I GSK 163/23

I GSK 163/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo
Jacek Boratyn /sprawozdawca/
Piotr Pietrasz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Radiofonia i telewizja
Opłaty administracyjne
Sygn. powiązane
I SA/Kr 1448/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2020-06-26
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
art. 1 par. 1-2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1314
art. 33 par. 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 1, art. 133 par. 1, art 135, art. 141 par. 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2014 poz 1204
art. 2 ust. 1-3, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 , art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c, ust. 3 i ust. 5 pkt 2
Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia del.WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 czerwca 2020 r. sygn. akt I SA/Kr 1448/19 w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 października 2019 r. nr 1201-IEE.711.2.275.2019.2.LJM w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości
Uzasadnienie
Wyrokiem z 26 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Kr 1448/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA w Krakowie) po rozpoznaniu skargi E.K. (dalej zwanej skarżącą lub zobowiązaną) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 października 2019r. nr 1201-IEE.711.2.275.2019.2.LJM, w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie wniosła zobowiązana, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
I. podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci:
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. (ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.)) art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. art. 2 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 3 u.o.a. (ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, z późn. zm.) poprzez niedostrzeżenie mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przez Pocztę Polską S.A., jako wierzyciela opłat abonamentowych RTV dochodzonych w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, przepisów prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 6 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 3 u.o.a. polegającego na przyjęciu, iż dla skorzystania ze zwolnienia z opłaty abonamentowej w warunkach, gdy skarżąca prowadzi z niepełnosprawnym mężem wspólne gospodarstwo domowe, cyt.: "powinna była wyrejestrować odbiorniki RTV, a następnie mąż skarżącej powinien był dokonać rejestracji odbiorników RTV na swoje dane osobowe oraz zgłosić uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych", podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, iż dla skutecznego skorzystania ze zwolnienia od opłat abonamentowych, wystarczające jest zgłoszenie faktu uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych z tytułu użytkowania odbiorników RTV przez osobę zamieszkującą w tym samym gospodarstwie domowym wraz z osobą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.a., przy jednoczesnym zgłoszeniu na zasadach art. 4 ust. 3 u.o.a. uprawnienia tej osoby do wskazanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.a. zwolnienia od opłat abonamentowych, a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dostrzeżenie przez Sąd ww. wady postępowania egzekucyjnego skłoniłaby ten Sąd do refleksji, iż Poczta Polska S.A. została powiadomiona o fakcie zgłoszenia uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych z tytułu użytkowania odbiorników RTV (niepełnosprawności męża skarżącej zamieszkującego w tym samym gospodarstwie domowym co skarżąca), która to niepełnosprawność została dodatkowo udokumentowana przed Pocztą Polską S.A. w sposób odpowiadający ustawie oraz wydanym na jej podstawie rozporządzeniu (rozporządzenie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 16 lutego 2010 r. w sprawie rodzajów dokumentów oraz wzoru oświadczenia potwierdzających uprawnienia do zwolnień od opłat abonamentowych (Dz. U. z dnia 26 lutego 2010 r. Nr 29 poz. 152), z 2014 r (została złożona wraz z wnioskiem o umorzenie zaległości i nienaliczanie dalszych opłat), co w konsekwencji subsumcji takiego stanu faktycznego do prawidłowo wyinterpretowanej ww. normy uprawniało zarówno skarżącą jak i jej męża do zwolnienia z opłaty abonamentowej RTV na podstawie art. 2 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 6 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit, c) oraz art. 4 ust. 3 u.o.a. Niekwestionowany przez Pocztę Polską S.A. fakt ww. zawiadomienia determinowany prawidłową wykładnią ww. przepisów skłoniłyby Sąd do stwierdzenia, iż dochodzone w sprawie zaległe opłaty abonamentowe RTV nie powstały, bowiem Skarżąca korzystała razem ze swoim niepełnosprawnym mężem ze zwolnienia z tego abonamentu, o czym skutecznie powiadomiła Pocztę Polską S.A. w dniu 3 października 2014 r. Sąd w konsekwencji zastosowałby dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w sprawie.
