (iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 952/2013 z 9 października 2013r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: "kodeks celny" lub "UKC") są cofane przez organy celne od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C, gdy przestają być one zgodne z przyjętą interpretacją nomenklatury celnej, tj. z powodu zmiany Not Wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego, Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych lub decyzji klasyfikacyjnych zatwierdzonych przez Radę Współpracy Celnej (WCO). Dodać też należy, że Noty wyjaśniające do HS nie są źródłem prawa, jednakże przyczyniają się one do jednolitej interpretacji zapisów WTC.
Pozycja 4418 WTC obejmuje Wyroby stolarskie i ciesielskie budowlane, z drewna, włącznie z drewnianymi płytami komórkowymi, połączonymi płytami podłogowymi, dachówkami i gontami. Z kolei proponowana przez stronę podpozycja 4418 40 00 obejmuje Szalunki do konstrukcyjnych robót betoniarskich. Zgodnie natomiast z Notami wyjaśniającymi do HS do pozycji 4418:
"Pozycja ta obejmuje wyroby drewniane, również intarsje i mozaiki z drewna, używane w konstrukcjach budowlanych wszelkiego rodzaju itd., w postaci złożonej lub rozpoznawalne jako niezłożone części (np. przygotowane do zmontowania za pomocą wpustów, czopów, jaskółczych ogonów lub innych podobnych złączy), nawet z metalowym wyposażeniem, takim jak zawiasy, zamki itd.
Artykuły objęte niniejszą pozycją mogą być wykonane ze zwykłego drewna lub płyty wiórowej, lub podobnej płyty, płyty pilśniowej, drewna warstwowego lub drewna utwardzonego (patrz uwaga 3 do tego działu).
Określenie "wyroby stolarskie" dotyczy zwłaszcza budowlanego wyposażenia wewnętrznego (takiego jak drzwi, okna, okiennice, schody, framugi drzwi lub okien), natomiast określenie "wyroby ciesielskie" odnosi się do wyrobów drewnianych (takich jak belki, krokwie i zastrzały dachowe), używanych jako elementy konstrukcyjne lub w rusztowaniach, podporach łukowych itd. i obejmuje zmontowane szalunki do prac betoniarskich. Jednakże płyty sklejki, nawet jeśli obrobiono powierzchniowo do szalunku do betonu, pozostają klasyfikowane do pozycji 4412".
Z brzmienia Not wyjaśniających do pozycji 4418 wynika zatem, że pozycją tą objęte są gotowe konstrukcje budowlane, które jednak mogą występować w formie zmontowanej lub rozmontowanej. Opis spornej płyty jednoznacznie wyklucza uznanie jej za zmontowany szalunek do prac betoniarskich. Uznanie spornej płyty za element rozmontowanej konstrukcji budowlanej (szalunku betoniarskiego) również nie było możliwe, ponieważ opis tego towaru przedstawiony przez Stronę nie wskazywał na posiadanie przezeń jakichkolwiek wpustów, czopów, jaskółczych ogonów lub innych podobnych złączy świadczących, że można z tych elementów (płyt) bez jakiejkolwiek obróbki złożyć gotową konstrukcję. Sam zaś fakt ewentualnego wykorzystania płyty wielowarstwowej do konstrukcji szalunku, dzięki pokryciu jej substancją zapobiegającą przywieraniu betonu, nie mógł przesądzać o jej klasyfikacji do pozycji 4418 w związku z treścią ww. not wyjaśniających. W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie zatem wskazał, że płyta będąca przedmiotem sporu zgodnie ze zgłoszonym przez Stronę opisem nie posiada cech wymaganych do zaklasyfikowania jej do pozycji 4418, tj. nie posiada cech charakterystycznych dla konstrukcji budowlanej (szalunku do prac betoniarskich). Treść powyższych uwag wyklucza więc taryfikację zaproponowaną przez stronę.
