I GSK 1603/24

I GSK 1603/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Boratyn
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Kowalski
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
VIII SA/Wa 716/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-11-04
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 § 1 i § 3, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 156 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 716/24 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A. Sp. z o.o. w R. na rzecz Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 listopada 2024 r. sygn. akt VIII SA/Wa 716/24 uwzględnił skargę A. Sp. z o.o. w R. na rozstrzygnięcie Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z [...] września 2024 r. w ten sposób, że: stwierdził, iż ocena zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (pkt 1 wyroku); przekazał sprawę Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych w celu ponownego rozpatrzenia protestu (pkt 2); zasądził od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz skarżącej A. Sp. z o.o. z siedzibą w R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 3 wyroku) (treść tego i innych powoływanych orzeczeń jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. Według WSA, ocena projektu strony została przeprowadzona z naruszeniem prawa a mianowicie z naruszeniem zasady przejrzystości i rzetelności (art. 45 ust.1 ustawy wdrożeniowej). Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Mając to na uwadze, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1a) ustawy wdrożeniowej, sąd orzekł jak w sentencji wyroku. WSA stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy uwzględnić rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Organ powinien rozważyć skierowanie wniosku do ponownej oceny przez ekspertów. W informacji o rozstrzygnięciu protestu Organ winien precyzyjnie wyjaśnić podstawy swojego stanowiska, a jeżeli po ponownej cenie projektu dojdzie do wniosku, że nie zostały spełnione przesłanki do uznania, że kryteria oceny wniosku zostały spełnione ma obowiązek rzetelnie to uzasadnić, odnosząc się do konkretnych elementów opisu projektu, zgodnie z treścią wniosku, dlaczego projekt skarżącego nie spełnia określonego kryterium. Ocena powinna być zgodna z Regulaminem konkursu i sposobem oceny poszczególnych kryteriów, określonym w załączniku do Regulaminu oraz powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych (dalej: MJWPU).
Na podstawie art. 74 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 66 pkt 2 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. 2022, poz. 1079), dalej "ustawa wdrożeniowa", w związku z art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", MJWPU zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając :
1) naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie dla wyniku sprawy, tj.:
a) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez objęcie uzasadnieniem rozstrzygnięcia, którego nie ma w sentencji orzeczenia;
b) art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1, i § 3 p.p.s.a., polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie stwierdzającego, że ocena zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy - w tym braku wskazania, w jaki sposób zostały naruszone przepisy prawa materialnego przez Organ w trakcie rozstrzygania protestu;
c) art. 141 § 4 p.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i § 3 p.p.s.a., polegające na braku właściwego zredagowania wskazań, co do dalszego postępowania skierowanych do Organu, tj. braku przedstawienia wskazań, które korespondowałyby z przyjętą podstawą prawną wyroku, a odnoszących się do stwierdzonych naruszeń prawa materialnego skutkujących koniecznością przekazania sprawy Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych w celu ponownego rozpatrzenia protestu;
d) art. 73 ust. 8 pkt 1) w zw. z art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy Organ rozstrzygając protest podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, tj. ponownie sprawdził złożony przez Skarżącą wniosek w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, powołując do tego dodatkowo eksperta zewnętrznego, a co za tym idzie w sposób wyczerpujący dokonał prawidłowej ocen, co dawało mu usprawiedliwione podstawy do uznania, że wniosek jednak nie spełniał określonych kryteriów (merytorycznych szczegółowych);