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a, poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego z pominięciem części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów potwierdzających złożenie przez skarżącą w dniu 3 października 2014 r. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia z opłaty abonamentu RTV wraz z niezbędnymi w tym zakresie dokumentami, i stwierdzenie, że skarżąca nie korzystała z prawa do zwolnienia z opłat abonamentowych RTV, podczas gdy z ww. pominiętych przez Sąd dokumentów jednoznacznie wynika, iż skarżąca z takiego prawa korzystała, a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd oceniając sprawę na podstawie stanu faktycznego sprawy uwzględniającego ww. pominiętą część zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dostrzegłby, iż skarżąca skutecznie korzystała ze zwolnienia z opłat abonamentowych. Stanowiłoby to zatem zaczyn kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1, art, 135, art, 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 1991 r. Nr 36, poz. 161 ze zm.) w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia ww. przepisów na etapie postępowania o zajęcie stanowiska przez wierzyciela - Pocztę Polską S.A. - wyrażonego w postanowieniach Poczty Polskiej S.A., co do zarzutu skarżącej o nieistnieniu zobowiązania wskazanego na zakwestionowanym tytule wykonawczym, poprzez pominięcie w procesie ustalania stanu faktycznego sprawy dokumentów wykazujących złożenie przez skarżącą w dniu 3 października 2014 r. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia z opłaty abonamentu RTV wraz z niezbędnymi w tym zakresie dokumentami i nieprawidłowe przyjęcie, iż skarżąca ze zwolnienia od opłat abonamentowych RTV nie korzystała, a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd oceniając zgodność z prawem ustalonego stanu faktycznego sprawy, dostrzegłby, iż wyrażone przez Pocztę Polską S.A. stanowisko w sprawie nie znajduje oparcia tak w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym jak i prawnym. Stanowiłoby to zatem zaczyn kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.,
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art, 135, art, 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego z pominięciem części akt sprawy, polegającego na stwierdzeniu, iż skarżąca w rozpoznanej sprawie nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie swojej tezy o nieistnieniu obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres od stycznia 2013 r. do lutego 2018 r., podczas gdy ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego - w postaci załączonych do wniesionych przez skarżącą pismem z dnia 17 września 2018 r. zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w postaci kopii złożonego w dniu 3 października 2014 r. oświadczenia o spełnianiu warunków do korzystania ze zwolnienia z opłaty abonamentu RTV i kopii załączonego do tego oświadczenia dokumentu, o którym mowa w art. 4 ust. 3 u.o.a. i § 1 pkt 1 rozporządzenia potwierdzającego takie uprawnienie niepełnosprawnego męża, z którym skarżąca pozostaje w tym samym gospodarstwie domowym oraz kopii doręczenia tych dokumentów w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. w dniu 3 października 2014 r. a także - niezależnie - do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (karty akt od 14 do 20) - jednoznacznie wynika, iż skarżąca przedłożyła w ocenianej sprawie dowody na potwierdzenie swojej tezy o nieistnieniu obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych, a w konsekwencji niezastosowaniu przez Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem próba odniesienia się Sądu do zgromadzonych w aktach sprawy, a załączanych do środków zaskarżenia na etapie postępowania egzekucyjnego dowodów na fakt, iż w dniu 3 października 2014 r. Skarżąca skutecznie złożyła oświadczenie o spełnieniu warunków do skorzystania ze zwolnienia z opłat abonamentowych RTV wraz z niezbędnym dokumentem potwierdzającym ten fakt, skłoniłaby Sąd do refleksji, iż skarżąca korzysta ze zwolnienia z tych opłat na zasadzie art. 2 ust. 5 pkt 1 w zw. z art, 2 ust. 6 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 3 u.o.a. Stanowiłoby to zatem zaczyn kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.,
