I GSK 1638/06

I GSK 1638/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Sulimierski
Małgorzata Korycińska
Marzenna Zielińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I SA/Po 595/03 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2006-02-22
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska (spr.) Sędziowie Małgorzata Korycińska NSA Jerzy Sulimierski Protokolant Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt 3/I SA/Po 595/03 w sprawie ze skargi [...] Spółka z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz [...] Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt 3/I SA/Po 595/03 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie, na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru cła, uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2002 r., nr [...] w zakresie dotyczącym stawki celnej i niedoboru cła; w pozostałej części oddalił skargę, orzekając jednocześnie o zwrocie kosztów postępowania w kwocie 31.263,30 zł od organu na rzecz strony skarżącej, a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd przedstawił przebieg sprawy. Podał, że Dyrektor Urzędu Celnego w Poznaniu po uprzednim połączeniu spraw do wspólnego rozpoznania decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., uznał za nieprawidłowe niżej wymienione zgłoszenia celne SAD nr [...] w części dotyczącej zapisu w polach 22, 36, 42, 46 i 47 typ 111 (podstawa opłaty, stawka celna, kwota) oraz zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] 05.1999 r. w części dotyczącej zapisu w polach 36 i 47 typ 111 (stawka celna, kwota). W związku z powyższym określił kwotę długu celnego w oparciu o autonomiczne stawki celne z uwagi na określenie kraju pochodzenia w świadectwie pochodzenia Form A i wezwał stronę [...] sp. z o.o. w Warszawie do uiszczenia niedoboru cła w kwocie 560.649,70 zł i odsetek wyrównawczych.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że importer sprowadził z Indonezji towar (ziarna kawy), wobec którego zastosowano preferencyjne stawki celne z tytułu przedłożenia do zgłoszeń celnych świadectw pochodzenia na formularzu A. Transport odbywał się drogą morską z miejsca załadunku Penjang lub Palembang w Indonezji do miejsca wyładunku w Hamburgu. Przesyłce drogą morską towarzyszyły dokumenty transportowe - konosamenty. Na kontenerach w Indonezji założono zamknięcia celne w postaci plomb, których numery wskazano w kopiach niezbywalnych konosamentów lub na kserokopiach tych dokumentów, które stanowią załączniki do zgłoszeń celnych. W Hamburgu kontenery załadowano na wagony kolejowe. Dokumentem transportowym w czasie przewozu koleją był CIM. W dokumentach tych podano numery kontenerów załadowanych na poszczególne wagony, lecz nie podano numerów plomb na tych kontenerach. Posterunek Celny w Rzepinie stwierdził, że niektóre numery plomb nie są zgodne z numerami plomb nałożonymi w Indonezji. Jednocześnie nie przedłożono dokumentu o "niedokonywaniu manipulacji" na terenie Niemiec, który powinien być wydany przez władze celne kraju tranzytu, skoro tam dokonano przeładunku.
Przeładunek na terenie Niemiec zobowiązywał zdaniem organu stronę do udokumentowaniu dozoru celnego na terenie Niemiec przez przedstawienie: 1) zaświadczenia o niemanipulowaniu towarem wydanym przez władze tego państwa, 2) dokumentu transportowego, który towarzyszyłby przesyłce podczas całego transportu z umieszczoną w nim informacją o zamknięciach celnych nałożonych na tym towarze w kraju "korzystającym". W tym drugim przypadku transport z Niemiec do Polski powinien się odbywać w oparciu o jeden dokument transportowy towarzyszący towarowi na całej trasie przejazdu, który powinien być przedstawiony w Polsce w oryginale. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko organu pierwszej instancji co do konieczności podwyższenia wartości celnej towarów o należności wynikające z ujawnionych w toku kontroli postimportowej not debetowych.
Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podniósł ponadto, że pełnomocnik strony skorzystał w dniu 08.01.2003 r., z prawa do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.
Skarga okazała się uzasadniona co do zarzutów odnoszącymi się do stawki celnej i w rezultacie do wyliczonego w decyzji niedoboru cła.
Sąd I instancji za nietrafne uznał stanowisko organów celnych odnoszące się do sposobu udokumentowania bezpośredniego przywozu kawy z kraju korzystającego, określony w § 12 i 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.10.1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania.
Zdaniem Sądu, dowodem, że zostały spełnione warunki określone w § 12 punkt 2 rozporządzenia z 21.10.1997 r., może być zgodnie z postanowieniami § 13 ust. 2;
1) dokument transportowy, obejmujący przejazd z kraju korzystającego do Rzeczypospolitej Polskiej lub z Rzeczypospolitej Polskiej do kraju korzystającego, albo
2) zaświadczenie wydane przez władze celne kraju tranzytu, zawierające:
a) dokładny opis towarów,
b) datę ich wyładunku i ponownego załadunku, z podaniem wykorzystanych statków lub innych środków transportu,
c) poświadczenie warunków, na których odbywał się ich tranzyt.
