I GSK 1610/19

I GSK 1610/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący sprawozdawca/
Henryk Wach
Michał Kowalski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1352/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-02
Skarżony organ
Minister Gospodarki Morskiej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 869
art. 27 ust. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia Michał Kowalski Protokolant Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1352/18 w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. W. na rzecz Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi kwotę 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1352/18 oddalił skargę I. W. (dalej "skarżący") na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.
Skarżący w ramach Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (PO RYBY 2007-2013), w zakresie środka 1.3 Inwestycje na statkach rybackich i selektywność, zawarł z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej "ARiMR"), umowę o dofinansowanie nr [...], na realizację operacji pt. "Modernizacja kutra rybackiego [...]". Na mocy zawartej umowy strona otrzymała pomoc finansową w wysokości 384.000 zł (w formie zwrotu kosztów kwalifikowalnych poniesionych na realizacje operacji). Celem operacji zgodnie z zawartą umową o dofinansowanie była poprawa bezpieczeństwa na pokładzie, poprawa warunków pracy i higieny.
Na skutek niedotrzymania zobowiązań wynikających z tej umowy Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydał decyzje z [...] lipca 2017 r. znak: [...] określającą kwotę przypadającą do zwrotu. Na powyższą decyzję skarżący wniósł odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia, Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ II instancji odnosząc się o zarzutów odwołania wskazał, że skarżący pomimo skutecznego dwukrotnego wezwania do uzupełnienia wniosku o płatność o dokumenty potwierdzające spełnienie przez modernizowany statek wymagań określonych w umowach międzynarodowych lub wymagań technicznych instytucji klasyfikacyjnej, takich dokumentów nie przedłożył. Skarżący przedłożył jedynie tymczasowe świadectwo klasy nr [...]. Organ odwoławczy podzielił stanowisko ARiMR, iż przedłożony dokument nie stanowi potwierdzenia spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy jak i nie potwierdził uzyskania przez kuter [...] klasy lodowej jak i Wyjaśnił, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie złożył wymaganych dokumentów, które to potwierdziły by zrealizowanie operacji zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie.
Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1352/18 ją oddalił. Zdaniem Sądu I instancji organ trafnie przyjął, iż skarżący począwszy od 2015 r. posiadał wiedzę o brakach formalnych złożonego przez niego wniosku o płatność, w szczególności w zakresie wymogu przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie przez modernizowany statek rybacki wymagań technicznych wynikających z umów międzynarodowych albo wymagań technicznych instytucji klasyfikacyjne. Skarżący nie wywiązał się zatem z zawartej umowy o dofinansowanie, nie zrealizował celu operacji, na którą otrzymał środki finansowe bowiem nie złożył dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań technicznych statku aktualnych na moment złożenia wniosku o płatność. Brak było zatem podstaw do ponownego zastosowania przez organ procedury wzywania do usunięcia braków/złożenia wyjaśnień określonej w § 45 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 czerwca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 1 - Środki na rzecz dostosowania floty rybackiej zawartej w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 773 ze zm.),dalej "rozporządzenie". Zwłaszcza, że skarżący był dwukrotnie prawidłowo wzywany do dostarczenia wymaganego dokumentu, przez co wniosek o płatność nie zawierający wszystkich dokumentów określonych w części 11 załącznika do rozporządzenia, nie mógł zostać uznany za kompletny, co skutkowało odmową wypłaty pomocy finansowej.