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lite) P.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów skarżącej podniesionych w toku postępowania egzekucyjnego, w okolicznościach gdy zarówno organ egzekucyjny jak i Poczta Polska S.A. (wierzyciel) nie odnieśli się do zarzutów skarżącej podnoszonych na etapie postępowania egzekucyjnego, pozbawiając skarżącą oraz Sąd informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Sąd w konsekwencji nie zastosował dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd podejmując próbę odniesienia się do zarzutów podnoszonych przez skarżącą na etapie postępowania egzekucyjnego dostrzegłby, iż stanowisko organów w ocenianej przez Sąd sprawie nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i w prawie. Stanowiłoby to zatem zaczyn kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji zastosowania dyspozycji art, 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.,
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art, 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd elementu stanu faktycznego w odniesieniu do kwestii rejestracji odbiornika RTV nieznajdującego odzwierciedlenia w aktach sprawy (pozyskanego ze źródła spoza akt sprawy - nieznanego skarżącej), iż skarżąca powinna była wyrejestrować odbiorniki RTV, a następnie mąż skarżącej powinien był dokonać rejestracji odbiorników RTV na swoje dane osobowe oraz zgłosić uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnego dowodu na okoliczność rejestracji odbiornika RTV, w szczególności w odniesieniu do takich elementów jak: przez kogo, bądź na czyje dane odbiornik został zarejestrowany oraz czy w ogóle odbiornik został zarejestrowany i kiedy, a w konsekwencji niezastosowanie przez Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Poczta Polska S.A. wystawił zakwestionowany tytuł. Powyższe ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem Sąd dostrzegając brak akt sprawy, na podstawie których wierzyciel wykonawczy, w tym brak jakiegokolwiek dokumentu na okoliczność rejestracji odbiornika RTV, uznałby za konieczne ustalenie ww. okoliczności w oparciu o którą Sąd sformułował stanowisko w sprawie. Stanowiłoby to zatem zaczyn kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia Sądu, a w konsekwencji zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.
I. art, 1 § 1 i § 2 p.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4 oraz art, 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 oraz art, 33 pkt 1 i pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 1, 3, 7 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy ww. przepisów K.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - [...] a następnie powielonego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie niezgodnie z ww. przepisami K.p.a. oraz u.p.e.a., polegającym na stwierdzeniu, iż tytuł wykonawczy, na podstawie którego prowadzona była egzekucja spełniał wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. - w szczególności w art. 27 § 1 pkt 1, 3, 7 u.p.e.a. - podczas gdy tytuł wykonawczy nie zawierał: a) podstawy prawnej dla wysokości dochodzonych w tytule wykonawczym kwot opłaty abonamentowej oraz wskazanych w nim kwot odsetek, w szczególności brak jakiejkolwiek informacji, na podstawie jakich przepisów przyjęto wysokość dochodzonych kwot, co nie pozwala na weryfikację tych wartości; b) oznaczenia wierzyciela, bowiem wskazany w tytule wykonawczym, jako wierzyciel: Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. takiego przymiotu nie posiada, tj. nie jest wierzycielem dochodzonych kwot z tytułu opłat abonamentowych; c) podpisu, osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, bowiem podpisana osoba, stosownie do treści odciśniętej pieczęci nie jest kierownikiem jednostki operatora wyznaczonego - Poczty Polskiej S.A. (jedyny uprawniony na mocy art. 7 ust. 5 u.o.a. do żądania wykonania w drodze egzekucji obowiązku uiszczania opłat abonamentowych), nie jest też osobą upoważnioną do działania w imieniu Poczty Polskiej S.A., jako wierzyciela tych opłat (na podstawie art. 6 ust. 1 u.o.a.) w zakresie żądania wykonania w drodze egzekucji obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Wpływ na wynik sprawy we wskazanym zakresie manifestuje się tym, iż Sąd zauważając ww. uchybienia dostrzegłby, iż tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów ww. art. 27 § 1 pkt 1, 3, 7 u.p.e.a,, to natomiast skłoniłoby Sąd do kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie a w konsekwencji zastosowania przez ten Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a.
