I GSK 1632/21

I GSK 1632/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer
Henryk Wach /przewodniczący/
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Oświata
Sygn. powiązane
III SA/Po 61/21 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2021-06-16
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 8
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 153, art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2017 poz 2203
art. 33 ust. 4, art. 34 ust. 4
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del WSA. Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. S.-S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 czerwca 2021 r. sygn. akt III SA/Po 61/21 w sprawie ze skargi M. S.-S. na czynność Prezydenta Miasta Piły z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu do przekazania informacji o planowanej liczbie dzieci, na które miałby być przyznana dotacja oświatowa na 2020 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. S.-S. na rzecz Prezydenta Miasta Piły 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 16 czerwca 2021 r., sygn. III SA/Po 61/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA w Poznaniu) po rozpoznaniu skargi M. S. – S. (dalej zwanej skarżącą lub wnioskodawczynią) na czynność Prezydenta Miasta Piły z dnia [...] października 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu do przekazania informacji o planowanej liczbie dzieci, na które miałby być przyznana dotacja oświatowa na 2020 r., oddalił skargę.
W stanie faktycznym sprawy w dniu 7 października 2019 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej dotacji na 2020 r. z budżetu Miasta Piły, dla prowadzonych przez nią w Pile dwóch przedszkoli, podając informację o liczbie dzieci mających do nich uczęszczać w 2020 r. Wnioskodawczyni podniosła m. in., że: 1. opóźnienie w złożeniu wniosku jest spowodowane ciężką chorobą na tle stresogennym i przedłużającą się hospitalizacją, a sam wniosek złożono od razu po ustaniu przyczyny zwłoki; na życzenie organu wnioskodawczyni wyraziła gotowość przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego jej niedyspozycję zdrowotną; 2. prowadzi przedszkola już od pewnego czasu, a w 2019 r. uczęszczało do nich 28 dzieci; planowana liczba dzieci na 2020 r. wynosi od stycznia do sierpnia po 20 w każdej placówce, a od września do grudnia po 15 w każdej z nich, z tym że w jednej z nich przewidziano troje dzieci niepełnosprawnych (dwoje z afazją i jedno z autyzmem).
Pismem z 21 października 2019 r. Prezydent Miasta Piły odmówił przyznania dotacji.
Pismem z 6 grudnia 2019 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o wyrażenie zgody na odstąpienie od terminu wskazanego w art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2203 ze zm., dalej zwanej ustawą), stanowiącego, że organ prowadzący przedszkole przekazuje organowi dotującemu informację o planowanej liczbie dzieci nie później niż do dnia 30 września roku bazowego. Pismem z 27 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Piły nie wyraził zgody na odstąpienie od terminów. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że: nie jest to pierwszy wniosek o udzielenie dotacji na kolejny rok w związku z niezłożeniem wniosku o planowanej liczbie dzieci w terminie ustawowym, gdyż taka sytuacja zaistniała już w roku 2017; organ prowadzący niepubliczne przedszkole winien przestrzegać terminów i przepisów celem realizacji zadań, których się podejmuje; projekt budżetu Miasta ustalono zarządzeniem Prezydenta Miasta z 18 listopada 2019 r., a uchwalono przez Radę Miasta 17 grudnia 2019 r.; zabezpieczono w nim środki na dotacje dla podmiotów, które w terminie złożyły informacje o planowanej liczbie uczniów na kolejny rok budżetowy; przekazanie takiej informacji jest bardzo istotne z uwagi na konieczność zabezpieczenia odpowiedniej kwoty w budżecie na wypłatę środków na dotację dla niepublicznych przedszkoli; gmina planuje środki finansowe w wysokości wynikającej z przeliczenia kwoty dotacji przypadającej na jednego ucznia przez planowaną liczbę uczniów wskazaną w informacji składanej do końca września roku bazowego; na podstawie tych danych sporządzany jest plan finansowy do budżetu kolejnego roku; z uwagi na brak informacji złożonej przez stronę prowadzącą dwa niepubliczne przedszkola gmina nie miała możliwości zabezpieczenia środków do planu finansowego budżetu na 2020 r.
WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z 28 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Po 110/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi wnioskodawczyni na czynność Prezydenta Miasta Piły z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na odstąpienie od terminu do złożenia wniosku o udzielenie dotacji oświatowych - stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.