Za nietrafny Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia art. 27 ust. 1 ust. 2 pkt 1, 3, 4, 5 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 roku o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. z 2018 r., poz. 466), dalej "ustawa o wspieraniu" oraz art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.), dalej "u.f.p.". Wyjaśnił, że przesłanie informacji o odmowie wypłaty pomocy finansowej nie jest warunkiem dla skutecznego wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu. Tym bardziej nie stanowi takiej przesłanki w sprawie niniejszej, gdzie pomoc ta została wypłacona wcześniej. Jedyną przesłanką do wydania ww. decyzji jest stwierdzenie przez organ, że pomoc została pobrana nienależnie lub wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem. W rozpoznawanej sprawie organ dowiódł powyższych okoliczności na podstawie przeprowadzonej kontroli, a także w oparciu o fakt nieprzedłożenia dokumentów potwierdzających spełnienie przez statek wymagań technicznych. Sąd I instancji podkreślił, że brak było dokumentów wymaganych zgodnie z częścią II załącznika do rozporządzenia pozwalające uznać, że cel operacji został osiągnięty, a przedmiotowa modernizacja została przeprowadzona pod nadzorem jednostki klasyfikacyjnej gwarantującej należyte wykonanie prac remontowych oraz poświadczającej spełnienie przez dany statek wymagań technicznych przewidzianych odpowiednimi normami. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący był wzywany do przedłożenia ww. dokumentów oraz, że w toku prowadzonego postępowania takich dokumentów nie przedstawiono, co dowodzi, że cel operacji nie został osiągnięty.
Skarżący złożył następnie na podstawie art. 173 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną, w której zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r" wydany w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1352/18. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 45 ust. 6, 7 i 7a rozporządzenia - poprzez nieuzasadnione przyjęcie istnienia w obrocie prawnym informacji o odmowie wypłaty pomocy finansowej z dnia 3 marca 2016 roku - pomimo jej uchylenia w związku ze skierowaniem przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa sprawy do ponownego rozpatrzenia - oraz przyjęcie braku konieczności wydania (kolejnego rozstrzygnięcia w trybie § 45 ust. 7a Rozporządzenia, a także nieuzasadnione przyjęcie braku podstaw (potrzeby) dwukrotnego wzywania do uzupełnienia braków/złożenia wyjaśnień - na podstawie § 45 ust. 6 i 7 rozporządzenia - po skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia:
b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 2 pkt. 1 ustawy o wspieraniu oraz w zw. z art. 207 u.p.f. i § 45 ust. 7a rozporządzenia - poprzez uznanie zasadności wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu - pomimo niedokończenia procedury rozpoznawania wniosku o płatność - w szczególności braku rozstrzygnięcia w przedmiocie tego wniosku oraz przyjęcie, że przesłanie informacji o odmowie wypłaty pomocy finansowej nie jest warunkiem da skutecznego wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu;
c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 14 ust. 2 pkt. 1 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że organy biorące udział w postępowaniu (Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej) nie naruszyły zasady praworządności w trakcie procedowania w przedmiotowej sprawie - w szczególności pomimo: niedokonania dwukrotnego wezwania do usunięcia braków/złożenia wyjaśnień po skierowaniu przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa sprawy do ponownego rozpatrzenia; niewydania (nowego rozstrzygnięcia (w miejsce uchylonej informacji o odmowie wypłaty pomocy) i wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu;
2. naruszenie prawa materialnego:
a) części II ust. 2 załącznika do Rozporządzenia - poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że procedujący w sprawie Organ może wzywać do uzupełnienia wniosku o dokumenty, które nie zostały wyszczególnione wśród załączników obowiązkowych, a brak dostarczenia oczekiwanych dokumentów może wiązać się dla beneficjenta z negatywnymi konsekwencjami.
W związku z podniesionymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie na podstawie przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz na podstawie art. 203 pkt. 1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację wniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.
W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).
Wedle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w tym przepisie. W takiej sytuacji, z uwagi na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienie należy rozpoznać je w sposób łączny.
Spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu przez stronę skarżącą kwoty dofinansowania stwierdził, że decyzja ta jest zgodna z prawem.