e) art. 73 ust. 8 pkt 2) w zw. z art. 63 i art. 68 ustawy wdrożeniowej poprzez brak oddalenia skargi, w sytuacji gdy istniały ku temu podstawy, ponieważ Organ rozstrzygając protest podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu odwoławczym, tj. ponownie sprawdził złożony przez Skarżącą wniosek w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, powołując do tego dodatkowo eksperta zewnętrznego, a co za tym idzie w sposób wyczerpujący dokonał prawidłowej ocen, co dawało mu usprawiedliwione podstawy do uznania, że wniosek jednak nie spełniał określonych kryteriów (merytorycznych szczegółowych);
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 45 ust. 1 w zw. z art. 63 i 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z załącznikiem do Regulaminu konkursu: KRYTERIA WYBORU PROJEKTOW DLA NABORU FEMA.Ol.Ol-IP.01-013/24, przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nieuwzględnienie przez MJWPU protestu od negatywnej oceny w ramach kryterium merytorycznego szczegółowe Nr 2 "Zapotrzebowanie rynkowe na rezultaty projektu" i Kryterium merytorycznego szczegółowego nr 6 "Współpraca z organizacjami badawczymi" nie odpowiada prawu bowiem wniosek, po jego ponownym sprawdzeniu nie spełnia wskazanych kryteriów.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów MJWPU po przytoczeniu przepisów wskazała, że w treści ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. 2022, poz. 1079) - w oparciu o przepisy której to ustawy procedowany był wniosek - brak jest przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1a. Taki przepis owszem istnieje, lecz w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2020, poz. 818), która to ustawa nie ma zastosowania w analizowanym przypadku. Zgodnie z ww. przepisem "starej ustawy wdrożeniowej": w wyniku rozpoznania skargi sąd może:
1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że:
a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie, powyższe świadczy o tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając przedmiotową sprawę i wydając wyrok - mimo określenia w punkcie drugim sentencji orzeczenia, iż przekazuje sprawę Mazowieckiej Jednostce Wdrażania Programów Unijnych w celu ponownego rozpatrzenia protestu - stosował de facto przepisy nie tej ustawy, której powinien stosować. MJWPU wyjaśnił, że w analizowanym przypadku MJWPU jest również (na mocy stosownego porozumienia zawartego z Instytucją Zarządzającą RPO WM 2021-2027 czyli Zarządem Województwa Mazowieckiego) właściwą instytucją, o której mowa w art. 44 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - do rozpatrywania protestu przez MJWPU nie mają zastosowania postanowienia art. 69 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Oznacza to, iż uwzględnienie protestu przez MJWPU w obowiązującym stanie prawnym polegać może tylko na zakwalifikowaniu projektu do kolejnego etapu oceny albo wybraniu projektu do dofinansowania i aktualizacji informacji, o której mowa w art. 57 ust. 1.
Organ podkreślił, że nie może wykonać wyroku, ponieważ nie ma w przepisach ustawy wdrożeniowej podstaw do "skierowania wniosku do ponownej oceny przez ekspertów", ani podstaw do ponownego rozpatrzenia sprawy przez właściwą instytucję. Takie procedury przewidziane są ale w sprawach do których zastosowanie mają przepisy "starej ustawy wdrożeniowej", tj. ww. ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. 2020, poz. 818). W powyższym postępowaniu Sądu - w ocenie MJWPU - przejawia się wada uzasadnienia przedmiotowego orzeczenia, ponieważ uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji. Według skarżącej kasacyjnie w analizowanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku również nie spełnia ustawowych przesłanek tj. brak w nim jest wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił podstaw prawnej zaskarżonego wyroku oraz nie wskazał w jaki sposób zostały naruszone przepisy prawa materialnego przez Organ w trakcie rozstrzygania protestu. Jak zostało już wyżej wskazane - rozstrzygając protest Organ działał na podstawie i w granicach prawa. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając rozstrzygnięcie oparł je w zasadzi jedynie na krytyce ocen projektu dokonanych przez ekspertów, nie uwzględniając i nie oceniając czynności podjętych przez Organ na etapie rozstrzygnięcia protestu, tj. ponownego sprawdzenia wniosku i powołania w tym zakresie niezależnego eksperta. W zaskarżonym wyroku brak jest również właściwego zredagowania wskazań co do dalszego postępowania skierowanych do Organu. W ocenie Organu Sąd nie przedstawił wskazań, które korespondowałyby z przyjętą podstawą prawną wyroku i które to wskazania odnosiły by się do stwierdzonych naruszeń prawa materialnego skutkujących koniecznością przekazania sprawy MJWPU w celu ponownego rozpatrzenia protestu. Organ, jak już zostało to wyżej podniesione, nie ma podstaw prawnych