I GSK 1586/24

I GSK 1586/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc
Joanna Salachna /przewodniczący/
Piotr Pietrasz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 2224/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-09-26
Skarżony organ
Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 174 pkt 1 i 2, art. 176
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 1898
par. 6 ust. 1 pkt 1, par. 6 ust. 3 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu  udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w  ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2224/24 w sprawie ze skargi P. K. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 25 czerwca 2024 r. nr OR15-84020-OR1500065/24 w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 26 września 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2224/24 po rozpoznaniu skargi P. K. (dalej: skarżący) na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) z dnia 25 czerwca 2024 r. nr OR15-84020-OR1500065/24 w przedmiocie odmowy dofinansowania przedsięwzięcia w pkt 1. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ARiMR, w pkt 2. zasądził od ARiMR na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu I instancji wniosła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżając je w całości.
Na podstawie 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2024 r. poz. 324 oraz 862, dalej: u.z.p.p.r.) w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 3 pkt 5 i § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1898 ze zm., dalej: rozporządzenie z dnia 5 września 2022 r.) w związku z § 1 ust. 7 pkt 5 i w związku z § 4 ust. 14 i § 5 ust. 8 Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (dalej: Regulamin) poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ARiMR;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 1, § 6 ust. 3 pkt 5 i § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r. w związku z § 1 ust. 7 pkt 5 i z w związku z § 4 ust. 14 i § 5 ust. 8 Regulaminu, co skutkowało stwierdzeniem, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ARiMR;
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj:
I. Naruszenie prawa materialnego tj. § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r. w zw. z art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnym i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.L.2022.327.1) oraz w zw. z § 1 ust. 7 pkt 5 i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu poprzez błędną wykładnię ww. przepisów wyrażającą się w błędnym uznaniu, iż:
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na "budowie budynku magazynowego" nie jest kosztem niekwalifikowalnym tzn. kosztem bezpośrednio związanym z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 w sytuacji, gdy w ocenie organu prawidłowa wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, iż:
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające m.in. na budowie budynku magazynowego co zgodnie z wnioskiem skarżącego miało umożliwić rozpoczęcie dostaw bezpośrednich kapusty głowiastej białej, bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, stanowi koszt niekwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego tj. koszt bezpośrednio związany z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472,
II. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w błędnym uznaniu, iż:
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie budynku magazynowego nie jest kosztem niekwalifikowalnym tzn. kosztem bezpośrednio związanym z produkcją podstawową produktów rolnych; w sytuacji, gdy w ocenie organu prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż:
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na "budowie budynku magazynowego" co zgodnie z wnioskiem skarżącego miało umożliwić rozpoczęcie dostaw bezpośrednich kapusty głowiastej białej, bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, stanowi koszt niekwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego tj. koszt bezpośrednio związany z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472 ,
III. Naruszenie prawa materialnego tj. § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r. w związku z § 1 ust. 6 pkt 1 i § 1 ust. 7 pkt 5 Regulaminu w zw. z art. 2 pkt 35 i 45 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472 poprzez błędną wykładnię tych przepisów wrażającą się w błędnym uznaniu, że:
koszt planowanego przez wnioskodawcę przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowego celem magazynowania kapusty białej głowiastej bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, stanowi koszt kwalifikowany, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r.
podczas gdy poprawna wykładnia ww. przepisów w ocenie organu prowadzi do wniosku, iż
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające budowie budynku magazynowego celem magazynowania kapusty białej głowiastej bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, stanowi koszt niekwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego w zakresie budowy budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury, albowiem w ww. inwestycja nie służy "wprowadzaniu do obrotu produktów rolnych" ani "przetwarzaniu produktów rolnych" w rozumieniu art. 2 pkt 35 i 45 rozporządzenia 45 rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472.
