I GSK 1632/24

I GSK 1632/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra
Henryk Wach
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2145/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-07
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1898
§ 6 ust. 3 pkt 5, w § 6 ust. 1 pkt 1, § 2 pkt 1;
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu  udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w  ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2145/24 w sprawie ze skargi D. K. na czynność Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 czerwca 2024 r., nr OR13-84020-OR1300059/24 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2145/24 w sprawie ze skargi D. K. na czynność Agencji restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 czerwca 2024 r w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Od tego wyroku organ wniósł skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. 2022 r., poz.1898) – zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym" poprzez przyjęcie, że organ naruszył prawo odmawiając wsparcia argumentując tym, że planowany budynek bez wyposażenia jest wydatkiem kwalifikowalnym, podczas gdy przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z przetwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych. Zdaniem organu planowane przedsięwzięcie nie spełnia celu, dla którego służy wsparcie. Po drugie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024 r., poz. 935) – dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd pierwszej instancji sposobu wykładni i w konsekwencji niezastosowania przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasadzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
Dodać należy, że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie i daje odpowiedź co do zasadniczych powodów uwzględnienia skargi. Zawarto w nim przekonującą i logiczną argumentację, podając i wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia.
Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym za koszty podlegające finansowaniu nie mogą zostać uznane koszty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzania wykonawczego. Z tego przepisu wynika, że do kosztów kwalifikowalnych nie zalicza się kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, oznaczającą "wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu, bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów".
Skoro skarżący wystąpił o wsparcie w związku z zamiarem budowy budynku do magazynowania pietruszki korzennej i marchwi, to planowany budynek magazynowy nie jest związany bezpośrednio z wytwarzaniem, lecz z przechowywaniem, przygotowaniem do sprzedaży i wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, a więc koszt jego budowy wprost mieścić się będzie w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. Zasadnie zatem wskazano, że magazynowanie planowanych zbiorów nie będzie wskazywało na produkcję podstawową produktów rolnych.
Na przeszkodzie uznania kwalifikowalności kosztów budowy budynku magazynowego nie może stać brak jednoczesnego ubiegania się przez skarżącego o wsparcie na wyposażenie tego budynku. Taki warunek nie wynika z żadnego przepisu rozporządzenia wykonawczego bądź Regulaminu wyboru przedsięwzięć. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że w szczególności nie można się go dopatrywać w redakcji § 2 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, który dopuszcza sfinansowanie wyposażenia miejsc przeznaczonych do przetwarzania, przechowywania lub przygotowania do sprzedaży produktów rolnych, ale nie uzależnia przyznania pomocy od wnioskowania o nie łącznie z budową takiego miejsca. Nie sposób stwierdzić, że wsparcie może być przyznane tylko w sytuacji, kiedy wnioskodawca wskaże jako cel wsparcia również budowę takiego budynku.
Tym bardziej nie można się zgodzić z twierdzeniem organu, że dla przyznania wsparcia konieczne jest, aby planowany budynek bez wyposażenia mógł być uznany za niekwalifikowalny. Już tylko na marginesie należy wskazać, że hipotetycznie mogłoby dojść do sytuacji, kiedy wnioskodawca na etapie składania wniosku o wsparcie, określone wyposażenie bądź też jego część już posiada. Nie sposób zatem wymagać od wnioskodawcy, aby zakres wnioskowanego wsparcia był też ujęty w szerszym zakresie, niż wymaga tego sam wnioskodawca starający się o udzielenie przedmiotowego wsparcia. Tego typu działanie nie może mieć miejsca. W związku z powyższym wniesione zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za bezskuteczne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.