w przepisach ustawy wdrożeniowej do uczynienia zadość uzasadnieniu wyroku. Sąd powinien w uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wyjaśnić na czym polegało naruszenie prawa materialnego przez Organ i równie precyzyjnie wskazać (zredagować) rekomendacje dalszego postępowania mające oparcie w przepisach prawa. W kasowanym orzeczeniu Sąd nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, którego naruszenia dopuściłby się Organ rozstrzygając protest. Sąd skupił się jedynie na ocenie prawidłowości oceny ekspertów, pomijając prawidłowość czynności Organu dokonanych w trakcie rozstrzygania protestu, wskazując przy tym rekomendacje dalszego postępowania Organu wynikające z przepisów ustawy która nie ma w niniejszym przypadku zastosowania. Z tych też względów, jak już wyżej zasygnalizowano, Organ nie ma de facto możliwości zrealizowania orzeczenia. Dodatkowo Organ zwrócił uwagę, że przepis art. 73 ustawy wdrożeniowej nie może stanowić podstawy dla sądu administracyjnego do oceny prawidłowości oceny jedynie w odniesieniu do oceny takiego wniosku dokonanej przez ekspertów. W ocenie Organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując prawidłowość działania Organu, powinien brać pod uwagę również przeprowadzenie procedury odwoławczej przez Organ i rozstrzygnięcie podjęte w jej efekcie - jako jeden z elementów całego procesu wyboru projektu do dofinansowania, który z resztą musi poprzedzać ewentualną skargę do Sądu. Organ podkreślił, że nie kwestionuje prawa sądu administracyjnego do kontroli ocen wydanych przez ekspertów oceniających projekt, niemniej zwraca tylko uwagę, że w ramach procedury odwoławczej dochodzi do ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie spełniania przez niego kontestowanych/skarżonych kryteriów wyboru projektów, co wiąże się de facto z kolejną oceną projektu w ramach tych kontestowanych/skarżonych kryteriów. Ocena ta również musi być przejrzysta i rzetelna, co oznacza, że musi być czytelna, logiczna i zrozumiała dla wnioskodawcy, jak i sądu, który będzie kontrolował zaskarżoną informację (oczywiście w przypadku nie uwzględnienia protestu). W obowiązującym stanie prawnym (w zakresie wdrażania perspektywy finansowej 2021-2027) Organ - w sytuacji, kiedy ocena dokonana przez ekspertów nie będzie odpowiadała dyrektywom wynikającym z przepisów ustawy wdrożeniowej i zostanie oprotestowana - nie będzie mógł "konwalidować" jej wyniku poprzez, jak to sformułował Sąd w uzasadnienia kasowanego wyroku "skierowanie wniosku do ponownej oceny przez ekspertów" oraz sprawienie by taka ocena "była zgodna z Regulaminem konkursu i sposobem oceny poszczególnych kryteriów, określonym w załączniku do Regulaminu oraz powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie". W obowiązującym stanie prawnym (w ramach perspektywy finansowej 2021-2027) Organ na etapie procedury odwoławczej może jedynie dokonać ponownego sprawdzenia wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów, w wyniku czego może albo uwzględnić protest (co polega - zgodnie z art. 69 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej - na zakwalifikowaniu projektu do kolejnego etapu albo wybraniu projektu do dofinansowania) albo go oddalić. Dokonując ponownego sprawdzenia wniosku w ramach procedury odwoławczej Organ nie może i nie dokonuje ponownej oceny projektu w rozumieniu przepisu art. 69 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Organ tylko w ramach odrębnej procedury odwoławczej dokonuje niejako "własnych" ustaleń w sprawie.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego według norm prawem przewidzianych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka A. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w związku z brakiem jej usprawiedliwionych podstaw lub jej oddalenie w przypadku uznania, że zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Spółka złożyła także wniosek ewentualny, mianowicie: o oddalenie skargi kasacyjnej w związku z brakiem usprawiedliwionych podstaw i sprostowanie treści uzasadnienia wyroku Sądu I instancji w zakresie zastosowanego przez niego przepisu art. 61 ust. 8 pkt. 1a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818, dalej jako: "ustawa wdrożeniowa dla perspektywy finansowej 2014-2020") włączonego w treść uzasadnienia w ten sposób, że: art. 61 ust. 8 pkt 1a) ustawy wdrożeniowej dla perspektywy finansowej 2014-2020 zastąpiony zostanie tożsamym co do skutku art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej dla perspektywy finansowej 2021-2027. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania (zastępstwa prawnego) według norm prawem przewidzianych.