Sąd stanął na stanowisku, że organ nie uzasadnił wystarczająco swego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy niepubliczne przedszkole niebędące przedszkolem specjalnym otrzymuje na każdego ucznia z budżetu gminy dotację w wysokości równej podstawowej kwocie dotacji dla przedszkoli, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy, jeżeli to przedszkole spełnia określone w tym przepisie warunki.
WSA w Poznaniu zaznaczył, że stosownie do art. 33 ust. 4 ustawy na wniosek organu prowadzącego przedszkole organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia dotacji, o której mowa m. in. w art. 17 ustawy, może wyrazić zgodę na odstąpienie od terminu, o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1. Użycie w art. 33 ust. 4 wyrażenia może wyrazić zgodę oznacza, że rozstrzygnięcie organu ma charakter uznaniowy. Okoliczność, że przepis pozostawia sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji, nie zwalnia organu od obowiązku wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Dalej Sąd stwierdził, że przyczyną uwzględnienia skargi jest niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej czynności, co narusza art. 7 K.p.a. stanowiący, że organy stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Nadto Sąd uznał, że naruszono także art. 8 K.p.a. stanowiący, że organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
Sąd zobowiązał organ do wszechstronnego uzasadnienia rozstrzygnięcia.
Pismem z 12 października 2020 r. wnioskodawczyni zwróciła się do Prezydenta Miasta Piły o niezwłoczne dokonanie wypłaty dotacji, w związku z wyrokiem WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Po 110/20.
Pismem z [...] października 2020 r., nr [...], Prezydent Miasta Piły nie wyraził zgody na odstąpienie od terminu wskazanego w art. 33 ust. 4 ustawy w zakresie dwóch przedszkoli - przedszkola U. M. i przedszkola "J. u M.", dla których organem prowadzącym jest E. H. – O. C.
Organ zaznaczył, że nie wyrażając zgody na odstąpienie od terminu ma na uwadze interes społeczny, a szczególnie dobro dzieci, tj. zapewnienie miejsc w przedszkolach publicznych, gdyż na moment składania wniosku Gmina Piła dysponowała (jak i dysponuje do tej pory) wolnymi miejscami w swoich jednostkach. W pilskich przedszkolach publicznych działają oddziały integracyjne, do których przyjmowane są dzieci z orzeczeniami o niepełnosprawności i te dzieci nie zostałyby pozbawione opieki. Publiczne przedszkola działające na terenie gminy posiadają bogatą ofertę edukacyjną, doskonale wykształconą kadrę pedagogiczną, jednocześnie nie generując dużych kosztów dla rodziców dzieci (1 zł za godzinę opieki powyżej 5 godzin). Ocenił, że wszystko to stwarza możliwość zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym z zakresu edukacji.
Organ dodał, że do wniosku o wyrażenie zgody na odstąpienie od terminu ustawowego nie zostały załączone żadne dokumenty świadczące o niedyspozycji zdrowotnej wnioskodawczyni, z których wynikałoby, iż jako organ prowadzący rzeczywiście nie miała możliwości złożenia wniosku o dotację na 2020 r., w terminie do dnia 30 września roku poprzedzającego. Zwrócił uwagę, że 10 września 2019 r. do Urzędu Miasta zostały złożone wnioski o udzielenie comiesięcznej dotacji dla obu niepublicznych przedszkoli, zatem równocześnie mogły zostać złożone wnioski o dotację na kolejny rok. Taki wniosek można składać z dużym wyprzedzeniem, nie czekając na ostatni dzień miesiąca.
Zdaniem organu skarżąca nie dochowała należytej staranności w dbaniu o własne interesy, gdyż powinna przestrzegać obowiązujących terminów i przepisów celem realizacji zadań, których się podejmuje. Wniosek o dotację został złożony po terminie ustalonym przez ustawodawcę, co może świadczyć o lekceważeniu obowiązków ustawowych, a takie postępowanie nie może zasługiwać na ochronę prawną.