Zadaniem powyższych dokumentów jest wykazanie, że towar pozostawał przez cały czas transportu pod dozorem celnym i nie był poddany innym operacjom niż składowanie, przeładunek lub operacje mające na celu zapewnienie utrzymania ich w niezmienionym stanie.
W konkluzji Sąd stwierdził, że w sytuacji opisanej w § 12 punkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.10.1997 r., w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. Nr 134, poz. 886 ), tj. transportu towaru przez terytorium innych krajów niż kraj pochodzenia dowodem, że towar pozostawał pod dozorem celnym mogą być zgodnie z § 13 ust. 2 punkt 1 i 2 dokumenty transportowe lub zaświadczenia wydane przez władze celne kraju tranzytu o niemanipuiowaniu towarem. Zaświadczenie wymagane będzie wówczas, jeżeli na podstawie dokumentów transportowych towarzyszących towarowi nie da się ustalić, że towar pozostawał pod dozorem celnym.
W ocenie Sądu, najistotniejsze znaczenie dla oceny czy towary pozostawały pod dozorem celnym ma w okolicznościach rozpoznawanej sprawy kwestia tożsamości plomb założonych na kontenerach. Z materiału sprawy wynika, że w Hamburgu kontenery z towarem przeładowano ze statków na wagony kolejowe i towar nie był tam poddawany innym operacjom.
Za niezasadne Sąd uznał natomiast zarzuty skargi dotyczące wartości celnej towaru i w tym zakresie skargę oddalił. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej preferencji, zastosowanych stawek celnych i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wskazując na naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. § 12 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 i § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów i sposobu jego dokumentowania przez błędną ich wykładnię oznaczającą przyznanie preferencji bez wypełnienia wszelkich wymogów przewidzianych prawem;
II. przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. art. 135 w związku z art. 2 i art. 3 p.p.s.a. przez wydanie wyroku ingerującego w sferę uznania administracyjnego mieszczącego się w granicach prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu, dotyczącym kwestii znaczenia tożsamości plomb nałożonych na kontenerach dla oceny dozoru celnego.
W opinii organu dozór celny wynika z dokumentu transportowego obejmującego przejazd z kraju korzystającego do Polski albo z zaświadczenia wydanego przez władze celne kraju tranzytu. W sprawie będącej przedmiotem sporu występował zdaniem Dyrektora Izby Celnej drugi z wyżej omawianych przypadków. Jego zdaniem, nie ulega bowiem wątpliwości, że towar nie był bezpośrednio transportowany z Indonezji do Polski, ale przeładowywany na inny środek transportu na terenie Niemiec. Warunkiem wypełnienia wymogu bezpośredniego transportu była więc konieczność sprawowania dozoru celnego na terenie tego kraju trzeciego, który to z kolei mógł wynikać w tym przypadku tylko z zaświadczenia wydanego przez władze celne Niemiec, nie zaś jak uzasadnia Sąd z dokumentów transportowych, z których pierwszy obejmował przejazd z Indonezji do Niemiec a drugi z Niemiec do Polski. Organizacja transportu wykluczała możliwość przedstawienia dokumentu transportowego (jednego) obejmującego przejazd z Indonezji do Polski. Stanowisko Sądu, dopuszczające możliwość poświadczenia sprawowania dozoru celnego za pomocą kilku dokumentów transportowych, narusza więc § 13 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, [...] Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie w całości z uwagi na brak uzasadnionych podstaw kasacyjnych do jej uwzględnienia, a swoje stanowisko w tym względzie szeroko uzasadniła, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 173 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia podstawowe wymogi określone w art. 174, 175§1, 176 oraz 177§1 tej ustawy, a to oznacza, że zaistniały podstawy do jej merytorycznego rozpoznania.
Ponadto należy podkreślić, że stosownie do przepisu art. 183 §1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w art. 183 §2 tej ustawy. W sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.
Należy też zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów lub też snucia domysłów co do tego, jakie są rzeczywiste intencje i interes strony wnoszącej kasację. Z tych powodów istotne jest stosowne, precyzyjne uzasadnienie podstaw kasacyjnych, bez których niemożliwa jest rzetelna ocena zasadności podniesionych zarzutów.
Strona skarżąca kwestionuje ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, opierając skargę kasacyjną na obu określonych w art. 174 p.p.s.a. podstawach, tj. naruszeniu prawa materialnego oraz przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji ocena zasadności skargi kasacyjnej wymaga wpierw rozważenia zasadności zarzutów o charakterze procesowym, odnoszących się do ustaleń faktycznych Sądu, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego, co do zasady, mogą być bowiem zweryfikowane tylko w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 135 w związku z art. 2 i art. 3 p.p.s.a. przez wydanie wyroku ingerującego w sferę uznania administracyjnego mieszczącego się w granicach prawa, jest całkowicie bezzasadny.
