I GSK 1638/22

I GSK 1638/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-09-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /sprawozdawca/
Henryk Wach
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Sygn. powiązane
V SA/Wa 3462/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-03-29
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3462/21 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 22 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 5400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 29 marca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 3462/21, po rozpoznaniu skargi O. Sp. z o.o. we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: organ, Prezes PFRON, PFRON) z dnia 22 kwietnia 2021 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, oddalił skargę.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniach od 14 do 18 maja 2018 r., PFRON przeprowadził kontrolę w zakresie spełniania przez stronę warunków do otrzymywania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od stycznia 2016 r. do grudnia 2017 r. W trakcie kontroli stwierdzono następujące nieprawidłowości: brak umowy o pracę z pracownikiem niepełnosprawnym, błąd stopnia niepełnosprawności, tj. w INF-D-P wykazano stopień niepełnosprawności niezgodny z orzeczeniem o niepełnosprawności, błąd schorzenia – pracodawca nie przedstawił dokumentów potwierdzających istnienie schorzeń szczególnych u pracowników, błąd kwoty kosztów płacy (w informacjach INF-D-P wykazano kwoty kosztów pracy niezgodne ze stanem faktycznym), nieterminowe opłacenie lub brak opłacenia składek na ZUS, ubieganie się o wypłatę dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, którzy mają ustalone prawo do emerytury, wypłatę wynagrodzeń za maj 2017 r. dokonaną już po dniu złożenia wniosku.
Konsekwencją tych nieprawidłowości decyzją z dnia 11 kwietnia 2019 r. Prezes PFRON nakazał stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: kwiecień 2016 r., marzec – grudzień 2017 r. w łącznej wysokości 237 137,47 zł oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe za okres sprawozdawczy sierpień 2016 r.
Spółka nie zgodziła się z powyższą decyzją i zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z 3 września 2019 r. Prezes PFRON uchylił rozstrzygnięcie z 11 kwietnia 2019 r. w części dotyczącej okresów sprawozdawczych: kwiecień 2016 r., marzec – kwiecień 2017 r., czerwiec – grudzień 2017 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z 3 września 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z 11 kwietnia 2019 r. w części nakazującej zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy maj 2017 r.
W następstwie rozpoznania skargi strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu II oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.
Po wyroku o którym mowa powyżej organ decyzją z dnia 22 kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 3 września 2019 r. w części dotyczącej nakazu zwrotu środków PFRON wypłaconych stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy maj 2017 r.
Strona zaskarżyła to rozstrzygnięcie Prezesa PFRON do WSA.
Sąd I instancji rozstrzygając w sprawie orzekł, że skarga nie była zasadna. WSA wskazał, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Z powyższego przepisu wynika, ze tutejszy sąd rozpoznający wniesioną skargę jak i organ orzekający w sprawie po wydaniu wyroku z dnia 31 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1867/19 związani byli wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu powyższego wyroku. Otóż WSA wskazał tamże, iż stosowane przez PFRON oprogramowanie powinno pozwolić na jednoznaczne ustalenie daty złożenia wniosku WN-D poprzez zapis dat podejmowanych czynności technicznych. W ocenie tutejszego Sądu orzekającego poprzednio (w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1867/19) organ powinien podjąć czynności wyjaśniające mające na celu bezsporne ustalenie daty złożenia wniosku WN-D, albowiem konsekwencje uchybień organu który mając wiedzę co do okoliczności faktycznej istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy nie mogą być przerzucane na skarżącą. W ocenie Sądu I instancji rozpoznającego ponowną skargę strony stwierdzić trzeba, iż wytyczne zawarte w uzasadnieniu przywoływanego powyżej wyroku zostały przez organ wykonane należycie.
Sąd I instancji wskazał, że organ na podstawie danych znajdujących się w systemie Obsługi Dofinansowania i Refundacji ustalił, iż wniosek WN-D za maj 2017 r. został wysłany przez stronę za pośrednictwem systemu SODIR OFF-LINE w dniu 31 maja 2017 r. o godzinie 13:56:18. To ustalenie organu, którego w ocenie Sądu I instancji nie sposób podważyć w sposób oczywisty pozwala zakwestionować twierdzenie strony jakoby nie wysłała wniosku WN-D przed wypłatą wynagrodzenia.