Dalej organ napisał, że corocznie zabezpiecza w budżecie środki na wypłatę dotacji dla przedszkoli niepublicznych, na podstawie prawidłowo i terminowo złożonych wniosków. Projekt budżetu został ustalony zarządzeniem Prezydenta Miasta Piły z 18 listopada 2019 r., a uchwalony 17 grudnia 2019 r. W budżecie zostały zabezpieczone środki na dotacje dla podmiotów, które w terminach określonych ustawą złożyły informacje o planowanej liczbie uczniów na kolejny rok budżetowy. Przekazanie takiej informacji jest bardzo istotne z uwagi na konieczność zabezpieczenia odpowiedniej kwoty w budżecie na wypłatę środków na dotację dla niepublicznych przedszkoli. Gmina planuje środki finansowe w wysokości wynikającej z przeliczenia kwoty dotacji przypadającej na jednego ucznia przez planowaną liczbę uczniów wskazaną w informacji składanej do końca września roku bazowego. Na podstawie tych danych sporządzany jest plan finansowy do budżetu kolejnego roku. Zwiększenie planu wydatków każdorazowo musi znajdować swoje odzwierciedlenie zwiększeniem planu po stronie dochodowej budżetu. Tym samym zwiększanie planu wydatków na kilka dni przed podjęciem uchwały budżetowej nie jest możliwe z uwagi na brak zabezpieczenia po stronie dochodów. Dlatego też ustawodawca wprowadza ściśle określone terminy składania wniosków, aby gminy mogły zaplanować budżet i dokonać prawidłowej alokacji środków. Z uwagi na brak informacji złożonej przez skarżącą, Gmina nie miała możliwości zabezpieczenia środków do planu finansowego budżetu na rok 2020.
WSA w Poznaniu po rozpoznaniu skargi wnioskodawczyni na odmowę przyznanie jej dotacji, oddalił przedmiotową skargę.
Sąd zauważył, że rozstrzygając niniejsza sprawę pozostawał związany stwierdzeniem, że rozstrzygnięcie organu, z 27 grudnia 2019 r., było niewystarczająco uzasadnione, wobec czego organ winien się odnieść do argumentów strony zawartych we wniosku o odstąpienie od terminu określonego w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym podstawą do odmowy odstąpienia od terminu nie może być okoliczność, że strona uprzednio złożyła czy składała wnioski po terminie, bowiem sprawa dotyczy wniosku na 2020 r. Z tego samego względu nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy udzielane za poprzednie lata dotacje były przez skarżącą wykorzystywane zgodnie z prawem.
WSA w Poznaniu uznał się związany również stwierdzeniem - oceną, że między wpłynięciem do organu wniosku o odstąpienie od terminu (10 grudnia 2019 r.) a uchwaleniem budżetu (19 grudnia 2019 r.) upłynęło kilka dni, stąd uwzględnienie wniosku nie skutkowało niemożliwością zabezpieczenia środków do planu finansowego budżetu na rok 2020.
WSA w Poznaniu w zaskarżonym wyroku stwierdził, że organ wywiązał się z obowiązków nałożonych w prawomocnym wyroku tegoż Sądu z 28 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Po 110/20,a rozstrzygnięcie prawidłowo uzasadnił.
Organ uznał i nie było to kwestia sporną, że pismo z dnia 10 grudnia 2019 r. stanowi wniosek o odstąpienie od terminu o którym mowa w art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy. W aktach sprawy znajduje się pismo z 12 października 2020 r., przysłane do Prezydenta Miasta Piły przez pełnomocnika skarżącej, będące wezwaniem do niezwłocznego dokonania wpłaty dotacji należnej skarżącej. W wezwaniu powołano się na wyrok WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Po 110/20, ale nie załączono żadnej dokumentacji, w szczególności dokumentacji uprawdopodobniającej okoliczność podniesioną we wniosku o przyznanie dotacji, że opóźnienie w złożeniu wniosku jest spowodowane ciężką chorobą na tle stresogennym i przedłużającą się hospitalizacją. Sąd nadmienił, że strona nie załączyła także jakiejkolwiek dokumentacji do skargi, a zawodowy pełnomocnik podniosła jedynie, że czekała na wezwanie organu. Sąd stwierdza, też że w aktach sprawy (k. 36 akt sądowych) znajduje się notatka służbowa sporządzona przez pracownicę urzędu w dniu 29 października 2020 r., że w związku z brakiem wniosku o dotację na rok 2020 zadzwoniła do skarżącej, z zapytaniem czy złożyła wniosek o dotację czy zaprzestaje prowadzenia działalności. Skarżąca przyznała, że zapomniała i że natychmiast złoży wniosek, nadal jednak pomimo nieobowiązkowej interwencji organu i znajomości treści wyroku z dnia 28 sierpnia 2020 r. nie złożyła dokumentacji potwierdzającej fakt choroby, który miał uniemożliwić złożenie wniosku w roku poprzednim.
