I GSK 1621/22

I GSK 1621/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Izabella Janson
Joanna Salachna /przewodniczący/
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Gl 1550/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-03-23
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 § 1, art. 80.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 305
art. 252 ust. 1 pkt 1;
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. [...] Sp. z o.o. w likwidacji w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 1550/21 w sprawie ze skargi B. [...] Sp. z o.o. w likwidacji w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 sierpnia 2021 r. nr SKO.FD/41.4/79/2021/10373 w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Gl 1550/21 oddalił skargę B. Sp. z o.o. w likwidacji w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 18 sierpnia 2021 r., w przedmiocie określenia kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu miasta.
Od powyższego wyroku spółka wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości, zarzucając naruszenie:
I. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." polegające na nieprzedstawieniu w treści uzasadnienia własnego stanowiska i zastąpienie go lakoniczną ogólnikową aprobatą stanowiska organu, art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167) – dalej jako "p.u.s.a." w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez brak przeprowadzenia prawidłowej kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej oraz brak faktycznego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w treści uzasadnienia do zarzutów przedstawionych w skardze, to jest art. 9 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) – dalej: "k.p.a." poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, która wobec niedostatecznego uzasadnienia w zakresie podważonych rozliczeń wydatków dotyczących kosztów najmu i usług księgowych oraz braku uzasadnienia stwierdzenia niezasadności podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu przez powinna zostać uchylona, art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wadliwej decyzji, którą to wydano przy braku dokonania właściwej analizy zebranego materiału dowodowego oraz w treści której powołano się na dokumenty inne niż wskazane w treści sprawozdania końcowego z wykonania zadania publicznego, nie będące fakturami i dokumentami księgowymi, których rozliczenie zakwestionowano, art. 10 i art. 67 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w drodze postępowania administracyjnego, w którym naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wobec uniemożliwienia skarżącemu należytego zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz uchybienie obowiązkowi sporządzenia protokołu z przeprowadzonych czynności. Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego odnosił się do art. 252 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 305 ze zm.) - dalej "u.f.p." poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykorzystanie dotacji zgodnie z przeznaczeniem obejmuje również termin, w jakim wykorzystano dotację - podczas gdy termin realizacji zadania, na które udzielono dotacji nie stanowi elementu przeznaczenia tejże dotacji, a w konsekwencji powyższego ewentualne niewykorzystanie dotacji w określonym terminie może implikować wyłącznie konsekwencje wynikające z treści umowy (porozumienia określającego przeznaczenie udzielonej dotacji), a podstawą zwrotu niewykorzystanych w określonym terminie kwot dotacji nie może być decyzja administracyjna wydana na podstawie powołanego przepisu.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego.
W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, bo przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola administracji publicznej nie narusza wskazanych w środku odwoławczym przepisów prawa.
Mimo że sprawa niniejsza stanowiła już przedmiot postępowania sądowego dwukrotnie, w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutów odnoszących się do ewentualnego niewykonania przez organ administracji bądź Sąd pierwszej instancji wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2018 r., I SA/Gl 768/18 lub z 13 stycznia 2021 r., I SA/Gl 290/20. W motywach zaskarżonego wyroku szczegółowo wyjaśniono powody, dla których uznano tym razem wydaną decyzję za prawidłową. Podzielić należy zaprezentowane przez Sąd pierwszej instancji stanowisko, zgodnie z którym organ rozliczył koszty najmu zgodnie ze wskazaniami zamieszczonymi w wymienionych, wiążących na obecnym etapie postępowania, orzeczeniach. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano tego, że rozliczenie to wskazań tych nie narusza. Podważanie na obecnym etapie postępowania kwestii czynszu najmu bez wykazania, że organ bądź Sąd pierwszej instancji dopuściły się naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a. jest bezzasadne. Kwestia dopuszczalności pokrywania z dotacji kosztów najmu została przesądzona w powyższych, prawomocnych orzeczeniach aż dwukrotnie. Jednoznacznie wskazano, że możliwość ta przysługiwała jedynie za okres od 5 marca do 30 kwietnia 2015 r. i że w tym zakresie organy wywiązały się z poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych. W konsekwencji nie można na tym etapie postępowania skutecznie ich podważyć podnosząc zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym. Tym samym zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. pozostają nieuzasadnione. Wbrew tezom skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzono prawidłowo. Zawiera ono wszystkie, przewidziane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, jest jasne, logiczne. Również ten zarzut jest nieuzasadniony.
Jeżeli zaś chodzi o zarzut błędnej wykładni prawa materialnego, to jest on nieuzasadniony, dlatego że ani organ ani Sąd pierwszej instancji nie wyłożyły przepisu art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. tak, jak napisano w skardze kasacyjnej. Nie włączyły bowiem w zakres pojęcia "wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem" terminu jej wykorzystania. Stwierdziły natomiast, że skarżący zaliczył w poczet kosztów pokrywanych z dotacji należności z tytułu zobowiązań powstałych w okresie, kiedy zadanie nie było realizowane. Uwaga ta należy do ustaleń faktycznych i nie wiąże się ze sporem co do wykładni przepisu prawa materialnego. Z tego powodu zarzut ten pozostaje nieuzasadniony.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.