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 29 § 1 w zw. z art. 15 § 1 i § 2 u.p.e.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd stanu faktycznego przyjętego przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie a ustalonego z naruszeniem ww. przepisów, iż egzekucja administracyjna była dopuszczalna, podczas gdy z akt sprawy nie wynika aby organ egzekucyjny zobowiązany na mocy art. 29 § 1 u.p.e.a. ustalił, czy przed wszczęciem egzekucji zostało skarżącej doręczone upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a., bowiem z treści tytułu wykonawczego nie wynika, by upomnienie zostało doręczone (część E. dane dotyczące należności pieniężnych, pole 10, karta akt 7 - verte), a w konsekwencji niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. Wpływ na wynik sprawy we wskazanym zakresie manifestuje się tym, iż Sąd zauważając ww. uchybienia dostrzegłby konieczność weryfikacji stanu faktycznego w sprawie w odniesieniu do ww. przesłanki dopuszczalności egzekucji administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego, to natomiast skłoniłoby Sąd do kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie a w konsekwencji zastosowania przez ten Sąd dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a,
I. art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 5 u.o.a. oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez niedostrzeżenie mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przez Pocztę Polską S.A. jako wierzyciela opłat abonamentowych RTV dochodzonych w zakwestionowanym tytule wykonawczym, przepisów prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 5 u.o.a. oraz art. 217 Konstytucji RP polegającego na przyjęciu wysokości miesięcznej opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego albo odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego w wysokości przewyższającej kwotę 18,68 zł, a zatem ponad wysokość maksymalnej stawki, którą Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może określić w drodze rozporządzenia, jako wysokość ww. miesięcznej opłaty abonamentowej. W konsekwencji Sąd nie zastosował dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. Uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem weryfikacja przez Sąd stanu faktycznego sprawy w oparciu o ww. prawidłowo ustalony wzorzec granicznej wysokości kwoty (tj. 18,68) doprowadziłaby Sąd do przekonania, iż kwoty opłat abonamentowych wskazane w wystawionym przez Pocztę Polską S.A. tytule wykonawczym przewyższają ww. kwotę, a zatem dochodzone są bez podstawy prawnej przewidzianej w art. 217 Konstytucji RP, Powyższa refleksja skłoniłaby Sąd do kierunkowo odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie, a w konsekwencji zastosowania właściwej do tego rodzaju naruszenia dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a.,
II. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, a w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., w postaci:
II. art. 2 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 6 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 3 u.o.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla skutecznego nabycia zwolnienia od opłat abonamentowych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.a. - w warunkach, gdy skarżąca prowadzi z niepełnosprawnym mężem wspólne gospodarstwo domowe, cyt.: "powinna była wyrejestrować odbiorniki RTV, a następnie mąż skarżącej powinien był dokonać rejestracji odbiorników RTV na swoje dane osobowe oraz zgłosić uprawnienia do zwolnienia od opłat abonamentowych", podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów jednoznacznie wskazuje, iż dla skutecznego skorzystania ze zwolnienia od opłat abonamentowych, wystarczające jest jedynie zgłoszenie faktu uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych z tytułu użytkowania odbiorników RTV przez osobę zamieszkującą w tym samym gospodarstwie domowym wraz z osobą, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.a., przy jednoczesnym zgłoszeniu na zasadach art. 4 ust. 3 u.o.a. uprawnienia tej osoby do wskazanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit, c) u.o.a. zwolnienia od opłat abonamentowych;
II. art 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 4 ust. 3 oraz art. 4 ust. 5 pkt 2 u.o.a. poprzez błędną wykładnię ww. normy polegającą na przyjęciu, iż prawo do zwolnienia, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit, c) u.o.a, uzyskiwane jest jedynie w przypadku złożenia oświadczenia, o którym mowa w art, 4 ust. 3 u.o.a. na dokumencie odzwierciedlającym szatę graficzną wzoru oświadczenia, o którym mowa w art, 4 ust. 5 pkt 2 u.o.a., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu polegająca na uwzględnieniu charakteru aktu (rangi podustawowej) - na mocy którego wprowadzono wzór oświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 5 pkt 2 u.o.a., tj. aktu regulującego kwestie wykonawcze i techniczne, a nie ingerujące w prawa i obowiązki podmiotów, w szczególności w zakresie art 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.a., a także polegająca na uwzględnieniu znaczenia pojęcia "wzór" - pozwala na złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 4 ust. 3 u.o.a., które będzie zawierać elementy oświadczenia określone w tym wzorze,