Sąd wskazał, że podziela stanowisko, iż termin złożenia wniosku o przyznanie dotacji wraz z informacją o liczbie dzieci nie jest terminem zawitym. Jednak zdaniem Sądu, wskazane w zarzucie skargi: zasada sprawiedliwości, konstytucyjna zasada równości oraz ustawowa idea zaspokajania przez jednostkę samorządu terytorialnego zbiorowych potrzeb wspólnoty – nie są argumentami przemawiającymi za wyrażeniem zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, skoro podnoszone przez skarżącą okoliczności zdrowotne cały czas nie zostały uprawdopodobnione, zaś organ wywiązał się z obowiązków nałożonych w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu z 28 sierpnia 2020 r., III SA/Po 110/20. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący braku dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy; zdaniem Sądu, ponownie rozpatrując wniosek organ należycie ocenił okoliczności istotne dla sprawy.
WSA w Poznaniu zaznaczył, że w realiach niniejszej sprawy nie mają znaczenia okoliczności, że stan epidemii oraz nowelizacja ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodatkowo w sposób bardzo odczuwalny pogorszyły sytuację finansową gminy. Nie może to być argument uzasadniający odmowę odstąpienia od terminu przekazania organowi dotującemu informacji w trybie art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Analizując jednak treść Zarządzenia Prezydenta Miasta Piły nr 525(468)19 Sąd stwierdził, że istotnie mocą tego ostatniego już 18 listopada 2019 r. ustalono projekt uchwały budżetowej, który wraz z uzasadnieniem przedłożono Radzie Miasta Piły oraz Regionalnej Izbie Obrachunkowej celem zaopiniowania. Czynność ta uprzedziła wniosek skarżącej o ponad 3 tygodnie. Organ wyjaśnił szczegółowo w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że zwiększenie planu wydatków na kilka dni przed podjęciem uchwały budżetowej nie jest możliwe z uwagi na brak zabezpieczenia po stronie dochodów, które też już zostały skierowane do zaopiniowania i to na miesiąc przed ich uchwaleniem.
Skarżąca nie kwestionowała też i nie podważyła podnoszonej przez organ okoliczności, że w okresie złożenia wniosku Gmina dysponowała (i w dacie odpowiedzi na skargę również) wolnymi miejscami w jednostkach publicznych. Dotyczyło to także przyjęć dzieci z niepełnosprawnościami.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu złożyła wnioskodawczyni, zaskarżając ten wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 z późn. zm.; dalej zwanej P.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych poprzez jego błędne zastosowanie i niezasadne odmówienie skarżącej zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, a tym samym niezasadne odmówienie skarżącej przyznania dotacji na rok 2020, w sytuacji gdy zasady sprawiedliwości, konstytucyjna zasada równości oraz ustawową idea zaspokajania przez jednostkę samorządu terytorialnego zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym z zakresu edukacji bezspornie przemawiały za wyrażeniem przez Prezydenta Miasta Piły zgody na odstąpienie od terminu na złożenie informacji o planowanej liczbie uczniów, zwłaszcza, że termin na złożenie wniosku o przyznanie dotacji ma charakter wyłącznie instrukcyjny;
2. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w zaskarżonym wyroku poglądu prawnego wyrażonego w wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 sierpnia 2020 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt III SA/Po 110/20, a w konsekwencji wydanie zaskarżonego wyroku, w którym zaakceptowano nieprawidłowe ustalenia Prezydenta Miasta Piły odnoszące się do kwestii odmowy wyrażenia zgodny na odstąpienie od terminu do złożenia wniosku o udzielenie dotacji oświatowych,
b. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy, podważenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej i naruszenie słusznego interesu skarżącej poprzez niewyrażenie zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji, bez uzasadnionej ku temu podstawy faktycznej oraz prawnej, a przede wszystkim poprzez brak uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w sytuacji gdy skarżąca prowadząc dwa przedszkola niepubliczne na terenie Miasta Piły realizuje zadania własne gminy.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a., względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu. Oprócz tego wniosła o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że skarżąca w sposób szczegółowy wyjaśniała w swoich pismach kierowanych do organu, tj. Prezydenta Miasta Piły okoliczności powodujące brak złożenia w przepisanym terminie wniosku. W jej ocenie Prezydent Miasta Piły postępuje w sposób dowolny, co nie znajduje prawnego uzasadnienia.