IV. Naruszenie prawa materialnego tj. § 6 ust. 3 pkt 5 w związku z § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r. oraz w zw. z § 1 ust. 7 pkt 5 i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu poprzez błędną wykładnię tych przepisów wrażającą się w błędnym uznaniu, że:
planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na magazynowaniu kapusty białej głowiastej bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, celem dalszej odsprzedaży stanowi koszt kwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego w zakresie budowy budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury;
w sytuacji, gdy na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego w niniejszej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy § 6 ust. 3 pkt 5 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 września 2022 r. w związku z § 1 ust. 7 pkt 5 i w związku z § 4 ust. 14 i § 5 ust. 8 Regulaminu bowiem planowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na magazynowaniu kapusty białej głowiastej bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, stanowić powinno koszt niekwalifikowalny do otrzymania wsparcia finansowego i organ powinien rozstrzygnąć, iż przedsięwzięcie nie podlega wsparciu, a w konsekwencji dokonać ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi na rozstrzygnięcie ARiMR z dnia 25 czerwca 2024 r., ewentualnie z ostrożności procesowej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto organ wniósł o przeprowadzenie rozprawy.
P. K. wniósł osobiście odpowiedź na skargę kasacyjną w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy stwierdzić, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.).
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Jak stanowi zaś art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, wszystkie dost. w CBOiS - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych.
W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, w kontekście wyżej przedstawionych wymogów wskazać należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia konkretnej regulacji (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.
Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji.
W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił Sąd I instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia.
W realiach niniejszej sprawy, w której brak jest podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., skarżący kasacyjnie organ sformułował zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W związku z tym w pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutów procesowych, gdyż ocenę prawidłowości subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przeprowadzić dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08 - dost. w CBOiS - orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione. Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei z godnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W przypadku wniesienia zarzutu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., konieczne jest zatem wykazanie, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Dla spełnienia tego wymogu nie wystarczy przytoczenie formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W realiach tej sprawy w skardze kasacyjnej nie wykazano, że zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. tych których podstawą był art. 174 pkt 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że również w tym wypadku brak jest podstaw do uznania ich zasadności.
W ramach tej kategorii zarzutów skarżący kasacyjnie organ podniósł cztery zarzuty. W pierwszych dwóch spośród nich zarzucił WSA w Warszawie dopuszczenie się błędnej wykładni wymienionych przez niego przepisów, w pozostałych dwóch zaś błędnego zastosowania konkretnych regulacji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów błędnej wykładni § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 2 pkt 44 rozporządzenia 2022/2472 (zarzut I i II) stwierdzić należy, w ramach tych zarzutów, niezależnie od ich literalnego brzmienia, autor skargi kasacyjnej w istocie nie zarzuca Sądowi I instancji błędnej interpretacji wyżej wymienionych przepisów prawa, ale ich wadliwe zastosowanie. Wskazując bowiem na błąd w zakresie wykładni, nie podaję na czym ten miałby polegać i jak oba przepisy winny być w prawidłowy sposób interpretowane. Twierdzenia obu zarzutów nie odnoszą się do abstrakcyjnego i generalnego rozumienia obu przepisów, ale dotyczą bezpośrednio zindywidualizowanej i konkretnej sytuacji wnioskodawcy, w aspekcie okoliczności wskazanych w jego wniosku o udzielenie mu wsparcia.
ARiMR w ramach obu zarzutów, odwołując się do, błędnej jego zdaniem, sądowej wykładni § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia oraz art. 2 pkt 44 rozporządzenia 2022/24 kategorycznie i konsekwentnie podkreśla, że koszty przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku magazynowego służyły w istocie rozpoczęcie dostaw bezpośrednich kapusty głowiastej, bez poddawania jej jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości produktu, co stanowi koszt niekwalifikowany do otrzymania wsparcia bezpośredniego. Jednakże skuteczność tego rodzaju zarzutu, co do zasady uzależniona jest od uprzedniego podważenia prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia, jako że zarzuty naruszenia prawa procesowego uznane zostały za nieskuteczne.