II. art. 3 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 3 ust. 5 u.o.a. oraz art. 217 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż wysokość miesięcznej opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego albo odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego może być dochodzona w wysokości przewyższającej kwotę 18,68 zł, a zatem ponad wysokość maksymalnej stawki określonej w ustawie, którą Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może określić w drodze rozporządzenia, jako wysokość ww. miesięcznej opłaty abonamentowej; W konsekwencji Sąd nie zastosował dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Mając jednak na względzie art. 188 P.p.s.a. skarżąca kasacyjnie wniosła również o rozważenie uchylenia zaskarżonego wyroku oraz wydanych w sprawie postanowień, w tym postanowienia wierzyciela. Oprócz tego skarżąca kasacyjnie wystąpiła o zasądzenie na swoją rzecz od organu kosztów postępowania.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 193 zd. 2 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej zobowiązanej, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, którego wymogi zostały określone między innymi w art. 176 P.p.s.a. Zgodnie z jego § 1 pkt 2 obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W związku z tym jej sporządzenie ustawodawca powierza zawodowemu podmiotowi.
Postępowanie kasacyjne, jak to wynika z art. 183 § 1 P.p.s.a. może toczyć się tylko w granicach wyznaczonych przez stronę, zakreślonych zarzutami jej skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może modyfikować sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, ustalać zamierzonej przez stronę ich postaci, ani domniemywać ich pełnej treści, czy też intencji jej autora, jakie przyświecały mu przy redagowaniu zarzutów.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie sformułowała liczne zarzuty, oparte zarówno na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Zanim jednak Naczelny Sąd Administracyjny przejdzie do oceny ich zasadności, należy poczynić jednak kilka uwag, mających znaczenie, z punktu widzenia ich całokształtu.
Otóż w tym miejscu należy zauważyć, że skarga kasacyjna, jaka była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, została wywiedziona od wyroku WSA w Krakowie, którym to wyrokiem Sąd ten oddalił skargę zobowiązanej na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 21 października 2019 r. w przedmiocie uznania za bezzasadne wniesionych przez nią zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd I instancji orzekał w granicach sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., te zaś zostały zakreślone treścią zarzutów egzekucyjnych, jakie zobowiązana sformułowała, a następnie skierowała do organu egzekucyjnego.
Z uwagi na powyższe zauważyć należy, że w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.).
Dodać także należy, że ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok NSA z 29 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 546/21 – dost. CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ramach wniesionych zarzutów egzekucyjnych skarżąca, jako ich podstawę wskazała art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 10 u.p.e.a., tj. nieistnienie obowiązku dochodzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów w zakresie wskazania organu wystawiającego ten tytuł, jak również wskazania orzeczenia, na podstawie którego prowadzona jest egzekucja.
Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Tak więc dokonując oceny legalności postanowienia organu egzekucyjnego, a co za tym idzie stanowiska wierzyciela, którym organ egzekucyjny był związany, WSA w Krakowie mógł jedynie w tym aspekcie weryfikować negatywne dla strony stanowisko tego organu.
Okoliczność ta jest o tyle istotna, że formułując zarzuty skargi kasacyjnej i wytykając Sądowi I instancji wielorakie uchybienia, zarówno natury procesowej, jak i tej związanej z wykładnią i zastosowaniem regulacji materialnoprawnych, autor tej skargi kasacyjnej podniósł szereg okoliczności wykraczających poza problematykę poruszoną w zarzutach egzekucyjnych, a więc nieobjętą granicami sprawy, w ramach których poruszał się Sąd I instancji, dokonując kontroli legalności działania organów administracji publicznej. Już więc z tego względu tego rodzaju zarzuty kasacyjne, odwołujące się do okoliczności wykraczających poza granice sprawy, muszą być ocenione jako nieskuteczne.