W obszernym uzasadnieniu strona przedstawiła argumenty przemawiające, jej zdaniem, za możliwością wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia uwzględniającego każde z obydwu stanowisk spółki. Spółka nie zgodziła się z podniesionymi zarzutami kasacyjnymi. W szczególności podkreśliła, że dostrzega użycie przez Sąd I instancji przepisu pochodzącego wprost z ustawy stosowanej do perspektywy finansowej w łatach 2014 -2020 (Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020). Zdaniem Spółki, aby doprowadzić do zgodności poleconej czynności do treści uzasadnienia wystarczające byłoby, aby Naczelny Sąd Administracyjny na mocy przepisu art. 156 § 3 ustawy p.p.s.a. dokonał z urzędu czynności sprostowania uzasadnienia w tym zakresie, gdyż – zdaniem strony- użycie przez WSA przepisu art. 61 ust. 8 pkt. 1a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 może być zakwalifikowane jako "inne oczywiste omyłki" o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do wyłożenia motywów, jakie legły u podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie podziela stanowiska Spółki zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę kasacyjną o możliwości zakwalifikowania użycia przez WSA w Warszawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt. 1a) ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, jako innej oczywistej omyłki o której mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Nie negując przytoczonych poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołanych przez stronę na poparcie swojego stanowiska należy wskazać już tylko to, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraził swoje stanowisko odnośnie do podstawy prawnej na której oparł swoje rozstrzygnięcie (v. strona 9 uzasadnienia). Sąd I instancji sformułował bowiem zalecenia, co dalszego przebiegu postępowania w oderwaniu od przepisów ustawy na podstawie której procedowano w tej sprawie to jest ustawy wdrożeniowej dla perspektywy finansowej 2021-2027 (ustawa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027- Dz. U. 2022, poz. 1079). Należy przy tym zauważyć, że jednocześnie Sąd I instancji nie zarzucił organowi błędu w zakresie zastosowanego prawa materialnego.
Z tych powodów na uwzględnienie zasługiwały zarzuty kasacyjne w których MJWUPU kwestionuje prawidłowość zaskarżonego wyroku podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami wskazanymi w pkt. 1 a-c petitum wniesionego środka zaskarżenia. Należy zgodzić się z argumentem skarżącej kasacyjnie powtórzonym w ślad za orzeczeniami Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nie jest możliwe skontrolowanie toku rozumowania sądu meriti w sytuacji braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Przy czym brak wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na gruncie tej sprawy wyraża się w tym, że Sąd I instancji z jednej strony posługuje się normami ustawy wdrożeniowej dla perspektywy finansowej 2021-2027, z drugiej zaś wskazuje przepis art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej dla perspektywy finansowej 2014-2020, jako podstawę wydanego wyroku (v. str. 9 uzasadnienia).
W tej sytuacji zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów prawa materialnego należy uznać za przedwczesne.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Koszty te wynoszą 340 zł i obejmują wynagrodzenie dla pełnomocnika wnoszącego skargę kasacyjną za sporządzenie skargi kasacyjnej (240 zł) oraz wpis sądowy od skargi kasacyjnej (100 zł).