Na wstępie należy zauważyć, że niezbędnym elementem podstawy kasacyjnej opartej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania jest nie tylko powołanie naruszonych przepisów oraz wskazanie, na czym naruszenie tych przepisów polegało, ale również uzasadnienie faktu wystąpienia naruszenia przepisów a także wykazanie, że naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Formułując zarzut naruszenia art. 135 w zw. z art. 2 i art. 3 p.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej wskazał, że naruszenie to polegało na "wydaniu wyroku ingerującego w sferę uznania administracyjnego mieszczącego się w granicach prawa". Jednakże ani w petitum skargi, ani w jej uzasadnieniu nie skonkretyzował tego zarzutu i nie wyjaśnił, w jaki sposób Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok – mający ingerować, zdaniem skarżącego organu, w sferę uznania administracyjnego – naruszył któryś z powołanych w podstawie kasacyjnej przepisów.
Przede wszystkim jednak należy podkreślić, że przy tak skonstruowanym zarzucie kasacyjnym nieodzowne jest wskazanie normy prawnej, z której mogłoby być wywodzone uprawnienie organu do działania w ramach uznania. "Uznanie administracyjne" oznacza bowiem przewidzianą obowiązującymi przepisami prawa możliwość wyboru przez wydający decyzję organ administracyjny treści rozstrzygnięcia. Podstawę prawną uznania stanowi norma prawna upoważniająca organ do dokonania takiego wyboru (co zazwyczaj ustawodawca czyni używając takich wyrażeń jak np. "organ może", czy też "organ jest uprawniony").
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej wnoszący skargę organ w ogóle nie wskazał takiej normy prawnej, która upoważniałaby go do działania w ramach tak rozumianego "uznania", a i sam zarzut został podniesiony niejako na marginesie wcześniej podniesionych zarzutów dotyczących naruszeń prawa materialnego ("...W t y m k o n t e k ś c i e wyrok Sądu n a r u s z y ł t a k ż e art. 135 w związku z art. 2 i art. 3...") i bez jakiegokolwiek bliższego uzasadnienia. Omawiane przez kasatora – jako zarzuty odnoszące się do naruszeń prawa materialnego – przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów i sposobu jego dokumentowania (tj. § 12 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 i § 13 ust. 2) ustanawiają jedynie pewne wymogi dotyczące dokumentowania określonych czynności i organ nie jest uprawniony do stosowania uznania administracyjnego przy ocenie spełnienia tych wymogów, a w każdym razie skarżący organ nawet nie wskazał, który z tych przepisów miałby ewentualnie, jego zdaniem, stwarzać mu możliwość działania w ramach uznania. Tak więc, zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania przez ingerencję w sferę uznania administracyjnego jest tyleż bezzasadny co niezrozumiały.
Równie niezrozumiałe jest też podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – w kontekście zarzutu naruszenia art. 135 w zw. z art. 2 i art. 3 p.p.s.a. – twierdzenie, iż wyrok Sadu I instancji sprowadza się do rozstrzygnięcia sporu, a nie do oceny zgodności lub sprzeczności z prawem decyzji drugoinstancyjnej.
Uchylając zaskarżoną decyzję, Sąd w wyroku tym nie rozstrzygnął merytorycznie o przedmiocie sporu i ograniczył się wyłącznie do kontroli zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem. Wyraźnie bowiem stwierdził, że zaskarżoną decyzję należało uchylić w części dotyczącej zastosowanych stawek celnych i w konsekwencji określenia kwoty długu celnego, stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt a) i c) p.p.s.a., a zatem uznał, że w tym zakresie przy wydaniu kontrolowanej przez ten Sąd decyzji doszło do naruszenia zarówno prawa materialnego, tj. mających w tym zakresie zastosowanie przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r., które Sąd wskazał i szczegółowo omówił, jak i przepisów postępowania, tj. powołanych w uzasadnieniu wyroku przepisów art.122, 180, 181 i 210 §4 Ordynacji podatkowej.
Nie jest więc w żaden sposób uzasadnione twierdzenie wnoszącego skargę kasacyjną organu, jakoby wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "sprowadzał się do rozstrzygnięcia sporu" i by w ten sposób ingerował w sferę uznania administracyjnego, a tym samym naruszał powołane w skardze przepisy postępowania przed sądami administracyjnymi. W wyroku tym Sąd, nie przesądzając rozstrzygnięcia, wyłącznie zalecił organowi zbadanie kwestii tożsamości plomb założonych na kontenerach, uznając ją – w świetle mających w tej sprawie zastosowanie przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r., jak również innych powołanych przezeń przepisów – za najistotniejszą dla oceny, czy towary pozostawały pod dozorem celnym.
W tym stanie rzeczy brak jest usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2, tj. art. 135 w zw. z art. 2 i art. 3 p.p.s.a.
Natomiast odnosząc się do zarzutów podniesionych w ramach pierwszej podstawy skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. naruszenia prawa materialnego, istotne wydaje się na wstępie przypomnienie generalnej zasady, że o naruszeniu prawa materialnego można mówić wtedy, jeżeli przy konsekwentnych i jednoznacznie określonych przez sąd ustaleniach faktycznych sąd albo zastosował niewłaściwy przepis, albo stosując przepis właściwy, dokonał jego błędnej wykładni.
Prawidłowo sformułowana podstawa kasacyjna powinna zawierać wskazanie naruszonego przepisu, wskazanie sposobu naruszenia danego przepisu, tj. czy dokonano tego poprzez jego błędną wykładnię, czy też niewłaściwe zastosowanie, oraz wyjaśnienie, na czym polega błędna wykładnia względnie niewłaściwe zastosowanie. Sformułowana w pkt I skargi kasacyjnej podstawa nie spełnia tych wymogów, gdyż poza wskazaniem naruszonych przepisów prawa ogranicza się do ogólnikowego stwierdzenia, iż dokonano tego poprzez błędną ich wykładnię. Jednakże skarżący organ nie wyjaśnił, na czym polegała dokonana przez Sąd przez błędna wykładnia tych przepisów. W szczególności nie można uznać za takie wyjaśnienie stwierdzenia, że naruszenie przepisów prawa materialnego nastąpiło poprzez błędną ich wykładnię "oznaczającą przyznanie preferencji bez wypełnienia wszelkich wymogów przewidzianych prawem", które może sugerować, że Sąd dokonał jakiegoś rozstrzygnięcia w sprawie, przyznając preferencje skarżącej decyzję organu Spółce.
Za prawidłowe nie można uznać również łącznego wskazania norm naruszonych, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną organu, przez Sąd I instancji (tj. § 12 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 i § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997r.) Ze sformułowania podstawy kasacyjnej, jak również z treści uzasadnienia nie wynika bowiem, jakiej konkretnej normy prawnej miałaby dotyczyć dokonana przez Sąd błędna wykładnia, tzn. czy poprzez błędną wykładnię naruszony został § 12 pkt 2, § 2 ust 1, czy też § 13 ust. 2 rozporządzenia. Należy przy tym zauważyć, że powołane przepisy nie tworzą jednej normy prawnej, która mogła zostać naruszona przez Sąd, a w każdym razie skarżący organ jej nie wskazał i nie wyjaśnił, na czym polegała błędna wykładnia. Takie, niekonkretne i niejasne sformułowanie podstawy kasacyjnej, zmuszające do snucia domysłów co do tego, do jakiej normy prawnej odnosi się zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jej wykładnię, należy uznać za wadliwe, albowiem Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok NSA z 24.06. 2004 r. sygn. akt OSK 421/04).
Już tylko z tego względu sformułowany w pkt 1 skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. § 12 pkt 2 w związku z § 2 ust. 1 i § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. przez błędną ich wykładnię, należy uznać za wadliwy i nienadający się do merytorycznego rozpoznania. Mimo to nieodzowne w tej sytuacji wydaje się jednoznaczne wskazanie, że zarzuty i argumenty skargi kasacyjnej odnoszące się do prawa materialnego nie podważają, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadności wyrażonego w zaskarżonym wyroku stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w kwestii dozoru celnego i dokumentowania bezpośredniego przywozu towaru z kraju korzystającego do Polski oraz zawartej w nim konkluzji, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy najistotniejsze znaczenie dla oceny czy towary pozostawały pod dozorem celnym ma kwestia tożsamości plomb założonych na kontenerach.
Należy przy tym zauważyć, że wywody Sądu w tym zakresie, przedstawione w zaskarżonym wyroku w sposób logiczny i przekonywujący, zostały wsparte pogłębioną analizą nie tylko skarżonych przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r., lecz także innych przepisów, w tym załącznika 30 do zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23.09.1997r., i są one zbieżne z prezentowanym mniej więcej pół roku wcześniej (przed datą zgłoszenia celnego) stanowiskiem Prezesa Głównego Urzędu Ceł wyrażonym w piśmie z dnia 21.07.1998 r., o czym Sąd zresztą wspomniał w uzasadnieniu wyroku, zaś kasator nie wyjaśnił, czy i dlaczego organ celny odstąpił od tego stanowiska.
Z tych wszystkich względów zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione i dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd orzekł stosownie do art. 204 pkt 2 p.p.s.a.