W zakresie procesowych zarzutów, które w znacznej mierze mają komplementarny charakter, jako że oparte są na twierdzeniach związanych z niezasadnym, zdaniem skarżącego kasacyjnie, zaakceptowaniem przez WSA w Krakowie wadliwej oceny zgormadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności pominięciem, według skarżącego kasacyjnie, części z nich, a także nieodniesieniem się przez Sąd I instancji do zarzutów skargi. W związku z tym stwierdzić należy, że zasadnym będzie łączne ustosunkowanie się do nich, tj. do wszystkich ich twierdzeń.
Warunek komplementarności zarzutów nie został zrealizowany jedynie jeżeli chodzi o pierwszy z podniesionych zarzutów procesowych (zarzut I.1), w którym jako jego podstawę prawną wymieniono nie tylko regulacje o niewątpliwie formalnoprawnym charakterze, ale również przepisy materialnoprawne. Do tych ostatnich zaliczyć bowiem należy przepisy ustawy abonamentowej (ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - Dz. U. z 2014 r. poz. 1204, z poźn. zm.), dotyczące powstania obowiązku uiszczania opłat z tego tytułu czy też przewidzianych przez ustawodawcę zwolnień od jej poniesienia. Tak samo twierdzenia przedmiotowego zarzutu, odwołujące się do prawidłowej, zdaniem autora skargi kasacyjnej, wykładni wyżej wymienionych przepisów ustawy abonamentowej, wskazują jednoznacznie na to, że w istocie zarzut ten nie dotyczy zagadnień procesowych. Tak więc, już tylko z tego względu (z powodu jego wewnętrznej sprzeczności) nie sposób uznać jego zasadności.
W zakresie zarzutów oznaczonych numerami I.2-I.6 skarżąca kasacyjnie podnosiła uchybienie przez Sąd I instancji rozlicznym regulacjom procesowym, tj. K.p.a. i P.p.s.a., poprzez pominięcie istotnych w sprawie dowodów i wynikających z nich okoliczności faktycznych. Chodzi tu w szczególności o oświadczenie o uprawnieniu do zwolnienia z opłaty, jakie miała złożyć z datą 3 października 2014 r.
Odnosząc się do tego rodzaju argumentów stwierdzić należy, że w tym wypadku nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że te właśnie fakty i okoliczności zostały zupełnie pominięte. Otóż organy, a za nimi Sąd I instancji, doszły do wniosku, że tego rodzaju oświadczenie, na które skarżąca się powołuje, nie mogło zostać zakwalifikowane jako skutkujące zwolnieniem z opłaty abonamentowej, z przyczyn merytorycznych, tj. z uwagi na to, że dotyczyło ono nie sytuacji abonenta – tj. skarżącej, ale jej małżonka i z tego względu nie mogło skutkować uzasadnieniem przyjętego przez nią założenia, co do uprawnienia do zwolnienia. Tak więc nie można w tym przypadku mówić o naruszeniu przepisów postępowania. Co zaś się tyczy wykładni i zastosowania przepisów dotyczących zwolnień z opłaty abonamentowej i ustawowych warunków do tego, to kwestie te mogą być rozstrzygane jedynie w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, o czym mowa w dalszej części niniejszych rozważań.
Kolejną okolicznością w zakresie której skarżąca kasacyjnie zarzuciła Sadowi I instancji naruszenie regulacji prawa formalnego, tj. art. 3 § 1, art. 133 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art, 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a., poprzez zaakceptowanie ustaleń, nieznajdujących potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy, była kwestia rejestracji przez nią odbiornika. W tym zakresie zauważyć jednak należy, że odnoszący się wprost do tego zarzut nie wskazuje na żądne przepisy (jako naruszone), które bezpośrednio odnosiłby się do czynionych przez organ ustaleń w tym zakresie, a z perspektywy których Sąd dokonałby niewłaściwej kontroli zaskarżonego postanowienia.
