I GSK 1613/24

I GSK 1613/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2025-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III SAB/Gd 154/24 - Postanowienie WSA w Gdańsku z 2024-09-12
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 58 § 1 pkt 6, art. 106 § 3;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sz. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 września 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 154/24 o odrzuceniu skargi M. Sz. na bezczynność Prezydenta Miasta Gdańska w przedmiocie bezczynności organu w sprawie przekazania zażalenia w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 12 września 2024 r., sygn. akt III SAB/Gd 154/24 odrzucił skargę M. Sz. na bezczynność Prezydent Miasta G. w przedmiocie przekazania zażalenia organowi odwoławczemu.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący pismem z 30 czerwca 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Prezydenta Miasta G. w sprawie przekazania jego zażalenia z 27 października 2023 r., skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku, na postanowienie Prezydenta Miasta G. z 3 października 2023 r. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta G. wyjaśnił, że zażalenie zostało przekazane wraz z aktami sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku 17 maja 2024 r. Skarga, datowana na dzień 30 czerwca 2024 r. wpłynęła do organu w dniu 2 lipca 2024 r. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. już po przekazaniu zażalenia organowi odwoławczemu, a zatem już po ustaniu stanu bezczynności w tej sprawie.
Skarżący wniósł skargę na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 1 pkt 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." poprzez błędne zastosowanie i odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, z uwagi na wniesienie skargi już po przekazaniu przez organ zażalenia do organu odwoławczego, w sytuacji, gdy – zdaniem organu – wniesienie skargi było dopuszczalne aż do zakończenia postępowania zażaleniowego, a bezczynność (prawie 7-miesięczna) organu w przekazaniu zażalenia do SKO ukierunkowana była na uniemożliwienie terminowego rozpoznania sprawy w postępowaniu zażaleniowym, art. 53 § 2b w związku z art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, wskazując że w sytuacji bezprzedmiotowości wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do przekazania zażalenia, na sądzie spoczywał obowiązek oceny czy organ dopuścił się bezczynności, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa i czy zasadne są wnioski skarżącego z art. 149 § 2 p.p.s.a., naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że skarga została wniesiona przed załatwieniem sprawy przez organ odwoławczy.
Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodów z postanowień organu odwoławczego wydanych w tej sprawie na okoliczność, że w dacie wniesienia skargi sprawa wywołana zażaleniem nie została ostatecznie rozstrzygnięta, a ponadto organ odwoławczy uchylił się od oceny bezczynności organu pierwszej instancji.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, dlatego że zarzuty środka odwoławczego nie podważyły prawidłowego w tej sprawie stanowiska Sądu pierwszej instancji.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym ocena zachowania organu pod względem kryteriów bezczynności lub przewlekłości dokonywana jest przez sąd według stanu na dzień wniesienia skargi. Natomiast w przypadku wniesienia skargi na bezczynność w sytuacji jej ustania, nie istnieje już przedmiot skargi. Z akt sprawy wynika, że złożone zażalenie na dzień wniesienia skargi, tj. 30 czerwca 2024 r. zostało już przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (stosowne pismo nadano 21 maja 2024 r. ). Zasadnie zatem stwierdzono, że zaskarżona bezczynność ustała przed wniesieniem skargi. Na ocenę tę nie wpływa fakt, że zażalenia nie przekazano w terminie wynikającym z przepisów prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z uchwałą 7 sędziów NSA z 22 czerwca 2022 r., II OPS 5/19 prowadzenie postępowania sądowego w przedmiocie oceny bezczynności w zakresie czynności materialnoprawnej organu po jej dokonaniu nie jest dopuszczalne. Identyfikacja wskazanej przeszkody w rozpoznaniu skargi uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego, w takiej sytuacji prowadzenie postępowania zmierzającego do merytorycznego załatwienia sprawy przed sądem administracyjnym jest niedopuszczalne. Końcowo wskazać należy, że dowody których przeprowadzenia domagał się skarżący stanowią postanowienia sporządzone przez organy w niniejszej sprawie i należą już do akt sprawy. Nie mogły zatem zostać do tych akt dołączone jako dowód w rozumieniu przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a. Z tego względu żądanie przeprowadzenia dowodu w tym zakresie należało ocenić jako bezprzedmiotowe.
Uwagi powyższe przesądzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.