W ramach obu zarzutów skarżący kasacyjnie organ pośrednio polemizuje także z postacią konkretnych okoliczności faktycznych - ustaleń w tym zakresie, przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę orzekania w sprawie. Tymczasem jest to niedopuszczalne w ramach zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy wnioskodawca wprost wskazał w treści swojego wniosku, że inwestycja o wsparcie której się ubiegał miała służyć nie produkcji ale rozpoczęcia dostaw bezpośrednich dla producenta końcowego produktu rolnego jakim jest kapusta głowiasta biała. Z okoliczności przedstawionych w jego wniosku nie sposób było też wywieść podstaw do zakwestionowania prawdziwości tego rodzaju deklaracji producenta. Wręcz przeciwnie, objęcie zakresem wniosku zakupu terminala jedynie potwierdza rzeczywiste intencje wnioskodawcy. Stąd więc oba zarzuty uznać należy, w pierwszej kolejności za wadliwie sformułowane, a ponadto za oparte na nieadekwatnych podstawach, nieznajdujących potwierdzenia w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy.
Podobne uwagi odnieść należy również do dwóch pozostałych materialnoprawnych zarzutów skargi kasacyjnej (III i IV). W tym zakresie organ ograniczył się w zasadzie do prostego kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, w oderwaniu od konkretnych i precyzyjnie określonych podstaw kasacyjnych. Jego twierdzenia w omawianym zakresie sprowadzają się do prostego zaprzeczenia wnioskom i ocenom Sądu, opartego na stwierdzeniach nieznajdujących prawnego uzasadnienia. Tego bowiem skarżący kasacyjnie w istocie nie przedstawił.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że ARiMR podstawy zakwalifikowania wydatków wnioskodawcy jako wydatków niekwalifikowanych wywodzi w istocie z jednego przepisu, jakim jest art. 2 pkt 44 rozporządzenia 2022/2472, który definiuje produkcję podstawową produktów rolnych, a także § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia. Pierwszy z tych przepisów stanowi, że podstawowa produkcja produktów rolnych oznacza wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu, bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia do kosztów kwalifikowanych nie zalicza się kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia Komisji (UE) 2022/2472.
W niniejszym przypadku zauważyć jednak należy, że wnioskodawca składając wniosek o przyznanie mu wsparcia wystąpił nie o bezpośrednie dofinansowanie wytwarzania płodów ziemi (kapusty), co rzeczywiście jest wykluczone ze wsparcia, ale kosztów rozpoczęcia wprowadzania ich do obrotu. W myśl zaś § 1 rozporządzenia określa ono szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury. Tak więc samo wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, bez ich przetworzenia, nie może stanowić argumentu przemawiającego za odmową przyznania wsparcia. Jest to bowiem działanie, z wyraźnej woli prawodawcy, objęte zakresem możliwej do uzyskania pomocy.
Na okoliczność trafności uzasadnienia w skardze kasacyjnej odwołano się do postanowień art. 2 pkt 35 i 45 rozporządzenia 2022/2472. Zgodnie z pierwszym z ww. przepisów "wprowadzanie do obrotu produktów rolnych" oznacza posiadanie lub wystawianie produktu w celu sprzedaży, oferowanie go na sprzedaż, dostawę lub każdy inny sposób wprowadzania produktu na rynek, z wyjątkiem jego pierwszej sprzedaży przez rolnika na rzecz podmiotów zajmujących się odsprzedażą lub przetwórstwem i czynności przygotowujących produkt do takiej pierwszej sprzedaży; sprzedaż produktów przez producenta produktów pierwotnych konsumentom końcowym uznaje się za wprowadzanie do obrotu produktów rolnych, jeśli następuje w odpowiednio wydzielonym do tego celu miejscu lub obiekcie. Natomiast zgodnie z drugim przepisem, "przetwarzanie produktów rolnych" oznacza wszelkie czynności dokonywane na produktach rolnych, w wyniku których powstają produkty będące również produktami rolnymi, z wyjątkiem przeprowadzanych w gospodarstwie czynności niezbędnych do przygotowania produktów zwierzęcych lub roślinnych do pierwszej sprzedaży.
Według Naczelnego Sądu Administracyjnego odwołanie się do ww. regulacji potwierdza trafność zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. W realiach niniejszej sprawy skarżący zajmował się produkcją podstawową produktów rolnych, która stanowiła działalność odmienną od wprowadzania do obrotu produktów rolnych oraz od przetwarzania produktów rolnych.
Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.