Poza tym dodać także należy, że problematyka związana z rejestracją odbiornika, dowodami świadczącymi o dokonaniu tego rodzaju czynności, nie została w jakikolwiek sposób poruszona w treści zarzutów egzekucyjnych, jakie skarżąca kasacyjnie sformułowała w postępowaniu egzekucyjnym. Organ więc tym samym nie był ani zobligowany do odnoszenia się do tego rodzaju okoliczności z własnej inicjatywy, ani poszukiwania dowodów związanych z tego rodzaju zdarzeniem. W konsekwencji nie sposób jest też zasadnie czynić WSA w Krakowie zarzutów związanych z niedoniesieniem się do okoliczności dotyczących rejestracji odbiornika przez skarżącą.
Podobne uwagi odnieść należy w przedmiocie zarzutów, dotyczących wymogów formalnych tytułu wykonawczego. W tym wypadku również w treści zarzutów egzekucyjnych wskazano jedynie na niewskazanie organu wystawiającego tytuł wykonawczy, a także niewskazanie orzeczenia z którego egzekwowany obowiązek miałby wynikać. Sąd odniósł się do tego rodzaju okoliczności, wykraczając nawet poza ich treść.
W zarzucie skargi kasacyjnej tymczasem, wskazując na uchybienia Sądu I instancji w tym zakresie (w odniesieniu do wymogów tytułu wykonawczego) wskazano na okoliczności w przeważającej mierze wykraczające poza te, objęte zarzutami egzekucyjnymi. Skarżąca kasacyjnie na tym etapie postępowania (przed NSA) upatruje bowiem niespełnienia wymogów przez tytuł wykonawczy między innymi w związku z niewskazaniem podstawy prawnej dla wysokości dochodzonych w tytule wykonawczym kwot opłaty abonamentowej, jak również w wadach odwzorowania podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania wierzyciela. Z tego już tylko względu tego rodzaju twierdzenia nie mogą stanowić podstawy podważenia stanowiska Sądu I instancji.
Co zaś się tyczy prawidłowości oznaczenia wierzyciela, to w tym aspekcie zarzut skargi kasacyjnej nie został oparty na uzasadnionych podstawach. Wskazany w tytule wykonawczym, jako wierzyciel figuruje: Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., który jest podmiotem usytuowanym w strukturze Poczty Polskiej SA, dlatego nie sposób jest stwierdzić, że wymienienie go w tytule wykonawczym jest tożsame ze wskazaniem w nim nieuprawnionego wierzyciela.
Również kwestia upomnienia nie została w jakikolwiek sposób podniesiona w treści zarzutów egzekucyjnych, stąd zarzut kasacyjny bazujący na twierdzeniach odnośnie nieprawidłowości w tym zakresie nie może zasługiwać na uwzględnienie.
W ostatnim z procesowych zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie przez WSA w Krakowie licznych przepisów, w tym między innymi Konstytucji RP i ustawy abonamentowej, w kontekście przyjęcia nieprawidłowej wysokości opłat abonamentowych za poszczególne okresy rozliczeniowe. W związku z tym, w tym miejscu należy zauważyć, że zarzut ten został niewłaściwe sformułowany. Nie można bowiem w ramach zarzutu procesowego, opartego na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., podnosić naruszenia regulacji materialnoprawnych (taki charakter mają przepisy dotyczące wysokości opłat abonamentowych w poszczególnych latach, albowiem taki sposób skonstruowania zarzutu czyni go wewnętrznie sprzecznym.
Niezależnie jednak od powyższego dodać także należy, że kwestia samej wysokości opłat abonamentowych nie została w jakikolwiek sposób poruszona w treści skierowanych do organu egzekucyjnego zarzutów skarżącej. Tak więc również z tego względu tego rodzaju zarzut skargi kasacyjnej nie mógł znaleźć uzasadnienia.
Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego również stwierdzić należy, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw.