Prezydent Miasta Piły w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (por. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała przeciwko wyrokowi WSA w Poznaniu trzy zarzuty, spośród których dwa zostały oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania, jeden zaś prawa materialnego, poprzez jego wadliwe zastosowanie. W tej więc sytuacji w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, albowiem ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 – dost. w CBOiS).
Jeżeli chodzi o pierwszy z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej to w tym wypadku stwierdzić należy, że nie znajduje on uzasadnionych podstaw. Nie można się bowiem zgodzić ze skarżącą kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. Wbrew jej sugestiom nie pominął on bowiem wskazań wynikających z poprzednio wydanego w sprawie prawomocnego wyroku – wyroku WSA w Poznaniu 28 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Po 110/20. Te bowiem sprowadzały się do konieczności sporządzenia odpowiedniego uzasadnienia odmowy odstąpienia od terminu do przekazania informacji o planowanej liczbie dzieci, na które miałby być przyznana dotacja oświatowa na 2020 r. i jako takie zostały zrealizowane. Odmawiając ponownie odstąpienia od tego terminu organ przedstawił motywy jaki przyświecały mu w zakresie podjęcia tego rodzaju czynności. Tym samym zrealizował wytyczne Sądu, a przeciwne twierdzenia skarżącej kasacyjnie uznać należy za gołosłowne.
Na marginesie dodać jedynie należy, że WSA w Poznaniu w prawomocnym wyroku nie zawarł żadnych wskazań co do kierunku rozstrzygnięcia wniosku o odstąpienie od terminu. Tak więc skarżąca kasacyjnie nie może zasadnie powoływać się na uchybienie w zaskarżonym wyroku art. 153 P.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie jej wniosku.
W przypadku drugiego z zarzutów procesowych skarżąca kasacyjnie podniosła naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 7 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez brak dokładnego rozważenia stanu faktycznego sprawy, podważenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej i naruszenie jej słusznego interesu poprzez niewyrażenie zgody na odstąpienie od terminu na złożenie wniosku o udzielenie dotacji, bez uzasadnionej ku temu podstawy faktycznej oraz prawnej. Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń podkreślić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. Z przytoczonych przez skarżącą kasacyjnie przepisów nie można bowiem wywodzić podstawy podjętej przez organ czynności w przedmiocie jej wniosku. Odmowa uwzględnienia jej wniosku miała miejsce w ramach przyznanego organowi uznania administracyjnego, na podstawie art. 33 ust. 4 ustawy, a wbrew twierdzeniom skarżącej organ dokonał rozważenia stanu faktycznego sprawy, również pod kątem zasad o którym mowa w tym zarzucie, o czym świadczy uzasadnienie podjętej czynności odpowiadające, jak to wyżej stwierdzono, wytycznym zawartym w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu.
Tak więc również ten zarzut nie znajduje uzasadnionych podstaw.
Za niezasadny uznać należy także jedyny zarzut naruszenia prawa materialnego. W tym wypadku brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń skarżącej kasacyjnie, że Sąd pierwszej instancji uchybił art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy, poprzez błędne ich zastosowanie. Nie wykazała ona bowiem na czym miałoby polegać tego rodzaju naruszenie wyżej wymienionych przepisów. Podnoszony przez nią "instrukcyjny" charakter terminu, o odstąpienie od którego wnosiła, nie wynika w żaden sposób z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy, zwłaszcza że wadliwa wykładnia tego przepisu nie została w ogóle podniesiona. Poza tym skarżąca kasacyjnie nie podważyła prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a skuteczność zarzutu naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, warunkowana jest, co do zasady, skutecznością podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.
Tak więc również w tym wypadku zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieskuteczny.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej kasacyjnie na rzecz Prezydenta Miasta Piły kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną.