I GSK 1624/25

I GSK 1624/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
I SA/Gl 792/25 - Postanowienie WSA w Gliwicach z 2025-07-31
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 111
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. V. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 lipca 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 792/25 w sprawie ze skargi I. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 31 lipca 2025 r., I SA/Gl 792/25 odrzucił skargę I. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie DIAS w Katowicach z 11 kwietnia 2025 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 14 kwietnia 2025 r. Skarżąca pismem z 28 kwietnia 2025 r. wniosła o uzupełnienie postanowienia z 11 kwietnia 2025 r. Następnie skarżąca pismem z 13 maja 2025 r. wniosła skargę do WSA w Gliwicach na postanowienie z 11 kwietnia 2025 r. DIAS postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. odmówił jego uzupełnienia.
WSA w Gliwicach wyjaśnił, że zgodnie z art. 111 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej "k.p.a.") strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Według art. 111 § 1b k.p.a. uzupełnienie lub odmowa uzupełnienia decyzji następuje w formie postanowienia. Z kolei art. 111 § 2 k.p.a. przewiduje, że w razie wydania postanowienia o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.
Zdaniem Sądu I instancji złożenie wniosku o uzupełnienie aktu w terminie określonym w art. 111 § 1 k.p.a. skutkuje przesunięciem początku biegu terminu do wniesienia skargi na dzień doręczenia stronie postanowienia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełnienia aktu.
W konsekwencji WSA w Gliwicach uznał złożoną skargę na postanowienie z 11 kwietnia 2025 r. za złożoną przedwcześnie, co za tym idzie niedopuszczalną w świetle art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.").
I. V. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia WSA w Gliwicach z 31 lipca 2025 r., I SA/Gl 792/25 zaskarżając je w całości, domagając się jego uchylenia i rozpoznania skargi na postanowienie DIAS w Katowicach z [...] kwietnia 2025 r., numer [...]. Ponadto wniesiono o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a to:
1) art. 111 § 1 i 2 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe ustalenie, że złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji uniemożliwia skuteczne wniesienie skargi do czasu wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji, podczas gdy termin wskazany w art. 111 § 2 k.p.a. jest terminem dodatkowym i nie wyklucza zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;
2) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., poprzez: błędne uznanie, że skarga jest niedopuszczalna, w sytuacji gdy nie było żadnych przeszkód aby rozpoznać skargę, w szczególności, że zostało wydane postanowienie, w którym żądanie uzupełnienia pierwotnego postanowienia zostało uznane za niezasadne;
3) błędne uznanie, że ustalenie dopuszczalności wniesienia skargi następuje z uwzględnieniem okoliczności faktycznych następujących po jej wniesieniu przez stronę.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Przed przystąpieniem do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast zgodnie z art. 111 § 1 k.p.a., strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Jak stanowi art. 111 § 2 k.p.a., w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a., termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia.
Konstrukcja orzeczenia o uzupełnieniu lub odmowie uzupełniania decyzji lub postanowienia nie ma samodzielnego bytu prawnego, ale pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domaga się strona. W związku z tym dzieli ono losy również tego aktu w postępowaniu odwoławczym Z tych też przyczyn na rozstrzygnięcie z art. 111 k.p.a. nie przysługuje zażalenie, a jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o jego wydanie jest przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi na dzień doręczenia postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie.
Skoro skarga na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] kwietnia 2025 r. nr [...] [...] została wniesiona przed dniem doręczenia postanowienia z 5 czerwca 2025 r. odmawiającego uzupełnienia postanowienia z 11 kwietnia 2025 r., to oznacza, że skarga do WSA w Gliwicach wniesiona została przed rozpoczęciem biegu terminu do jej wniesienia.
W ocenie Sądu skargi wniesione przed rozpoczęciem terminu do ich wniesienia są skargami przedwczesnymi - i podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Nie oznacza to, że skarżąca nie mogła wnieść drugiej skargi - już po doręczeniu postanowienia z 5 czerwca 2025 r. Przeciwnie wnosząc o uzupełnienie postanowienia winna uwzględnić treść art. 111 k.p.a., który warunkuje, że w takiej sytuacji termin na wniesienie skargi ulega odpowiedniemu przedłużeniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 4 lutego 2008 r., I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008, Nr 2, poz. 23, wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi. Obowiązek respektowania przytoczonego stanowiska przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie wynika z ogólnie wiążącej mocy uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a.).