I tak odnosząc się do pierwszego z zarzutów z tej kategorii (zarzut oznaczony nr II 1 stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, co sugeruje skarżąca kasacyjnie, że zwolnienie z obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych konkretnego abonenta można wywodzić ze spełnieniem warunków do zwolnienia z nich przez jego domownika. Takiego stanowiska nie można w żadne sposób wywieść ze wskazanych jako wadliwe wyłożone przepisów art. 2 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 6 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 4 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepisy art. 2 ust. 5 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych traktują bowiem o obowiązku uiszczenia jednej opłaty z tytułu korzystania z odbiornika w jednym gospodarstwie domowym i na potrzeby tego właśnie rozwiązania definiują pojęcie gospodarstwa domowego. Jeżeli zaś chodzi o art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy, to wskazuje on wyłącznie jedną z kategorii osób uprawnionych do zwolnienia.
Obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej przez konkretną kategorię osób został uregulowany w art. 2 ust.1-3 ustawy o opłatach abonamentowych, których skarżąca kasacyjnie nie wymieniła jako naruszonych w ramach przedmiotowego zarzutu. Poza tym zauważyć należy, że jak wynika z przedmiotowych regulacji, konieczność ponoszenia opłat ustawodawca wywodzi z faktu używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, odnośnie którego opiera się na domniemaniach. Poza tym fakt rejestracji odbiornika przez konkretną osobę – abonenta, sprawia, że to do jego sytuacji należy odnosić ewentualne uprawnienia do zwolnienia. Brak jest zaś podstawy prawnej do wywodzenia prawa do zwolnienia abonenta z ponoszenia opłaty, z uprawnień przysługujących jego domownikowi. Na taką nie wskazała też skarżąca kasacyjnie, stąd jej zarzut uznać należy za niezasadny.
Z uwagi na powyższe za niemogący stanowić podstawy uchylenia zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie uznać należy także drugi z zarzutów dotyczący naruszenia prawa materialnego. Skoro bowiem zwolnienia abonenta z obowiązku ponoszenia daniny publicznej nie można wywodzić z uprawnień jego domownika, o czym wyżej mowa, to stanowisko odnośnie wymogów oświadczenia związanego z jego uprawnieniami nie może w tym wypadku mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Niezależnie jednak od powyższego dodać także należy, że uprawnienie do określenia wzoru oświadczenia o korzystaniu ze zwolnienia dla Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji zostało w sposób wyraźny i jednoznaczny zawarte w art. 4 ust. 5 pkt 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Tak więc stanowisko skarżącej kasacyjnie, odnośnie błędnej wykładni między innymi tego przepisu, zmierzające do wykazania wykroczenia przez KRRiT poza granice delegacji ustawowej, nie znajdują uzasadnionych podstaw. Wbrew jej twierdzeniom wymóg złożenia oświadczenia z wykorzystaniem urzędowego wzoru tego rodzaju oświadczenia, nie ingeruje w "prawa i obowiązki podmiotów", a także postać i zakres samego zwolnienia.
Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie także jeżeli chodzi o postać trzeciego z zarzutów materialnoprawnych, jaki zamieściła w swojej skardze. W tym aspekcie w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę, że sama wysokość opłaty abonamentowej nie była przedmiotem jej zarzutów egzekucyjnych, w związku z czym pozostawała poza zakresem zainicjowanej nimi sprawy. W konsekwencji również WSA w Krakowie nie zajmował się i nie był zobligowany do ustosunkowania się do tego rodzaju problematyki. Innymi słowy, na potrzeby wydania zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku WSA w Krakowie nie dokonywał wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ustawy abonamentowej, nie mógł więc dopuścić się uchybienia w tym zakresie.
Na marginesie niniejszych rozważań dodać jedynie należy, że prawo Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do waloryzowania opłat abonamentowych wynika z art. 3 ust. 1a ustawy o opłatach abonamentowych, którego skarżąca kasacyjnie nie wymieniła w swoim zarzucie jako naruszonego.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
Na podstawie art. 207 ust. 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia od skarżącej kasacyjnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kosztów postępowania kasacyjnego. W zakresie tego rozstrzygnięcia kierował się jej szczególną sytuacją osobistą, związaną ze stanem zdrowia jej męża.