Rozważając zaklasyfikowanie spornego towaru do pozycji wskazanej przez orzekające w sprawie organy przypomnieć należy, że pozycja 4412 obejmuje zgodnie z jej brzmieniem: sklejkę, płyty fornirowane i podobne drewno warstwowe. Podpozycja 4412 99 40 obejmuje natomiast pozostałe drewno warstwowe z co najmniej z jedną zewnętrzną warstwą drewna drzew innych niż iglaste (z brzozy, buka, dębu, grabu, jesionu, kasztana, kasztanowca, klonu, lipy, olszy, orzecha, orzesznika, platana, robinii, topoli, tulipanowca, wiązu lub wiśni, czereśni).
Zgodnie zaś z Notami wyjaśniającymi do HS do pozycji 4412 w odniesieniu "podobnego drewna warstwowego" wskazano, że:
"(3) Podobne drewno warstwowe. Grupę tę można podzielić na dwie kategorie:
Płyty stolarskie, płyty warstwowe i płyty podłogowe, których rdzeń jest gruby i złożony z bloków, listew lub desek, z drewna sklejonego razem i pokryty zewnętrznymi warstwami. Płyty tego rodzaju są bardzo sztywne i mocne i mogą być używane bez obramowania lub podkładu.
Płyty, w których drewniany rdzeń został zastąpiony innymi materiałami, takimi jak warstwa lub warstwy płyty wiórowej, płyty pilśniowej, z drewna sklejonego odpadów drewna, azbestu lub korka.
Wyroby objęte tą pozycją klasyfikowane są tutaj, nawet jeśli zostały obrobione do postaci przewidzianych dla towarów objętych pozycją 4409, gięte, pofałdowane, dziurkowane, cięte lub uformowane do kształtu innego niż kwadrat lub prostokąt oraz nawet obrobione na powierzchni, krawędzi lub końcu, lub powleczone lub pokryte (np. materiałem włókienniczym, tworzywami sztucznymi, farbą, papierem lub metalem), lub poddane dowolnej innej operacji, pod warunkiem że operacje te nie nadały takim produktom zasadniczego charakteru artykułów objętych innymi pozycjami".
Powołana powyżej treść Not wyjaśniających w zestawieniu z opisem płyt warstwowych, których klasyfikacja jest przedmiotem skargi nie pozostawia wątpliwości co do poprawności klasyfikacji dokonanej przez organ. Z not tych bowiem wynika, iż jako podobne drewno warstwowe należy klasyfikować m.in. płyty, w których drewniany rdzeń został zastąpiony innymi materiałami, takimi jak warstwa lub warstwy z drewna sklejonego odpadów drewna, a zgodnie z opisem przedstawionym przez stronę rdzeń płyty, o grubości ok. 13 mm, zbudowany jest ze sklejonych pasów płyt warstwowych, o różnej szerokości (od ok. 5 do 10 cm), ze śladami zużycia, pochodzących z recyklingu. Stan klasyfikowanego towaru odpowiada zatem cytowanemu fragmentowi Not wyjaśniających do ww. pozycji. Jednocześnie z Not wyjaśniających do pozycji 4412 wynika, że powleczenie płyty różnymi materiałami lub substancjami jest dozwolone i nie wyklucza klasyfikacji do tej pozycji. Wykluczeniem z tej pozycji byłby dopiero fakt posiadania złączy, które umożliwiałyby rozpoznanie, że stanowi ona element całości konstrukcji, tych zaś jak wskazano powyżej przedmiotowa płyta nie posiadała. Dodać też należy, że zgodnie z opisem towaru klasyfikowana płyta "z obu stron pokryta jest okładzinami sklejonymi z trzech warstw łuszczki topolowej każda", co również odpowiada podpozycji 4412 99 40 zastosowanej przez organ.