Przechodząc do oceny zarzutu, w którym powołano naruszenie art. 27 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu, poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, kiedy nie zachodzą przesłanki do uznania, że udzielona pomoc była wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i była nienależna, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest on trafny. Na gruncie przywołanych przepisów pomocą pobraną nienależnie, jest w szczególności pomoc wypłacona beneficjentowi, który nie realizuje operacji w całości lub w części, lub nie realizuje obowiązków z nią związanych. W związku z ich brzmieniem za w pełni uzasadniony uznać należy wniosek, że w sytuacji gdy, tak jak w rozpatrywanej sprawie, pomoc została przyznana i następnie wypłacona na podstawie umowy o dofinansowanie, ocena zaistnienia wymienionej przesłanki zwrotu dofinansowania, jako pobranego nienależnie, nie może pomijać potrzeby analizy treści postanowień umowy o dofinansowanie, zwłaszcza zaś opisu przedmiotu oraz celu określonej nią operacji i związanych z jej realizacją obowiązków beneficjenta pomocy, jako stanu pożądanego do którego się zobowiązał. Brak relacji stanu wynikającego z umowy ze stanem rzeczywistym musi skutkować wnioskiem o zaistnieniu sytuacji opisanej w art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu, a mianowicie o pomocy pobranej nienależnie. W zakresie postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu należy stwierdzić, że jeśli nie podważono ustaleń i ocen dokonanych przez organy i zaakceptowanych przez WSA, to z racji ścisłej zależności pomiędzy ustalonym stanem faktycznym i zastosowanymi przepisami prawa materialnego zarzut naruszenia art. 27 ustawy o wspieraniu jest niezasadny. Należy w tym miejscu wskazać, że wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej art. 27 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu, są przepisami prawa materialnego. Przepisy te regulują bowiem treść uprawnień lub obowiązków ich adresatów, czyli sposób zachowania się ich adresatów w sferze prawa publicznego.
Niezależnie jednak od powyższego, w ocenie NSA, nie budzi wątpliwości, iż pomoc w postaci dofinansowania dla skarżącego została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem i była nienależna. Przekonuje do takiej konstatacji ustalony w sprawie i niepodważony skutecznie zarzutami procesowymi stan faktyczny. Naruszono bowiem postanowienie umowne, a mianowicie § 3 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym skarżący kasacyjnie zobowiązał się do wykonania zakresu rzeczowego operacji zgodnie z zestawieniem rzeczowo-finansowym stanowiącym załącznik nr 1 do umowy oraz osiągnięcia zakładanego celu operacji nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność końcową. Termin złożenia wniosku o płatność, zgodnie z aneksem nr 5 do umowy, upływał dnia 30 grudnia 2015 r. Zgodnie z częścią II załącznika do rozporządzenia skarżący celem rozliczenia operacji w ramach środka "inwestycje na statkach rybackich" obowiązany był dołączyć do wniosku o płatność dokumenty potwierdzające spełnienie przez modernizowany statek rybacki wymagań technicznych wynikających z umów międzynarodowych albo wymagań technicznych instytucji klasyfikacyjnej. Przedłożone w toku postępowania tymczasowe świadectwo klasy nr 9SWI/16, które ogranicza się do postoju przy nabrzeżu bez załogi, nie stanowiło potwierdzenia spełnienia wymagań technicznych wynikających z norm międzynarodowych i krajowych, przez co nie mogło zostać uznane za dokument, na podstawie którego można stwierdzić zrealizowanie przez Stronę celu operacji. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżący, nie przedłożył dokumentów potwierdzających spełnienie przez statek wymagań technicznych. Podkreślić w tym miejscu należy, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy, jest cel przedmiotowej operacji. Strona zobowiązała się do osiągnięcia celu jakim jest poprawa bezpieczeństwa na pokładzie oraz poprawa warunków pracy i higieny (§ 3 ust. 4 umowy).