Z powyższym orzeczeniem Sądu I instancji nie zgodziła się spółka, składając skargę kasacyjną. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.):
I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26a ust. 1a pkt 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r, o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2019, poz. 1172) poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wynagrodzenia zostały wypłacone przez skarżącą po dniu złożenia wniosku o dofinansowanie, co skutkowało nakazaniem stronie zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres sprawozdawczy maj 2017r., podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w tym przepisie, gdyż skarżąca złożyła wniosek Wn-D w dniu 01 czerwca 2017r., co wynika z wydruku wygenerowanego z systemu SODiR i w tym też dniu dokonała wypłaty wynagrodzeń,
b) naruszenie art. 7, 7a i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 dalej: K.p.a.) polegające na zaniechaniu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego poprzez oparcie się tylko i wyłącznie na ustaleniu organu, którego zdaniem Sądu nie można podważyć, wniosek WN-D za okres maj 2017r. został wysłany przez skarżącą za pośrednictwem systemu SODIR OFF – LINE w dniu 31 maja 2017r. godz. 13:56:18, gdzie tymczasem, jak sama nazwa wskazuje, że off (zamknięty) to nie można wysłać przez zamknięty system, chyba, że system obarczony jest błędem, za który strona nie może ponosić odpowiedzialności,
c) naruszenie art. 80 K.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęciu, że skarżąca nie spełniła przesłanek ustawowych, przemawiających za przyznaniem dofinansowania z PFRON, podczas gdy skarżąca złożyła wniosek w wymaganym terminie i w tym też dniu dokonała wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. NSA nie stwierdził, aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób, w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174
i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny,
mocą art. 183 § 1 P.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.
Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Prawodawca zatem jako istotne elementy skargi kasacyjnej wskazuje zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych,
jak i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne zostały określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wynika z niego, że podstawa kasacyjna to naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów o postępowaniu, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Inaczej rzecz ujmując, podstawa kasacyjna oznacza naruszenie prawa, nie zaś sam przepis prawa. W podstawie kasacyjnej musi występować więc naruszenie tego prawa. Zatem w zarzucie kasacyjnym (podstawie kasacyjnej) należy podać postać tego naruszenia (czy jest to błędna wykładnia, czy też niewłaściwe zastosowanie) oraz sposób naruszenia tego prawa, gdyż, jak to już wcześniej zauważono, przepis prawa może być naruszony na wiele sposobów.
W orzecznictwie stwierdza się, że skoro art. 174 P.p.s.a. przewiduje jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest prawidłowe ustalenie, jakiego charakteru normy prawne zaskarża i w jaki sposób (zgodnie z art. 174 P.p.s.a.) doszło do ich naruszenia. Okoliczność jest ta o tyle istotna, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania strona składająca skargę kasacyjną musi jednocześnie wskazać, w jaki sposób uchybienie tym przepisom mogło wpłynąć istotnie na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Tylko wykazanie, że gdyby do naruszenia nie doszło, zapadłoby odmienne rozstrzygnięcie, skutkuje uwzględnieniem środka odwoławczego opartego na tej podstawie kasacyjnej. Warto także wskazać, że przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują jako podstawy kasacyjnej zarzutu "rażącego naruszenia przepisów proceduralnych". Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zobowiązany, ale wręcz nawet nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 2348/11, LEX nr 984581). Ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te obejmują nie tylko wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub formalno-procesowego, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, lecz także muszą zawierać określenie sposobu naruszenia prawa oraz wskazanie prawidłowego – zdaniem kasatora – sposobu wykładni lub zastosowania unormowań, które miały zostać naruszone przez sąd a quo. Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z zasadą związania granicami skargi kasacyjnej – nie jest natomiast uprawniony do uzupełniania, dookreślania lub korygowania wadliwie skonstruowanych, sformułowanych lub niepełnych zarzutów kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1875/17, LEX nr 2469862). Koniecznym warunkiem uznania, iż strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji – jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 ). Naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie polega na zastosowaniu normy prawnej nieodpowiedniej do danego stanu faktycznego. W ramach tej podstawy kasacyjnej należy wyjaśnić dlaczego przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia przepis nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki inny przepis sąd powinien zastosować (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 233/04, LEX nr 1089160).
Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz tego, na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny - art. 183 § 1 p.p.s.a. (por. B. Dauter, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz do art. 176 P.p.s.a., teza 7, opublikowano: LEX/el. 2021). W art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wymieniono dwie formy naruszenia prawa materialnego umożliwiające zaskarżenie orzeczenia sądu administracyjnego pierwszej instancji wymienionego w art. 173 § 1 P.p.s.a.: błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jakkolwiek te dwie postacie naruszenia prawa materialnego w procesie stosowania prawa mogą pozostawać ze sobą w funkcjonalnym związku, to jednak nie powinny być utożsamiane, tym bardziej że ustawodawca wyraźnie je wyodrębnił (zob. np. wyroki NSA: z 10.07.2007 r., II FSK 886/06, CBOSA; z 26.11.2014 r., I OSK766/13, CBOSA).
Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne, ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana w sposób nieuwzględniający wskazanych wyżej wymogów. Zawarte w środku odwoławczym zarzuty zostały sformułowane nie tylko wadliwie, ale i w sposób niezrozumiały uniemożliwiając merytoryczne ustosunkowanie się do większości z nich.
Autor skargi kasacyjnej wskazał, że opiera ją na dwóch podstawach kasacyjnych, po czym nie wymienił żadnego z przepisów prawa procesowego stosowanego przez sąd administracyjny, które jego zdaniem zostały naruszone przez Sąd I instancji – sformułował od razu zarzut naruszenia prawa materialnego a następnie zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym wskazać trzeba, że wadliwość zarzutów, tj. naruszenia art. 7, 7a i art. 77 oraz 80 K.p.a., zamieszczonych pod jednostkami redakcyjnymi I b) oraz I c) polegała na braku powiązania ich z odpowiednim przepisem ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy nadmienić, że podstawą działania sądu administracyjnego jest wspomniana ustawa. Natomiast Kodeks postępowania administracyjnego reguluje procedurę administracyjną przed organami administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów K.p.a. ale kontroluje, czy ten akt prawny był właściwie stosowany przez organ administracji publicznej. Zatem, aby zarzut był poprawnie sformułowany należy właściwie powiązać przepisy procesowe (P.p.s.a.) wraz z przepisami procedury administracyjnej (K.p.a.).
Wadliwość zarzutu skutkuje tym, że skarżąca spółka skutecznie nie podważyła ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Zwłaszcza zaś daty wysłania wniosku o dofinansowanie wynagrodzeń niepełnosprawnych pracowników.
Jedynym zarzutem pozwalającym na merytoryczne odniesienie się do niego jest ten zamieszczony pod jednostką redakcyjną I a), tj. naruszenie art. 26a ust. 1a pkt 1a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Stanowi on, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który stanowią informację znajdujące się w Systemie Obsługi Dofinansowań i Refundacji (w tym informacji wskazanych w dniu 9 lutego 2021 r. przez serwis obsługujący system SODiR) oraz potwierdzeń wypłaty wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych Sąd I instancji w ślad za organem właściwie ustalił, że wniosek Wn-D za okres maj 2017 r. został przez stronę złożony w trybie OFF-LINE oraz wysłany na serwer w dniu 31 maja 2017 r. o godzinie 13:56:18, podczas gdy wypłata wynagrodzeń na rzecz pracowników niepełnosprawnych nastąpiła w dniu 1 czerwca 2017 r., tj. po dniu złożenia wniosku Wn-D wraz z załącznikami INF-D-P i tym samym strona spełniła przesłankę zawartą w przepisie art. 26a ust. 1a¹ pkt 1a ustawy o rehabilitacji. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku. Wobec powyższego skarżąca nienależnie pobrała dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc maj 2017 r. To ustalenie organu, którego nie sposób podważyć, w sposób oczywisty pozwala zakwestionować twierdzenie strony jakoby nie wysłała wniosku WN-D przed wypłatą wynagrodzenia. Jak już wskazano skarżąca kasacyjnie nie sformułowała poprawnego a zarazem skutecznego zarzutu naruszenia prawa procesowego, który byłby w stanie skutecznie zakwestionować ustalenia stanu faktycznego poczynione przez Sąd pierwszej instancji.
W konsekwencji zarzut o niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. Zasądzono od skarżącej spółki na rzecz organu zwrot poniesionych kosztów postępowania kasacyjnego, tj. kwotę 5400 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej będącego adwokatem, ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z § 2 pkt 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1964 ze zm.).