WSA zasadnie zauważył, że klasyfikacja podobnych towarów, co towar strony była sporna, czego dowodem jest wskazane przez organ rozporządzenie KE z 9 kwietnia 2010r., nr 309/2010 dotyczące klasyfikacji wyrobu, który w swojej budowie jak i zastosowaniu jest bardzo zbliżony do spornej płyty. Przedmiotem tego rozporządzenia była "Trójwarstwowa płyta z drewna jodłowego o wymiarach całkowitych 1000 × 500 × 27 mm. Grubość warstw zewnętrznych, składających się z ułożonych równolegle do siebie kawałków drewna, sklejonych ze sobą krawędziami, wynosi 8,5 mm. Warstwa środkowa, o grubości 10 mm, jest ułożona prostopadle do włókien warstw zewnętrznych i składa się z ułożonych równolegle do siebie kawałków drewna (klocków/listew), sklejonych ze sobą krawędziami. Warstwy zewnętrze oraz krawędzie są powleczone żywicą". Co prawda przedmiotowa płyta (ze względu na użyte do jej wytworzenia drewno jodłowe) została zaklasyfikowana przez KE do kodu 4412 94 90 jako "pozostała płyta stolarska, płyta warstwowa i płyta podłogowa", a więc innego kodu niż płyta będąca przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie, niemniej jednak istotne jest uzasadnienie dokonanej przez KE klasyfikacji. Wskazano w nim, że "Wyklucza się klasyfikację do pozycji 4418 jako wyroby ciesielskie z drewna, bardziej specyficznie jako szalunki do konstrukcyjnych robót betoniarskich,ponieważ produkt nie posiada żadnych cech charakterystycznych innych niż powleczenie żywicą, aby umożliwić jego identyfikację jako przeznaczony do celów konstrukcyjnych. (Noty wyjaśniające do Systemu Zharmonizowanego do pozycji 4418 w szczególności ostatnie zdanie 3. akapitu). Zamierzone użycie szalunków do robót konstrukcyjnych nie jest więc właściwe dla produktu. Produkt nie posiada zatem obiektywnych cech charakterystycznych i właściwości, aby klasyfikować go do pozycji 4418". Z powołanego fragmentu uzasadnienia klasyfikacji dokonanej przez KE, podobnie jak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika zatem, że klasyfikacja do pozycji 4418 jest możliwa wtedy, gdy produkt posiada cechy charakterystyczne umożliwiające identyfikację jego przeznaczenia do celów konstrukcyjnych. Powleczenie produktu (płyty) żywicą lub – tak jak w rozpoznawanej sprawie - ciemną substancją, zapobiegającą przywieraniu betonu taką cechą charakterystyczną nie jest.
Zaznaczyć należy, że w kwestii stosowania rozporządzeń wykonawczych Komisji wydawanych w zakresie klasyfikacji taryfowej orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje, że po pierwsze rozporządzenie klasyfikacyjne jest przyjmowane przez Komisję, gdy klasyfikacja danego produktu w ramach CN może sprawiać trudności lub być przedmiotem sporów, oraz że rozporządzenie takie ma zakres generalny, jako iż ma zastosowanie nie do konkretnych podmiotów, lecz do ogółu produktów identycznych z produktem będącym przedmiotem danej klasyfikacji (m.in. wyrok C-51/16), a także, co ważne w rozpoznawanej sprawie, że klasyfikacja ustalona przez Komisję w jednym rozporządzeniu ma zastosowanie analogicznie do towarów o podobnych cechach i właściwościach (m.in. wyrok C-130/02). Zasadnie zatem Szef KAS powołał się na powyższe rozporządzenie wskazując, że sporny towar posiada podobne cechy i właściwości do towaru objętego rozporządzeniem.
Podsumowując wskazać należy, że dokonana przez organy klasyfikacja płyty warstwowej znajdowała oparcie powołanych regułach 1 i 6 ORINS oraz z brzmieniem pozycji 4412 WTC oraz podpozycji 4412 99 40 WTC, obejmującej m.in. pozostałe drewno warstwowe z co najmniej z jedną zewnętrzną warstwą drewna drzew innych niż iglaste, na przykład z topoli. Klasyfikacja zgodna jest także z treścią komentarzy do pozycji 4412, pierwszy akapit (3) i pozycji 4418, pierwszy akapit, zamieszczonych we wspomnianych Notach wyjaśniających do HS. Istotne także znaczenie miało omówione wyżej rozporządzenie wykonawcze KE nr 309/2010 dotyczące wyrobu o analogicznych cechach użytkowych. Oparcie się na tych normach prawnych pozwoliło na prawidłową klasyfikację taryfową spornej płyty warstwowej.
Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły odnieść zamierzonego i oczekiwanego skutku przez skarżącą.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, uznał, że skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 wyroku.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023r., poz. 1935). Koszty te wynoszą 360 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika organu z tytułu sporządzenia i wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. oraz udziału w rozprawie.