W zakresie podniesionego przez kasatora zarzutu dodatkowo należy zauważyć, że powołany art. 207 u.f.p. posiada jednostki redakcyjne. Zarzut kasacyjny winien zaś zawierać konkretny przepis, który został naruszony ze wskazaniem konkretnej jego jednostki redakcyjnej, czyli jeśli przepis posiada ustępy i punkty kasator winien wskazać artykuł, ustęp i punkt, który jego zdaniem został naruszony. Brak takiego uszczegółowienia naruszonego przepisu uniemożliwia odniesienie się poprzez pryzmat tak postawionego zarzutu do zaskarżonego orzeczenia. Niezależnie od tego, w ocenie NSA, w okolicznościach faktycznych sprawy, o których była mowa powyżej, w tym z uwagi na niedotrzymanie przez skarżącego kasacyjnie warunków umowy o dofinansowanie, nie można mówić o naruszeniu wskazanego przepisu. Przypomnieć w tym miejscu jedynie należy, że w myśl art. 207 ust. 1 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (pkt 1), wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 (pkt 2), pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 3) - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.
Jak wynika z dokonanych przez organ i zaakceptowanych przez Sąd I instancji ustaleń, w okresie związania celem operacji została przeprowadzona przez organ kontrola, gdzie na miejscu pracownicy ARiMR stwierdzili, że część prac modernizacyjnych nie została ukończona, tym samym cel operacji nie został osiągnięty, co zostało potwierdzone przez skarżącego kasacyjnie w informacji pokontrolnej [...]. a następnie w jego oświadczeniu z dnia 5.08.2016 r. Wyniki przedsięwziętych przez organ działań, nie potwierdziły więc osiągnięcia i zachowania celu operacji określonego w § 3 umowy o dofinansowanie, a skarżący nie zakwestionował w rozpoznawanej sprawie skuteczności ustaleń organów, że modernizacja jednostki rybackiej [...] nie została zakończona, a co za tym idzie cel operacji nie został osiągnięty. W związku z powyższym niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu. Tym samym przyjąć należy, że wprowadzenie w objętym zarzutami skargi kasacyjnej art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o wspieraniu zasady, że organ stoi na straży praworządności stanowi pewną modyfikację zasady, wyrażonej w art. 7 k.p.a., a rozwiniętej w art. 6 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przyjąć, że podobnie jak według ogólnych zasad postępowania administracyjnego, także na gruncie ustawy o wspieraniu "obowiązek stania na straży praworządności" oznacza działanie przez organy na podstawie przepisów prawa. W tym miejscu należy powtórzyć, że przyznanie pomocy było uzależnione od złożenia poprawnie wypełnionego i udokumentowanego wniosku o dofinansowanie, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Brak było podstaw do ponownego zastosowania procedury wzywania do usunięcia braków/złożenia wyjaśnień określonej w § 45 ust. 6 i 7 rozporządzenia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W przypadku gdy nie dołączono do wniosku co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w części II załącznika do rozporządzenia, ARiMR wzywa Beneficjenta do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (§ 45 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego). Jeżeli Beneficjent w terminie wyznaczonym przez ARiMR nie złoży stosownych wyjaśnień lub nie dołączy wymaganych dokumentów ARiMR ponownie wzywa Beneficjenta w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień (§ 45 ust. 7 rozporządzenia wykonawczego). W rozpoznawanej sprawie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji trafnie ocenił, że ARiMR skutecznie wezwała skarżącego dwukrotnie pismami z 14 stycznia oraz 10 lutego 2016 r. do uzupełnienia dokumentacji w zakresie dostarczenia dokumentu potwierdzającego, iż statek rybacki [...] spełnia wymagania techniczne, udzielając jednocześnie niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 629/08)
W sprawie zebrano wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, został on w całości rozpoznany, a podczas oceny legalności zaskarżonej decyzji WSA nie naruszył prawa. Wbrew stanowisku skarżącego i prezentowanemu w uzasadnieniu umotywowaniu Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organy administracji publicznej bez naruszenia prawa ustaliły oraz oceniły, iż przyznana stronie pomoc finansowa była pomocą nienależną w rozumieniu ustawy o wspieraniu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c), w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a), w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).